Geheim kwarktaartrecept voor 1e plaats     17 nov 2013
Het gaat weer een zware 7 Heuvelenloop worden dit jaar. Nog steeds een bluh-gevoel na de oktobermarathons. De benen voelen goed maar het hoesten blijft (voor de omgeving) irritant aanwezig en bij flinke inspanning kom ik lucht te kort. De medicatie slaat nog niet aan. Gelukkig gaat het in de frisse buitenlucht beter dan binnen en is de 7 heuvelenloop gewoon 15 km buiten. Soms zit het mee.
Marathon is voor watjes
Dit wordt de vierde keer dat ik naar Nijmegen ga voor de 7^^loop. Het eerste jaar als vrije loper en de keren daarna in het bedrijventeam van m'n werk. De heuveltjes heb ik inmiddels leren kennen als vervelende pukkeltjes in het landschap, varirend van vals plat tot kort, krachtig en een beetje gemeen. Ik ben geen heuvelman en heb moeite om heuvel-op en ook heuvel-af goed tempo te houden zonder te schelden en een hekel te krijgen aan het parcours. Tegelijkertijd is het hier zo mooi dat mopperen onzinnig is; beentjes lekker hun werk laten doen en genieten van de omgeving, zo ga ik weer die kant op.
De avond er voor, precies gelijk aan vorige keer, naar Marjolein voor een feestje. Natuurlijk ook nu weer een stuk kwarktaart want daarmee liep ik verleden jaar een vlotte tijd. Never change a winning concept, of recept zo je wilt. Voor de zekerheid ook maar een stukje appeltaart, niet omdat dat een bewezen effect heeft op de snelheid van lopen, maar gewoon omdat het lekker is. In huis voel ik me steeds kleiner worden door de sportstatus van de anderen en de verhalen die er bij horen. Fietstochten van 240 km met 35 km/u gemiddeld, marathontijden van onder de 2,5 uur, Nederlandse recordtijden op de 1500 en 3000 meter en trailruns van 118 km. Mijn domme marathons verbleken bij wat ik hier hoor. En dan gaat het verhaal verder over het voornemen om een trailrun van 168 km te gaan doen. Tuurlijk, waarom ook niet. Ik neem nog een sapje en een handje pinda's en realiseer me dat ik hier niets, maar dan ook helemaal niets te vertellen heb.
Kan je er 10, dan kan je ook 15
Zondagochtend gaan dochter Maaike en ik naar het station waar Linda en Anton aanhaken. We gaan met de trein naar Nijmegen. Jazeker, we tarten het noodlot en gaan het gewoon weer met de trein proberen. Verleden jaar kregen we er een gratis busrit bij. Altijd weer spannend of hij rijdt en of hij ook op tijd rijdt tijdens een sportweekend. Gelukkig beginnen we met vertraging maar halen onze overstap op Utrecht nog ruim. Onderweg naar Nijmegen komen we tot de conclusie dat het vandaag droog blijft maar dat het wel mistig en fris zal zijn. Hoe later het wordt, hoe kouder. Zeker als je toch al moe en nat van het zweet bent. Fleur onmoeten we op het station en zij is een van de loopsters die desnoods dwars door een berg heen gaat als dat toevallig nodig is. Zou me niks verbazen als Fleur het vandaag "een makkie" gaat vinden en er nog een rondje bij doet. Mooi op tijd stappen we samen bij ons verzamelpunt naar binnen. Collega John is er eindelijk ook weer bij. Voor hem even geen marathons meer maar dit kortere werk pakt hij natuurlijk mee. Terwijl Maaike en ik achter blijven gaat Linda op zoek naar de souvenirs; de bestelde T-shirts moeten natuurlijk ook voor de geblesseerden wel worden opgehaald. Kunnen ze mooi gebruiken om gemotiveerd in te trainen. Maaike krijgt geen hap door haar keel. Komt niet door de spanning maar omdat, eh... ok, het komt gewoon wl door de spanning en dat is niet zo gek. Ze heeft nog nooit meer dan 10 km echt hardgelopen en staat nu aan de start van een zwaar parcours.
De plannen voor vandaag
Ik heb gekozen voor lange mouw en korte broek. Op het moment dat ik naar buiten stap voelt dat even stervenskoud aan maar tijdens het rennen heb ik van een lange broek meer last dan plezier. Samen met John ga ik op weg naar de startvakken op de Groesbeekseweg en dat jaar moet ik in het blauwe vak starten. Raar, want ik heb een eindtijd opgegeven die goed zou moeten zijn om in grijs te mogen starten en vorig jaar stond ik toch echt in grijs. Niks aan te doen. Wel jammer want dit is altijd een hele drukke start, ondanks pogingen van de organisatie om d.m.v. een zandloperstart de drukte te reguleren. M'n fles sportdrank moet ik van mezelf leeg drinken maar door de kou (of is het toch ook wr de spanning) kan ik mijn hand amper stil houden. Het slaat nergens op maar het is nou eenmaal zo. "Soms gaat het anders" zou de cursusleider gezegd hebben. Wat een dooddoener. De tips uit die cursus "Mentale kracht", waarbij geadviseerd werd vooral "door je hart te ademen", probeer ik nu toe te passen maar dat levert alleen maar op dat ik het nog benauwder krijg. Ik had al zo'n vermoeden dat ademen door je longen lekkerder gaat. Stomme (dure) tip.

Ik heb nog een half uur tot het startschot echt valt en probeer met een laatste dribbel warm te blijven. Om me heen veel gesprekken over tijden van vorig jaar en gewenste tijden voor dit keer. Dan moet ook ik een keuze maken op welk tempo ik weg wil gaan en dat is lastig. Na de marathons dit jaar ben ik er zeker niet sneller op geworden op de korte afstand, en ook het aantal trainingen voor dit kortere werk lijkt nergens op. De verbouwing en klusjes in huis waren gewoon belangrijker. Ondanks het risico op ademnood ga ik weer weg op hetzelfde tempo als verleden jaar, dus 3:35 minuut per kilometer. Gewoon kijken of dat gaat lukken en hoe lang ik dat vast kan houden. Ik geloof er zelf geen moer van dat vandaag 54 minuten gaat lukken en denk, gok en vooral hp op een tijd va 57 minuten. Daar doe ik het voor vandaag.
Vals plat in 18:18
Als het startschot valt vliegt het grijze vak weg. Die hebben geluk. Het brede hek dat grijs van blauw scheidt gaat alleen in het midden open; de zandloper, of trechter zo je wilt. Probeer een brede mensenmassa die staat te popelen om een snelle tijd te lopen maar eens tegen te houden met een hek dat in het midden van je af draait, en probeer dat vooral met aan weerskanten maar 1 persoon te doen. Dat gaat dus niet. Het hek werd bijna plat gelopen en als ik me door de smalle opening pers, vrees ik dat deze beste hek-meneer over een paar tellen onder de voet gelopen wordt. Daarna zal hij de voetzolen van 33000 overenthousiaste hardlopers van heel dichtbij zien. Mocht hij dit verslag lezen... namens ons allemaal "sorrie" en we wensen u een voorspoedig herstel.
Ik kies weer voor de linkerkant van de weg omdat het daar minder druk is dan rechts. Kuddegedrag. Neemt niet weg dat al na een paar honderd meter er geslalomd moet worden om het tempo vast te kunnen houden. In grijs staan toch echt ook sporters die meer voor de omgeving komen dan voor de snelheid. Die wil ik graag adviseren om volgend jaar in een ander, net zo leuk startvak plaatst te nemen. Of doe mee met de vierdaagse, nog mooier. Er wordt, ook door mij, hier en daar wat geroepen om er langs te kunnen. Niet onvriendelijk bedoeld maar wel om door te kunnen gaan. Na een kilometer of twee komt er meer ruimte op het parcours en krijg ik ook het gewenste tempo van 3:35 minuut per km wel aardig te pakken.
Haar motto: "Als je er 10 kan, dan kan je er ook 15", wat ongeveer overeen komt met wat haar vader (...) zei voor de 60 van Texel in april dit jaar: "Als je er 42 kan, dan kan je er ook 60." Het is alletwee iets van 50% meer was haar simpele conclusie. Ik ben net zo gespannen als zij maar eet dapper mijn boterhammetjes met Speculoos en werk dat weg met koffie, vooral veel koffie.
Het parcours is breed, hier en daar wat muziek en op veel plaatsen staat publiek. De sfeer is meer dan prima en het weer is heerlijk. Jammer van de mist die er hangt want ik had juist gehoopt dat Maaike later vandaag bij haar loop van het uitzicht zou kunnen genieten. Weinig uitzicht vandaag. berhaupt staat de vraag open of Maaike van zichzelf de kans krijgt om te genieten. 15 Km is geen, hoe zeg je dat netjes, kattenpis? Misschien minder netjes uitgedrukt, maar wel duidelijk. Ik merk dat ik het tempo van 3:35 niet vol kan houden en doe een stapje terug. Figuurlijk gesproken dan. De benen willen wel maar ik heb de energie er niet voor. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat; om er maar nog een dooddoener tegenaan te gooien. Het recht toe, recht aan, vals plat omhoog valt nog wel mee maar het kost me veel meer energie dan me lief is. Voorzichtig aan, niet proberen het tempo geforceerd op te voeren en maar afwachten hoe het verder gaat vandaag.
Normaal gesproken interesseert een eindtijd me toaal niet, maar vandaag is het belangrijk omdat ik er punten mee in de wacht kan slepen voor het bedrijventeam waar ik in zit. Dus beter een gemiddelde tijd met punten dan mezelf over de kop lopen en helemaal geen punten. Verstandig door gaan dus en door naar het 5km punt waar je linksaf de hoek om mag, het bos in. Als ik over de mat van de 5 km kom zie ik mijn tijd van 18:18 staan. Zeker niet verkeerd voor vandaag maar het moeilijkste stuk moet nog beginnen. Dat wordt tanden op elkaar en flink doorbijten.
Nu komt het zwaarste stuk van het parcours. Tussen 5 en 10 km zitten een paar kleine gemene klimmetjes. Op zich niet lang, niet erg steil, maar als je op snelheid ligt en je wilt heel snel naar boven, pas dan weet je dat die heuvels er liggen om je te pesten. Ik zou geen andere reden weten. Pure pesterij. Het is vechten om naar boven toch op snelheid te blijven en genieten als je weer naar beneden mag denderen. Maar zelfs naar beneden toe komt het tempo niet vanzelf. Het hele parcours wordt vechten vandaag. Adem met je hart? Krijg de rambam!
Het lopen lijkt meer op een worstelpartij en door regelmatig op de klok te kijken probeer ik het in blokken van 500 meter te hakken die ik in bepaalde tijden wil halen. Niet het geheel willen overzien maar hapklare brokken maken. Het voelt echt beroerd en des te verbaasder ben ik als ik merk dat ik ook naar boven toe amper wordt ingehaald. Hoe kan dat nou. Heeft iedereen nou zo'n slechte dag of hoe zit dat? Het publiek is razend enthousiast en moedigt geweldig aan. Kom op, nu naar het 10 km punt en dan ben ik er bijna.
Happy end
Net na de 9 km, waar je kort maar krachtig vol gas naar beneden mag gaan, staan camera's dus moet er wel even gezwaaid worden. Je weet maar nooit of het bruikbare plaatjes oplevert voor je website. Even verderop zitten de eerste tien kilometer er op en als ik de klok zie die voor mij op 36:37 staat valt het toch nog mee vandaag. Het is precies het dubbele van mijn tijd op de eerste vijf. Dan heb ik dus het eerste stuk voorzichtig gedaan of het tweede in verhouding best vlot. Daar ga ik later dan maar een studie van maken. Er komen nog een paar klimmetjes en voor de rest gaat het gewoon naar beneden. Reken daar nou mijn standaard 15km/uur bij en dan weet je dat er nog 20 minuten bij komen, dus dat zou dan een eindtijd worden van 56:37.  Sneller dan waarop ik rekende voor de start en dus probeer ik met plezier het tempo van nu gewoon vol te houden. Alles sneller dan die 15 km/uur is tijdwinst op wat ik zelf voor mogelijk hield.
Niet te optimistisch worden want na al dat klimmen is de energie behoorlijk op. Zelfs verderop als het eindelijk bijna 3 kilometer naar beneden gaat richting eindstreep, loop ik tegen de begrenzer aan. Het zou heuvel af sneller moeten kunnen  maar het wil niet. Dan niet! Het doel van 57 minuten wordt, niet gemakkelijk maar wel ruimschoots, gehaald. Terug op de Groesbeekseweg zie ik links van me de bijna oneindige massa lopers die aan het starten zijn. Daar ergens in die grote groep loopt Maaike misschien al. Ik kijk meer naar links dan voor me uit maar het is zinloos. Duizenden lopers dansen en deinen over het asfalt, allemaal op weg naar 7 heuvelen, allemaal nog fris en straks is iedereen blij hier weer terug te zijn. Ik hoef nog maar honderd meter en zie de klok al. Nog een paar grote stappen en dan mag ik, bijna eenzaam, finishen in 54:47. Zeker niet de snelste van mijn Zeven-heuvelen-lopen tot nu toe, maar ik ben zeker tevreden.
Als ik later thuis de gegevens van dit retourtje Nijmegen zie, ontdek ik nog wel een paar plekken waar het beter kan. Tussen de 10 en 12 km is het tempo totaal verdwenen. Komt dat omdat ik niet tegen een heuveltje op kan lopen, was de energie op, of alletwee? In ieder geval genoeg punten om mee te pakken in trainingen om volgend jaar toch wat vlotter te zijn.
Gaat het eindelijk lukken ?!
Ik dribbel terug naar de douchegelegenheid waar onze teamcaptain staat te popelen om de uitslagen van iedereen te horen. De eerste vijf lopers van ieder team, dat uit tien personen bestaat, kunnen punten scoren. Hoe sneller en hoe ouder de loper, hoe meer punten die combinatie via een formule op kan leveren. De afgelopen 5 jaar eindigden we op de tweede plaats achter de Universiteit Nijmegen en voor TNT post. Zou het dit jaar lukken om... Nog even niet over nadenken. Ik pak een vlotte douche en wil dan als een speer terug naar de finish om Maaike binnen te halen. Daar wil de teamcaptain een stokje voor steken. "Als ik straks van de organisatie een telefoontje krijg dat jullie het podium op moeten, dan bij jij verdwenen." Gerda is vrolijk streng en kennelijk nogal overtuigd dat we ook dit keer weer het podium op mogen. Ik mag alleen weg als ik een alvast huldigingsjasje mee neem en beloof telefonisch bereikbaar te zijn. En weg ben ik weer.

Ik ben daar nog nauwelijks aangekomen als ik merk dat de telefoons rond het finishgebied bij veel mensen uitvallen. Overbelasting van het net of electronische storing rond de finish? Hoe dan ook, ik ben niet bereikbaar voor Gerda! Gelukkig krijg ik nog sneller dan het geluid van schoonzoon Henk, die als verrassing voor dochter Maaike "even" naar Nijmegen is gekomen, te horen dat ons team het podium op moet, samen met wr TNT en ook wr de Universiteit Nijmegen. Superleuk dat het toch gelukt is. Ik reken uit dat Maaike voorlopig nog niet binnen is als ik hoor hoe laat ze gestart is. Dat geeft mij mooi de tijd om alvast naar het podium te gaan waar de huldiging straks plaats gaat vinden. De drie teams worden naar voren geroepen en als eerste mag "brons" het podium op. Ik ben stomverbaasd dat wij dat niet zijn omdat we vandaag een supersnelle loopster misten en ik ook wat punten heb laten liggen. Ok, dus we mogen nu voor keer zes de zilveren medaille ophalen. En dan roept de speaker dat "op de tweede plaats is geindigd, het team uit Nijmegen..." waaruit wij de simpele conclusie trekken dat we vandaag goud hebben. De eerste plek na al die jaren. Ik gok er op dat het toch die kwarktaart is die elk jaar prima werkt. Volgend jaar een extra groot stuk graag.
Daar staan we dan, in het midden en eindelijk op die mooie eerste plaats met een echte teamprestatie.
Het mooiste moment van vandaag
Allemaal harstikke grappig vandaag, die eerste plaats, maar daar ging en gaat het mij niet om. Dit is de dag waarop Maaike het moet zien te halen. 15 km zwaar parcours dus ik ben erg benieuwd hoe ik Maaike zo meteen hier op de finish aan tref. Kapot vrees ik, totaal kapot maar ze gaat het halen, dat weet ik zeker. Ik blijf na de huldiging gewoon aan de binnenkant van de hekken staan met mijn bosje bloemen. Het wachten en turen in de uitzinnige mensenmassa begint en duurt drie kwartier. Een oudere man langs de kant vraagt aan me of ik het niet koud krijg. Ja, dat krijg ik het absoluut, maar, verzekerde ik hem, al bevries ik hier, ik blijf staan tot mijn dochter is gefinisht! Hij lachte en moest even z'n neus snuiten. Heeft vast ook een dochter die hier loopt.

Eerst komen collega's Jasper, Anton en Linda voorbij. Jasper met een high five en Linda met een kreet "Maaike komt er zo aan!" wat met voorsprong het mooiste bericht is van vandaag. En inderdaad komt een paar minuten later Maaike aangedribbeld met een neutraal gezicht dat ik als vader durf te vertalen in "ik ben totaal verrot, heel diep gegaan, doe dit nooit meer, ik moest en zou dit halen, zeg even niks tegen me." Ik sluit de laatste 50 meter van haar geweldige 15 km bij haar aan en samen finishen we in 1:36:56 . Volgens mijn ben ik meer trots dan Maaike, die even over het hek heen gaat hangen en bedankt dan al snel Linda voor de steun onderweg. Later hoor ik hoe zwaar het voor Maaike geweest is. Zij heeft op de negen km zelfs over moeten geven maar is daarna gewoon verder gegaan. Keihard voor zichzelf en ook nu zegt Maaike nog steeds dat ze nog liever kruipend de rest naar de finish had gedaan dan uit te stappen.
We lopen met z'n allen het finishvak uit naar Henk die ook op Maaike heeft staan wachten. Daarna richting warme douche  voor deze groep en ook om teamcaptain Gerda te feliciteren met haar overwinning met deze groep. Voor de n een leuke dag, voor de ander een hele zware met herinneringen voor eeuwig, zo blijkt wel uit de gesprekken tijdens de treinreis terug naar huis. Dit jaar is de medaille geen hanger aan een lint, maar een klein beeldje. Origineel en leuk. De volgende dag bel ik Maaike om te vragen hoe het met de beentjes is. "Gezonde spierpijn" is het antwoord, "en de voet van het beeldje is een beetje bol. Hij staat nu voor me op tafel en wiebelt." Wat mij betreft is dat laatste symbolish; altijd in beweging.