Super Marathon Master Rotterdam     9 april 2017
In de stralende voorjaarszon sta ik voor de 10e keer op de Coolsingel in Rotterdam. Prima temperatuur, een geweldige sfeer en links naast me staat Lee Towers ons "You never walk alone" te zingen. Het kanon gaat af en we zijn op pad voor 42,195 km afzien en genieten. Zeker hier gaat dat prima samen. Nergens zo veel publiek als in Rotterdam dat je overal op de route naar voren klapt, schreeuwt en juigt. "Rotterdam, make it happen".
Gewoon heel bijzonder
Dit wordt mijn 55e marathon dus je zou zeggen dat er weinig nieuws aan is. Toch wordt vandaag een bijzondere want als ik hem uit loop wordt het mijn 10 keer finishen op de Coolsingel. Als dat lukt ben ik, zoals dat heet, een Super Marathon Master in Rotterdam. Behalve eeuwige roem levert dat na afloop een huldiging op, krijg ik een bloemetje en een speldje. (zie kleine afbeelding bovenaan dit bericht.) Vooraf krijg je bij je startnummer en speciaal T-shirt met op de achterkant je aantal keren mararthon-Rotterdam gedrukt. Gabrilla was zo vriendelijk mijn spullen te halen en toen we in Alphen de enveloppe open maakten zat er een shirt in met daarop "15". Beetje jammer maar om daar nou wakker van te liggen is overdreven. De organisatie heeft inmiddels gemaild dat ik het shirt terug mag sturen en dat ik dan het juiste krijg. Ik vind het wel best zo en ga hem goed bewaren voor over 15 jaar.
Toch eerst even een korte terugblik op de afgelopen maanden, die minstens zo bijzonder waren als al mijn hardloopjaren. In januari had ik te veel last van mijn rechter-wreef om te kunnen rennen. Een hardlooppauze moest worden ingelast en daarom heb ik die maand amper gelopen. Dat was prima te combineren met een vakantie en die rust hielp voldoende om in februari de draad weer op te pakken. In februari liep ik mijn recordafstand sinds ik in 2007 begon met de hobby. Het totaal van 281 km was voor mijn doen gigantisch en ik wilde die lijn in maart rustig door zetten. Maar dat ging niet door... De eerste week van maart kreeg ik griep en een prachtige bronchitis, en net toen ik dacht weer voorzichtig aan de slag te gaan, leerden we in het gezin alles over Diabetes 1, inclusief ziekenhuisopname. De hardlooptrianing veranderde in het rennen van de wasmachine naar het ziekenhuis, van winkel naar werk en weer naar het ziekenhuis.
Door het diabetesverhaal wel veel geleerd over voeding, suikers, koolhydraten en vetverbranding. Ik had het liever niet hoeven leren maar Petra zelf pakt het prima op. Meten, injecteren en rekenen, het gaat al snel deel uit maken van de dagelijkse gang van zaken en tussendoor probeer ik mijn gedachten wat te verzetten met kleine stukjes rennen. De schoenen zijn in maart door alles wat er gebeurde maar 80 km mee naar buiten gegaan. Dat is dan de basis om in Rotterdam tch aan de start te staan; veel gekker moet het niet worden. Maar het feit dat we met z'n allen vinden dat ik gewoon lekker een dagje weg kan maakt me ook weer sterk. Petra is de afgelopen maanden, nog zonder medicatie, al z vaak de man met de hamer tegen gekomen dat ik hem die ene keer vandaag ook wel aan kan. Kom maar op met die 42 km, dat gaat me net als verleden jaar in Rotterdam echt wel lukken.
 
Vandaag ben ik dus al lang blij dat ik na alles thuis weer kan starten en wil maar n ding: Finishen! De eindtijd interesseert me op een gewone dag niet en vandaag al helemaal niet. Als het kanonschot is afgegaan vertrek ik op een lekker tempo dat op dat moment bij me past, maar wel overal op reserve. Met 81 km in vijf weken en het hollen, rennen, vliegen thuis weet ik dat ergens vandaag in de tweede helft de klap gaat komen en die wil ik lachend af kunnen slaan. De man met de hamer ga ik uitlachen en vandaag wordt fluitend gefinisht.
Door de sfeer, en ook omdat het een beetje "mijn" stad is, kom ik toch in de flow terecht. Mee in de meute die sneller loopt dan ik vandaag zou willen. Niet zo gek als je bedenkt dat de verhalen in mijn startvak C alleen maar gaan over tijden rond de 2:45. Wat heb ik hier vandaag te zoeken bedenk ik me, maar op dat zelfde moment zie ik dat ik zo'n beetje de oudste ben in het vak.
De Coolsingel af richting Erasmusbrug tussen de rijen publiek door. De temperatuur is nu rond de 11 graden en de strakblauwe lucht met stralende zon kondigd een warme dag aan. De blusboten links en rechts van de brug op de Maas maken nu al een ereboog voor de meer dan 14000 gestarte lopers. Ik loop voor het negende jaar op rij helemaal rechts op de brug zodat Maaike en Henk als trouwe supporters me makkelijk aan kunnen zien komen. Ze staan aan de overkant van de brug en als ik naar beneden loop zie ik al een zwaaiende arm van Henk. Daar ongeveer heeft Maaike dan ook haar plek ingenomen om mij vast te leggen. Ik kies een positie zodat ik geen lopers voor me heb en dat lukt tot nu toe elk jaar op dit 2 km  punt. De fotograaf legt de zweeffase perfect vast en het bord boven de weg met de tekst "ivm marathon Coolsingel dicht" geeft, een beetje overbodig, aan waar we vandaag mee bezig zijn. Het grootste eendaagse sportevenement van Nederland kan je toch niet ontgaan zijn vandaag?!
Op naar "De Kuip" waar de mat van het eerste meetpunt ligt. Ondanks dat ik probeerde rustig aan te starten werd ik kennelijk de eerste 5 km meegezogen naar een tijd van 20:12. Het ging wel erg lekker en ook makkelijk maar dit was niet de afspraak die ik met mezelf had. Krachten sparen voor de tweede helft is geen tactiek maar vandaag keihard nodig. Nu echt remmen Frank want je wilt vandaag toch je speldje halen?! Ik pak onderweg waar mogelijk de sponzen aan om wat in m'n handen te hebben tijdens het lopen. Zout uit m'n ogen en van mijn lippen vegen en voor de rest gewoon het gevoel dat die sponzen wat afleiding geven tijdens het lopen. Lopen gaat redelijk op het gevoel en zonder aandacht aan het tempo te besteden kom ik op het 10 km punt in 40:34. De laatste 5 gingen dus weer in 20:22 en dus ook wr te snel. Nou ja, niet druk over maken en vooral niet proberen bij een groep te blijven.
Net na het 10 km punt is het bij het estafette wisselvak heel druk en worden we fanatiek aangemoedigd. Mooi zoals iedereen met iedereen mee leeft. We draaien wat door de woonwijk heen, over een paar verkeersdrempeltjes en links en rechts om wegversmallingen heen. Ergens in de verte in de lucht cirkelen de helicopters die prima aan geven waar ongeveer de kopgroep al loopt. Alsof het niks is. Dan gaan we het lange, kaarsrechte fietspad op waar het eerste jaar op deze nieuwe route nog amper publiek stond. Dat is nu wel anders en langs de hele route staan overal wel mensen. Vanuit de tuinen aan de overkant van het water wordt fanatiek gezwaaid. Rotterdam heeft geen last van de marathon, Rotterdam belft de marathon. Mijn benen doen gewoon lekker hun werk hoewel ik goed merk dat ik wat energie te kort kom. Ik denk op dit lange fietspad nu weer extra aan het thuisverhaal, hoe het werkt met energievoorraad in je lijf, je spieren, je alles. Straks toch maar een bekertje drinken aanpakken bij de volgende drankpost. Baat het niet dan schaadt het niet.
Dan komt een van de mooiste punten van de route maar eerst de keerlus bij het 15 km punt. Daarna pakken we de oude vertrouwde route weer op. We komen bij Slinge op de kruising waar je over alle wegen loopt en waar k nog eens een keer het metrostation direct naast ligt. Bij uitstek dus d plek voor fans en publiek om te komen kijken. Na de keerlus pak ik een beker drinken maar lopen en drinken lukt me, ook na 55 marathons, nog steeds niet. De halve slok komt er via m'n neus weer uit dus die is in ieder geval schoongespoeld. Nu naar de Slinge-kruising toe waar het weer on-ge-loof-lijk druk is. Links en rechts, rijendik en zeker een kilometer lang. Wat een feest. Ondanks die drukte ontdek ik (en zij mij) Ans en John tussen het publiek. Ans maakt een foto die ze snel door app't naar Maaike en van John krijg ik een high-five. Dinsdag vertrekken ze naar Kaapstad voor de "Two Oceans" marathon en nu staan ze hier nog even te supporteren. Tof.

Ik maak het rondje lang het Zuidplein en langs Ahoy waar traditiegetrouw Maaike en Henk weer staan. Dit jaar zonder spandoek omdat ik er toch niet mee mag finishen dit jaar; aangescherpte regels die vast wel ergens goed voor zijn. Ze moedigen al jaren lang fanatiek aan, hier, op dit punt, heel vertrouwd en ik weet niet of zij beseffen hoe belangrijk het voor mij is om naar dit vertrouwde punt toe te lopen. Ze hebben de foto van Ans inderdaad doorgekregen en via de App van de organisatie weten zo ook al dat mijn tijd op het 15 km punt, net na de keerlus en voor de Slinge-kruising, 1:00:59 was. Weer een te snelle laatste 5 km van 20:25. Maaike geeft die te snelle tijd ook nog even aan met de subtiele coaching "Geen haast vandaag h!" en ik probeer met een handgebaar aan te geven dat ik het tot nu allemaal onder controle heb. Straks praat ik ze wel bij want we hebben de jaarlijkse afspraak bij de oprit van de Erasmusbrug, op km 27. Als het goed is ik krijg ik daar mijn flesje drinken en druivensuiker van ze en volgt, wat mij betreft, vandaag de eerste echte pauze.
Tot dat punt is het nog even volhouden, niet te veel na denken en heel rustig aan de benen door laten malen. Na Slinge kom ik over de mat van de 20 km in 1:21:36 (laatse 5 in 20:37) en dat is vlot vor vandaag. Het lopen voelt goed, zelfs makkelijk maar toch ga ik het hiermee vandaag niet redden. Moet ik dan nog meer remmen en niet in kadans lopen? Of moet ik dit dan nog maar even volhouden en straks goed pauze houden. Ik kies voor dat laatste. De halve marathon gaat in 1:26:11 en ik vink dit stuk af. Gered! Nu gewoon op nieuw gaan lopen. Nog maar een halve marathon te gaan en dan heb ik mijn speldje en dat speldje ga ik halen, rennend of kruipend.
Tussen de 22 en 24 kilometer neem ik, na al die jaren, eindelijk eens de tijd om om me heen te kijken. Als je naar links tussen de gebouwen door kijkt zie je vlak bij je het schip de "SS Rotterdam" liggen. Rechts de Dordtselaan die aan het einde weer uit komt bij winkelcentrum Zuidplein, wat heel lang geleden ht winkelcentrum was om heen te gaan vanuit mijn woonplaats H.I. Ambacht. Wist ik toen veel dat ik hier ooit 10 keer om heen gaan rennen. Aan het einde van de Pustelaan linksaf de Laan op Zuid in richting mijn afspraakje op de Erasmusbrug. De Laan op Zuid is altijd wat rustiger met publiek, mogelijk omdat die deels in de schaduw ligt van de hoge gebouwen. Zodra ik, net voor de brug, de bocht om ga zie ik dat ook hier weer veel mensen staan. Misschien wel omdat ook hier het Metrostation naast ligt of omdat je vanuit het centrum ook prima hier naar toe kan wandelen. Hoe dan ook, het is weer gezellig druk en als het goed is staan zo meteen aan de rechterkant Maaike en Henk. Je hoor, die zijn weer mooi op tijd aangekomen en dan is het tijd voor pauze.
Picknick op de brug
Tot stomme verbazing van iedereen langs de kant, behalve dan Maaike en Henk, plof ik lekker op de vangrail neer. Tijd voor een AA-fles met daarin cola die door Henk vakkundig prikvrij is gemaakt. Maaike geeft de twee druivensuikertjes er bij en in de stralende zon met uitzicht op de Maas en Euromast voelt die als een zondagse picknick. Ik voel me prima, heb nog nergens last van of het moet het gebrek aan energie zijn. En precies drom pak ik nu even rust. We hebben het even over mijn tijd: het 25 km punt was ik voorbij gekomen in 1:42:42 (laatse 5 km in 21:06) en dat gaat eigenlijk sneller n makkelijker dan gedacht.
Terwijl stampende, hijgende en zwoegende lopers hun weg naar de top van het parcours zoeken, midden op de Erasmusbrug, zit ik hier prima. Wie doet me wat op marathon nummer 55? Omstanders snappen het niet maar mijn fanclub legt uit dat dit mijn manier is om die laatste 15 km straks aan te kunnen vallen. Zo is het maar net. Die 2 of 3 minuten die ik hier zit maken mij op deze dag niet uit. Genieten van het moment dat ik hier weer gezond aan de start kon komen en het idee dat ik hem weer uit ga lopen is, voor mij in ieder geval, heel belangrijk. Als de cola op is en er een hele kudde lopers aan me voorbij is getrokken, wordt het toch weer tijd om op te staan. Even de benen strekken, de rug rechten en dan moet het maar weer. Eerst nog even naar de overkant naar de man-met-hoed die net subtiel Rotterdams "Geen Getrut" naar me riep. Ruilen? Ik geef hem een hand, bedank hem voor de support en dan ga ook ik naar het hoogste punt van de route. Brug op, brug af, tunnel onderdoor, langs de Markthal richting Kubuswoningen en de Boezemsingel.
Ik hoor een hoop gestamp achter me van een grote groep lopers in gelijke pas. Het zijn de pacers van de eindtijd 3:00 maar ik maak geen enkele kans bij ze aan te haken. Die rechterkuit wil er de brui aan geven. Aan de noordkant van de Kralingseplas zoek ik een lantaarnpaal om een paar rekoefeningen te doen. Die kuit moet worden opgerekt en voor even werkt het. Ik pak de draad weer op maar om de kilometer moet ik rekken, anders gaat het niet lukken vandaag. Bijna, een paar keer echt bijna, schiet de kramp er compleet in dus het hardlopen wordt nu dribbelen. Het ziet er niet uit maar het kan me niet schelen. Ik moet en zal straks vrolijk over de finish komen.

Terug naar de Coolsingel
Het verste punt achter de Kralingseplas is het 35 km punt waar ik, door al het stilstaan en rekken, in 2:30:34 over de mat ga. (laatste 5 km in 23:37). Het tempo is voor mijn doen zo ontspannen dat ik er dwaas genoeg niet eens moe van wordt en dat is best lekker. Ik hoef er alleen maar voor te zorgen dat die kuiten het uithouden, en door geen grote passen te maken en niet te hard af te zetten lukt dat. Dan komt mijn volgende verplichte, wat langere, pauze van vandaag bij het 36 km punt waar traditiegetrouw mijn collega met zijn dochter water uitdeelt. Even bijkletsen en ze vooral bedanken dat zij als vrijwilligers een vrije zondag opofferen om deze dwaze loper te ondersteunen. Ze vertellen dat ze aan de lopers zien dat het vandaag zwaarder is dan vorige jaren. Toch het gevolg van de temperatuur die in de stad echt boven de 20 graden komt? Mij maakt het niet uit. Het iets lagere tempo en verplicht ontspannen lopen zorgt er voor dat mijn motor vandaag niet in het rood komt.
Daar op de Boezemsingel komen de koplopers mij tegemoet. Te zien aan de klok op de tijdwagen wordt het vandaag geen supersnelle tijd voor ze, relatief gezien dan want 2:06 of 2:10, het blijven ongelooflijk snelle tijden. Het 30 km en 40 km punt liggen zo ongeveer tegenover elkaar en waar zij de finish al ruiken moet ik nog een rondje om de Kralingse plas. In 2:06:57 loop ik langs het 30 km punt en het begint een beetje te kraken in de kuiten. Gelukkig, ik ben net een mens.

Over de laatste 5 km heb ik 24:15 gedaan, en gezien de picknick tussendoor bij Maaike en Henk op de Erasmusbrug valt dat nog reuze mee. Als ik bij de Kralingseplas loop beginnen mijn kuiten heftig te protesteren. Eerst rechts, en al snel daarna gaat links mee doen. Het begint met tintelen, dan voel ik in de kuit de spier compleet onwillekeurig samentrekken alsof er stroom op staat. Met name rechts gaat te keer en ook strak staan, en met nog 10 km voor de boeg is dit niet grappig. Dit gaat pijn doen.
Voor de tweede keer over de Boezemstraat maar nu de andere kant op, richting finish. Een enorme stroom lopers gaat nog naar het noorden toe en moet dat hele eind nog om de plas heen. Ik ben er al bijna. Het 40 km punt loop ik bij de drankpost voorbij in 2:59:26 en door alle rek-en-strek stops is het tempo in elkaar gestort. Totaal niet boeiend vandaag. Nog n keer een dranghek opzoeken om de kuiten voor een laatste keer op te rekken en dan langs de DJ die de stemming er in probeert te krijgen met stevige meezingers. Dit geeft energie om verder te gaan.
Ik ben er bijna, maar nog niet helemaal. Na de kubuswoningen staat weer heel groot "1000" op de weg. Nog 1000 meter te gaan op mijn 10 marathon in Rotterdam. Ik kan me de eerste keer nog herinneren als de dag van gisteren; bibberend van inspanning op een muurtje bij het Hofplein. Blij maar het smaakte naar meer omdat ik kennelijk nog niet tot het gaatje gegaan was en het gewoon onwijs leuk is om te doen. Zeker hier in Rotterdam.
Vanaf dit bijzondere 1000 meter punt wordt het alleen nog maar genieten. Ook hier weer kinderen langs de kant die High-Fives sparen en hardop tellen hoeveel ze er al gehad hebben. De bocht naar rechts naar de Coolsingel is in zicht. De muziek en de speaker zijn al goed te horen en de kuitenpijn van de laatste 10 kilometer maakt plaats voor een blije lach dat het vandaag weer gaat lukken. Ondanks lles wr gaat lukken. Na alle pech die we gehad hebben ben ik er wel blij mee.

Rechtsaf de Coolsingel op. Man man wat een drukte langs de kant. Stralende zon zorgt voor een extra geweldige sfeer. Sommige lopers zwoegen, anderen persen er nog een eindsprintje uit om een paar seconden sneller te zijn dan ze hadden gehoopt. Mooi en dapper. Ik heb geen haast en ben op zoek naar Maaike en Henk. Als het goed is staan ze ergens links, gewoon omdat ze dat al jaren doen. Door de rijen publiek heen is het bijna geen doen ze te vinden maar zij zien mij gelukkig snel doordat ik probeer niemand voor me te hebben lopen. Net als op het twee kilometerpunt een boven alles en iedereen uit zwaaiende arm van Henk. Ik zwaai terug als teken van "ik heb je gezien".
Dan ga ik helemaal naar links lopen om bij ze te komen. Omdat er niemand meer met je mee mag finishen, waar ik alle begrip voor heb, en ook spandoeken verboden zijn dit jaar, wil ik de camera van ze over nemen om mijn laatste stuk te filmen. De finishbeleving na 42195 meter rennen is emotioneel niet over te brengen maar door het te filmen wil een poging wagen. Ik neem de camera van Henk over en wandel, dribbel en geniet van het laatste stuk.
Het kost me weer tijd die anderen "kostbare tijd" zouden noemen. Ik geniet van het moment van de gezonde finish. Applaus van de mensen langs de kant en ik heb het naar m'n zin. Hieronder de beelden van de laatste paar honderd meter op de Coolsingel.
Vlak voor de finish roept de speaker om dat er weer een Super Marathon Master in aantocht is. Ik dus. Mijn startnummer en de computer verklappen hem dat, nog voor ik over de eindstreep ben.
Even tijd voor een paar vragen, een felicitatie en dan mag ik verder naar de echte eindstreep, voor de tiende keer...
Nu in 3:11:55 , voor wat het waard is.

Totaal zijn er vandaag 13063 mensen gefinisht dus om nou te zeggen dat het echt heel bijzonder is. Maar dat maakt niet uit. 55 Marathons, ooit begonnen na een blessure en fysiotherapie, voor mij voelt het bijzonder. Voorlopig heb ik geen nieuwe marathons gepland, behalve dan uiteraard de Berenloop op Terschelling in november maar dat is nu nog zo ver weg. En wie weet kan ik in oktober in Eindhoven toch wel weer een keer een sub 3 proberen. Niks moet, maar wie weet, met een beetje trainen dat het wel kan lukken.
Ik loop door het uithijgvak waar ik aan wordt gesproken door de ruim voor mij gefinishte Gerton. "H, jij bent toch Frank. Ik lees altijd jouw blogs op je site. Je hebt zo'n aparte manier van trainen; gewoon altijd 15 kilometer per uur. Ik vind dat wel mooi eigenlijk. Iedereen zegt dat het niet kan maar jij doet het. Mooi man." Tja, kennelijk leest zo af en toe iemand wat ik doe, he ik het doe. Maar iedereen traint en loopt op de manier die het beste bij hem past. Dus Gerton, lekker je eigen ding doen en op naar jouw sub 3!
Op het Hofplein krijg ik mijn medaille omgehangen. Even verderop neem ik een beker water (wat ik beter niet had kunnen doen) en dan is het omlopen, via het metrostation naar mijn kleedruimte. Lekker douchen en omdat het aan wordt geboden maak ik gebruik van de kuitmassage. Ik lig daardoor lang op mijn buik en als ik opsta vindt de beker water dat hij er weer uit wil. Gelukkig doe ik dat op een plek waar het hoort en daar moet ik even bijkomen. Dat retourneren van het water was een zwaardere klus dan de marathon. We lopen naar het podium tegenover het Stadhuis waar ik me nu als echte Super Marathon Master mag melden voor een huldiging. Een hele eer om tussen de nog finishende kanjers hier te mogen staan. Ik krijg mijn roos, mijn speldje en dan is het tijd om toch nog weer het spandoek uit te vouwen.
Mijn maag is weer hersteld en na een half uur besluiten we dat granen en bronwater een mooie afsluiting is voor deze dag. Omdat de Irish Pub op de Lijnbaan dat prima weet te combineren genieten we daar nog even na van alles. Voor vandaag was het genoeg maar volgend jaar zijn we, als het goed is, gewoon weer van de partij.