Achtervolgd door finishlijn     8 mei 2016
Tijdens het etentje na de Berenloop 2016 zat John naast me en vertelde heel enthousiast over een evenement "Wings for Life". Je mag lopen zonder dat je weet hoe ver je moet. Vertel? Het ging om Wings For Life in Breda waarbij je loopt tot je wordt ingehaald door de catcher-car, de auto met de tijdwaarneming. Het inschrijfgeld komt volledig ten goede aan ruggenmerg-onderzoek gericht op genezing van dwarsleasie. Een heel mooi doel en een leuk evenement. Inschrijven dus.
Catcher-car zet achtervolging in
In 34 landen over de hele wereld start dit evenement op precies dezelfde tijd. Met een starttijd van 13:00 uur komen wij er in Breda goed van af en de verhalen op internet maken het nu al tot een bijzonder avontuur. Hoe vr kan je lopen voordat de tijd-auto bij je is, of hoe lng kan je lopen? Hoe werkt het eigenlijk. Simpel: Een half uur na de start vertrekt de tijd-auto met een snelheid van 15 km/uur. Als hij 1 uur aan het rijden is, dus anderhalf uur na de start van de lopers, gaat de snelheid omhoog naar 16 km/uur. Weer een uur verder naar 17 km/uur en een uur later naar 20. Onhaalbaar natuurlijk dus ergens op de route rijdt de tijd-auto je voorbij, wordt je chip gescand en heb je dus je persoonlijke finishlijn gevonden. Rustig door blijven wandelen naar de eerstvolgende pendelbus die je terug brengt naar het centrum van Breda. In theorie zou de afstand van een marathon haalbaar moeten zijn en elke stap die je meer zet, is dubbel feest. Afgezet tegen het goede doel van dit evenement is het mee knnen lopen berhaupt al een cadeau.
Tijdens de 7-heuvelenloop in 2015 heb ik collega Menno (o.a. loopmaatje van de marathon in Praag en de marathon in Graz) verteld over dit evenement. En als ik iets vertel is dat meestel heel enthousiast dus het kostte bijzonder weinig moeite om Menno zich ook in te laten schrijven voor dit feestje in Breda. Behalve dat het een gezellige kerel is kan hij ook ver, snel en heel stabiel lopen. Ideaal dus om samen mee te lopen omdat nu het vooral van belang is om niet te hard van start te gaan. Wel een flink tempo maar ook een tempo dat je makkelijk lang vol kan houden. Menno was heel stellig in de voorbereiding: "We gaan weg op een tempo van 4:10 per km. Frank, dan kunnen we onderweg weer even bijpraten." Tuurlijk Menno, tuurlijk. Bijna 15 km/uur en dan even bijpraten. Ik vrees dat na het rondje Mastbos de lucht al op is. Wat we een week geleden niet konden vermoeden, was dat het binnen een week van sneeuw naar hg zomer zou gaan in Nederland. De afgelopen dagen al heel warm en vandaag in Breda 28 graden. Onderweg in de trein is het ook warm, zo warm dat ik heel even denk buiten een giraf te zien lopen. Paar keer knipperen met m'n ogen maar nog steeds zie ik een giraf. Twee zelfs, drie, vier. Heb ik een zonnesteek!? Het raadsel lost zich op als blijkt dat ik met de trein achter diergaarde Blijdorp lang rij. Gelukkig, even dacht ik gek te worden.
   
Als het startschot is gevallen gaat het heel gemoedelijk van start. Eerst allemaal net even te snel om ruimte te krijgen en dan vormt zich al snel een groep van 8 lopers waaronder Menno en ik. Ook een Erben en een echte Breda-kenner maken deel uit van de groep. De eerste twee kilometer gebruiken we om af te stemmen wat we willen en iedereen is het er over eens; Niet sneller dan 4:20 is de opdracht want met name Menno en Erben zijn er op gebrand vandaag 50 kilometer te halen. Voor mezelf ben ik er al heel snel uit dat dat vandaag niet gaat lukken en dat ik al blij mag zijn als ik de marathonafstand van 42 kilometer ga halen. En zo niet? Dan niet. Het is gewoon leuk om hier aan mee te mogen doen en bij dit weer heb ik niet zo veel te willen. 28 graden... een normaal mens gaat in de schaduw zitten met wat te drinken en wij rennen over het warme asfalt van Breda. Met regelmaat vliegen de tijden door de lucht; 4:16, 4:20, 4:18 en we fluiten elkaar terug als het te hard lijkt te gaan. De eerste vrouw in de wedstrijd, van wie we weten dat ze 50 km wil halen, zien we voor ons lopen en ze loopt zelfs op ons uit. De club van acht wijze mannen heeft de conclusie al getrokken; "Die gaat het niet redden vandaag. Ze gaat te hard van start." Hier en daar wisselen we korte zinnen uit en een van de belangrijkste is die van de Breda-kenner: "Geniet nog maar even van de bomen. Na het stukje bos zometeen houdt de schaduw op." Zo ver is het nog niet. Rustig blijven zoeken naar het goede tempo en uitkijken naar het 25 km punt waar Henk en Maaike mij staks op de motor staan op te wachten. Een beetje support, en water, kan ik vandaag wel gebruiken.
Na negen kilometer beginnen de eerste geluiden in onze groep al te komen dat 50 km vandaag heel lastig zal worden. Kennelijk begint het hier en daar al te kraken, en als het niet fysiek is, dan is het wel mentaal. Geloof me, als je meer dan 2 uur gaat rennen moet het tussen je oren ying-yang zijn anders ga je, naast de strijd met het asfalt, ook de strijd aan met jezelf. Zo lang mogelijk de twijfel uitstellen is een van de belangrijkste opdrachten. We lopen nog iets te snel en onder het motto dat "de oudste vast het langzaamste loopt" gaat die op kop. Ik dus... Ik probeer keurig die 4:20 te lopen maar het voelt niet lekker. Alsof je in een verkeerde versnelling aan het fietsen bent en het voelt alsof ik hele zware schoenen aan heb. Nou ja, het zal er wel bij horen en dribbel plichtmatig verder. Om beurten doen we het kopwerk en als iemand een fles water van mensen langs de kant krijgt, gaat de fles van hand tot hand. De groep bestaat inmiddels uit 7 man omdat na 15 km een van ons het niet meer zag zitten. Dat zal zeker niet aan het tempo hebben gelegen want ook hij was ervaren loper. We delen nog steeds de kilometertijden met elkaar en als we over het 21,1 km punt lopen wordt er geroepen "Halve marathon 1:30" en is iedereen tevreden. We lopen voorbij de eerste vrouw die inderdaad in elkaar is gestort. Maar ik voel, nee ik weet zeker, dat het ook voor mij bijna over is. De temperatuur in combinatie met het al dik anderhalf uur niet kunnen lopen van mijn eigen tempo zorgt er voor dat mijn metertje in het rood komt te staan. Normaal gesproken zou ik er van balen maar nu doet het me niet zo veel. Jammer dan. Wel geef ik Menno vast een seintje dat ik straks af ga haken en wens hem succes.
Bij de volgende drankpost stop ik om rustig te drinken. Bij alle vorige posten heb ik ook bekers gepakt en tijdens het lopen gedronken maar daarbij gelijk ongewild m'n neus gespoeld. Ik kan niet rennen en tegelijkertijd drinken uit een beker. Anatomisch niet geschikt vrees ik. De andere zes uit de groep rennen verder en als ik genoeg gedronken heb ren ook ik weer door. Dwaas genoeg overbrug ik die 60 meter tussen mij en de groep bijna helemaal doordat ik op mijn eigen tempo ben gaan lopen, maar net voordat ik bij ze ben zegt een stemmetje in me dat het genoeg is zo. Doet me denken aan het songfestivalnummer van Nederland dat deze week klinkt: "Slow down if you cann't go on." Ik laat ze gaan, definitief nu, en dribbel rustig verder naar Maaike en Henk.
Fans helpen me verder
Op de 25 km staan inderdaad Maaike en Henk aan de kant. Kort en krachtig vertel ik dat het doel, voor zover vandaag aanwezig en ooit al haalbaar, van tafel is geveegd en dat nu maar n ding telt: rustig proberen er een paar meter bij te lopen maar vooral het hoofd en alles wat daar onder zit koel houden. Ze hebben mijn groepje met Menno en Erben wel gespot en blijven nu met de motor bij mij in de buurt. Gelukkig maar. Na de 25km drankpost vertrekken we voor een stukje bos. Die bomen interesseren me geen moer maar de schaduw die ze veroorzaken is geweldig. Ik heb nog lucht, kan nog praten en probeer een tempo te vinden dat lekker gaat. Niks eigenlijk dus het worstelen kan beginnen.
Lieve bewoners langs de route staan met tuinslangen langs de kant, soms vastgebonden aan een ladder en het zijn de lekkerste douches die ik ooit gehad heb. Hier en daar ook bewoners met een tafeltje langs de weg waar bekers water op staan. Oases net onder Breda. Ze bestaan! Gelukkig ook meer dan genoeg posten waar natte koude sponsen worden uitgedeeld. Ik pak wat ik pakken kan omdat nat en koel blijven in ieder geval vandaag voor mij de enige mogelijkheid is om door te kunnen blijven rennen. Als ik uit het bos vandaan ben en op de open wegen terecht kom, moet ik denken aan de marathon van Leiden in 2014; net zo open en ook flink warm. Ik zie onderweg gelukkig genoeg andere lopers die het ook knap moeilijk hebben gekregen. Er zijn er dus meer bij wie het kaarsje uit is of uit gaat. Soms haal ik ze in, en soms wordt ik zelf ingehaald. Stuivertje wisselen. Vaak wordt dan heel even totaal nutteloze informatie uitgewisseld over dat het bizar heet is, slecht gaat, het vooral weer is om in het zwembad te liggen en ook mijn "H, wist jij dat ze hier asperge-kwekerijen hadden" zorgde vast weer een paar meter voor een andere mind-stetting aan de totaal verslagen loper naast me.
Een marathon zou er door worden afgelast maar wij gaan vandaag kijken wat we er van kunnen maken. Meteen als we onze kleedkamer uitkomen en het evenementenplein op lopen besluiten we het horloge terug te zetten op 4:15 per kilometer. Dat lijkt ons verstandiger om het langer vol te kunnen houden. We ontmoeten voor de start uiteraard John en Ans die me onthousiast hadden gemaakt voor deze dag. En dan gaan we richting startvak waar we het laatste stukje schaduw proberen te vinden. Ik mag helemaal vooraan starten en naast me staat Erben Wennemars die verleden jaar beste Nederlander was met een afstand van ongeveer 45 km. Hij nu 50 kilometer wil halen. Als iemand verstand heeft van dit soort zaken is het Erben wel zou je zeggen dus ik vraag zijn aanvalsplan. Hij gaat weg op 4:20 en die wijze raad nemen Menno en ik dan ook maar ter harte. Horloge nog een tikkie terug gezet naar 4:20 en dan is het wachten op het startschot. Een hele enthousiaste fitnessdame verzorgt de warming-up. Jawel, je hoort het goed. De warming-up bij een termperatuur van 28 graden en de eerste fata morgana's zie ik al opdoemen.
Mijn snuit stond een paar keer op onweer. Veel stoppen, even wandelen, spons pakken en de laatste druppels er uit knijpen. Maaike en Henk hebben ook een fles bij zich die ze her en der laten vullen met water. Die fles heb ik eigenlijk voortdurend binnen handbereik. Maar niet alleen ik keek vandaag anders uit m'n ogen. Ook Maaike heb ik nog nooit zo achterop de motor zien zitten. "Je mag gewoon stoppen hoor pap. Denk aan jezelf." Lief, maar veiligheid staat bij mij toch altijd al met stip op n. Met goeie support in de buurt en water bij de hand kom ik vast nog wat verder. Op een gegeven moment loop ik weer even te wandelen en als Henk dan vanaf de motor roept dat de catcher-car een kilometer of wat achter me zet en als ik hier blijf staan die over een kwartier bij me is, krijg ik weer heel even vleugeltjes. Natuurlijk wil ik afgetikt worden door die auto, maar dan wel rennend en niet zittend langs de kant. Dus het werkte motiverend om toch weer de dribbel op te zoeken.
Alles bij elkaar was het niet moeilijk om al snel te ontdekken dat zelfs de marathonafstand vandaag niet haalbaar was. Misschien wel als ik gewoon op mijn eigen tempo van 4:00 was weggegaan maar dat heb ik niet gedaan en was door de warmte misschien te hoog gegrepen. Dus niet over zeuren nu.

Gewoon genieten van het evenement en het feit dat ik weer gezond aan de start mocht staan en straks ook weer gezond kan finishen. Zo veel mensen, waaronder de doelgroep waar vandaag het ingezamelde geld naar toe gaat, kunnen al helemaal niet eens rennen dus laat ik nou niet mopperen over warmte of over een niet gehaalde afstand.

Tijd voor de statiefoto net als bij de marathon Leiden 2015 en dan hopen dat het niet al te lang duurt voordat de catcher-car met achter het stuur Max Verstappen me inhaalt.
Dwars door Etten-Leur heen en gelukkig hier en daar een paar mensen om me aan te moedigen. Er wordt vol medelijden geklapt en met ontzag meestal zwijgend, meewarig gekeken. Je hrt ze denken; Die zijn gek en dapper. Dan komt de tantalus kwelling. Wat Etten-Leur voor ons verzonnen heeft is mensonterend op deze bloedhete dag. Ze laten je over het terras van een kroeg rennen waar de Brand-bier parasolletjes buiten staan en mensen aan het ijskoude bier zitten. Buiten nog een groot bord dat "Kees" daar vandaag zijn 80e verjaardag viert en er een besloten feest is. Nou beste Kees, van harte kerel, maar wat mij betreft had je de bierpomp wagenwijd open gezet hier op het terras en alle lopers vrij drinken gegeven. Hoeraatje voor Kees en nog veel gezonde jaren.
Compleet getikt en afgetikt
Ergens achter me hoor ik druk toeteren. Dat moet de auto zijn die me uit mijn lijden gaat verlossen; de catcher-car bestuurd door Max Verstappen met aan de zijkant de  spullen om mijn chip uit te lezen. Het toeteren wordt steeds harder en ik heb niet eens de behoeft om er een schepje bovenop de gooien. Ik zit ergens in de 35 kilometer maar als het 30 of 40 geweest zou zijn was het ook allemaal best. Schiet nou maar op met die auto, dan is het klaar, over en uit.
En ik maar denken dat ik in dit wereldwijde evenement maar een nummertje ben dat niet mee telt. Absoluut niet waar! als de auto naast me komt rijden wordt ik heel vriendelijk aangesproken vanuit de auto en krijg van passagier en van Max achter het stuur de felicitaties voor mijn prestatie van vandaag. "35,8 kilometer, knap gedaan." roepen ze. Nog een kort een paar toffe woorden en dan rijden ze verder. Het was een slikmomentje.
Uiteraard gelijk even naar huis bellen dat het goed is gegaan, naar de mogelijkheden van vandaag dan wel te verstaan, en dan staat binnen 5 minuten de bus voor m'n neus die maar terug naar Breda brengt.
Maaike en Henk vertrekken naar huis. Zonder die twee was ik vandaag nooit tot 35,8 km gekomen. Ook het thuisfront met Petra en Tjitske heeft de hele dag rond de computer gelopen om het evenement en mij te volgen. Op de website waren alle deelnemende plaatsen, over de hele wereld verspreid, goed te volgen. Technisch zit dit evenement ook goed in elkaar waardoor er echt n groot evenement ontstaat. Knap gedaan. Met John en Ans geniet ik op het grote plein in Breda nog even van de huldiging van de winners in Nederland en van de schitterende beelden van over de hele wereld die gelijktijdig op het scherm worden getoond. En dan krijg ik van John en Ans een lift naar een station in de buurt van Alphen wat me een paar keer overstappen scheelt en, nog veel waardevoller, een mooie afronding van deze dag.
Degene die dit warme verhaal goed gelezen heeft vraagt zich natuurlijk af wat er dan van mijn maatje Menno en Erben terecht is gekomen. Onderweg naar huis werd ik gebeld door Menno. Hij was iets later terug in Breda met een heel eigen verhaal. Nadat ik uit de groep was gestapt bleven er nog 6 over. Maar liefst vier daar van stapten uit, nog voordat de catcher-car ze te pakken had. Oei. Daarna moest Erben lossen bij Menno maar wist net voor de catcher-car bij hem kwam toch nog voorbij Menno te komen. Alletwee 41 km gelopen en dus ook niet eens in de buurt van de gehoopte 50. Zou het vandaag dan toch wat aan de warme kant geweest zijn...?
Volgend jaar een nieuwe kans voor in ieder geval een geweldig leuk evenement.