Hè hè, het zit erop. De marathon in Haarlemmermeer is niet gegaan zoals gehoopt. Daar kan ik heel eerlijk over zijn. Nog nooit echte kramp gehad in de laatste 5000 km die ik gelopen heb. Maar nu... een drama. Ja echt, een drama. Vanaf 26 km kramp in beide kuiten. En dat doet zeer. Zo zeer dat ik soms moest stoppen om te rekken en soms ook stukjes moest wandelen. Als je dan de tijd door ziet tikken en je de stekende pijn voelt weet je dat nog maar één ding telt. Finishen, en anders niets. En dat lukte ondanks alles dankzij de geweldige steun van Ronald in een voor mijn doen toch nog redelijke tijd van 3:03:40.
Klaar voor de start
Scherp als altijd stond superhaas Ronald precies op tijd voor de deur. Nee, geen gedoe meer. We gaan op pad. De haasfiets achterin de auto, extra bidonhouder gemonteerd dus technisch goed voorbereid. Stralende zon, windkracht 2 en het zou een graadje of 20 worden. Voorbereiding optimaal dus twijfel niet nodig. Het zal me benieuwen hoeveel mensen Ronald nu weer gaat groeten. Dat viel mee dit keer. Ronald focuste zich helemaal op mij. "Vandaag ben ik er voor jou Frankie." Ja, en de andere 364 dagen van het jaar zijn het nagenoeg alleen vrouwen in je nabijheid. Heb ik dan toch vrouwelijke kanten.
Vliegensvlug
Gezonde spanning op de startstreep. Hoewel. Voor het eerst echt een tijd in gedachten die ik wilde lopen. Een PR, onder de 2:54 dus. Gezien de andere loopjes zou dat toch moeten kunnen, zeker met fietshaas. We gaan het wel zien, niks moet. Iedere wedstrijd staat op zich en een kleine tegenvaller onderweg maakt dat je een marathon heel anders kan beleven dan de vorige keer. Oh ja? Ja!
Dorp uit, slingertje maken voor de nodige meters en richting startbaan van Schiphol. Of landingsbaan; Hangt van de richting van het vliegtuig af en of  hij omhoog gaat of omlaag. Voorlopig rechtdoor, rechtdoor en rechtdoor. Eéntonig? Nee hoor, wèl simpel. Windkracht 2? Nou ik dacht het niet. Da's wel een beetje meer en schuin rechts voor meteen als je Hoofdorp uit bent in de richting 10 km punt. Maakt niet uit. Samen met een andere 42 loper en een 21 loper flink de pas er in. Tempo net iets hoger dan normaal maar het alternatief, alleen die eerste 12 km afleggen met verkeerde wind, was minder aantrekkelijk. Haas Ronald deed flink z'n best en begon bij de 9 kilometer met "Je moet wel drinken Frankie". Ja zo, vanaf 15. Toen ging de eerste keer zijn telefoon. Ongelooflijk, die haas belt wat af. Ik begreep dat de eerste fanclubdelegatie op de 14 km zou staan. Eerst maar eens bij de startbaan weg. Ja, een startbaan zo te zien op de foto van Ronald.
Marathon Haarlemmermeer kuitenbijter              5 sep 2010
Toch maar de herenkleedkamer genomen. Tasje afgeven, stickertje erop, veel succes, ja dank u wel, wat ga je doen, de hele, jee wat een afstand, ach het gaat wel, nou jij liever dan ik, ja dat dacht ik al, succes, alweer dank u. Kortom, er wordt goed op mijn spullen gepast. Klasse.

Met het pendelbusje naar de start (goed geregeld!) en mijn haas op de fiets er vandoor. Nog even heerlijk genieten van de binnenkomst van de 5 km, de start van de 10 en dan rekken en strekken voor de start van de halve en de dubbele halve marathon, beter bekend als de hele. Vandaag moest het er maar van komen.
Auw Auw Auw en nog eens auw!
De eerste 20 gingen best lekker. Niet echt het vertrouwde ritme. Lag het aan de wind, het parcours, het ontbreken van het gevoel van de dag?  Zeg het maar. Toch liep ik de tijd die ik normaal loop en nu ook wilde lopen. Op de 14 km bekenden langs de lijn. Fred en Nicole. Doet altijd goed om bekenden te zien staan. Helemaal voor mij gekomen om aan te moedigen, te zwaaien en foto's te maken. En dat kan Nicole prima.
Bij de het 21 km punt stond de rest van de fanclub klaar met fototoestellen en allerhande opblaas feestartikelen. De complete familie uitgerukt voor dit schouwspel. Weer een lusje maken voor de meters en dan riching Nieuw Vennep voor het "laatste stukje". En daar ging het mis. Goed mis dus. Na 26.000 meter lopen, wat op zich al een waanzinnig tijdverdrijf is, besloot de linkerkuit een subtiel signaal af te geven. KRAMP. En hoe. Nee, niet overdreven, gewoon giga. Omdat beide kuiten het altijd heel goed met elkaar kunnen vinden deed ongeveer 200 meter verder ook de rechterkuit een duit in het zakje. KRAMP. Tja, en dan kan je kiezen. Snel bladeren in mijn woordenboek dat haas Ronald bij zich had. M, N, O,  oase, obesitas, ochtendhumeur. Nee, opgeven stond er niet in. Dan maar door gaan, tegen beter weten in. Dit voelde niet goed. Dit voelde hartstikke fout. Maar je hebt die 28 kilometer toch niet voor niks gelopen? Nog 1 en dan ben je bij de 30. Doorduwen en dan mag je de bocht om en gaan we naar de finisch. AUW, heel veel pijn. Drinken. Stoppen, rekken, wandelen, tijd doet er niet meer toe. Nee geen bezemwagen. Dat Nooit. Straks weer fans langs de lijn. Die kan je niet laten barsten. Gaan. Pijn als nooit tevoren. Sterker, nooit pijn gehad. Wel moe na afloop, maar nooit pijn. Dat was nieuw. Had niet gehoeven.
Door het rekenen inmiddels wel op km 36 aangekomen. Hé, weer Fred en Nicole. Fietshaas volgt niet op de rotonde waar ik buitenom rechtsaf moet. Wat! Ronald kleedt zich uit. Hij doet vaker gekke dingen maar hier motiveert hij me niet mee. Snel weer voor me kijken. Ondanks het langzame gesjok kan je makkelijk struikelen.
Ik hoor snelle passen aankomen en kijk om. Ronald in kort broek en hardloopshirt. Blijkt allemaal doorgestoken kaart. Fred neemt de fiets van Ronald in de auto mee naar de finish zodat Ronald met me mee kan lopen die laatste 6. Ja, zes nog maar. Dat moet lukken.
De rest zal ik de lezer met een zwak hart besparen. Komt neer op veel stoppen, stukjes wandelen en de rest uitdribbelen. Ongekende echte pijn en eigenlijk geen voet meer voor de ander kunnen zetten. Super dat Ronald mee ging met zijn begeleidende woorden. Wat moet je zeggen eigenlijk. Alles is goed. He he, het bord in zicht van "Laatste kilometer". Positief denken. Al 41.195 gehad. Dat laatste $#%&$ stukje moet lukken. Balen, eerst een bruggetje op. Kuiten willen al 16 kilometer helemaal niks meer. Helse pijnen is overdreven, dan was ik gestopt. Natuurlijk. Maar het deed heel, heel erg zeer. Kom op, nog 400 meter. Daar is het bruggetje. Moet dat nou, bocht naar rechts. Auw auw, bochten maken doet nog meer zeer dan rechtuit, nog 100 meter en dan weer een bocht naar links. "De laatste." zegt Ronald, "Dan ben je er." Ik mag het hopen. Kramp schiet er met het zicht op het finishdoek helemaal in als nog niet eerder vandaag. Het zal toch niet waar zijn. Maaike links langs de kant, Tjitske recht, Petra rechts in de verte. Met twee totaal verkrampte kuiten met Ronald erbij met z'n vieren op rij die laatste honderd meter. Klappende mensen. Ik hoor het heel goed en weet dat ze kunnen zien dat het pijn doet. De streep over. Ik zie die klok niet eens en vergeet mijn tijd te klokken.
Na de streep neergeploft. Die kuiten moesten gereanimeerd worden. Mijn latere vriend, de sport-fysiotherapeut (een engel weet ik nu), begon direkt met een onmenselijke behandeling om me te redden van nog erger. Hij zei dat het goed voor me was. Dat het hielp en dat hij wat los probeerde te maken en wat afvalstoffen weg probeerde te krijgen. Ik heb de bank waar ik op zat in stukken geknepen en kan er weer een dramaverhaal van maken maar beperk me tot een foto. Hij bracht me tot het land der levenden waarna ik eigenlijk weer snel "normaal" kon lopen. Gek genoeg helemaal niet moe van deze marathon. Als ik een stel nieuwe kuiten kon huren zou ik door kunnen lopen. Genoeg energie, maar wat koop je daar voor als die kuiten... Laat ik maar stoppen. Hier de alleszeggende foto.
Rest me niks anders dan mijn fanclub onwijs te bedanken voor de ondersteuning, van het begin tot het einde, en zeker RunningRonald die voorkomen heeft dat ik mijn woordenboek aan moest vullen met "opgeven".
Volgende keer beter. Dan niet voor een PR maar gewoon lekker lopen. Terschelling wacht op me.
Oh, ik bleek 3:03:40 op de klok te hebben gezet. Als ik nou niet was gaan wandelen en tussendoor pauzeren, dan, dan, ja dan...
Toch humor onderweg. Galgenhumor. Ronald doet z'n uitstekende best om me te helpen. Stamp stamp achter me. Een inhaler, en nog één. Weg podiumplaats. Lekker belangrijk ook. Ik zeg altijd dat ik alleen voor mezelf loop. Nu zeker. Nee, geen man met hamer. Ik ben niet moe maar die pijn. De kuitspieren willen nog maar één ding. Afscheuren! Maar dat wil ik niet. Kleinere passen dan maar. Het is geen hardlopen meer. Dit is een helletocht geworden. Fans aan de overkant, even doorlopen dan maar, voor de foto's. Nee ze zijn niet gek, dit zien ze heus wel, maar het motiveert me om door te gaan. "Nog 7 km te gaan." roept iemand langs de lijn. Barst denk je bij jezelf, omdat hij dat bij het bord 33 roept. Heb dan wel kramp, maar 33 + 7 is geen 42,195. Je zal de rest moeten kruipen...
Maaike maakt onderweg dit mooie plaatje. Gezicht staat al op onweer. Bliksem en donder volgt nog.