Volgieten en een sub 3 in Eindhoven                     10 okt 2010
Vandaag de marathon van Eindhoven meegedaan met als doelen: Veel drinken (dus stilstaan) onderweg, genieten van het feest, niet moe finishen en onder de 3 uur blijven. Missie compleet geslaagd. Als een kruik zo veel gedronken klotste ik over de streep in 2:59:20. Bij de drankposten vanaf de 20 overal staan praten en de hele weg lopen rekenen om het verval precies binnen die 3 uur te krijgen. Was eigenlijk een makkie vandaag. Volgende keer weer lekker gas er op en minder drinken. Die 5 en 8 km file op de terugweg was erger....
Ken je die mop van die man die met de trein ging?
Na de kramp van de marathon in Haarlemmermeer wilde ik het een keer heel anders aanpakken. Van alle kanten werd er gezegd dat ik te weinig gedronken had en dat de kramp daar door gekomen zou zijn. Ok, als dat zo is dan moet het maar een keer anders. En dan komt de marathon in Eindhoven misschien wel op een goed moment zo vijf weken na Haarlemmermeer. Kuiten voelen weer goed en de snelheid op de, voor mijn gevoel, kortere afstanden zit er lekker in. De Zegerplasloop op 2 oktober leverde tenslotte weer een mooie tijd op. Toch maar even wachten tot de laatste dagen om te beslissen of Eindhoven haalbaar was. En ja, dat moest lukken.

En hoe ga je dan naar Eindhoven? Met de trein natuurlijk. Het station ligt zo ongeveer boven de start daar in het centrum. Als ik de eerste trein neem vanuit Alphen om 7:38 ben ik anderhalf uur later met 1 keer overstappen in Eindhoven. Mooi nog 3 kwartier om me in te schrijven in het beursgebouw. Dat was het plan. Totdat ik een paar dagen ng een keer (check check dubbel check) op de NS-reisplanner keek. Hele andere tijden, veel langere reisduur en 3 keer overstappen. En dan op de plaats van bestemming nog maar 15 minuten hebben om me in te kunnen schrijven, als de NS tenminste op tijd rijdt. Hoe kan dat nou? Simpel, de NS gaat een test doen voor het winterprogramma voor het geval dat het dan weer gaat sneeuwen. Goed idee.... maar niet als ik met de trein wil! Ik wil dan niet 2 uur treinreizen, 3 keer overstappen en dan alsnog te laat komen. Kortom, om 9 uur was ik met mijn eigen auto op de parkeerplaats van het universiteitsterrein in Eindhoven.  Rustig ingeschreven, omgekleed en op 10-10-'10 om 10:10 uur naar buiten toe, de zon in.
Op z'n hondjes !
Na even gekeken te hebben bij de start van een jeugdloop van een kilometer of 6, wat meestal gelijk een ouder- en kindloop lijkt te zijn, rustig naar mijn startvak toe. Wel geprobeerd een plekkie in de zon en uit de wind te krijgen. De temperatuur in de schaduw en met die oostenwind was niet lekker om een half uur in te gaan staan wachten. Met wat buren een praatje gemaakt en het was een gezellige boel. Hier en daar een absoluut onverstaanbare hardloper. Geen idee waar ie vandaan kwam. Wel een gekke man links naast me. Heeft zeker 20 minuten lang nerveus staan springen, met een arm staan zwaaien onder het gillen van alllerlei lokroepen. In vredesnaam, als je kontakt wilt met een andere hardloper in het startvak of met iemand in het publiek, loop er dan even en val mij niet lastig me je voortdurend gegil en gespring. En je okselhaar hoeft niet in mijn oor.
En dan die vreselijke Belg voor me. Er deden trouwens meer Belgen mee dan Nederlanders geloof ik. Iets met een Belgisch kampioenschap, maar ik wil het niet eens weten. Iedereen die zich onfatsoenlijk naar voren drong en zich niks van andere wachtenden aantrok, bleek Belg te zijn. Kon je makkelijk zien aan de kleine vlaggetjes die op het rugnummer gedrukt waren. Maar even terug naar mijn vriend de Belg schuin voor me. Staan we met z n allen te wachten in het startvak. Nog 5 minuten en dan valt het startschot. Hartstikke druk. Ja, dat is logisch. Geen toilet in de buurt en meneer moest kennelijk even.
Staat hij gewoon mijn z'n armen over mekaar met zijn buurbelgen te praten en tegelijkertijd uit z'n slurf te wateren die, God zij dank, gelukkig nog wel in zijn broek zat. Het klaterde meneer uit de broek, op straat, in z n sok (links, dus kennelijk...) en ook in z n schoen. En intussen gewoon om zich heen kijken en boze blikken van fatsoenlijke mensen ontwijkend. Nee het was geen lekke bidon met Extran. Hij stond gewoon in zijn broek te pissen. Zelfs een hond zoekt nog een boom.
Bij het bekijken van wat foto's op de site van de organisatie kwam ik deze foto tegen van een van de lopers.
Ook een Belgische hardloper maar kennelijk iemand die wel weet hoe het hoort als ik zijn naam zo eens lees...
Rondje Eindhoven, en dat twee keer
Goed, na dit onsmakelijke geklater te hebben moeten aanschouwen viel het startschot waarna ik met een grote sprong van start ging. Inderdaad, over de Belgenpis heen met mijn mooie schoenen die na deze marathon nu echt echt echt de prullebak in gaan. Wel eerst de oranje Roparun-verters er uit natuurlijk. Na de start gelijk een tunnelbak onder het spoor door en rechtsaf. Gelijk een stukje tegenwind. Niet hard, maar wel een koude oostenwind. Zo kort na de start dan altijd handig om met een groep van start te gaan. Ombeurten wat kopwerk. Het ging lekker en het mijn doel was om tot iets van 30 km mijn eigen tempo van 4 km/minuut aan te houden. Langzamer dan de tijden die ik op de laatste marathons van Rotterdam, Leiden en ook Haarlemmermeer had aangehouden. Ik wilde hoe dan ook heel rustig starten en drinken bij alle posten na de 10 kilometer. Omdat ik niet kan drinken en lopen tegelijk toch maar besloten om gewoon overal even te stoppen en rustig te drinken. 
Een van de dames van drinkposten 25 km verbaasde zich dat ik stopte en rustig ging staan drinken. Op overvalst rustig en zachtaardige Brabantse toon zei ze: "Weet u dat u de eerste bent die hier stil gaat staan." Waarna ik haar toch wat verbaasd liet kijken toen ik zei dat geen haast had vandaag. Nadat ik de vriendelijke mensen had bedankt voor de sportdrank ook nog even wat water gedronken had heb ik de motor weer gestart voor het volgende stuk. Niks erger dan met een plakbek (sorrie) verder te lopen. Verderop nog even een sponsje over de snuit, sponsje over de kuiten ter afkoeling en dan weer verder. Nee, mij krijgen ze niet gek vandaag.
Eindhoven gaat over twee rondjes van 21 km. Dus tijdens het eerste rondje zie je op de 17 km al de gigantische opblaas "man met de hamer staan". Dan lacht hij je nog vrolijk toe, in de wetenschap dat hij er straks ook nog staat. Laat maar komen, vandaag lach ik hem uit. Onderweg heerlijk genoten van alle bands die er spelen en de stemming er bij mij en de toeschouwers er prima in hielden. En waar geen band speelde stond wel een muziekinstallatie zo hard aan dat je door de luchttrillingen naar voren werd geduwd. Uiteraard Guus Meeuwes en ander meezingers. Het leidt af, het doet goed en je bent voor je het weet weer een kilometer verder.
Dit keer kon ik keurig mijn eigen strijdplan aanhouden. Die 4 km per minuut klopt helemaal tot aan het 30 km punt, en dat inclusief alle drankpauzes. Niet verkeerd. En de kuiten bleven heel. Het voelde goed. Het volgende doel was om ook nog een bepaalde mate van fris en fruitig en zonder kramp over de streep te komen, binnen de drie uur. Kortom, tijd genoeg. Nog 58 minuten voor de laatste 12,2 kilometer. Ontzettend handig dat je dan een horloge hebt dat een beetje voor je kan rekenen. Bij de drankposten steeds zo veel tijd genomen dat het in combinatie met de afbouw van snelheid precies zou lukken. Lekker lopen rekenen en met een gevoel van ontspanning de laatste kilometers kunnen afleggen in de lichtstad.
Die laatste 3 kilometer gaat door het centrumgebied heen. En de laatste anderhalf dwars door een winkelstraat. Nou ja, winkels. Zeg maar een "kroegenstraat". Iets van 7 meter breed met links en rechts allemaal mensen. Rijendik. Ze blijven keurig achter de op straat geplakte gele strepen en geven in het midden de lopers vrij baan. Hallo Tour de France bezoekers, zo kan het dus ook! Wie van de bezoeker niet in iedere hand een biertje had, had het kennelijk al op af was op nieuw aan het bestellen. Het was vandaag toch echt de tiende van de tiende, maar het leek hier wel de elfde van de elfde; dit leek wel carnaval. En wat waren al die toeschouwers enthousiast. Diep respect voor al deze leuke mensen. Mijn horloge gaf aan dat ik met gemak binnen de 3 uur zou blijven vandaag en dat, in combinatie met die gezellige sfeer, zorgde voor een feestelijk dribbel die laatste kilometer. Wat een gezellig stad om in de lopen. Netjes over de streep in 2:59:20 en toen heerlijk met een onbeduidend blikje "iets" gaan zitten op het plein. Even naar huis bellen. "Ik ben er hoor." Zit ik heerlijk in de volle zon op de zwarte straatstenen na te genieten, staat er gelijk iemand van de EHBO bij me. Of het goed met me gaat. Nou, ik dacht het wel. Of ik niet te erg afkoelde. Nadat ik haar had verteld dat ik hier heerlijk in het zonnetje zat en haar had laten voelen dat de zwarte stenen een soort gourmet-plaat was, feliciteerde ze me met het uitlopen en liet me lekker in het zonnentje achter. Het zwaarste van die dag moest nog komen...
Op de "snel"weg
Na een lekker frisse douche (hebben ze in Brabant geen warm water??) in de auto gestapt. Zo zeg , die was wel lekker opgewarmd de hele dag in de zon. Een T-shirt was meer dan voldoende. Het leek wel hoog zomer. Tas met eten en drinken gelukkig naast me op de voorstoel. Onderweg had ik met de "radio in m'n oren" gelopen dus ik had al iets van het nieuws gehoord. Nederland had een verkeersprobleem. En ik dus nu ook. Die treinen ging al niet lekker vandaag, maar nu lag de Moerdijkburg er uit door een aanrijding en was de snelweg tussen knooppunt Deil en Utrecht ook dicht. Of ik achteraan wilde sluiten in de file. Nou ja, als er vooraan geen plek is... dan moet dat maar. Eerst twee km file om de snelweg af te komen, dan 8 km file om naar Gorinchem te mogen en dan een vaste snelweg naar Utrecht in de verte. Nee, nu is het genoeg. Dan maar iets om en via (mijn eigen) Rotterdam. Plankgas naar huis. Gelukkig in de file kunnen genieten van een overtollige banaan, een boterhammetje van vanmorgen, een Evergreentje en een flesje Aquarius, kleur blauw. Medaille aan de binnenspiegel en hup naar huis. Daar gelijk aan kunnen schuiven aan de stamppot met worst. Tja, aansterken maar weer voor de volgende loop. De Berenloop op 7 november 2010.

Totaal niet moe over de streep. Rustige ademhaling, beentjes voelden goed en een goed gevoel over alles. Ja, natuurlijk voel je dat je net een marathon gelopen hebt. Maar de ene keer is de andere keer niet.

Kennelijk heeft het vele drinken en het rustige lopen zonder te gaan voor een eigen supertijd (ja ja ik weet het, 3 uur is heel mooi, zeker als je geen 28 meer bent) toch gezorgd voor een gezond en ontspannen loopje.