Hamster gespeeld  in "Wheel of Energy"             24 okt 2010
Na een wat minder gelukkige start door een technische storing is "The Wheel" op 22 oktober weer in werking gesteld. Gelukkig voor de organisatie en natuurlijk ook voor alle lopers die zich al hadden ingeschreven. Ook mijn plan dus door gaan. Om 16:00 uur kon ik samen met Jacqueline en Ronald  in  het wiel stappen, gesponsord door Securitas voor het goeie doel. De strijd tegen kanker...
Het begon met een "blind date" met Jacqueline...
Net zo snel als Ronald en ik elkaar hadden gevonden voor mijn eerste RopaRun hadden we nu een afspraak om twee uur te gaan rennen in het wiel. Ronald zou Ronald niet zijn als er niet weer een dame bij werd gevraagd. Zeeuwse Jacqueline was vanuit Zeeland helemaal onze kant op komen waaien om met ons mee te lopen, of wij met haar. Vrij filosofische vraag, maar je wordt vanzelf filsofisch als je je af gaat vragen waar je eigenlijk heen loopt als je twee uur lang in een kingsize-hamsterwiel gaat lopen. Of rennen. Daar waren we het bij de afspraak nog niet over eens. Jacqueline trok via de mail gelijk aan de bel/noodrem toen het over het tempo ging. Heel terecht was haar stelling dat je wel allemaal hetzelfde tempo moet lopen als je in een wiel loopt, en dat het belangrijk is om je aan elkaar aan te passen. Ok, natuurlijk, we willen niet dat een van ons drietjes als een rouletteballetje twee uur lang wordt gemangeld. De verdere mailwisselingen tussen Jacqueline, Ronald en mij zal ik beperken tot de volgende samenvatting:  Clubkleding wordt zwart-wit, we ontmoeten elkaar bij het meeting-point (wiens idee het was weet ik niet meer, maar het is een BRILJANT idee waar je niet zo 1-2-3 zelf op komt) en we kunnen na afloop douchen bij sponsor nummer twee, het Sheraton hotel op Schiphol.
Afspraakje met mezelf...
Op voorhand had ik mezelf al voorgenomen om vandaag ook afscheid te nemen van een paar hardloopschoenen. Ze zijn letterkundig in diverse blogs al een paar keer voorbij komen; vandaag voor het laatst. Ere wie ere toe komt geldt natuurlijk ook voor trouwe schoenen die ik nu zo'n 2000 kilometer hebben gedragen. Eigenlijk is het andersom, ik bedoel, dat die schoenen eigenlijk mij gedragen hebben. De veters trek ik er uit als aandenken aan de roparun maar de schoenen zelf gaan weg. Sorry, maar eigenlijk is er alleen nog maar bovenkant van over. De zool is verdeeld over heel veel polderwegen, Zegerplasloopjes, marathons, Franse bossen en Belgische autowegen. Als meneer Nike ze nog wil hebben voor het museum moet hij snel zijn.
En zo draaien we het wieltje nog eens om
Schiphol Meeting Point 15:15. Mooi op tijd ontmoet ik daar Ronald. Arme Jacqueline had vier uur nodig om van Zeeland naar Schiphol te reizen en redde ons starttijdstip net niet. Wat een kanjer om die reis te maken. Binnen in de hal is het gezellig met een handvol (bijna toevallig) passerende bloggers. De een net terug van een halve marathon op Mallorca, de ander onderweg naar Gibraltar. En oh wonder, buiten is het inmiddels droog met een zonnetje. Kort na de de start kwam Jacqueline aanrennen naar het Wheel en konden we beginnen. Eerst het wiel zo gezet (horizontaal kan hij ook draaien) zodat we uit de wind liepen met een beetje zonnentje erbij. Snelheid op standje lekker rustig lopen. We moeten / mogen tenslotte nog 2 uur.
Wereldnieuws mag je wel zeggen !
Na even gewend te zijn aan het lopen op een bijna nooit vlakke ondergrond konden we er op een gegeven moment zelfs aardig mee spelen. Beetje rusterig aan lopen geeft gelijk het geval alsof je heuvelaf loopt. Of beter nog, heuvel af moet lopen omdat het wiel gewoon door blijft gaan. Iets sneller lopen dan het wiel geeft gelijk een gevoel van een berg op te moeten ploeteren met kortere passen. Dus gewoon lekker je snelheid aanhouden gaat prima en is uren vol te houden.
Langs de kant veel bekijks van reizigers. Hoeveel foto's en films er van ons gemaakt zijn weet ik niet, laat staan alle plekken op de aardbol waar ze naar toe gaan. Je zag gewoon een aantal mensen popelen om mee te kunnen lopen, en een man van de Filipijnen en een Engelsman konden die behoefte  niet bedwingen. In hun nette reiskleren hebben ze even meegelopen onder grote belangstelling van hun reisgenoten. Daar hebben we die paar minuten dan ook graag een baantje voor vrij gemaakt.

Door Securitas waren netjes drankjes en snoep klaargezet zodat we het met elkaar prima tot 18:00 uur konden volhouden. Onze aflossing hoefden we niet bij te praten over de werking van het Wheel, of beter gezegd, de werking van de bediening. Zij hadden al een keer gelopen. Toen we afgelost waren en naast het Wheel nog even stonden te wennen aan het feit dat de aarde nu (relatief gezien) weer stil stond, wachtte ons een verrassing. De intellectuele meester van het Wheel zelf, Richard Bottram, was er. Heel belangstellend en duidelijk ook blij dat hij ons enthousiast had gekregen om mee te lopen, vroeg Richard hoe wij het ervaren hadden. Tips en ideetjes, en nog wat Email-adressen en adressen van websites werden uitgewisseld. Duidelijk is dat er nog wat extra's aan zitten te komen die het nog leuker maken om mee te lopen en waardoor er nog meer publiciteit komt door en voor de lopers zelf. Het enthousiasme moet als een olievlek over Nederland en de wereld uitvloeien. Ik twijfel er geen seconde aan dat dat ook gaat lukken en dat het projekt in de strijd tegen kanker nog veel bekender gaat worden.

Ik hoop tzt nog een keer te gast te zijn in het Wheel, en nodig iedereen uit om zich in te schrijven. Alweer een once-in-a-lifetime ervaring.
Jacqueline, Frank, Richard (mr. Wheel) en Ronald
Op Schiphol was inmiddels ook FrankRoadRunner sr. aangekomen. Mijn vader maakte er gelijk een middagje Schiphol van en is een paar keer bij het wiel gekomen om ons mentaal te ondersteunen. Hij liet zelfs een cadeautje achter als aanmoediging. Hartstikke leuk. Ook FrankRoadRunner jr, Maaike, was met de bus naar Schiphol gekomen om aan te moedigen. Tja, kind van d'r vader h, dus toch even meegelopen in het wiel. Nou ja, even, het werd ruim 20 minuten en dat in normale kleding. Belangstelling van de familie te over kan je wel zeggen.