Superweekend met Berenloop Terschelling        7 nov 2010
Het zit er op, De "Berenloop" op Terschelling. Jammergenoeg, want het was een geweldig leuk weekend op Terschelling. Natuurlijk door de altijd gezellige Marjolein die aan haar tweede marathon begon. Maar zeker ook door de vriendelijk mensen op Terschelling, de enthousiaste toeschouwers en andere lopers, en op de allereerste plaats door de geweldige gastvrijheid van Cees Jan in wiens huis we mochten bivakkeren. Meer dan geweldig! En dan kwam RR ook nog...
Daar gaan we dan
Zaterdag 6 november. Wekker stond op 6 uur. Nutteloos, want als ik echt op tijd op moet staan ben ik toch altijd vóór de wekker wakker. Nu ook weer. Slecht en kort geslapen. Waardoor? Geen idee. Nu al wedstrijdspanning lijkt wat al te dol. Maakt niet uit. Frisse douche en dan brood smeren om op tijd de deur uit te kunnen en  Marjolein in Utrecht op te halen. Half 8 was afgesproken. Uitgezwaaid door de thuisblijvers, die me lichtelijk voor gek verklaren omdat ik de 3e marathon in 2 maanden ga lopen en dat na een griep, met de auto op pad.
En ja, tijd is tijd, dus precies 7:30 uur voor de deur. Voorzien van twee rugzakken kwam Marjolein naar beneden. Een van de rugzakken op haar buik waardoor ik tussen de zakken door op zoek moest naar Marjolein. Toch redelijk snel gevonden. Sinds de reünie had ik Marjolein niet meer gezien dus voor de zekerheid maar mijn bizargroene RopaRun-trui als herkenningspunt aangetrokken. Niet dat het 's ochtends om half acht nou een gekkenhuis in het trappenhuis is, maar je kan duidelijk genoeg zijn leek mij. Gelukkig herkenden we elkaar ook nog zonder de trui (eh, ik bedoel dat die trui niet nodig was voor de herkenning...) en zo ging het op naar Terschelling.
Voor de hele goeie orde. Let even op. We hadden een afspraak dat we samen naar Terschelling zouden gaan en samen daar zouden verblijven. Samen, dat is in dit geval dus twee. Rust en ontspanning. Even onthouden dit stukje tekst. De rest mag je allemaal weer vergeten.
Luxe onderkomen
Aan de overkant aangekomen was het stralend weer. Daarom 2 fietsen gehuurd voor dit weekend waarmee we eerst naar ons onderkomen wilden gaan. We hebben wat dat betreft enorm geboft kan je wel zeggen.
Radio was nutteloos
He he, eindelijk op weg naar Terschelling. Weken van voorbereidiing gingen er aan vooraf. Niet dus! Marjolein sport vaak, veel en fanatiek, maar zeker niet speciaal aan het trainen voor een marathon. Hooguit als onderdeel van de triathlon. Een blessure verhinderde ook het lopen van een lange afstand. Net gelukkig weer pijnvrij een 25 km kunnen doen maar meer niet. En ik had in september en oktober al een marathon gedaan en had net een lekkere griep achter de rug. Energie was dan ook ver te zoeken en het was echt een verrassing of het dit keer wel zou lukken om hem redelijk gezond uit te lopen. We zullen wel zien hoe het gaat was eigenlijk bij ons allebij de gedachte.
De radio in de auto stond wel aan, maar de rit van anderhalf uur naar Harlingen werd volgepraat met van alles en nog wat. Over sport, studie, thuis, werk en natuurlijk over Terschelling. De reistijd vloog voorbij en precies kwart over 9 waren we in Harlingen. Inmiddels hadden we al meer met elkaar gesproken dan tot nu toe met de roparun en de bijbehorende barbecue. We waren duidelijk niet de enigen die naar het eiland gingen die dag. Parkeerplaatsen overvol waardoor we een lekker stuk verderop mochten parkeren en terug mochten lopen naar de boot, voorzien van onze rugtassen. Bij Marjolein dus een rugtas aan de voorkant, en hoe noem je een rugtas als hij aan de voorkant hangt.
Mooi op tijd op de boot, koffie erbij en kom maar op met de overtocht. In de Runnersworld stond een stukje over de Bruggenloop in Rotterdam, mooie 15 km tocht in Rotterdam. Voorzichtig probeer ik Marjolein over te halen om gewoon de hele Rotterdam Marathon mee te lopen. Langzaam gaan de plannen door tot het lopen van de New York marathon die gelijk valt met de Berenloop. Wie weet volgend jaar naar New York, maar dat ga ik niet alleen doen. Hoewel je daar natuurlijk nooit alleen bent of loopt (45.000 deelnemers) lijkt het me ongezellig om zonder bekenden te reizen. Dus, SPONSOREN worden heel erg vriendelijk verzocht zich bij mij maar zeker ook bij Marjolein te melden!  Het weer in Harlingen en op het Wad was duidelijk beter dan waar we net vandaan waren gekomen. Het zag er gewoon lekker zomers uit. Als het morgen ook zo wordt...
Bij de inschrijving voor de Berenloop en het boeken van de boot bleek gelijk al dat een slaapplek het allermoeilijkste zou worden voor dat weekend. Gelukkig had ik nog een optie waardoor we niet op het strand in een tent hoefden te slapen. Ik heb eind juli mijn collega Cees Jan gebeld die op Terschelling woont. 14 Jaar geleden is hij uit Nieuwkoop vertrokken en woont en werkt op Terschelling.
Op mijn vraag welke mogelijkheden er nog op Terschelling waren om te overnachten had hij een heel simpel antwoord. "In mijn huis natuurlijk. Van harte welkom. Wie weet ben ik zelf niet eens thuis dus dan heb je het rijk voor jullie alleen. Pak wat je nodig hebt en neem vooral niks mee wat ik hier ook voor je heb. Handdoeken en beddegoed heb ik hier ook, dus ga vooral niet slepen. Jullie komen om te lopen toch en niet om te sjouwen. De sleutel regelen we nog wel. Van harte welkom". Van zoveel gastvrijheid was ik even stil. Komt niet zo gauw voor dus inlijsten dat moment. 14 jaar elkaar niet gezien en dan dit. Lintje voor Cees Jan!
Tot zo ver mijn geluk, die kookkunst van snelle Marjolein. Goed in de keuken en goed met lopen. Even voor het thuisfront; Marjolein moet nog jaaaaren oefenen om het niveau te bereiken dat mijn steun en toeverlaat thuis weet te bakken, braden en/grillen. Oeps, gered door de gong. Maar het was wel heel lekker.
Waaruit het ongeluk dan bestond? Ga rustig zitten en schik niet. Kinderen de kamer uit, hond in de schuur, deuren dicht, radio op noodzender, zaklamp bij de hand en bereid je voor op evacuaties. Wilden we net boodschappen gaan doen voor die heerlijke maaltijd die Marjolein van a tot z in gedachten had, gaat mijn telefoon. Kan gebeuren, dat staat in de gebruiksaanwijzing en hoort ook bij een telefoon, dat "overgaan". Staat er in het scherm dat Ronald belt. RunningRonald wel te verstaan. Ik bereid me nog voor het indrukken van het groene knopje voor op de meest bijdehandte opmerkingen. Ik ken Ronald inmiddels en hij mij, dus ach, je kan dan wat verwachten als je met Marjolein samen een "weekendje Terschelling" doet. Dus ik waag het om op te pakken en wacht af welke schunnigheid er uit de GSM komt. Een klein, zenuwachtig piepstemmetje aan de lijn. Ronald inderdaad. Geen rare praat, en toch Ronald? Dit wordt verdacht. Vertel, wat kan ik voor je doen?

"HayFrankie. Hihi. Moet je luisteren. Hihi. Het is heel misschien mogelijk, ik ben dat nu aan het proberen, dat ik toch nog een startnummer voor de Berenloop kan krijgen. Hihihi. Ik mag van Miranda [zijn ex-verloofde. red.] naar het eiland en probeer nu een startbewijs te krijgen. Gniffel. Als het lukt, en ik denk het echt wel, mag ik dan bij jullie in het huisje slapen. Heb je nog een plekje over. Please??"

Tja, en daar sta je dan. Boodschappentas in de hand om de spullen voor 2 personen te gaan halen en dan belt deze gastloper. Natuurlijk net zo gewenst in je huisje als een dikke mug in je slaapkamer, een mol in je gazon, een zwaluwnest boven je achterdeur, een bijenzwerm in je fietstas, als een, een... ach verzin maar een ramp. "Marjolein begreep uit het gesprek welke noodsituatie er op handen was. Ook voor ons! Na een blik van verstandhouding met Marjolein (Stel je daarbij twee herten voor die met grote ogen in de koplampen van een vrachtauto staan te staren) meldde ik Ronald: Ja hoor Ronald, natuurlijk, gezellig. Kom er maar bij. Plek genoeg. Ik praat het wel weer goed met Cees Jan. Fijn. Leuk dat je een startnummer kan krijgen en nog leuker dat je gelijk aan ons denkt.
Aan de andere kant van de lijn (huh, we hebben helemaal geen lijn bij een GSM...) hoor ik Ronald kirren van pure blijdschap. Ik ga het verder regelen zegt hij, je hoort nog van me. Doei."  Zucht. Hele diepe zucht.
Verslagen ploften Marjolein en ik op de bank neer. Donkere wolken pakten zich samen en duwden de zon terug tot ver achter het waddengebied. Zeehonden trokken weg tot aan Texel, meeuwen cirkelden als aasgieren boven ons huis, alsof ze wisten dat de rampspoed in aantocht was. Maar ja, zeg nou zelf, je kan RR toch niet buiten laten slapen?! Het boodschappenlijstje toen maar aangepast van 2 naar 3 personen en wij samen op de fiets de spullen halen. Nog een paar uur rust voordat onze Nanny op komt passen. Nog maar even genieten dan. In Formerum en Lies de boodschappen gedaan, beetje schaatsen gekeken en ons verdriet van de verloren stilte, ruste en gewenste eenzaamheid weggespoeld met bosvruchtenthee. Je moet tenslotte iets.
Kortom, Marjolein en ik op de fiets vanuit Terschelling West naar Formerum naar het huis van Cees Jan. Leuk fietstocht van 8 km. Onderweg al veel huizen en tuinen in Berenloop stemming. Versierd met beren, beren en nog eens beren. Wie zelf niet mee loopt moedigt daar kennelijk wel aan. We krijgen er zin in, in de lange tocht van morgen. Altijd een avontuur en altijd weer een gezonde spanning vooraf.
In huis bleek alles voor ons geregeld. Nog net geen butler voor de deur. Handdoeken lagen klaar, bedden opgemaakt en voor de rest was de opdracht van Cees Jan dat we ons vooral thuis moesten voelen. We mochten pakken wat we eventueel nodig hadden en niet bij ons hadden. Okee, dan eerst maar eens een lekker bak thee gezet en genieten van rust, ruimte en het vakantiegevoel. Als je het daar niet krijgt, dan krijg je het echt nergens. Daar zaten we dan, samen in "onze" vakantiebungalow. En alletwee toch wel benieuwd hoe die 42 km morgen zouden gaan. Let op, we zaten er dus nog steeds samen. Heel rustig in vakantiestemming. Weer even onthouden. Ik probeer de spanning op te voeren zoals je merkt. Of het lukt weet ik niet, maar neem van mij aan, het is heeeel spannend nu.
In aanloop op de Berenloop nog een paar keer via mail en telefoon kontakt met Cees Jan waarin de details geregeld werden. En alles was werkelijk prima. Zo gastvrij ben ik, zijn we moet ik zeggen, nog nooit ontvangen.

Cees Jan, nog maar weer een keer heel erg bedankt dat je dit voor ons hebt gedaan. Te gek gewoon.
Geluk bij een ongeluk, maar dan andersom
Ik voel me nog steeds helemaal blij dat ik heb besloten om mee te gaan met Marjolein naar de Berenloop. De sfeer op Terschelling lijkt prima, de omgeving is fantastisch en het weer kan haast niet beter. Je zou denken, dat kan niet positiever maar jawel hoor. Let op; Marjoleins hobby is koken en de mijne is eten. Hebben we een deal of niet? Wat ik wil eten, vraagt Marjolein. Nou ja zeg, dat mag duidelijk zijn. Voorafgaand aan een marathon een pasta. "Maar wat voor soort met wat erbij". De meest bijzondere gerechten dreunde Marjolein uit haar hoofd op. Of ik even wilde kiezen. Mijn keuze van "paste met saus" werd verontwaardigd van tafel geveegd alsof ik zojuist iets schandaligs had gezegd.
Dat was een lesje voor mij; "koken" is niet zo maar "koken", maar vraagt een gedegen voorbereiding. Vlak dat bij Marjolein niet uit en wuif het niet weg. Je hebt Marjolein dan als de Zweedse kok van de Muppetshow tegenover je staan en dat maak je niet snel goed.
Shoppen op Terschelling
Nadat Marjolein en ik ons maar bij de situatie dat Ronald "gezellig zou komen" hadden neergelegd (overdrachtelijk gesproken!) hebben we de fietsen gepakt om alles voor het recept in huis te halen. Wij naar Formerum toe op zoek naar de Supermarkt. Dat is daar niet zo ingewikkeld omdat die ligt ingeklemd tussen de molen en de fietsenzaak. Meer is er ook niet. Geweldig wat een rust daar heerst. In de eerste supermarkt kon Marjolein niet alle ingrediënten vinden die ze nodig had. "De rest wat ik nodig heb hebben ze hier niet. Dat halen we ergens anders." Oke, maar waar? Ik kom hier ook niet dagelijks. Terug naar onze Case Cees Jan gefietst en de eerste lading in de (koel)kast gedaan. Op naar winkel twee.

Gelukkig lag in de tweede winkel nagenoeg precies wat Marjolein zocht om het gerecht klaar te kunnen maken. Zelfs champignons. Gezien de blijdschap van Marjolein moesten dit volgens mij wel scharrel-champignons zijn die vrij door de stal hadden kunnen rennen. Hoe het ook allemaal was, we hadden alles nu compleet. Soms kook IK thuis ook wel, maar meestal Petra. Ik weet er niet zo veel vanaf, maar wel genoeg om nu in te kunnen schatten dat het samenstellen van alle produkten met microscopische nauwkeurigheid was gedaan. Alleen al bij het denken aan de mogelijke smaak van het eten stond het water in mijn mond, en toen stond ik notabene nog vóór de kassa. Via een van de vele fietspaden weer terug naar huis. Even schaatsen kijken (je bent in Friesland tenslotte) en weer aan de thee, met gevulde speculaas. Stapelen voor de grote dag van morgen.  Je zou haast vergeten dat we voor een marathon naar Terschelling waren gekomen.
Nog 2 uur rust
Vier uur in de middag. Voor de zekerheid toch maar weer even gebeld met Ronald. Je kan niet weten of het een grap is geweest. Nee, hij komt echt. Zou ook te mooi zijn geweest om waar te zijn. Hij verwacht om kwart over zes in de avond met de boot aan te komen op Terschelling. Nog even rust dus. Ook maar even Cees Jan gebeld met de uitleg van het verhaal. Wie weet zegt hij nu dat Ronald er niet in mag, maar helaas is zijn gastvrijheid grenzenloos. "Tuurlijk kan dat. Waarom niet?" Nou Cees Jan, wil je de korte of de lange lijst met bezwaren van mijn kant. Te laat... Ronald kon nu niet meer gestopt worden. We hadden nu nog maar 2 uur rust.
Dan maar even genieten van de natuur van Terschelling. Huis uit en gelijk het bos in stappen. Waar vind je dat nog. Warm aangekleed een boswandeling richting het strand gemaakt. De zon zakte langzaam weg boven Vlieland terwijl wij door de duinen naar het stand liepen.
Hier moet het dan morgen gaan gebeuren. De een snel, de ander minder snel maar voor iedereen een prestatie. Je kan in een groep lopen of helemaal alleen. Of je kan een haas mee krijgen, maar hoe dan ook moet je die 42195 meter gewoon helemaal zelf lopen. En dat blijft een heel lang stuk.

Toch maar niet te lang blijven dromen daar op het strand. Het werd al donker en donker betekent daar dat je echt geen hand voor ogen meer ziet. We liepen terug door de duinen over het pad waar we de voldende dag ook zouden afzien. Zo passeerden we nu al het 29 en 30km punt. Nu voelde dat nog goed maar wel met gezonde spanning. Hoe zou dat morgen voelen. In ieder geval nu koud. De GSM kon nog net een ANWB paddestoel verlichten zodat we op tijd het juiste pad in konden.   Het was koud. Heel koud zelfs. Deed me even denken aan een strenge vorstperiode waarbij een eend op het wegdek "vastgeplakt" leek te zitten. Een collega van me kwam op de gedachte dat dat dan wel met "duck"tape zou zijn. Hoe verzin je het.
Terug in ons riante onderkomen eerst even opgewarmd waarna Marjolein een aanval nam op keuken. Super deze keukenprinses. Laat die maar schuiven daar. Een beetje naar boven scrollen en je ziet haar in aktie. Je leest daar ook dat ik er verstandig aan deed om me daar niet, maar dan ook absoluut niet te vertonen.

Terwijl de kok bezig was en ik tafel dekte kwam de huisbaas op bezoek. 14 jaar niet gezien en nu was ik eerder in zijn huis dan hij zelf. Vreemd maar oh zo top geregeld. Even kort met elkaar gesproken en weer mogen ervaren dat er ook nog heel aardige mensen op deze wereld rond lopen. En bij een van die mensen mochten wij logeren. Cees Jan wenste ons veel plezier in zijn huis, nam zijn accordeon waarop hij de volgende dag zou spelen mee en vertrok weer in de duisternis. Klinkt als een Baantjer verhaal maar het was gewoon donker buiten. Iemand die dan weg gaat vertrekt dus in de duisternis. Weet niet hoe je het anders zou moeten schrijven. "Ging weg" vind ik niet passend gezien de omgeving.

Terwijl kokkie bezig was onze pastamaaltijd klaar te maken had ik Ronald aan de telefoon. Hij was inmiddels aangekomen op het eiland en nam de bus naar Formerum. Ik gaf, hoe dom, mijn laatste troef uit handen en gaf hem ons adres. Nog een kwartier, en dat was het gedaan met de pret en rust. Met twee fietsen ben ik een kwartierje later naar de bushalte gegaan waar RR geland zou moeten zijn. Geen bushalte te zien. Stikdonker daar. Heel even kwam de gedachte bij me op hem niet te zoeken, terug te gaan naar huis en de deur op slot te doen. Doe ik de maatschappij daar niet een vreselijk plezier mee? Nee dus. Mij en Marjolein wel, maar Formerum dus niet. Toch maar even gebeld. "Waar sta je dan?" Bleek dat hij 100 meter verderop stond in het volkomen donker. "Hallo Ronald. LEUK DAT JE ER BENT....."  Ja ja?

Onze gestoorde hardloper maar op de fiets getrokken en naar huis toe gefietst waar Marjolein het eten bijna klaar had. Het Ropa-Run trio was compleet en de pan kon al snel op tafel. Kaarsen aan. Een 5 sterrenrestaurant zou niet eens kunnen tippen aan de sfeer bij ons in huis. Die pastamaaltijd was echt geweldig lekker. Wat de uitwerking van de uien en de knoflook zou zijn op de marathon de volgende dag, daar mag iedereen zelf naar gissen. Heerlijk gegeten in ieder geval. Bedankt Marjolein! Jij mag vaker koken. Met elkaar de keuken weer tiptop gemaakt en koffie gezet. Filmpje aangezet en heerlijk uitgebuikt. Kom maar op met die marathon. Na de film heerlijk bij kunnen praten onder het genot van o.a. toastjes brie. Uiteraard scharrelbrie. Half 12 licht uit, en de wekkers op 8 uur gezet.
Ik moest een keuze maken waarbij Marjolein al snel in de gaten had dat ik toch "ja lekker" zou zeggen bij het eerste (gerecht) dat ze op zou noemen. Gelukkig werd het multiple choise waarbij ik koos voor A. Mocht het toch B geworden zijn wat ik uiteindelijk uitgeserveerd kreeg dan moet ik eerlijk zeggen dat ik het niet gemerkt heb. Het is absoluut een culinair hoogstandje geworden.
Slapeloze nacht
Goeiemorgen allemaal. Ruim voor 8 uur was ik wakker. Je kan beter vragen of ik wel geslapen heb. Nog lang wakker gelegen na de leuke dag van gisteren en uiteindelijk voor mijn gevoel die marathon in mijn droom al gelopen. Helaas veel te veel liggen piekeren over wat ik nog ga eten voor de late start van half 1, wat ik aan zal doen en op welke tijd ik ongeveer weg moet gaan. Moet gaan? Of is het “wil gaan”? En over al die vragen kan je de hele nacht liggen denken. Ervaring leert dat je je al snel te warm kleed. Boven de 5 graden gewoon in kort broek lijkt verstandig. Dan maar even koud rondom de start. Alles beter dan nog ruim 40 km spijt hebben van een lange broek. Shirt met lange mouwen lijkt wel een goed idee. En wat moet je nog eten op zo’n ochtend voor de start. Meestal houd ik het na een goed ontbijt op nog 2 boterhammen, banaan, evergreen, druivensuiker, koffie en een halve liter sportdrank over de hele ochtend. Alleen, nu was die start zo laat. Over al die vragen kan je dan de hele nacht doen. Gelukkig, het is 8 uur geworden en ik mag er uit om te douchen. Ronald hoor ik ook al door het huis schuifelen. Marjolein heb ik nog niet gehoord.
Op weg naar de start
Het valt op dat we aan de ontbijttafel alle drie wat stiller zijn dan gisteravond. Vermoeid of spanning, of beide? Het zou best kunnen. Ieder maakt klaar wat hij/zij denk vandaag nog nodig te hebben. De een vooral aan de gezonde smeersels, de ander voornamelijk aan de zoete hap. De theepot gaat weer rond en voor de rest is het rustig aan tafel. Het lijkt er op alsof we toch allemaal druk met die wedstrijd bezig zijn. Natuurlijk bespreken we wel de plannen voor de loop. Voor Ronald is het duidelijk. Zijn rol vandaag wordt het hazen van John de Boer op de hele marathon. Ik had het nog niet vermeld, maar Ronald heeft zelfs nog zijn last-minute startnummer van de halve om gezet naar de hele marathon. Hoezo, ik spoor niet helemaal op mijn zaterdagmiddag. De tijd voor Ronald zou ergens tussen de 4 uur 15 & 4 uur 30 komen te liggen. Ronald past dat in zijn weekend in als een “geplande duurloop”. Natuurlijk, waarom niet. Menig sporter haalt de 42 niet eens en Ronald ziet het als duurloopje op zondagmiddag.
Marjolein heeft geen idee op welke tijd ze weg wil gaan. Almere een paar weken geleden leverde een tijd op van 3 uur 31 wat natuurlijk een meer dan prachtig resultaat is. Vandaag wist ze nog niet wat het zou gaan worden. Gewoon uitlopen en genieten was het idee. Het zou 4 uur kunnen worden, maar ook langer of korter. Ik denk bij mezelf dat dat best wel sneller zou kunnen gezien haar topconditie, maar dat ze er misschien een verstandige race van maakt gezien de blessure die net weer over is. Maar bij Marjolein weet je het nooit zeker. Voor mezelf weet ik echt niet wat het vandaag worden moet. Gisteren nog de hele avond (dwars door de leuke film heen) zitten hoesten en ik voel me na die vorige marathons en de slechte nacht niet uitgerust. Verre van dat zelf maar gelukkig weet ik inmiddels dat dat niet zo veel zegt. Als de motor een maal op gang is lukt het vaak toch wel, dus de eerste kilometers geven pas een idee voor de rest van de rit. Ga ik hem dit keer wel uitlopen en zo ja, maak ik me dan druk als het heel anders gaat dan de andere keren. Moet ik niet eens een keer veel voorzichtiger beginnen en gewoon lekker rustig lopen en genieten. Of zal ik (een stuk) met Marjolein meelopen met het idee van samen uit, en wie weet ook samen thuis. Die laatste optie laat ik al snel vallen in de wetenschap dat we alle twee helemaal ons eigen ding moeten kunnen doen als het een beetje spannend wordt. Samen lopen werkt zelfs helemaal verkeerd denk ik. Nog voor de tweede kop thee ben ik er uit. Ik ga in ieder geval solo op pad zodat niemand last van me heeft, en ik neem me voor om pas in het startvak een beslissing te nemen over een tempo.
Alle tassen en rugzakken worden ingepakt en we realiseren ons dat dit een hele mooie dag wordt om te lopen. Het is koud buiten, de zon begint te stralen en een lekker frisse oostenwind zal ons wakker houden.

Terwijl Marjolein probeert haar twee rugzakken weer zo in te pakken dat alles er in past en nog op de juiste volgorde ook, gaan Ronald en ik op onderzoek uit rond het huis.

Ronald ontdekt en paar originele Terschellinger Nikes en twijfelt even of dat niet de nieuwe loop-hype zou kunnen worden. Bluf als je daarop de Berenloop af gaat leggen!
De vaat wordt gedaan, het huis weer opgeruimd zodat we onze gastheer niet teleur stellen en om half elf nemen we afscheid van Formerum. Nou ja, Marjolein en ik dan door op de fiets naar Terschelling-West te rijden. Ronald gaat met de bus en die blijkt later pas om 11:23 te vertrekken. Drie kwartier wachten voor 8 km; je zou het lopend sneller doen. In en steeds langer wordende stoet van fietsers rijden we met de wind in de rug naar de startlocatie. Het valt op dat niemand van de fietsers in haalt. Het is een lang lint van mensen in sportkleding die rustig aan genieten van hun dag. Hun moment waar al zo lang voor getraind is en waar nu zal blijken wat het allemaal heeft opgeleverd.
Onderweg rijden we voor een groot deel op de route waarop we straks (de andere kant op) zullen lopen. Kilometerbordjes in berm doen je nu nog niet zo veel. Straks wel. Dan zijn het de punten waarop je je kunt richten en waarop veel lopers op hun horloge zullen kijken hoe het er voor staat. Honderden beren versieren tuinen en straten en veel bewoners zijn nog bezig om het voor ons een feest te maken. Slingers worden opgehangen, partytenten worden opgezet en ik denk dat er ook wel zo hier en daar een tapje wordt neergezet. Je moet tenslotte ook als toeschouwer wel warm blijven en alleen koffie is niet goed voor je.
Op naar het startvak
De dames mogen gebruik maken van het zwembad als kleedgelegenheid. Marjolein laat daar gelijk alle spullen achter die ze niet meer nodig heeft de rest van de dag. Het trainingspak kan straks naast de start onder de Brandaris worden afgegeven. Mooi geregeld. Dan nu eerst maar de fietsen inleveren bij de haven en vervolgens op zoek naar de kleedruimte voor de heren. Dwars door het drukke centrum heen om er te komen. Heel Terschelling lijkt er wel te staan, inclusief een paar duizend andere lopers. De terrasverwarming bij sommige kroegen brandt al en even krijgen we het idee om lekker neer te ploffen. Daar is geen tijd meer voor want we moeten nu mijn kleedruimte te vinden, omkleden en dan naar het startvak. Na me in de grote sporthal omgekleed te hebben in inderdaad korte broek en shirt met lange mouwen, hebben we nog even pauze in een lege kleedkamer.

Ik eet nog wat, drink nog wat en dan belt Ronald. Waar we blijven want over 20 minuten is de start. Zelf staat hij al met een paar bloggers onder de Brandaris. Ook wij gaan die kant op, geven onze spullen af bij het verzamelpunt en melden ons tussen de rest van de dwaze lopers. John de Boer is er ook en is duidelijk blij met zijn haas voor vandaag. Inmiddels begin ik ook meer gezichten te herkennen van andere lopers die mij ook met naam begroeten. Bijzonder, want zo vaak doe ik nou ook niet mee aan dit soort dingen. Het hoesten is vandaag in ieder geval veel minder dan gisteren en daarom (er is eigenlijk helemaal geen daarom maar ik zoek een argument) besluit ik weg te gaan op ongeveer 4:05 per kilometer. Dat wil ik niet eens volhouden vandaag maar het is een middel om niet te snel van start te gaan. Ik weet nu al dat ik na de 25 km lucht te kort ga komen. Het hoeft van mij ook allemaal niet zo vandaag. Ik wil hem uitlopen en genieten onderweg. Na de 25 km  mag het verval wat mij betreft wel komen dit keer, en ik ga ook geen moeite doen om dat op de vangen of te compenseren op andere stukken.
Alleen maar plezier
Na het aftellen klonk de voor de Berenloop bekende scheepshoorn in plaats van een startschot. De massa vooraan ging er van door maar gezien onze plek ergens achteraan duurde het nog wel even voordat ik over de startstreep kon. Veel stoepjes en krappe bochten maakten het inhalen lastig maar na een kilometer of 2 kwam er ruimte om wat vrijer te lopen. Eerst slingeren langs de haven, dan de weg op naar de Oostkant van het eiland om na een paar kilometer het fietspad op te gaan.
Klein beetje wind tegen maar dat mag de pret niet drukken. Onderweg de nodige groepjes mensen die aanmoedigen en meegenieten van de loop. In elke tuin en op elk hek was wel een knuffelbeer te vinden. Ik was mijn bekenden uit het oog verloren en besloot te genieten van de omgeving waar we mogen lopen. In de verte een regenboog waar we recht op af liepen. Inderdaad een teken van geluk. Geluk dat we in de gelegenheid zijn om hier aan deel te mogen nemen. Nee hoor, helemaal niet sentimenteel, maar deze omgeving haalt ieder gevoel van “moeten presteren” bij je weg. Vanaf zo ongeveer 15 kilometer beginnen de duinen waar je over het fietspad tussendoor mag slalommen tussen de paarden door. Zonnetje in het gezicht, wind in de rug en in de verte speelt, midden in het duinengebied, een man op een accordeon. Meer wil je niet, meer hoeft ook niet en eigenlijk is het zonde om hard doorheen te rennen.
In de buurt van de 35 km begint een gemene klim naar de duinenrij die toegang geeft tot het strand. Het gaat pittig omhoog maar de gedachte dat je ook weer omlaag mag maakt het een beetje goed. Een beetje. Eenmaal boven op de duin aangekomen gaat er een lang pad van betonplaten naar het strand stijl naar beneden. Zo stijl dat ik bang ben uit te glijden en onderaan met mijn gezicht in het zand te eindigen. Voorzichtig naar beneden en dan linksaf het strand op, “terug naar Terschelling”.
Foto door Ronald Meijer
Het zand is nat en vlak en zuigt een beetje. Mag geen naam hebben eigenlijk maar na 36 km voelt dit heel anders dan zwart asfalt in Rotterdam.


Ik loop zwaar en probeer me te bedenken waarom dit dan leuk zou moeten zijn. Wie heeft dit verzonnen; Drie kilometer strand. En toch is het genieten.


Kijk je naar rechts dan zie je een heel breed zandstrand onder de herfstzon met in de verte de zee. Het is mooi, schitterend zelf en ik geniet ondanks het feit dat ik energie mis om door te blijven lopen.



Bijna niemand op het strand en ik loop van vlag naar vlag onderweg naar de strandopgang die daar ergens moet zijn.
Naar boven toe vanaf het strand werd een 30-meter-drama. Mul zand, en iedere stap die ik zet glijdt net zo hard weer terug naar beneden. Dit wordt niks. Of wel? Een drama! Er staan ongeveer 30 mensen langs de kant te genieten van mijn marteling. Ze menen het goed en een van de mannen begint in een net iets te hoog te roepen. “1 - 2 - 1 - 2”. Ik probeer zijn ritme op te pakken met kleine passen. Of het lukt weet ik niet maar "ik worstel en kom boven". Applaus van de toeschouwers en ik steek twee duimen in de lucht als bedankje. Weet niet of ze het hebben gezien maar denk het wel. Hoe simpel kan het zijn om sporters aan te moedigen en door een slecht stuk heen te klappen. En tellen. Dubbel zo veel respect voor hun aanmoedigingen. Zij krijgen geen medaille, ik wel, hoop ik.

Dan rechtsaf de “Long Way” op. Ik was al gewaarschuwd door de kenners. Hij loopt schuin omhoog tot aan de bebouwde kom van Terschelling West en het is killing. Klopt helemaal en ik begrijp niet dat ze die weg niet gewoon lekker afvlakken en aan het einde, net voor het dorp, een roltrap maken. Dit is sportermishandeling. Net in het dorp de boog met “Nog 1000 meter”, wat altijd weer een kick geeft om toch nog even aan te zetten. Maar de energie was even op. De omroeper leest mijn nummer en kijkt op de lijst, roept mijn naam en plaats en moedigt nog een keer aan voor de laatste meters. Nu nog de wat smallere straten door. Ik zoek links en rechts naar onze huisbaas Cees Jan die ergens langs de kant als lid van een orkest ons nog ondersteunt met zijn accordeon. Ik zie links het orkest en hoor ze spelen. In de snelheid, die eigenlijk net zo hoog meer ligt, lukt het me niet Cees Jan te ontdekken. Heel jammer. Oke, dan loop is straks wel even terug want ik moet hen natuurlijk nog even spreken en bedanken voor zijn gastvrijheid.

Nog een scherpe bocht naar rechts. Ben ik er dan. Ja, ik zie een stukje verder het TV-scherm boven de weg hangen recht boven de finish. Nog 100 meter, 50, 20, armen omhoog en jezelf groot zijn finishen in de Berenloop 2010. Tijd maakt niet uit maar natuurlijk toch even kijken. 3:02:26. Wat maakt het alllemaal uit. De vermoeidheid was, gezien de voorbereiding, te verwachten maar daar gaat het niet om. Ik heb genoten, van begin tot het eind. Lijkt wat vreemd, genieten en afzien, maar iemand die sport of ooit heeft staan kijken bij de finish van een marathon begrijpt wat ik bedoel. Zo niet, gewoon een keer meedoen aan een loopevenement.
Nu even thee halen en dan maar wachten tot Marjolein zo over de streep komt. Ik neem aan dat ik nog een half uurtje heb. Terwijl de thee door al het bibberen met regelmaat over de rand van de beker gaat, hoor ik  mijn GSM gaan. Nummerherkenning geeft aan dat Marjolein een poging doet mij te pakken te krijgen. Net op tijd klap ik de telefoon open en vraag waar ze nu ongeveer is. “Nou gewoon, bij de dranghekken net na de finish”. Die is dus over de streep gekomen in 3 uur 28. Terwijl ik nog sta te bibberen van vermoeidheid staat zij al weer vrolijk in de rondte te stralen. Ik probeer het allemaal te begrijpen maar het lukt niet. 3:28 is een onwijze tijd waar ik voor haar meer blij mee ben dan mijn eigen tijd.
John en Ronald

Ik strompel met Marjolein richting kleedgelegenheid en we nemen onderweg bij het “laatste kilometer” punt nog een kop tomatensoep naast de vuurkorf. Dit is genieten. Dit is feest! Daarna gaat Marjolein naar het zwembad om zich om te kleden en ik doe dat in de sporthal om de hoek.

Als ik al weer fris en fruitig buiten sta bel ik Ronald maar eens op. Die blijkt met John nu rond de 40 km te lopen. Even later komen ze langs rennen en probeer ze nog iets verder te schreeuwen. Die gaan het samen redden in iets van 4 uur en een kwartier.

Ook weer een prestatie van formaat!
Een geweldig weekend
Als het al donker geworden is komt Marjolein aan lopen en lijkt nergens last van te hebben. Het was voor de dames helaas een flink stuk lopen naar het zwembad, en dat na een marathon. Samen lopen we lekker door naar de snelle boot die we om half 7 moeten hebben. Tijd genoeg en het voelt bij ons alle twee prima. Geen pijn of ongemak. Yes!

Ronald was inmiddels al met de langzame boot van half 6 vertrokken. We zouden ongeveer gelijktijdig in Harlingen aankomen. We ontmoetten elkaar inderdaad op de kade van Harlingen. Helaas lukte het Ronald niet meer om met ons uit te gaan eten als afsluiter van het weekend. Ja, ik weet dat het hele verhaal misschien anders heeft doen lijken, maar ik vond het oprecht jammer. Gelukkig kon Ronald de tip geven dat we met de auto rechtsaf moesten richting afsluitdijk en dan weer rechtsaf het dorp in en dat daar wel een restaurant zou zitten. Een klein stemmetje in me zei dat ik een kortere weg wist maar Marjolein adviseerde om Ronalds route te volgen. Na inderdaad 3 keer rechtsaf gegaan te zijn en 6 kilometer te hebben omgereden, stonden we op een punt waar we, als we linksaf waren gegaan vanaf de parkeerplaats, maar 300 meter over gereden zouden hebben. Kennelijk een laatste poging van Ronald om ook ons diner-voor-twee door de neus te boren. Helaas voor jou Ronald, mislukt! De Italiaan was echt nog wel open. De pizza’s waren heerlijk en de herinneringen aan dit weekend zullen nog lang blijven. En nu weer op naar Utrecht/Alphen.

Marjolein, Ronald en Cees Jan: BEDANKT.

En Miranda (mrs. RR) neem ik in het geheel niets kwalijk :)
Berenloop Terschelling, het was Super!
Opwarmen en afwachten
Direct na de finish een plastic om je heen tegen de toch wel weer koude wind. Wat wil je ook na 3 uur rennen, dus ik laat me even verwennen door medewerkers van de opvangploeg. Ik wordt in de plastic jas geholpen, krijg de berenrugzak op mijn rug en de medaille (ja zie je nou wel, ik heb hem toch) om mijn nek. Door naar de tent om mijn trainingpak op te halen en snel de broek aan te trekken. Zo zeg, een broek aan in die koude wind, dat scheelt een jas. Humor onder de Brandaris. Op naar de kraam met warme bouillon. Dat voelt goed. Mag ik er nog een? Tuurlijk, klant blijkt daar koning te zijn. Wonen er dan echt alleen maar aardige mensen op Terschelling. Gelijk even aan de dames achter de kraam gevraagd waar ik Cees Jan kan vinden. Die met het accordeon. Hij blijkt op het eiland wereldberoemd te zijn en ik wordt 100 meter “die kant” op gestuurd. Daar vind ik inderdaad Cees Jan die net zijn accordeon in heeft gepakt na de hele middag met het orkest gespeeld te hebben. Zij zijn verkleumd, net als ik overigens, maar zij zaten er voor ons. Super. Ik bedank Cees Jan voor alles wat hij mogelijk heeft gemaakt voor mij, en natuurlijk ook Marjolein en (ja leuk) ook voor Ronald. We nemen afscheid met de afspraak dat we elkaar komende week nog even bellen zodat Cees Jan de schade die we aan zijn huis hebben aangericht kan inventariseren. Ik hoop dat we het netjes gehouden hebben. Er komen nog meer Berenlopen aan en dan hoop ik dat ik weer mag bellen…  Eerst maar even naar huis bellen dat “ik er weer ben”. Ook collega Stephanie, aan wie ik dat beloofd had dat ik zou bellen, gelijk op de hoogte gesteld van mijn tijd. Zo, die hoeft  zich geen zorgen meer te maken.