Heel dik PR bij de "20 van Alphen"                    6 maart 2011
Het leek een onmogelijke opgave te worden om de tijd op de 20 km nog verbeteren. Het PR stond sinds 3 weken al zo scherp op 1:15:17. Kan het tijdens de 20 van Alphen dan toch nog een paar seconden sneller? En wat zou het geweldig zijn als het 1:14:59 kan worden. Nee, dat kan gewoon niet. Het wordt een drukke werkdag waarop ik wat vakantie-uren opneem om mee te lopen. Een hele slechte combinatie maar wie weet, met de tips van coach Coen, kom ik toch in de buurt van het PR. We gaan het zien.
Lekker stressen
De afgelopen weken eigenlijk niet veel gelopen. Een paar keer 10km lopen intervallen met rustige en snelle kilometers. Een week voor de 20 van Alphen nog een opbouwende 20 km; Op 15 km/uur starten en proberen iedere kilometer een paar seconden te versnellen. Het ging wel aardig, maar ik werd er zelf niet vrolijk van. Inmiddels weet ik wel van de Berenloop en de Zegerplasloop dat een slechte voorbereiding bij mij niet zo veel zegt. Niet panikeren dus, gewoon de normale dingen doen en maar afwachten wat die dag te bieden heeft. Die dag wil zeggen dat ik gewoon overdag moet werken tijdens de 20 van Alphen. Veel geregel, eten tijdens het werk door in de auto en veel koffie, vooral heel veel koffie. En gelukkig was de nacht voor de wedstrijd zoals al die andere pre-wedstrijd nachten. Heel slecht geslapen. Je kunt me alles vragen over het plafond; Uren naar liggen kijken. Ik was blij dat het half zeven was. Bed uit en aan de gang. Alle ingrediënten dus om te mogen spreken van een perfecte voorbereiding, maar niet om hard te lopen.
Mission (im)possible
Opdracht van coach Coen gekregen om me, als ik weer een PR wil, tot de 15 km in te houden en dan te kijken of er nog versneld kan worden. Om die reden mijn Garmin-310 ingesteld op een tijd van 3:45 per kilometer, goed voor een eindtijd van 1:15:00. In het begin inhouden betekent dan de eerste 15 km verliezen op dat schema en het laatste stuk maar zien of ik dat nog recht kan trekken. Lig ik voor op dat schema blijft mijn horloge zwarte cijfers geven op een witte achtergrond, lig ik achter wordt het zwart met witte cijfers. Als dat plan werkt eindig ik rond de 1:15:00 wat een PR zou zijn. Belachelijk eigenlijk om het te proberen, maar ja, als je het niet doet krijg je er later weer spijt van. Natuurlijk.

In de nieuwe kleding van sponsor OSR Security naar het stadskantoor bij de start. De fotosessie met de sponsor natuurlijk. In het stadkantoor op zoek naar dochter Maaike die mee zou gaan naar het startvak om last-minute mijn windjack aan te pakken. Het was een schitterde zonnige dag met toch een koude noordoosten wind die we rond de 10 km vol tegen zouden krijgen, vandaar nu nog even dat jack. In het startvak de nodig bekende nerveuze gezichten. Ook onbekende nerveuze gezichten die zich de volgende keer tot de groep bekende gezichten mogen rekenen. Rechts naast me iemand die me vertelde te gaan voor een tijd van 1:11. Hij wel! Veel plezier dan maar. Ik volg wel op respectvolle afstand.

Bij het startschot gaan we met een te brede groep door een te smalle startpoort. De man links naast me heeft kennelijk last van zijn rechter elleboog en vindt het nodig een paar keer mijn ribben zonder narcose van links naar rechts te rammen. Had ik niet om gevraagd en ik kreeg er dan ook geen goed gevoel bij. Als ik groot en sterk was geweest dan had ik hem, nou ja, dat ben ik niet, dus laat maar. Dan maar een tandje sneller en voor hem zien te komen. Juist, dat werkt. Beter voor mijn ribben. Beetje loopruimte en nou lekker het tempo erop. Na een paar honderd meter rechtsaf de brug omhoog en in cadans proberen te komen. Cadans is leuk, maar welke cadans?
Op zoek naar het goeie tempo
De eerste kilometer is altijd dringen, plek zoeken en ook je eigen tempo zien te vinden. Net over de brug zie ik dat ik veel te hard ga. De eerste kilometer in 3:28 is niet wat de bedoeling was, maar dat komt dan door die man met de ellebogen. Zijn schuld dat ik nu ver voor het schema uit loop. Brug af gaat vanzelf en het tempo kan wat minder. Moet ook minder snel anders loopt het niet goed af. Tweede kilometer in 3:34 gaat al meer de kant op die berekend was. Er ontstaat een klein groepje waarin ik aan haak. Weer dwars door het centrum heen door finish en start heen. Onderweg veel bekenden en collega’s en daardoor laat ik me weer verleiden te snel te gaan. Kilometer drie in 3:30. Als je mee hebt geteld weet je in ieder geval dat mijn horloge wit blijft met zwarte cijfers. 43 seconden voor op het schema. Dat gaat niet goed aflopen als dit zo door gaat. Op kilometer 5, als we net de Burgemeester BruinsSlotsingel op zijn gedraaid, vraagt de 1:11:00 startvakman aan mij of ik wel weet dat dit het 1:11 groepje is. Hij kijkt er wat zorgelijk bij. Verklaart hij me voor gek of wat zou er zijn. En hier staat ook mijn grote fan Petra die mij al 4 jaar het huis uit ziet gaan om te trainen, me zwetend terug ziet komen en al die zeurverhalen over secondes en meters aan moet horen. Zonder haar medewerking en medeleven geen marathons mogelijk.
Ga ik dit volhouden
We draaien vanaf de Oranje Nassausingel linksaf de Oostkanaalweg op. Kilometer 9 en daar begint een lange rechte weg van 2 kilometer. Alles in de schaduw en wind pal tegen. Coen fiets gezellig mee en praat me wat moed in. Ook zegt hij dat als ik bij dat groepje 100 meter voor me had gelopen ik mooi kop had kunnen wisselen. Ja, lekker is dat. Van wie moest ik nou inhouden of in ieder geval energie overhouden tot de 15km?! Maar hij heeft wel gelijk die beste Coen die weer een middag voor me opoffert om mij naar een toptijd te coachen. Onderweg bespreken we nog wat over het werk, waarbij Coen echt wel meer praat dan ik. Halverwege de tegenwindweg het 10km punt met tijdwaarneming: 0:36:05. Nou dan, dat gaat lekker. Veel te lekker zelfs. Een PR op de 10km als tussentijd van een 20. Leuk meegenomen maar het kan funest zijn voor de eindtijd op de 20. Zou ik er dan weer ingetrapt zijn. Heel stabiel door proberen te gaan nu. Niet versnellen, maar vertragen hoeft nou ook weer niet.
De laatste 5
Op de 15 een keerlus waar ik altijd bang voor ben; scherpe bochten en mijn enkels is geen combinatie, maar het gaat goed. De drankpost sla ik over. Heel veel enthousiast publiek op die kruising. Wat wil je ook; lopers komen daar op 6 rijstroken van alle kanten voorbij. Hier moet volgend jaar echt een feest gebouwd worden, al is het midden op de kruising. Door naar de volgende keerlus die speciaal voor de 20 van Alphen in de middenberm is gemaakt om de afstand precies op 20 km te krijgen. 
Het gaat nog lukken ook
De laatste kilometer is een feest. Dat komt zeker niet omdat Coen net heeft afgehaakt en me succes heeft gewenst voor het laatste stuk. Het horloge geeft een voorsprong op schema aan van meer dan 2 minuten, zwart op wit dus. Bijna niet te geloven. Door de Van Boetzelaerstraat heen die geweldig is versierd en waar links en rechts de hele buurt buiten staat. Dan de drukte in van het centrum. Het staat langs de dranghekken barstenvol publiek. Rechts zie ik, bijna een wonder tussen al die mensen, Sjaak en Ria staat die vannacht terug zijn gekomen van vakantie. Voor Ria zeker heel bijzonder daar te staan omdat ze al jaren achter elkaar achter de schermen de 20 van Alphen organiseerde en nooit langs de kant kon staan. Ze moedigen me voor de laatste meters aan en daar doe ik er nog een beetje tempo bij. Ik voel me prima; geen pijntje, geen vermoeidheid in de benen, helemaal niks. Dan de klinkertjes op voor de laatste 250 meter. 1 groot feest in het centrum van Alphen. Zo hoort een evenement gevierd te worden. Een feest voor lopers en publiek. Rechts uit de hoek hoor ik nog een bekende stem roepen: “Kom op Frankie”. En snelle blik naar het dranghek en is zie dat Wilfred Rijnsburger er bijna overheen valt van enthousiasme. Geweldig, maar nog mooier als hij zelf na zijn blessure de draad weer op kan pakken (en de tijd kan vinden) om weer te gaan lopen. In Rotterdam stond hij verleden jaar ook al op de Coolsingel. Kom op Wilfred. Volgende keer wil ik je mee hebben. 
En nou weer normaal doen
Ik zweef naar de kleedkamer. Lopen gaat niet meer als je net je PR met twee-en-een-halve minuut hebt verpletterd. Lekker opfrissen, omkleden en een boterhammetje naar binnen. En dan naar buiten toe om te kijken of ik daar nog iets kan doen. De zon straalt, het publiek ook en zelfs veel lopers komen stralend over de finish. Het feest gaat gewoon verder. Ik loop langs de route terug naar het 9/19 km punt en ontmoet onderweg de nodige bekenden die kijken of ze water zien branden. Jij hebt toch net gelopen?? Correct en tevens juist. En het ging super. Geen pijn, geen vermoeidheid dus gewoon weer lekker aan het werk. Het hele centrum doet mee met de 20 van Alphen. Loop je niet mee dan moedig je wel aan. Ik ontmoet Stephanie nog even bij de laatste bocht. Stephanie, de grootste brulboei van Alphen die je vooruit kan schreeuwen als je niet meer kan lopen. De laatste lopers strompelen onder de ballonnenbogen naar de finish. Ik weet hoe ze zich voelen. Doet me denken aan mijn helletocht van Haarlemmermeer. Maar vandaag voelt het heel anders. Het voelt geweldig en nog steeds met een stuk ongeloof. Even tot rust laten komen denk ik. Over rust gesproken; over een dikke vier weken de marathon van Rotterdam. Nee, een PR zal daar wel niet lukken. De lat ligt zo hoog. Maar als ik nou eens in het begin een beetje in ga houden…
Kilometer 7 pak ik ook nog mee in 3:30 maar dan merk ik dat ze me net een tikkie te rap gaan. Ik heb voortdurend in mijn hoofd dat ik rustig zou beginnen. Nou ja rustig, ik verander het zelf al in het plan dat ik moet voelen tijdens het lopen nog energie over te hebben. Het gas gaat er af en het tempo gaat terug naar 3:37. Ja, dit voelt beter. Mijn oude groepje loop maar heel langzaam bij me vandaan en daardoor komt het ook dat ik op kilometer 8,5 Steef van der Hoorn hoor roepen dat ik moet proberen bij ze te komen. Ik schud dat ik dat niet ga doen en vind mezelf best verstandig. Komt ook omdat ik daar Coen al zie staan met z’n fiets, en die gaat van de week heel hard mopperen als ik mezelf nu over de kop loop. Ik voel me prima en loop al 1 minuut 40 voor op mijn schema van 1:15:00. Waanzin.
Bij de oversteek van de Nieuwkoopseweg zie ik Fred en Nicole staan, verstopt als twee paddenstoelen tegen een boom. Fred filmt en Nicole maakt foto’s. Even een blik van herkenning, een duim omhoog en dan weer verder met de wetenschap dat ik vanavond weer een paar leuke foto’s in de mailbox heb liggen. Altijd weer leuk. He he, op km 11 eindelijk de zon in en wind mee de Westkanaalweg op. Dat gaat soepel. Het lukt me om lekker door te blijven lopen en met minder energie hetzelfde tempo aan te houden. Ik zie in ieder geval dat mijn voorsprong op mezelf blijft groeien met ongeveer gelijke stapjes. Eerst nog zwaaien naar mijn vader en Ria die net voor de Veldbloemweg staan en dan op naar het 15 km punt. En dan maar zien wat er van de voorsprong over blijft want dit gaat ergens mis.
Foto door Hil:  km 4  Nog steeds bij de groep
Foto door Nicole op km 10
Foto door Nico op 13 km. Coach Coen begeleidt al vanaf km 9 en gaat door tot 19 km !

Eerst weer langs mijn grote fan en daar staan ook de achterburen Peter en Margot die zich, net als Fred en Nicole, proberen te verstoppen achter een videocamera en fototoestel. Niet gelukt, ik heb je gespot. Jullie mij ook hoor ik en zie ik later in mijn mailbox. Dank je wel.Ook andere buren zie en hoor (Maarten) ik duidelijk. Ik roep Petra nog even toe dat ik al 2 minuten voor lig op schema van 1:15:00 en hoor het mezelf ook zeggen. Hoe moeilijk kan het zijn om te rekenen. Of beter, om de uitkomst te geloven. Ik loop nu rond de 1:13 eindtijd. Dat kan helemaal niet. Zou mijn horloge het niet goed doen. Ik weet het niet meer. Hij trilt wel elk veelvoud van 3:45 en dat moment komt steeds later na een kilometerpunt, terwijl het gelijk zou moeten vallen met die punten. Ik snap mezelf niet meer en probeer het tempo op gevoel stabiel te houden, maar loop nog steeds iets uit. Coen geeft op de 17 km het seintje om het tempo iets op te voeren. Ga maar als je kan zegt hij. Ik vind het te vroeg en voel er meer voor om het stabiel door te zetten tot de finish. Geen risico’s meer.
Foto door Hil op 18,1 km. Het ziet er nog strak uit
Nog 50 meter en ik zie mezelf op het grote scherm aan komen lopen. En de finishklok zie ik ook. Ik kom over de streep in 1:12:51 en moet er eigenlijk om lachen. Hoe kan dat nou. Al die tijd superblij met tijden onder de 1:20 , verleden jaar en net 3 weken geleden PR’s van 1:15-en-een-beetje en nu 1-TWAALF-51 . Dat kan helemaal niet. Dat zou niet moeten kunnen. En toch is het zo. Heb ik dan nu pas ontdekt dat mijn versnellingsbak ook een 5 heeft, of doe ik mee met de landelijke verhoging van de maximum snelheid? Ik weet het allemaal niet en het maakt me ook niet uit. Ik krijg de medaille uitgereikt samen met een flesje van “iets roods”.
Het uithijgvak gebruik ik niet. Er valt niets te hijgen voor mij. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Wel wil ik even naar het stadskantoor om mijn sponsor OSR Security te zeggen dat zijn logo wel heel vlot door Alphen en omstreken is gejaagd. Moet hij daar nou blij mee zijn of niet. Nou ja, dat moet mijn zaakwaarnemer maar met hem regelen zodra ik die heb. Tot nu toe is mijn zaakwaarneemster Maaike er weer met mijn jack. Samen lachen we nog even om die 1:12:51 en Businessloopcoördinator Ronald twittert alvast even dat ik binnen ben gekomen. Altijd handig, een Ronald in de buurt die vergroeid is aan zijn telefoontje.

Later thuis op de PC zie ik de tijden die mijn Garmin voor me heeft bijgehouden. Supervlak gelopen vanaf km 8. Zeker geen verval dit keer, dus helemaal zoals de bedoeling was.
Foto door Henk op 19,9 km. Geen spoortje vermoeidheid, toch?
Foto door Henk op de 8 km