Marathon Rotterdam beheerst gelopen             10 apr 2011
April doet wat ie wil. Da’s mooi, ik ook, dus dit jaar weer de marathon van Rotterdam op het programma. Vrijdag met m’n vader alvast de startnummers en shirts gehaald, ook voor Marjolein en John. Grappig trouwens, startnummers halen voor anderen. Eerst in een rij voor mijn nummer. Dan opnieuw in een andere rij voor het nummer van John. Dan door naar rij nummer 3 om voor Marjolein de spullen te krijgen. Kan dat makkelijker? Ik denk het wel...
U staat in de verkeerde rij
Op zich zou het veranderen van een naam voor een loper niet zo moeilijk hoeven zijn, lijkt mij. En het is ook niet ingewikkeld. Alles kan, je hoeft alleen maar in de rij te gaan staan en dan begint de moderne vorm van het oud Hollandse spel Kastje-Muurtje. Ga er even voor zitten. John had een startnummer van iemand anders overgenomen en een paar weken geleden de organisatie gemaild om dat nummer op zijn naam te zetten. Eén keer raden… juist, dat was dus niet aangepast. Hup naar de “Helpdesk”, rij 4 dus, waar ze zagen dat het inderdaad niet klopte. Of ik even naar de informatiebalie wilde gaan om daar een formulier in te vullen, dat ik dan zo bij “die mevrouw daar” in kon leveren. Hallo informatiebalie 5, ik moet een formulier invullen bla bla bla. “Waar heeft u het over.” Nou, uw collega zei … Kortom, ik een heel formulier ingevuld met alle gegevens van John en op weg naar “die mevrouw daar”, rij 6 dus. Dag mevrouw. Van die meneer moest ik bij die mevrouw een formulier invullen en bij u inleveren om de naam over te zetten. “Sorry meneer, ik kan dat wel maar ik mag het niet. Dan moet u even bij mijn collega zijn hier naast me.” Heel even dacht ik dat ik in een slechte grap van Banana Split gekomen was, maar toen er verder niets gebeurde ben ik in rij 7 bij haar buurvrouw gaan staan. “Ha, dank u wel, een wijzigingsformulier. Dat ga ik voor u regelen.” Yes, het gaat lukken dacht ik, maar ik was te snel. “U moet nog wel even betalen. Dat kan daar bij die tafel waar “Kassa” bij staat.” In het geheel niet verbaasd dat ik weer werd weggestuurd deed ik 12 passen naar links om na rij 8 tien eurootjes af te tikken. Zonder op verdere instructies te hoeven wachten ben ik in rij 9 gaan staan. Ja ja, ik leer vrij snel. Daar het betalingsbewijs ingeleverd en de verlossende woorden “Het is geregeld hoor.” daalden als een warme deken over me heen. Heeeel snel naar buiten nu.
Shirt met naam
Aan de overkant van de marathon expo nog even gewerkt aan het verzamelen van calorieën; koffie met appelgebak bij “Raoul”. Was wel nodig na al dat heen en weer rennen voor het startnummer voor John. En als het niet nodig zou zijn geweest hadden we dat appelgebak toch wel genomen. Gewoon lekker, en zo in het ochtendzonnetje hadden we een mooie stek. Alvast dromen over de route van zondag. Het belooft ook een mooie zonnige dag te worden met een graad of 18.
Na de zonnige en geslaagde vrijdag volgde de zwarte zaterdag voor mijn woonplaats Alphen aan den Rijn. Ook mijn gezin, familie, vrienden en bekenden zijn aan de zijlijn betrokken bij dit drama. Voor ons een bijrol, waar anderen een hoofdrol opgedrongen kregen. Terwijl ik dit 3 dagen na de ramp zit te tikken hangt inmiddels mijn marathonmedaille naast me. Een medaille met een hele doffe uitstraling…
Op naar Rotterdam
Zondag alle moed maar bij elkaar geraapt, met volle auto naar Rotterdam en met de metro door naar het centrum. Daar ontmoetten we mooi op tijd Marjolein op de afgesproken tijd naast het gemeentehuis. De familie splitste zich op om op strategische plekken de nodige aanmoedigingen uit te kunnen delen. Marjolein en ik konden ons melden bij de kleedruimte in de buurt. Alletwee onze namenshirts aan en onder de Coolsingel door naar de startvakken. Marjolein helaas in en ander vak, wat haar start lastig zou maken. Volgende keer gaan we dat natuurlijk beter regelen. John heb ik niet ontmoet voor de start maar wel o.a. Rafael en Richard en heel veel andere bekenden. Tijdens het "You never walk alone" van Lee Towers bijna in slaap gedommeld, Rafael nog een voorzichtig schouderklopje gegeven en toen begon de lange, lange weg. Een weg die ik binnen de 3 uur af wil ronden en zonder blessures. Over 4 weken weer een marathon in Praag en die is belangrijker. Sorry Rotterdam, sorry.
Daarna door naar Alphen. Niet naar huis maar eerst naar de drukker Kameleon Textieldruk. Ik had een afspraak dat ik daar op vrijdagmiddag nog terecht zou kunnen om onze drie T-shirts te laten bedrukken met onze voornamen. Goeie service en mooi drukwerk. Jammer dat onze maten omgekeerd evenredig zijn aan de lengte van onze voornamen. Zo was het relatief simpel om “John” kwijt te kunnen op maatje L, “Frank” past mooi op een emmetje, maar waar je “Marjolein” kwijt moet op maatje 36 was even passen en meten. Het resultaat zag er goed uit dus aanmoedigingen zondag kunnen met naam erbij.
Bovenop de Erasmusbrug Tjitske en Suzanne gezien, onderaan Petra, Maaike en Rene, net na de bocht Katja (hoort bij Rafael, of andersom) en echt heel vaak "Hup Frank" gehoord. De eerste keer denk je dat je een bekende van je straal voorbij gerend bent, maar dan schiet het te binnen dat je naam groot op het shirt staat. Dan maar tellen hoe vaak je naam geroepen wordt. Dat is dus niet bij te houden. Het werkt echt en ik denk dat ik m'n naam wel 100 keer gehoord heb onderweg. Bij station Slinge en Ahoy ook de familie weer gezien en na het 25 km punt mijn eigen fles drinken aan kunnen pakken van Maaike. Ik had ivm het warme weer bij elke drinkpost, geheel tegen de gewoonte in, toch al wat gedronken. En daar zou ik spijt van krijgen. De volgende bekende zou buurman Wilfred worden die op het 30km punt zijn longen weer uit zijn lijf schreeuwt om me aan te moedigen. Speciaal voor mij veel te vroeg naar Rotterdam gekomen. Kanjer. Hij valt in al zijn enthousiasme net als bij de 20 van Alphen weer bijna over de hekken heen. Topsupporter. "Tot zo, even om de Kralingse Plas heen." 300 meter verder staan RopaRun maatjes van verleden jaar, Ester en Marvin. Ook speciaal voor mij veel te vroeg langs de route gaan staan. Ester weet heel goed wat het voor mij betekent om precies op het meest stille deel van het parcours even aangemoedigd te worden.
Blinde paniek slaat toe. Krijg ik die fles te pakken of niet?! En ja hoor, het lukt nog ook.
Lekker fris, lekker anders
Het tempo ligt ruim hoger dan nodig is om binnen de 3 uur te kunnen finishen. Ik maak me dan ook helemaal niet druk over een tijd of snelheid. En dan gebeurt waar ik al bang voor was. Ik kan heel slecht tegen drinken tijdens het rennen en prompt krijg ik steken in de zij. Dat heb ik nooit als ik niet drink, dus de oorzaak is voor mij duidelijk. Tot drie keer toe moet ik echt een stukje rustig wandelen en de steken er uit proberen te drukken. En even zo veel keren word ik bij het wandelen gespot door bekenden. Wilfred rent op de 38 km nog even een stuk mee en sleept me door een pijntje heen, maar even verderop gaat het gewoon niet. Ik wilde toch zonder blessure aankomen binnen de drie uur? Even rekenen. Die sub 3 gaat makkelijk lukken. Dan maar wandelen. En dat dus drie keer. Het voelt als falen maar ik probeer het zelf “verstandig” te noemen. Leuk, na 39 km zo te praten met jezelf. Bij de derde keer zit mijn halve RopaRun team Tref&Co langs de kant te kijken. Die durven later nog te mailen dat het er fris uit zag. Dan wil ik hun definitie van “fris” wel eens weten. Het deed pijn. Beentjes gingen prima, energie was er nog meer dan genoeg maar steken zijn steken. Vanaf de 40km rustig aan naar de Coolsingel gedribbeld, waarbij het magische “1000 meter” dat op het wegdek van De Meent geschilderd is, een laatste zetje geeft.
Ruim binnen de 3 uur
Dan op de Coolsingel in de laatste honderden meters op zoek naar de familie. Onwijs druk daar. De hele route was trouwens dit jaar heel druk met publiek. Geweldig. Ja, daar links hangt over de dranghekken de vlag. Onze vlag. Mijn vlag! Maaike ziet dat ik naar de vlag kijk en vraagt of ik hem mee wil hebben het laatste stuk. Jazeker, dat wil ik wel. Dat ze de vlag nog kan pakken en aan kan geven zegt ook veel over mijn tempo.
De laatste honderden meters naar de finish. De klok stopt op 2:56:03 dus het doel is, buiten de steken om, heel makkelijk gehaald.

Twee dagen na de loop zou blijken dat mijn rechter enkel toch wat dik en blauw is. De finishfoto toont perfect aan waar dat door komt. Ik zak bij iedere landing veel te ver naar binnen door. Het is niet anders, en wat heb ik weer een geluk dat ik hier heb mogen lopen. Ik krijg de medaille omgehangen en net als heel vaak onderweg moet ik denken aan de bizarre dag van gisteren. De zaterdag van Alphen. Wat is de waarde van deze medaille. Ik kan het niet los zien van elkaar. Wie weet heeft dat tijd nodig.
Even de familie bellen hoe het is gegaan. Zij gaan alvast de kroeg in en ik wacht op de rest van de bekende lopers. Rafael komt, vergezeld van zijn neefje, binnen in een hele mooie tijd van 3:25:21. Even Marjolein bellen waar ze zit. Die klinkt nog helemaal vrolijk en moet nog 2 kilometer. Ik terug naar de lieve dame van de medailles. Mag ik er nog eentje, dan wil ik die graag zelf uitreiken. Het mag. Met een beetje uitleg mag ik ook langs de kortdaad optredende finishvakman terug naar de streep. Niet veel later komt Marjolein over de streep aandraven in 3:28:27. Als altijd totaal niet buiten adem, vrolijk en ontspannen. Ook Marjolein heeft een prima marathon gelopen. Ze had alleen last van de drukte in het startvak waardoor ze wat langzaam weg kon komen. Okee, dan gaan we in oktober in Brussel toch wat sneller weg. Dat PR kan daar dan makkelijk gehaald worden.
Rafeal is hier duidelijk betrapt op fraude. Je mag je niet naar de finish laten slepen door je neefje. Zelfs niet als je overduidelijk helemaal stuk zit.
Altijd lachend op de foto. Zou ze dan nooit moe zijn, nooit echt totaal opgebrand. Het kan dus veel en veel harder. Brussel wordt een dik PR
Via de douches, de kleedgelegenheid en de massagetafel terug naar de Coolsingel waar we nog net konden zien hoe na vijf-en-een-half-uur ploeteren de laatste lopers finishten onder begeleiding van alles wat sirenes heeft. Imposante vertoning en oh oh oh wat zullen die lopers helemaal kapot zijn. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot zeker 20 graden, en dan loop je ook nog uren in de volle zon.
Om de dag met elkaar nog mooier af te sluiten toch maar een terrasje opgezocht. De fans aan de warme chocolademelk (ja echt waar) en zelf vond ik dat ik wel een biertje verdiend had. Ja toch? Marjolein sloot af met een rosé, ook dubbel en dwars verdiend vandaag. Iedereen op zijn of haar manier een mooie dag gehad. Medailles omgehangen, roos in de hand dan maar weer naar huis.

Fans, lopers en heel Rotterdam; Bedankt! Het was weer mooi. Nu ga ik rust pakken om over een ruime 3 weken in het vliegtuig te stappen naar Praag voor de volgende marathon op 8 mei 2011. Ik beloof dat ik mijn rechter enkel tot die tijd wat rust zal geven. Maar daar moet het natuurlijk wèl een PR worden.

En iedereen die ik wel gezien of gehoord heb onderweg, maar wiens naam hierboven niet is genoemd... Geweldig dat jullie er allemaal weer stonden. Tot volgend jaar ?