Nachttraining Tref&Co                                        22 april 2011
Het duurt nu niet lang meer voordat het echte werk gaat beginnen; De RopaRun 2011. Om precies te zijn nog 43 dagen en dan gaat het los. Ruim 520 km rennen van Parijs naar Rotterdam met als doel om zo veel mogelijk sponsorgeld te verzamelen voor het goede doel. Natuurlijk is dat het belangrijkste, maar als hardloper durf ik met een gerust hart te zeggen dat het lopen een doel op zich is. Vertrekken in de donkere nacht vanuit Parijs, door de glooiende stille landschappen van Frankrijk naar de Belgische rechte wegen, om daarna een warm onthaal te krijgen in ons eigen Nederland. Dat moet je een keer hebben meegemaakt.
Team update
Team Tref&Co heeft ten opzichte van verleden jaar verse sporters gekregen. 3 Nieuwe lopers en 3 nieuwe fietsers en ook nog 2 nieuwe fysio’s om ze mobiel te houden. Allemaal sportieve mensen met de nodige kilometers in de benen/wielen, dus het volste vertrouwen dat het weer gaat lukken. Maar toch, een keer een goeie fysieke check door de zelfbenoemde medicijnman Rafael kan geen kwaad. De vleeskeuring werd door Stacey afgekondigd als “nachttraining” op vrijdag 22 april 2011. Verzamelplaats is “In den Berkebrom”, de oergezellige kroeg in Overschie. Verzameltijd 19:00 uur. Daar hebben we gelijk een klein probleem; Ronald en Marjolein moeten afhaken door een overvolle agenda. Erg jammer natuurlijk maar een mens moet soms keuzes maken. Die respecteert ons team natuurlijk. Daar ben je tenslotte een team voor. Ronald succes in Assen en Marjolein succes met je 60 kilometer op Texel. Respect is op z'n plaats. In juni gewoon weer lekker erbij zijn.
Een "goeie" start
In de kroeg het lopers-shirt waar teamcaptain Hans mee aan komt even gekeurd. Donkerblauw en behoorlijk dik. Als het wat koeler is wel lekker, maar als het net zo warm wordt als vorig jaar… Nou ja, beter warm weer en een te dik shirt dan regen en een regenjas. Doen Hans, we gaan er voor. De good-old teamleden knuffelen er lustig op los, de nieuwere houden het nog op handjes schudden. Dat trekt nog wel bij. Twee gehuurde busjes worden voorzien
Nee hč, niet nu al
Bauke spoort niet, dat merk ik gelijk al. Hij gaat er als een raket vandoor op het eerste afgesproken stuk van 1500 meter. Bauke, vriend, dit is geen 16 km/uur. Dit gaat veel harder en mijn horloge zegt dat het bijna 18 gaat. Okee, dan doen we dat toch. Maar iets klopt er niet. Waar zijn de fietsers?! We missen er een paar. Nou ja, die zullen zo wel komen en halen ons makkelijk in. Bij de eerste afslagen zie ik de fietsers al twijfelen waar we heen moeten. Een beetje op goed geluk rennen we door met dit belachelijke tempo. Maar dan houdt het op. Het team ligt nu al helemaal uit elkaar. Het ene busje met de chauffeurs Natalie en Stacey is er wel, het andere busje met Theo en Frans zoekt een paar straten verder naar de goeie route, en de snelle cabrio van Hans en Leon zoekt als een dolle hond in de omgeving naar de juiste route. Nu pas ontdekken de eerste lopers dat een fietser een serieus probleem heeft; Fietssleuteltje kwijt. Collin dacht dat het handig was om midden in de polder, met binnen een half uur geen levende ziel te bekennen, z’n fiets op slot te zetten. Zekerheid voor alles, toppie, maar weet dan wel waar je je sleuteltje laat. Het zal je gebeuren straks in Parijs. Eind lopen naar Rotterdam met je fiets op je nek.
Hij gaat lekker
Om de 1500 meter wisselen de genoemde koppeltjes af. Bauke blijft als een gek met grote zware passen doordraven op een idioot hoog tempo. 18 km/uur is wel het minste. Ikzelf probeer bij te blijven en wil mijn enkel, die sinds de marathon van Rotterdam wat minder bruikbaar is geworden, liever ontzien. Voorzichtig lopen en niet te gek doen bij stoepjes en bochten. Het voelt niet lekker maar ja, je moet toch wat.
Rafael en Martin nemen het van ons over en hebben een verschil in tempo. Dat vraagt wat van de fietsers die zich moet verdelen over de twee los van elkaar lopende sporters. Inmiddels is het donker geworden en ze moeten dus navigeren en de lopers beschermen tegen het andere verkeer. Een hele belangrijke taak en het blijkt niet eenvoudig om met een lampje op je kop heel zeker te weten dat je zeker weten rechts af moet. Of toch links? Of is het pas bij de volgende kruising! Rafael besluit om onze fysio Denise nog even uit te proberen. Hij begint het mij al bekende toneelstuk over kuitkramp weer te vertellen, gaat op zijn buik in de bus liggen en wacht tot Denise zich fysiotherapeutisch over hem heen buigt. Slimme jongen die Rafael. Het lukt hem steeds weer.
John en Pieter nemen het dan weer over en blijven als setje bij elkaar. Kan ook niet anders want die trainen als sinds mensenheugenis samen bij Plantaris. Twee keer in de week samen uit samen thuis, en dat zie je nu duidelijk. Doe er een koets achter en je hebt het perfecte tweespan. Ze draven gestaag door op 15,5 km/uur gemiddeld. Die twee maak je de p*s niet lauw en dat stukje van Parijs naar Rotterdam, daar liggen ze echt niet niet wakker van.
En zo gaan we dapper door en wisselen om de 1500 meter. De chauffeurs doen hun best om op de donkere wegen veilige wisselpunten te vinden. Dat valt niet altijd mee. Alles wat hinderlijk in de weg kan staan doet dat vaak ook nog, en als het al een mooie berm lijkt te zijn moet je nog maar afwachten of er niet een vervelende greppel in zit en dat het niet vol staat met brandnetels. Daar hebben de lopers een hekel aan bij het uitstappen. Onderling wisselen de busjes hun informatie uit via de eigen portofoons. Rafael laat daarmee overigens ook zijn zangkwaliteiten horen waarbij je met dat “kwaliteiten” echt alle kanten uit kan. Oké, gezellig is het wel.
Culinaire verrassing
Net na Klaaswaal wacht onze beloofde verrassing. Hans en Leon staan aan de kant bij “Petit Restaurant chez Leon”. Een grote pan kippensoep en veel stokbroden met kruidenboter. En dat midden in de polder tegen elven. Heerlijk. Dat belooft weer veel goeds voor de grote tocht met Pinksteren. We worden weer super verzorgd. Tijdens het diner wordt het laatste deel van de route besproken. We gaan, mede door de gevulde buiken, verder met stukjes van 1000 meter naar de Heinenoord-tunnel. Daar gaan we als sluitstuk met alle lopers gelijktijdig doorheen om daarna een punt achter de training te zetten. Bauke geeft in het laatste en meest gemene deel van de tunnel nog even vol gas en bereikt als eerste de busjes en volgauto. De rest komt met een voldaan gevoel ook uit de tunnelbuis. Totaal ruim 3 uur gelopen en 39 km aan ons voorbij zien schuiven. Een heel mooi gemiddelde. Nu mag Rafael gaan bedenken hoe een evenwichtige teamindeling gemaakt kan worden en op welke snelheid we ons in gaan schrijven.
Even snel schone shirts aan, de fietsen er weer op en terug naar af. In de stamkroeg schuiven we allemaal nog even aan aan de lange tafel. Deze BOB neemt cola en de anderen gunnen zich wat sterkers. Er vliegen nog wat sterke verhalen over tafel en de volgende afspraak wordt nog even bevestigd.

Volgende teambijeenkomst op vrijdag 13 mei om 19:30 uur bij Hans.
van fietsdragers, de fietsen gaan er op en Stacey gaat vrouwelijk uitparkeren. Een halve meter over en toch lukt het op vrouwelijke intuďtie zonder schades. Mannen noemen dat puur geluk, Stacey noemt het vakmanschap. Dan gaan we op pad. Op pad naar de Stadsedijk in De Oude Molen, vlak bij Zwingelspaan. Had beter opgelet met topografie in de klas en je had nu uit je hoofd kunnen zeggen dat dat tussen de Moerdijk en Dinteloord ligt. Werkelijk in the middle of nowhere maken we onze eigen startplek. De fietsen gaan er weer af en worden opgetuigd met de routekaarten. Rafael maakt de koppels waarmee we gaan lopen. John gaat gelijktijdig met Pieter lopen, Martin met Rafael en Bauke gaat met mij op pad. Bauke wil graag starten op een tempo van 15-16 km/uur. Mij best. De vier fietsers Rutger, Collin, Martin G en Dries zijn er helemaal klaar voor. We gaan “die kant” op voor ongeveer 30 kilometer.
Nadat Collin genezen was van zijn Alzheimer-light ging het slot weer open en konden we begeleid worden. Maar waar heen in vredesnaam. De kaart lijkt niet te kloppen. Kan niet want dat is de kaart van 2010 en te zien aan de omgeving is hier in ieder geval sinds de uitvinding van het wiel niets of nagenoeg niets meer veranderd. De oplossing wordt dan snel gevonden. Een paar honderd meter na de start hadden we rechts in plaats van links gemoeten. We geven de schuld aan de minimale voorbereiding en besluiten het in Parijs toch wel beter te gaan doen. We maken een doorstart richting Heijningen.
Dan heb je zo'n mooie fiets met schijfremmetjes, driedubbele vering, dubbele koplampen, verwarmd achterspartbord, van buitenuit verstelbare binnenspiegel, duaal drinksysteen, anatomisch correct zadel, en dan ben je het sleuteltje kwijt. Tja, wat dan...