Nieuw PR tijdens WK in Praag                                8 mei 2011
En toch is het raar, heel raar. Het is nu vrijdagochtend 6 mei 2011. Vier jaar geleden ben ik echt begonnen met hardlopen als hobby en dan nu naar Praag voor een WK op de marathon. Ik weet maar al te goed dat ik nu op weg ben naar de bushalte richting Schiphol onder uitzwaaibegeleiding van vrouw en beide dochters. De wieltjes van de koffer ratelen over de stoep van Alphen aan den Rijn; reismuziek. Omdat ik zeker wil zijn dat ik nergens te laat kom, zijn we zo vroeg dat ik zelfs een bus eerder kan nemen dan gepland. Dat maakt het afscheid van de familie korter en bondiger dan gedacht. Scheelt wel een paar liter emoties dus kan eigenlijk geen kwaad. Petra en Tjitske blijven achter en Maaike gaat mee naar Schiphol.
Hoor ik hier wel thuis
Met ons team van totaal 11 mensen hebben we afgesproken in vertrekhal 2. Leuk, maar hoe ga ik ze herkennen. Witte roos in het revers? Krant van gisteren over de rechterarm? Geen idee. Bij de 7-heuvelenloop heb ik Gerda, onze coach, kort ontmoet en ik zal haar nog wel herkennen. Ook Andrea ga ik nog wel herkennen omdat we elkaar 4 weken geleden bij de marathon in Rotterdam nog gesproken hebben. Toeval bestaat. We lagen toen naast elkaar op de massagetafels. Het zoeken en vinden blijkt makkelijker dan gedacht. Collega’s pik je er toch vrij makkelijk uit blijft maar weer. Jaap “van Andrea” reist privé ook met ons mee. Jacqueline is er ook al en de groep is compleet als ook de coaches Gerda en Henk en lopers Simon, Michel, Jack, Herman en mijn latere kamermaatje Menno er zijn. Het inchecken gaat vlot, zelfs met de extra bagage in de vorm van koffers met trainingspakken, wedstrijdkleding en representatie-polo’s. Al tijdens het wachten in de vertrekhal, het inchecken en de laatste koffie met broodjes op Schiphol vliegen de marathontijden over tafel. Help. Hier hoor ik niet thuis. Dit zijn tijden waar ik alleen maar van kan dromen. Zit ik niet in de verkeerde wedstrijd. “Thuis” kan ik met mijn tijden rond de 3 uur nog aardig meekomen. Iets van “één-oog en het land der blinden”, maar op dit WK ga ik een andere wereld binnen heb ik nu wel in de gaten. Help, ik wil niet meer!
echt onderweg voor mijn 400-ste loopje in ruim 4 jaar. En wat voor loopje. Ik zie me nog zitten bij de arts in het ziekenhuis voordat ik begon met lopen. U moet wel steunzolen hoor, en fysiosport want uw staat er niet goed bij. Ook de huisarts was zo bemoedigend toen ik destijds een balletje opgooide over het ooit lopen van een marathon. “Ik zou niet weten waarom een mens dat gaat doen en waar dat goed voor is. Maar ja, ik kan het niet verbieden.” Niet echt motiverend en voor mij dus de reden om het juist wèl te gaan doen. En dan zit je vier jaar later op 7 km hoogte in het vliegtuig naar Praag als kroon op het werk. Da’s even slikken. Het kan door het hoogteverschil zijn, maar wie weet ook wel door wat emotie.

Met mijn buurman Herman praat ik onderweg wat over de ellende in Alphen de afgelopen weken, over wat hij allemaal heeft meegemaakt en over hoe mijn jaren er hebben uitgezien. Duidelijk is dat we allemaal een rugzak hebben waar meer in zit dat een paspoort en loopschoenen. Duurlopers zijn denkers ontdek ik elke keer weer. Zijn marathontijden zijn voor mij een droom die ik nooit ga verwezelijken.
Mijn linker buurman Simon is nog maar kort aan het werk maar loopt des te harder. Hij praat over zijn vorige marathon die hij in 2:33 heeft gelopen. Ik kan alleen maar ademloos luisteren naar zijn verhaal. Onmenselijke tijden voor iemand die uit hobby loopt. Goed dat ik in het midden zit en in de riemen, anders was ik uitgestapt.
Los
Een laatste sms naar huis dat ik nu toch echt in ga stappen in de Airbus 319 van Czech Airlines. In het toestel wordt gelukkig gelijk door cabinepersoneel in perfect Tsjechisch uitgelegd hoe het zwemvest werkt. Heel geruststellend, zeker als je bedenkt dat we alleen maar over land gaat vliegen. Ik mag toch hopen dat onze piloot een TomTom op zijn raam heeft geplakt en we de kortste route nemen. Ik heb tenslotte nog meer te doen dit weekend. We maken vaart en met onheilspellend gekreun komen we los van het Nederlands asfalt. Ik ben nu
Koning, keizer, admiraal
Mooi op tijd landen we in Praag. Stralend weer. Nog mooier dan in Nederland. Het is niet te hopen dat het zondag ook zo warm wordt. In de aankomsthal staat, keurig in het pak, onze Tsjechische begeleider op ons te wachten. Hij neemt ons mee naar de touringcar. Onze eigen touringcar voor 11 personen en dat geeft al een raar idee. Zijn we dan zo belangrijk dat de Nederlandse delegatie een eigen bus krijgt? Kennelijk wel, dus genieten we er maar van en gaan door naar hotel Pyramidas.
Wat voelt dat goed en bijzonder als zo veel zo goed voor je geregeld wordt. Voordat we door kunnen naar de kamers krijgen we ladingen tassen, cadeaus en T-shirts mee. Ook een T-shirt met de tekst dat we de “VW-marathon van Praag” hebben gedaan. Theoretisch kunnen we dus nu naar huis. Het bewijs dat we er geweest zijn is binnen, maar we besluiten toch nog even te blijven. Een eindtijd achter je naam is ook wel leuk.
We delen de kamers in en Menno en ik worden tot elkaar veroordeeld. Een mooie koppeling zal blijken want we spreken op  privé-, sport- en werkgebied dezelfde taal. Bedankt Menno. Ik denk dat ik het niet beter had kunnen treffen.




                                  Uitzicht vanuit onze kamer
De kamer van teamcaptain Gerda was inmiddels omgedoopt tot een filiaal van de C&A. Of we even langs wilden komen om de juiste kleding op te halen; Wedstrijdkleding, trainingspak en polo. Keurig verzorgd allemaal. De tip van Gerda was dat het poloshirt mooi gebruikt kon worden als ruilmiddel de laatste avond. Goed idee, maar nooit verwacht dat een coach je aan zou zetten tot het uit de kleren gaan op een WK. Als dat gewoonte is zal ik me aan (moeten) passen.

Tijden en emoties
Dan volgt het diner. Aan tafel gaat het, net als bijna ieder uur dit weekend, over gelopen, gewenste en vervloekte eindtijden op een marathon. Ook hier blijkt weer dat veel van ons de afgelopen maanden en jaren veel hebben meegemaakt en we delen die verhalen. Het maakt je sterker als je je zwakke punten op tafel kan gooien. Zondag moeten we tenslotte allemaal tot het gaatje gaan en dan is het goed iets meer van elkaar te weten dan dat je van lopen houdt.
Jacqueline en Herman geven aan weg te willen gaan op 4:04 per kilometer en willen daarmee op 2:52 uitkomen. Dat zou voor mij een PR met 2 minuten zijn, als ik mee kan blijven gaan en niet zoals altijd instort na de 30km. Ze halen me over om met hen mee te gaan lopen. Het zou geweldig zijn om een PR te lopen in Praag, op een WK. Wel weet ik dat mijn ik-loop-lekker tempo net onder die 4 minuten ligt, maar ze weten me de overtuigen dat ik langzamer moet starten. Goed dat ik vandaag nog niet hoef te beslissen. Nog anderhalve dag…

Op de kamer praten Menno en ik nog even bij over van alles en nog wat, en nog vele meer. We proberen nog even op de televisie de Tsjechische Erwin Krol op te zoeken voor het weer van zondag. Dat lukt niet echt en ook teletekst geeft geen uitkomst. We weten dat het warm gaat worden, en daar moeten we het dan maar even mee doen. Ik hoor van Menno dat hij samen met Michel wil vertrekken op 03:54 km. Laat dat nou precies het tempo zijn waar ik op kortere afstanden altijd op weg ga. Als ik nou met ze mee kan gaan tot de 30 en dan kan proberen zo lang mogelijk bij ze te blijven. Alleen verklapt Menno dat hij met Michel vanaf de 25 of 30 km wil gaan versnellen om onder 2:44 te kunnen finishen. Oeps. Dat wordt andere koek. Geen sprake van “proberen bij te blijven” maar gewoon uitzwaaien dus vanaf 25 km. Toch maar een nachtje slapen over mijn aanvalsplan voor zondag. Ga ik voor Jacqueline of voor Menno?

Beentjes voelen goed
Na het ontbijt lopen we naar de winkels in de buurt. De pinautomaat wordt beroofd van wat Kronen en de buurtsuper van water, frisdrank en bananen. Duidelijk is dat lopers nogal angstig zijn van darmproblemen en hun sportdrank voor zondag niet willen maken met kraanwater. Zekerheid voor alles dus flessen met water gaan mee naar het hotel. Ik neem als kuddedier ook maar een fles water. Kan nooit kwaad.
We spreken met de groep af om rond 11:00 uur een trainingsrondje te gaan lopen aan de overkant van het hotel. We dribbelen wat naar boven en komen terecht in een modern park met een skatebaan, atletiekbaan, sportvelden en het ziet er keurig uit. Bijna Amerikaans modern en ik moet bekennen dat ik dit niet had bedacht bij Tsjechië. Wat ik wel bedacht had weet ik ook weer niet. We lopen ons warm en dat gaat bij deze temperatuur van ruim 20 graden makkelijk. Menno en Michel gaan 1 km doen op hun wedstrijdtempo van 3:54 en ik haak aan. Met gemak volg ik ze en wat belangrijker is, mijn enkel die na de marathon van Rotterdam dik en rood was, sputtert niet tegen. Ik voel hem maar daar is niks aan te doen. Als hij het zondag maar houdt ben ik al blij. Het trainingsloopje ging prima en ik heb de beslissing genomen. Ik ga zondag ook weg op 3:54 en ga voor de dood of de gladiolen, waarbij dat laatste me leuker lijkt. Jacqueline vindt me eigenwijs en heeft er nog wat benamingen voor. Ik probeer mijn plan nog te verkopen met het verhaal dat, als ik het niet redt, ik me door hen op laat vegen als ze me inhalen. Maar nee, ze laten me gewoon staan geven ze met een lach al aan. Ze vinden het een domme actie van me, gezien mijn vorige marathons. We zullen zien.
Voorverkenning

Na het middageten pakken we tram 22 naar het centrum van Praag. We stappen uit voor een van de vele bruggen over de Moldau en lopen deze schitterende stad in. Een unieke blik over het water waar gevaren en gewaterfietst wordt op deze stralende dag. Gerda en Henk begeleiden ons naar de straatjes waar zondag douches zijn, het kledinginname punt en uiteindelijk naar de startlijn.

We stoppen even bij het stadhuis waar onze Praagkenner Michel uit legt dat ieder heel uur twee kleine deurtjes in de toren open gaan en de apostelen langs komen in twee raampjes. Vol aandacht bekijken we om 15:00 uur dit “spektakel”. Toegegeven, als je er toch bent moet je het gezien hebben.  We lopen door naar het grote plein waar morgen het echte spektakel van start gaat, en ook eindigt.

De groepsfoto wordt gemaakt en daarna tijd om te shoppen.
Openingsceremonie zaterdagavond
Het evenement wordt behoorlijk officieel aangepakt. Het is een WK en dat willen ze weten ook. Even voor de goeie orde. Ieder land heeft zijn eigen sportbond, die zich op zijn beurt waar aan kan sluiten bij de Europese bond en de wereldbond. Niet iedere bond doet dat vanwege financiële redenen. Als je je als landenbond aansluit bij de wereldbond moet je er wel iets te zoeken hebben. Het resultaat is dat 17 landen genoeg sterke lopers hebben en zich geroepen voelden om zich voor dit WK aan te melden. Ik vertel mezelf dan maar dat dit dan kennelijk de harde kern is die er iets te zoeken heeft, maar besef gelijk dat ik met mijn PR van 2:54 dan wel iets moet laten zien hier in Praag.
Onder begeleiding van koperblazers en majorettes komen de landen-vertegenwoordigers in gala-uniform met landenvlaggen de feestzaal binnen. De hymne wordt gespeeld en 6 (!) sprekers vinden het nodig om te vertellen dat ze allemaal trots en blij zijn. Vijf doen dat in het Tsjechisch en het wordt vertaald in het Engels en Russisch. Eén van de sprekers doet dat in het Engels waarbij ik al heel snel tot de conclusie kom dat mijn Tsjechisch nu al beter is dan zijn Engels. Ach, de bedoeling is goed en het is een mooi gezicht om, net als bij de Olympische Spelen, de vlaggen achter de landenborden te zien staan. Het gevoel “Ik hier?” bekruipt me wel.

Bij het avondeten heeft de hotelkok rekening gehouden met de sporters. Pasta’s en vis. Ik kan er zelf wat van, maar de bergen die Simon maar zeker Jack weg weten te werken zijn immens. Stapelen is okee, maar dit was bizar. De humor van Herman begeleidt ons weer door het avondeten heen, maar toch is iedereen verstandig en gaat op tijd plat. Morgenochtend gaat om 6 uur de wekker.
Daar gaan we dan
Om kwart over zes aan het ontbijt met het team. Iedereen lijkt zich goed te voelen, niemand heeft blessures en de stemming is prima. Witte boterhammetjes en broodjes worden voorzien van jam en honing en er wordt niet zo veel gegeten. Zelf probeer ik mijn normale ritueel te volgen. Bruin brood met kaas, koffie, en een banaan. Ik heb al 2 nachten beroerd geslapen door de herrie buiten en het harde bed, maar toch voel ik me wel lekker. Gespannen lekker.
De drie atleten-bussen vertrekken al om 07:30 uur bij het hotel, en onder politiebegeleiding gaan we naar het startgebied. Ik twijfel er niet aan dat we er zonder die begeleiding ook wel op tijd gekomen waren, maar het was grappig om te zien. En dan begint het wachten. In de schaduw was het nog koud maar niemand twijfelde aan de warmte die we zouden gaan krijgen.
Op kilometer 27 hoorde ik bekende voetstappen naast me. Michel was weer bij me en dat stukje van het plan had gewerkt. Even later zei Michel dat hij ging versnellen en ik wenste hem succes. Mijn tempo voelde nu goed en dat wilde ik vasthouden. Net zo eigenlijk als met de 20 van Alphen begin maart. Als het lekker gaat, waarom dan risico’s nemen?
Kort na km 28 worden we helemaal vrolijk. Tussen de tegenliggers zien we Jacqueline lopen. Ze is er dus echt nog wel en kennelijk kon Herman haar niet bijhouden. Jammer voor beiden, maar ze zijn er nog. Michel liep een paar meter bij me weg maar bleef bijna binnen handbereik. Hoe kon niet meer harder waardoor we bij de 31 km weer van stuivertje wisselden. Menno was bijna uit het zicht. En nu maar doorpakken en kijken waar ik uit kan komen. Het plan van die 3:54 was mijn eigen keuze, dit is een WK en dus moet het nu maar gebeuren.

Langs de kant ontdekt ik af en toe wat oranjes. Duidelijk Nederlandse supporters waarbij iemand ook een spandoek bij zich had met de tekst “Loop eens door. We hebben dorst.” Zodra de Nederlanders ontdekten dat ik/wij Nederlandse sporters waren volgde er een altijd wel een spontane aanmoediging, en dat doet je goed. Bij het bord “32 KM” schoot ik in de lach. Dit was dus het punt waar ik sinds februari 2007, mijn startdatum op hardloopgebied, mijn 6666e km maak. Zo, weer een mijlpaal verder. Nu volgt een zwaar stuk. Ik loop langs de oevers van de Moldau en moet onder de op- en afritten van de bruggen door. Iedere keer eerst naar beneden en dan weer omhoog. Het hoogteverschil valt wel mee, maar het komt heel vaak voor en dan gaat het, netjes gezegd, wat tegen staan. Mijn tijd is nog steeds goed. Heel langzaam begin ik te geloven in een tijd onder de 2:54, maar dan moet ik dit wel volhouden. Mijn GPS-horloge is door de tunnels van slag af. Mijn “loopmaatje” die in beeld aan geeft of ik vóór of achter loop op het gewenste schema, gaf de werkelijkheid niet meer aan. Dan zelf maar rekenen met de verstreken tijd en de kilometers die nog moeten komen. Af en toe eens kijken naar de snelheid. Vanuit de tunnels omhoog zakte het naar 13 km/uur. Dat mag niet gebeuren, en zeker niet vandaag. Afzetten, been verder naar voren en ieder stap harder afzetten dan de vorige. Tempo op 14,5 km/uur houden proberen om je heen te kijken. Licht lopen, niet doorzakken en genieten van wat er om je heen gebeurt. Die mensen aan de kant staan er speciaal voor mij stel ik me voor en dat geeft een kick om aan te zetten. Kom op, nu of nooit. Je wilde toch zelf een PR. Nou dan. Niet verslappen en Jacqueline mag geen gelijk krijgen. Jawel, wel dat ik eigenwijs ben maar niet dat ik het niet ga redden. Nog 3 kilometer te gaan en in de verte komt weer die oh zo lange donkere tunnel. Nog 3 kilometer en ik heb nog 18 minuten om een PR te halen. Dit gaat lukken als ik op de been blijf. Dat moet lukken en zal lukken.
Het team wordt herenigd
Als ik rustig verder wandel zie ik Jacqueline lopen. Zij is 6 minuten na mij binnengekomen en is blij dat het lekkerder ging dan verleden jaar, maar had liever iets sneller gelopen. Die 2:52 zat er voor haar niet in dit keer, maar is blij voor me dat mijn “de dood of de gladiolen” plan door op 3:54 weg te gaan dit keer wèl is geslaagd. Menno was 4 minuten voor me binnen en Simon maar liefst 13 minuten daar weer voor. Ook Herman, Jaap, Jack en Andrea komen snel binnen zodat onze coaches Gerda en Henk de het hele team binnen 3 kwartier weer terug hebben. Ze zijn duidelijk blij en trots op de teamprestatie. Nederland heeft ook mooie tijden neergezet in Praag, en zijn we allemaal zonder blessures gefinisht.

En wij als lopers zijn ook heel trots op wat Gerda en Henk voor ons hebben gedaan. Op veel punten langs de route stonden ze klaar met onze eigen sportvoeding, bidons en fototoestellen om het goed voor ons te regelen. Ze hebben hun eigen marathon in de verzorging gedaan waardoor wij onze tijden konden neerzetten. Heel veel dank daarvoor!

Er wordt in het uithijgvak wat gelachen en nagepraat voordat we met de metro richting hotel vertrekken. Op het eindpunt van de metro staat weer een touringcar voor ons klaar die ons team naar het hotel brengt. De ene sporter loopt wat makkelijker de laatste meters naar het hotel dan de andere, maar allemaal op eigen kracht en allemaal met die prachtige medaille van de Praag Marathon. We gaan lekker douchen en zien elkaar terug in de chique kleine eetzaal waar speciaal voor de atleten is gedekt. Broodmaaltijd, soep, warme maaltijd met vlees, vis, pasta; noem maar op, werkelijk alles is er en ik laat het me goed smaken. Na een marathon heb ik, na een eerste kleine vreetbui, nooit honger, maar nu wel. Ik laat het me heel goed smaken en kan wel blijven lachen. VIER minuten van m’n PR af, en ik ben de enige van het team die een PR heeft gelopen. Het team geniet met me mee en dat doet goed.
Wandelen of “bus-trip”
Na het eten kunnen we kiezen uit een kleine wandeling in de buurt of een bustrip door Praag. Ik kies voor de bustrip, omdat ik a) al genoeg gewandeld heb en b) ik nog wel iets van Praag wil zien zonder met 15 km/uur overal voorbij te rennen. De rest gaat overstag en kiest ook voor de bustrip. Inmiddels weten we wat dat betekent… Drie kleine taxibusjes brengen ons een kilometer verderop waar we een wandeltocht beginnen onder leiding van de Russische Olga. Inderdaad een wandeltocht van een paar kilometer met trappen, heel veel trappen.
Eigenlijk zat niemand op een wandeltocht over nog meer kasseien te wachten maar eerlijk is eerlijk, de gebouwen waren schitterend en Olga kon prachtig vertellen. Wie ooit eens tijd heeft moet zeker Praag geen bezoeken en net als wij genieten van de oude burcht, de St. Vitus Kathedraal de Matthiaspoort en al het andere moois dat Praag te bieden heeft. Aan het einde van de rondwandeling vertelde Olga dat we nu terug zouden lopen, en dàt was iets waar we niet meer op zaten te wachten. Gek hè, na een marathon. Een hele lange trap, waar Michel en Jack niet meer op zaten te wachten zijn we naar ons eigen trammetje 22 gegaan die ons voor 18 kronen naar het hotel terug bracht. Daar konden we ons opfrissen en klaarmaken voor de sluitingsceremonie die om 20:00 ging beginnen.
Wodka en avondjurk
De sluitingsceremonie in de grote zaal van het hotel was tevens de prijsuitreiking. De atleten waren inmiddels voor het merendeel omgetoverd tot gala-gasten in kostuum of avondjurk. Werkelijk een metamorfose, afgezet tegen de outfit van 12 uur daarvoor. Diep respect voor de dames zoals de Duitse Rike die het presteerde om in avondjurk en op hoge hakken te verschijnen. Eens kijken of we daar nog shirtje mee kunnen ruilen, hoewel, wat moet ik met een avondjurk. De Koeweitse mannen droegen gewoon hun trainingspak, maar die lopen de rest van het jaar natuurlijk al in avondjurk. Oekraïne nam met veel vreselijk snelle tijden het merendeel van de prijzen mee naar huis. Er was applaus voor de snelsten maar ook voor de delegaties die helemaal alleen naar het WK waren gekomen, zoals onze kleine dappere Italiaan Aldo die al snel door alle atleten werd geadopteerd, en van de Russen meer Wodka te drinken kreeg dan goed voor hem was. Ook onze Belgische vrienden en vriendinnen vierden hun succes of dronken het verdriet van het uit de wedstrijd stappen weg. Blessureleed speelde hen parten. Het Nederlands herenteam werd keurig 5e op dit WK en daar mogen we trots op zijn in dit snelle veld. Zelf eindigde ik als 3e Nederlander en 26e op dit WK. Overall in de uitslagen kwam ik bij de mannen op plaats 96 uit waar ik meer dan tevreden over mag zijn.

Maandagochtend, de laatste ochtend voor ons in Praag, verzamelden de laatste atleten zich in de eetzaal. De een met een heerlijk gevoel over een goed verlopen race, dan ander met een houten wodka-kop. Voor ons nog tijd genoeg om te eten omdat we pas op 12 uur door onze bus opgepikt zouden worden om naar het vliegveld te gaan. En ook dat klopte, zoals alles dit weekend, weer prima. Keurig op tijd op het vliegveld, ingecheckt en een laatste bak koffie op het vliegveld. Vanuit de Fokker 70 van onze (?) KLM een laatste blik op Praag, de Moldau en het prachtige landschap van Tsjechië.

Op Schiphol ging het supersnel. Er was nog net genoeg tijd om afscheid van elkaar te nemen voordat de koffers al de band op draaiden. Nadat ik in Praag een snelle tijd gelopen vond nu zelfs mijn koffer dat hij als eerste aan mocht komen. Die voelt zich kennelijk heel wat. Mijn vader stond klaar in de aankomsthal met bloemen en een beker. Een heldenontvangst. Samen lopen we naar de bus om naar huis te gaan, waarbij de wieltjes van de koffer over de stoep ratelen...

Tot slot...

Gerda & Henk: Bedankt voor al jullie goeie zorgen. Fijn dat ik mee mocht.
Andrea:
   Respect voor je doorzettingsvermogen, en nu op weg naar je 2:59:59.
Herman
;  Bedankt voor je lessen op medisch- en sportiefgebied.
Jaap:
       Rustpunt in het team. Help jij Andrea svp naar haar sub 3?!
Jack:
       Als ik les wil hebben in efficiënt koffer-inpakken dan kom ik bij je langs.
Jacqueline
; Je hebt me op scherp gezet door me eigenwijs te noemen. Bedankt!
Menno:
      De ideale kamermaat. Bedankt voor de gesprekken en je ondersteuning.
Michel:
      Vertel je ook wel eens géén moppen, behalve tijdens een “bustrip”.
Simon:
      Geef heel snel je baan op en wordt broodloper. Supertalent.


Een half uur voor tijd ga ik met Michel en Menno het startvak in. Ik wil niet weer de fout maken van te veel drinken onderweg en heb vanmorgen al zeker anderhalve liter naar binnen gewerkt. Menno en Michel legen ook nog een bidon en weten er, hoe knap kan je zijn in een startvak, ook nog een te vullen. Je kan het maar kwijt zijn. We opperen nog even het plan om na het startschot van 9:00 gewoon te blijven staan en te wachten tot in de toren van het gemeentehuis de apostelen hun rondje hebben gedraaid. Leuk plan maar we zijn bang dat de andere 9997 ateleten geen interesse hebben in de apostelen en over ons heen zullen walsen. Rekening houdend met die cultuurbarbaren besluiten we toch maar gewoon gelijk te gaan lopen. De rest van het team hebben we niet meer gezien. Even “ieder voor zich”.

42,195 km door Praag
Na het startschot proberen we bij elkaar te blijven en in het goeie tempo van 3:54 te komen. Altijd weer zoeken in de drukte naar het goeie gevoel in de benen. Het parcours draait alle kanten op in gaat inderdaad over kinderkoppies. Heel veel zelfs. We draaien de brug op waar we gisteren overheen gewandeld hebben. Schitterend en het lukt met om echt even van het uitzicht te genieten. Het is raar om als moderne sporter met chip in je startnummer en voorzien van GPS horloge door deze oude stad te rennen. We moeten elkaar een paar keer terugfluiten omdat het tempo net iets te hoog ligt. Na een paar kilometer blijft het mooi vlak op het gewenste tempo en touren we aan de noord-westkant van de Moldau in noordelijke richting. Het parcours bestaat eerst uit een lus van ongeveer 12 km waarna je weer door start-finish komt. Dat is de lus waarvan je de laatste 10 km straks ook weer maakt. Dan zal het wel heel anders voelen dan nu. Nu gaat het lekker stabiel door en het voelt goed. We gaan met z’n drieën stug door in de het afgesproken tempo. Meestal naast elkaar en als ik even om kijk zie ik dat we de locomotief zijn van een
Dat was het dan
Ik kijk een laatste keer op mijn horloge en zie dat ik ga finishen in een tijd van 2 uur 50 en een beetje. Laatste keer aanzetten en met een inwendige smile van oor tot oor kom ik de streep over in 2:50:34. Mijn vorige PR met 4 minuten van de klok gelopen, en dat op dit parcours met al die kinderkopjes en dat vele op-en-neer gaan. Ik ervaar weer dat pijn van een verliezer veel erger is dan de pijn van een winnaar. Ik heb nergens last van. Ja natuurlijk, wel moe, maar geen pijn.

Heerlijk in het zonnetje blijf ik kort na de finish staan om naar huis, naar Maaike, te SMS-en dat “ik er weer ben”. Maaike gaat dat vast op Twitter zetten zodat de rest van de belangstellenden het ook gelijk maar weten. En van mij mogen ze. Hier ben ik best wel een beetje trots op. Beetje veel trots zelfs, een maand na Rotterdam. In alle rust geniet ik van wat de organisatie voor ons heeft neergezet. Ik eet mijn sinaasappeltje, banaantje en appel op en wandel rustig verder naar de uitgang van het finishvak. Ondertussen krijg ik een plastic tas aangereikt met flessen limonade en water. Goed geregeld allemaal.

       2:50:34 in PRAAG
Petrus of de duivel
Dan de donkere tunnel in. Ik ken hem nog van het eerste rondje. Een hele lange tunnel waarin de GPS overstuur raakte. En dan gaat het licht bij me uit; Letterlijk maar het lijkt ook figuurlijk te gebeuren. Na 2,5 uur in de felle zon gelopen te hebben was de tunnel een bizarre ervaring. De tunnelbuis was, wist ik van de eerste keer, magertjes verlicht. Nu leek het alsof het helemaal donker was. Ik zag totaal niets meer om me heen. Totale duisternis. Behalve recht voor me uit een vage maar toch felle witte vlek alsof er met een zaklamp recht in je ogen geschenen werd. Wat is dit? Wat gebeurt er. Is dit dan de  tunnel met  aan het  einde 
allemaal mooie kleuren, groene weilanden en, wie weet, een stuk of wat maagden? Compleet op de gok (de tunnel was op de heenweg recht en zal dat nu ook nog wel zijn) ben ik op de witte vlek afgelopen. Dat moet toch de uitgang zijn. Van de binnenkant van de tunnel heb ik niks gezien en ik was blij dat ik uit de tunnel was. Daar stonden (gelukkig) niet 27 maagden, Petrus of de duivel op me te wachten, maar wel een heel groot bord “41” . Een blik op het horloge gaf aan dat het nu niet meer verkeerd kon gaan. De laatste kilometer was aangebroken en het lopen ging eigenlijk steeds makkelijker. Nog een paar honderd meter en dan de laatste bocht naar links, recht op de finish af. Dan lekker links in de schaduw onder de bomen blijven lopen en in de verte zie ik de witte tenten op het grote plein van de oude stad. De laatste 50 meter gaat over een immense blauwe loper tot onder het finishdoek.
lange trein. Achter ons hangen veel andere landen die gebruik van ons vaste tempo maken. Niet erg, als ze straks met een beetje sportiviteit ook maar even de kop over willen nemen. Een Pool blijkt daar heel anders over te denken en volgt zo lang en zo kort op me dat hij me diverse keren raakt en bijna op mijn hakken trapt. Bij bochten probeert hij tussen mij en de stoeprand in te gaan lopen (elke centimeter telt kennelijk) en bij drank- en sponsposten weet hij zich zo te manoeuvreren dat hij alles kan pakken en ik niks. Ik gebaar in m’n beste Poolse dat iets meer fatsoen en tussenruimte beter is voor zijn gezondheid. Dank u voor de medewerking. Gelukkig geeft ons trio buitgemaakte
drankbekers en sponzen aan elkaar door waardoor de Nederlandse trein door Praag blijft denderen. Halve marathon in 1:22:33 dus precies op schema.
Michel en Menno stampen lekker door en ik kan zonder probleem meekomen. We zien Herman ons tegemoet lopen, maar zonder Jacqueline. Wat! Jacquenie zou toch niet uitgestapt zijn? Of hebben we haar gemist? Op het volgende stuk met “tegenliggers” nog maar eens goed op zoek gaan tussen de lopers. Wel zien we Jack met grote zware passen voortstampen. Hij zal het zwaar hebben met dit weer maar lacht, zoals hij altijd vrolijk en ontspannen over komt. Michel heb ik al een poos niet meer zien lachen onderweg en hij is wat stiller geworden. Het eerste deel van de wedstrijd wisselden we nog wel wat informatie uit die niet voor deze site geschikt is (…) maar nu is het stil. Op de 24 km horen we Michel zeggen dat wij verder moeten gaan. “Gaan jullie maar.” klinkt het bij Michel, en dat is raar. Een van de
radertjes uit onze machine lijkt wat olie te kort te komen. Onze afspraak was dat we bij een valpartij op elkaar zouden wachten, maar dat bij een “Gaan jullie maar” er geen genade zou zijn. De rest gaat dan door. Het is en blijft een wedstrijd, een marathon waar je eerst voor je eigen tijd gaat en in tweede instantie voor het team. Dat was de deal.

Zand in de raderen
Michel deed een tandje terug en toen we kort daarna linksaf de “Palackeho most”-brug opdraaien was dat voor mij reden om me iets af te laten zakken. Menno liep 50 meter voor me en Michel 50 meter achter me. Als Michel zichzelf straks kan herpakken en naar  me toe kan lopen, kunnen we samen misschien wel weer door naar Menno. Soort bruggenhoofd. Leuk bedacht, maar het ging er niet van komen. Menno liep heel langzaam bij me weg. Even kwam het plan op om in 1 tot 2 kilometer met een tussensprintje naar hem toe te gaan en weer aan te haken, maar gelukkig won het verstand.
Kasseien

Wat me tot nu toe op valt is het wegdek. Overal, in  heel het centrum, kinderkopjes als bestrating. Ze liggen ver uit elkaar en mijn enkel wordt er nu al niet vrolijk van. Wat staat me morgen in vredesnaam te wachten als we hier vol gas overheen moeten!

Tot slot pakken we nog een terrasje voordat we onze eigen tram-22 terug naar het hotel nemen.