RopaRun 2011    Een prachtige tocht             11 juni 2011
Verleden jaar mijn eerste RopaRun. Een bijzondere ervaring, en ook een hele mooie. Lopen voor het goeie doel. Een combinatie waar een sporter zijn enthousiasme in kan zetten voor de mensen die dat zelf niet meer kunnen. Daarom voor mij ook geen twijfel of ik dit jaar weer mee zou lopen. Graag. Dit keer wist ik wel wat me te wachten zou staan, hoewel iedere RopaRun een unieke belevenis is waarin van alles en nogwat kan gebeuren.
Wat is de RopaRun
De Roparun is een estafetteloop van ongeveer 520 kilometer van Parijs naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto dat al jaren is:
"Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".
In totaal doen ongeveer 275 teams mee. Een Roparunteam bestaat uit maximaal acht lopers die dus ieder gemiddeld zo'n 65 kilometer lopen. Daarnaast heeft een team 6 fietsers en nog een aantal mensen in de begeleiding. Denk hierbij aan chauffeurs, verzorgers, cateraars en wegkapiteins. Teams zijn zelf verantwoordelijk voor de invulling van deze taken en gemiddeld bestaat een team uit 25 personen.
Team 247 van Tref&Co heeft het team verdeeld in 3 groepen; de ondersteuningsgroep met kampementbouwers, koks en verzorgers, en 2 identiek ingedeelde subgroepen met de sporters en chauffeurs. Wij noemen dat de A- en de B-groep. Elke groep heeft een busje met chauffeur en een navigator, 3 fietsers en vier lopers. De lopers hebben een afstand afgesproken die ze in estafettevorm willen lopen. Bij ons als B-groep was dat 1000 meter. De chauffeur zorgt er voor dat hij steeds op tijd daar staat om de verse loper af te zetten, en de fietsers zorgen er voor dat 2 van de drie altijd met de loper meefietsen. Zij moeten de loper de juiste route wijzen en beveiligen door er vóór en er achter mee te fietsen. 
Een goed begin is het halve werk
Zaterdagochtend; check check dubbel check. Ja, alles zit in de tassen en Petra en ik halen eerst Ronald thuis op. Met die spraakwaterval in de auto door naar Rutger waar we ook de fiets van Rutger op de fietsdrager zetten. "Hij heeft gisteren nog een beurtje gehad." zegt Rutger heel opgetogen en we proberen voor de lol het achterlicht uit. Oeps, budget-beurtje zeker Rutger, want het licht zwijgt in alle toonaarden.
Omdat we toch naar het station in Alphen gaan om Marjolein op te halen kunnen we daar de fiets bij de fietsenmaker mooi nog even snel na laten kijken. Daar werd het probleem snel opgelost en de fiets was nu echt helemaal klaar voor zijn en Rutgers eerste Ropa Run.
Niet veel later komt ook Marjolein met de trein aan vanuit Utrecht. De auto werd volgepropt met rug- en buiktassen, slaapzakken en sportkleding. We zijn er klaar voor. Op naar Rotterdam Overschie om met heel Tref&Co te verzamelen voor de reis naar Parijs.
De lopers van Team 247-"B" op het verzamelpunt Overschie : Frank - Marjolein - John - Pieter
De beide groepen wisselen elkaar af na door Leon vastgestelde trajecten. Dat kunnen blokken van 20 km zijn, maar ook stukken van rond de 60km. Na zo'n blok, in vaktermen ook wel "shift" genoemd, gaat de groep die klaar is door naar het basiskamp om te eten, te slapen, voor de massage en dan weer door naar het volgende punt op de route om de andere groep weer af te wisselen. Weinig rust.
Route en steunpunten
De route van de RopaRun ligt tot op de meter vast. Wijk er niet van af want dat leidt tot diskwalificatie van je team. De organisatie is daar heel streng in. Dat betekent dus ook dat de teamnavigator een goed routeboek moet maken met punten waar aflossingen gedaan mogen en soms ook moeten worden. Leon heeft voor ons weer z'n best gedaan.
Voor de plaats van het eerste basiskamp is gekozen voor Lacroix, dezelfde plaats als verleden jaar. 70 Km boven Parijs werd, direct aan de route, een stukje niemandsland uitverkoren tot ideale kampeerplaats voor Tref&Co. Uit de vrachtauto/keukenauto werd al het materiaal tevoorschijn getrokken. De twee giga partytenten werden met 6 man uit elkaar getrokken, de zijkanten werden er ingeplakt met klitteband en de stroomvoorziening werd opgestart. Met recht wild kamperen, heel wild kamperen zelfs.

En dan zie je waar dit samenraapsel van kwaliteiten goed in is; Iedereen pakt aan en in no-time staat onze nul-sterren-camping er. Hans begint met zijn keukentroepen gelijk de keuken in te richten zodat we straks met goed gevulde buik naar de start door  kunnen reizen. De bedden worden met veel power (en wat gesteun) in elklaar gezet en de spelletjesdoos komt op tafel. De camping is klaar voor de eerste gasten van Groep A die rond 01:00 uur aan zullen komen. Hun bedjes worden overgenomen door groep B rond de klok van 04:30 uur. Wat een tijdstip
Even later staat er een heerlijke maaltijd op de lange tafels. Drinken erbij, fruit in overvloed en de sfeer is prima. De afwas hoeven we niet te doen, maar wel even verkleden graag. Team Tref&Co komt altijd graag opvallend aan de start. Het leven is al serieus genoeg. Thema deze keer is "piraten".
De een had zelf al iets liggen wat voor piraat door kon gaan, de ander vond wat op internet. Ronald zou i.v.m. zijn sponsor-aktie als papegaai gaan en ik zelf had een struisvogelpak op de kop weten te tikken. Inderdaad, een struisvogelpak. Het diende geen enkel doel maar het trok op de site van Ronald weer wat extra aandacht. Wie weet leverde dat weer een paar euro extra op en daar doen we het allemaal voor.
Onvoorstelbaar dat dit zooitje ongeregeld in staat is om volgens een strak tijdschema met vaste wisselpunten en kampementplaatsen veilig en snel in Rotterdam aan te komen. Maar zo ver is het nog niet. Na het eten vertrekken we naar het startpunt van de Roparun net boven Parijs.
Op het verlaten vliegveld bij Dugny is een startboog gemaakt waar vanaf zaterdag vroeg in de middag tot zaterdag heel laat in de nacht de teams vertrekken. De vertrektijden van de teams zijn gebaseerd op een door henzelf opgegeven (te verwachten) gemiddelde snelheid. De Roparun-organisatie rekent dan terug vanaf een beoogde finishtijd maandagmiddag 14:00-17:00 uur. Tref&Co gaat voor 13,1 km/uur gemiddeld. Een snelle tijd dus een late vertrektijd. Het is dan al redelijk rustig op het vertrekpunt maar we gaan wel even de sfeer maken met het team.

En wat hadden we weer een geluk met het weer. Lekkere hardlooptemperatuur en droog. Eerst de gebruikelijke foto's maken op de lettertjes en dan samen met het animatieteam van de RopaRun en de andere late teams een klein startfeestje maken.
De spanning en de sfeer gaan hand in hand omhoog. Voor de één een bekend evenement maar toch weer spannend. Voor de ander een totaal onbekend avontuur dat ze alleen nog maar kennen van de verhalen en de DVD. Dan maar even een warming-up op de startlijn waarbij de vreemde vogel en de struisvogel, omringd door een roedel piraten, absoluut een enorme blikvanger zijn. De stemming zit er lekker in en de beelden van Tref&Co gaan de hele wereld over. Nou ja, in ieder geval op het internet van de RopaRun, Omroep Brabant en TV Rijnmond. Het begin is er.
De harde kern kort voor de start. Ronald mag straks in de A-ploeg starten voor het eerste stuk van 20 km. De B-ploeg neemt het daarna 60 km over, onder andere door het donkere Franse bos bij Mortefontaine. Ruim 14 km lang mag daar geen begeleiding mee zodat de lopers dan ook zelf nog moeten fietsen.
De eerste wissel op het 20km-punt verloopt soepel en nu al iets voor op schema. Schitterend weer, iedereen goed in de verlichting en de sfeer in de bus was opperbest. Dries, Collin en Luc deden de begeleiding op de fiets terwijl Ruud en Theo er voor zorgden dat de bus precies op de goeie plaatsen klaar stond voor de aflossing. Nieuwe loper er uit, estafettetikkie van de vorige loper en gaan maar weer. Een gemiddelde van het team dat ruim boven de 14 km/uur lag. We renden het schema van Leon uit en schopten in no-time het hele tijdschema secuur en onbedoeld in de war. We gingen veel te hard, maar het ging ook zo makkelijk.
Na lekker warmgedraaid te zijn kwam dan dat prachtige maar oh zo donkere bos, dus lopers op de fiets. Ook een gebied tussen de akkers en de mistvlarden door was een mooi stuk. Maar oh zo koud. Gokje; graadje of 5 dus koude vingers aan stuur. Ondanks, of wie weet juist wel dóór de kou, was dit een stuk waar we lekker door hebben kunnen lopen. Beetje moed in spreken bij elkaar en genieten van het feit dat we daar konden lopen. En zo vlogen de kilometers voorbij. Stukje bij beetje dichter bij Rotterdam. Maar voorlopig eerst maar eens naar het 1e basiskamp waar we eerder die dag vertrokken waren. Voor de deur van het basiskamp zou de volgende wissel zijn waar de A-ploeg het weer van ons over zou nemen. De fietsers voegden zich later weer bij ons en zo knalden we verder door de nacht. Met ruim een half uur voor op schema kwamen we aan bij het basiskamp. Het hele team stond klaar voor de ontvangst en dat voelde goed. De A-ploeg knalde er gelijk vandoor om de zon op te zien komen. Wij gingen na een kop thee en een massage plat.
Zondagochtend
Na een geweldig slaapje van wel 3 kwartier, op een nog veel geweldiger bed, vlug er uit en wat eten. Dan met de B-ploeg op pad naar het wisselpunt voor onze tweede lange shift. Ondanks het feit dat ook de A-ploeg weer flink (te) hard had doorgelopen waren we ruim op tijd op het wisselpunt. Dat was verleden jaar wel anders doordat we autopech hadden door het verkeerde tanken.

Nu stonden we zo ruim op tijd klaar dat we genoeg tijd hadden om ons een beetje op te frissen met snoetenpoetsers, deo's, tandenborstels en een lading verse T-shirts. De shirts waren eerder te zien tijdens de marathon van Rotterdam, en knallen vandaag door het Franse landschap. Prachtig toch?
Bij een aantal wisselpunten vlogen Ruud en Theo de auto uit om zich te storten op  de gewassen langs de weg. Discussies of dit nu bloemkool was of lijnzaad. Geen idee, maar "Eigen huis en Tuin" had hier wel een uitzending over kunnen maken.
Mijn trainingsrondjes thuis draai ik altijd en eeuwig in de polder. Kan ook niet anders  vanuit Alphen aan den Rijn. Daar ligt allleen maar polder en juist daarom vind ik het een verademing om eens ergens anders te lopen. Langzaam draaiende wegen door de akkers van Frankrijk, zonnetje erbij en niets anders te zien dan akkers, en af en toe een RopaRunTeam. Beter dan met Pinksteren bij de Ikea voor de kassa staan.
Ja John, hij gaat weer lekker. Na je pittige blessure van ruim een jaar geleden ben je weer helemaal terug. Misschien niet het tempo dat je van jezelf gehoopt had, maar dan wil ik je nog wel iets verklappen over de oorzaak:
Je bent geen 20 meer, geen 30 meer, en ook al een paar dagen geen 40 meer.
Ach, lang niet iedereen kan zeggen dat 'ie de RopaRun zo makkelijk kan lopen als jij.
Basiskamp halverwege de RopaRun bij Troisville. De pastamaaltijd van Hans ging er weer prima in. Fysio Alex wilde wel even naar mijn rechter enkel kijken, de enkel die door de marathon Rotterdam wat gevoelig was geworden. Ook de enkel waarvan iedereen die achter me gelopen heeft weet dat hij niet sterk is. Alex kwam, zag, plakje blauw tape en overwon. Voorzien van deze blauwe ondersteuning liep het daarna veel makkelijker. Tuurlijk, dat doorzakken was niet helemaal over. Kan ook niet met die afwijking, maar het hielp wel om het steviger te maken. Bedankt Alex. Zonder jouw wondertape weet ik niet of ik de Coolsingel op deze manier gehaald zou hebben. Ik heb vanaf nu heilig ontzag voor dat smurfenplakband.

Tanken en Tref&Co, daar is iets mee
Na de maaltijd op pad voor het volgende stuk. België! Maar eerst nog even tanken. Oh oh. Altijd een moeilijkheidsfaktor. Als dat maar goed gaat. En het ging goed. Nou ja, bijna dan. Zondagavond en de auto van de B-ploeg moet aan de slurp. Een benzinepomp werd snel gevonden en Ruud zette de auto met de linkerkant langs de pomp omdat aan die kant ook de tankdop zat. Theo naar binnen om eerst te betalen; zo hoort dat daar, en pas dan geeft de pompbediende een pomp vrij. Alleen gaf die de verkéérde pomp vrij; die aan de rèchterkant. We hoefden het niet eens te proberen om de slang rond de auto te krijgen. Die afstand was veel te groot. De pomp links van ons was echt niet geactiveerd, dus Theo terug naar de kassa om de vergissing van die man uit te leggen. En dat Franse kwartje viel niet bij de pompman. Theo kon wel de betaalde 50 euro terug krijgen, maar dan minus 1,68 euro voor de getankte diesel. Man, we hebben helemaal niet getankt! Geen druppel. Je hebt de verkeerde pomp geactiveerd. Niks mee te maken, 1 euro 68 betalen. En toen heb ik weer een paar worden Frans geleerd. Van Theo. Ooit twee grote mannen in het Frans tegen elkaar tekeer zien gaan? De een verkleed als slechte pompbediende, de ander piraat. Het ging niet meer om 1,68 euro maar puur om gerechtigheid, lees "afzetterij". De man wist dondersgoed dat wij niet getankt hadden en dat zijn pomp niet deugde maar hield voet bij stuk. En Theo kende genoeg Franse krachttermen om hem goed de waarheid te vertellen. Theo had zeker kunnen winnen als wij meer tijd hadden gehad en het om meer dan 1,68 euro was gegaan. Maar wij moesten door om op tijd bij de wissel in St. Ghislain te zijn. Jammer dat we er geen fimpje van hebben. Een in het Frans scheldende als piraat verklede Nederlander klinkt zo romantisch. Theo, bedankt voor je conferance. Achteraf wel grappig.
En zo begonnen we aan ons derde deel van de RopaRun, van St. Ghislain naar Asse, een stuk van 65 km dat heel veel Belgische autowegen kende met heel veel op en neer gaan. Een gevaarlijk stuk weg ook waar het verkeer vlak langs je raast en de fietsers een belangrijke taak hebben. Ruud zorgde voor veilige stopplekken en de lopers deden hun ding. Pieter ging iedere keer weer vol gas en John was een betrouwbare diesel. Marjolein gaat automatisch lopen zodra haar schoenzolen het asfalt voelen. Vast tempo en geen spoortje van vermoeidheid of verval. Zelf wilde ik soms nog wel eens een team  inhalen wat me op het goed bedoelde verwijt "haantjesgedrag"  kwam te staan.
Nee hoor, gewoon lekker rennen en een mikpunt vind ik nou eenmaal lekker lopen. Trouwens, het tempo lag inmiddels zo hoog dat ons team een voorsprong van ruim een uur op het eigen schema had opgebouwd. Het ging gewoon lekker. Terwijl groep-B zo aan het knallen was, werd het laatste grote basiskamp bij Asse al weer opgebouwd, zo ongeveer midden op een rotonde. Ik herinnerde me nog van verleden jaar dat een ambulance met gillende sirenes zo ongeveer dóór mijn tent heen was gereden. Van slapen zou wel niet veel meer komen.
De lopers van groep A stonden op het wisselpunt al op ons te wachten. Martin nam het symbolische stokje van mij over en zou met Rafael, Ronald en Bauke de nacht in duiken. Zij mochten door het carnavaleske Belgische Zele heen, de stad die zich enorm met de Roparun verbonden voelt. De B-ploeg ging na de thee weer plat.
GPS in Antwerpen
Ergens in wat voor "slapen" door moet gaan schrik ik wakker. Regen op de tent. Een flinke bui maar gelukkig niet lang. Niet veel later, zeg maar gerust "kort daarop", klinkt het geluid van klitteband dat ergens los wordt getrokken. De zijkanten worden uit onze tent gerukt. Tegelijkertijd roept Hans met zwoele stem dat we op moeten staan omdat we over een half uur vertrekken. Terwijl we midden op een rotonde staan in een tent zonder zijkanten trek ik een schoon shirt aan en doe net of dit normaal is. Tandenborstel langs het ivoor, wonderdeo daar waar nodig en we zijn er weer helemaal klaar voor. Snel in de kantinetent een boterhammetje met kogelharde chocopasta, want ook die had last van de temperatuur. Kop koffie er achteraan om de chocopasta alsnog te laten smelten en hopla, de bus in richting Temse. Daar vandaan zouden we ons stuk van 44 km gaan lopen, via Antwerpen naar NEDERLAND, naar Putte.
De route in Antwerpen is een uitdaging. Via een aantal onlogische straten door het centrum heen als je al niet meer helemaal helder bent is een leuke speurtocht. Maar eerst nog door de Scheldetunnel. Naar beneden met de lift, dan de lange tunnel in die door Marjolein vliegensvlug werd gedaan en dan met twee lange roltrappen naar boven. Eenmaal aan die kant van het water ben ik nu zeker blij met de voorgeprogrammeerde route in mijn Garmin-310. Zonder kaartnavigatie en alles puur op het GPS-horloge flitsen we foutloos door Antwerpen heen. We zien een paar teams stil staan bij zijwegen, duidelijk op zoek naar de juiste weg. Leuker nog, op een gegeven moment komt ons op een kruising een team tegemoet (!?) dat links af wil slaan, terwijl wij als tegenliggers ook links af slaan. Een van de twee teams doet het dus twee keer verkeerd, en wij zijn het niet. "Hé, volg ons maar, wij lopen goed want we hebben GPS op de pols." Zo hebben we een paar teams kunnen redden in Antwerpen en waren we Antwerpen nog sneller uit dan dat we er in kwamen.
We mochten doorlopen tot in het Nederlandse Putte. Stomtoevallig was ik degene die net als verleden jaar Nederland binnen mocht lopen en geheel traditiegetrouw (2 keer is bij mij al traditie) kuste ik het asfalt op de grens. Vreemd, op de kaart staat daar altijd een stippellijntje maar die is er helemaal niet. Nep dus.
Ossendrecht, daar moet je geweest zijn
Roparun en Ossendrecht gaan hand in hand. Heel het dorp viert de doorkomst van de lopers enorm enthousiast mee. We hadden besloten om met alle lopers van het team door Ossendrecht te lopen ondanks dat het deel van groep-B er al op zat. Nog een paar kilometer meer om sfeer te proeven is meer een cadeautje dan dat het te veel lijkt te zijn. Alle piratenkleding gaat aan, de papegaai en de struisvogel proberen weer te vliegen en zo trekken we Ossendrecht door.
                                                Foto Ossendrecht:  RegioActueel.NL

Het plan was om met alle lopers en fietsers tegelijk door Ossendrecht heen te lopen, maar Rafael was niet te stuiten. Veel te snel om van de sfeer te kunnen genieten vloog hij, zonder vogelpak, door Ossendrecht heen, onderweg naar Bergen op Zoom. Jammergenoeg knapte het weer rond Bergen op Zoom een beetje af met wat motregen en wind, maar Bergen op Zoom was ook weer zo geweldig om doorheen te lopen. Duizenden gele ballonnen en heel erg veel pijlen wezen de weg naar de laatste uurtjes Roparun. En het publiek in Bergen op Zoom was ook weer zo vreselijk enthousiast.  Dank jullie wel!
Gek eigenlijk, normaal gesproken wil ik altijd precies weten hoe laat en waar iets is, maar met die RopaRun maakt het me niets uit. De chauffeurs en de teamcaptains regelen alles tot in de puntjes dat het enige wat ik moet doen is lopen, lopen en daarna een stukje lopen. Zo makkelijk kan het zijn. Voila,een bord met plaatsnamen. Het zal allemaal best. Geen idee waar ik ben. Alles is best vandaag. Al zouden ze me de verkeerde kant op laten lopen.
Alleen het slaaptekort is funest voor mij. Wie weet gaat het komende nacht iets beter. Hans zorgt in zijn mobiele keuken voor de nodige gezonde voeding terwijl de fysio's Marjolein weer even bestickeren. Zelf geloofde ik niet zo in dat blauwe wondertape. Ik ben niet zo van de middeltjes, maar dat veranderde snel...
De finale
Na ons korte stukje door groen Nederland was de A-groep weer aan de beurt voor ook zo'n kort stukje vanaf Dintelmond naar Klaaswaal. Daar zouden wij weer aanhaken om tenslotte met alle lopers de laatste 34 km af te leggen; om de beurt lopen en 7 op de fiets. Nog nooit waren alle lopers van Tref&Co zo fit dat ook echt alle acht de lopers mee konden gaan dat laatste stuk. Via familie in de buurt werd er snel een fiets bijgeregeld zodat we met elkaar naar Rotterdam door konden lopen. Het tempo kon zelfs wel iets omlaag. We lagen ruim 1,5 uur voor op schema. Bizar snel dit jaar. Dwars door Rotterdam en langs de Daniël de Hoed kliniek waar veel kankerpatiënten met familie buiten waren om naar ons te zwaaien en aan te moedigen. Een band staat te spelen en op straat is het een heerlijke chaos. Lopers, fietsers en publiek delen straat en emoties. Je moet wel heel stoer denken te zijn als je zegt dat dit je niet raakt. Dit punt zou een verplichte pauze moeten zijn!
         Frank                        John              Pieter        Marjolein       Martin

We gaan linksaf voor de laatste kilometer. Die van mij zit er al op, want als ik aan de beurt zou zijn voor mijn wissel is de laatste kilometer al aangebroken. Die laatste kilometer heb ik hier verleden jaar al mogen doen. Dit jaar is die eervolle finishkilometer voor onze dame in het gezelschap. Marjolein loopt net zo makkelijk als de eerste kilometer naar de eindstreep op het Wilhelminaplein waar alle andere teamleden van TREF&CO klaar staan en ons met applaus ontvangen. We zijn er, heelhuids en nog snel ook. Gestart met het idee van 13,1 km/uur gemiddeld, en het werd 13,5 waarmee we totaal onbedoeld en onbelangrijk nog 15e geworden zijn. Maar daar gaat het niet om. Waar het wel om gaat is de 15.000 euro die we met z'n allen bij elkaar gelopen hebben.
Net als even verderop in Steenbergen en de andere prachtige dorpjes waar we doorheen mochten lopen. Mooi toch als mensen langs de kant gaan zitten met tafels en stoelen en vragen of je iets wilt drinken en eten. Voor ons in ieder geval de reden om een kleine onderbreking te maken.
Sorrie groep-A, maar wij hebben de fietsen even hooguit 5 minuten neergelegd en genoten van koffie, thee, een plakje cake en een leuk gesprek met lieve totaal onbekende mensen. Deze gastvrijheid mag je niet afslaan vonden wij. En wat zijn nou 5 minuten, zeker gezien de doelstelling van deze tocht. Na deze prachtige onderbreking gingen we weer op pad met nieuwe energie en met in de fietstas ook een bakje tomaatjes.
Door de ondersteuningsploeg en de fietsers waren de busjes tijdens onze laatste kilometers naar Overschie teruggebracht en leeggehaald. Namens de lopers daarvoor natuurlijk hartelijk dank, en super dat jullie zo snel met een taxi naar de Erasmusbrug zijn gekomen om ons binnen te halen. Met elkaar konden we nu in een sukkeldrafje over de Erasmusbrug op weg naar de feestelijke ontvangst op de Coolsingel. Op de brug natuurlijk even de groepsfoto die er in Rotterdam op die plaats nou eenmaal bij hoort. Rustig lopen we door naar de plaats waar familie, vrienden en fans van de Roparun staan te wachten. Inmiddels begint het heel even lekker door te regenen, maar dat is goed voor de bloemen waarmee we worden binnengehaald. Prachtig, wat een moment.
De Tref&Co leden zoeken links en rechts langs de kant naar bekenden en ik ontdek vrij snel drie zoekende hoofden over het dranghek die klaar staan met bloemen. Petra, Maaike en Tjitske zijn er alledrie. Een paar meter verder staat ook m n vader nog. Het moet niet gekker worden; een familiereünie op de Coolsingel.
Langzaam schuiven we verder achter een ander team aan. De speaker haalt team voor team heel eervol binnen en ik ben trost op ons team. Allemaal zijn we er en de onderlinge hulp was fantastisch. Nu de laatste meters langs de sambaband en langs het gigantische tv scherm waar ik ons op voorbij zie komen. Ja, die rode kleur van Tref&Co knalt er weer lekker uit dus te missen waren we nauwelijks.
Na deze schitterende ontvangst deelde Hans als een echte teamcaptain de medailles uit. Volgens mij hoort iedereen van het team een medaille te krijgen. Ik zei het al. Zonder koks, masseurs, techneuten, tentopzetters, routeplanners, teamcaptains, inzamelaars, sponsorzoekers, teambuilders, fietsers, chauffeurs en iedereen die er aan mee heeft geholpen om te fishen, zou er geen RopaRun zijn voor ons team. Dus...
Hans, Alex, Bouke, Collin, Denise, Dries, Frans, Heleen, Katja, Leon, Loes, Luc, Martin G, Martin V, Natalie, Rafael, Ronald, Ruud, Rutger, Stacey, Sven, Theo en natuurlijk, John, Marjolein en Pieter
heel erg bedankt dat ik dit avontuur met jullie mee heb mogen maken.
Na de finishfoto nog even met elkaar de kroeg in om te proosten op de goeie afloop. Vanaf Bergen op Zoom was het kaarsje bij mij dit jaar al aardig op, maar dat heeft me er niet van weerhouden om een goed glas op bronwater gerijpte granen te nemen in de kroeg. Proost! Bier zit tjokvol vitamientjes denk ik, en waar een sporter in gelooft moet je hem vooral in ondersteunen.
Marjolein en Ronald reden met ons mee naar Alphen en alletwee hebben ze niet veel gemerkt van de rit. Je rust pakken op het goeie moment heet dat. Marjolein nam afscheid op het station en Ronald werd thuis afgeleverd. Bij mij thuis hing de vlag uit en hing een mooi spandoek aan de gevel:
" ROPARUNNERS  TOP "