Op herhaling in Haarlemmermeer                          4 sept 2011
De krampmarathon van verleden jaar zal ik nooit meer vergeten. Maar ik wil wel proberen revanche te nemen. Revanche op mezelf natuurlijk. Dit jaar in Haarlemmermeer geen hele marathon omdat die daar niet meer gehouden wordt, maar wel een halve. Dan daar maar aan de start om mijn kuiten te vertellen wie er de baas is. Leuke training voor de komende wedstijden die belangrijk zijn.
Eerste excuus is binnen
Een slechtere voorbereiding dan deze keer kan eigenlijk niet. De hele week heel vroeg op, fors klussen in de tuin en (te) laat naar bed. Nou ja, het is ook maar een tussendoor loopje in de aanloop naar veel meer.  De weerberichten voor vandaag zijn wisselend. Het wordt redelijk warm en in ieder geval heel vochtig. Kans op een bui. Kortom, ik zal wel zien wat het gaat worden. Invloed is nul. Omkleden in Hoofddorp kan in de Fanny Blankers Koenhal die ongeveer een kilometer van de start af ligt. Ik heb nog net een plekkie op de parkeerplaats voor de deur. De naam van de hal staat natuurlijk al garand voor snelle tijden. In de hal is alles prima georganiseerd en ruim opgezet. Als superservice brengen pendelbusjes de lopers vanaf de hal naar de start, en ook later netjes weer terug. Heel even denk ik terug aan de grote bus die ons met de marathon van Praag met koninklijk gevoel naar de start bracht. Keurig geregeld ook door de organisatie hier in Hoofddorp. In tegenstelling tot verleden jaar reis ik dit keer helemaal alleen. Geen Ronald die met me mee fietst, geen Fred of Nicole die als reizende fotografen langs de route meereizen en ook geen familie. Iedereen had eigen bezigheden. Ik ook tenslotte.
Het plan
Zo'n drie kwartier voor de start sta ik op het plein waar de start en de finish voor alle lopen is.  Ik zie hoe de mensen van de 5 km binnendruppelen, moe en voldaan. Even later gaat de 10 vol goede moed van start. Daarna mogen de zwoegers voor de halve marathon het startvak in en ik ga weer warmlopen. Dom! Dat doe ik nooit en ik ga het ook nooit meer doen. Zonde van de energie. Warmlopen kan je ook de eerste kilometers van een lange afstand wel doen. Dan komt er een collegasporter naar me toe. "Jij bent toch Frank?" Kennelijk keek ik verbaasd genoeg om hem er gelijk aan toe te voegen dat hij mij wel herkende van mijn website en de site van Ronald. Tuurlijk, wereld beroemd in heel Hoofddorp. Het bleek Sjoerd te zijn. Sjoerd, die verleden jaar nog een stuk had meegerend en foto's had gemaakt toen ik de marathon daar liep en niets van het laatste stuk gezien heb door pijn van de kramp. Die Sjoerd dus. Aha. We hebben het, hoe kan het anders, over PR's en gewenste tijden voor vandaag. Sjoerd weet niet zo veel te wensen en ik wil graag net onder de 1 uur 20. Eigenlijk hoop ik dat het sneller gaat want ik weet dat het sneller kan.
Mijn bedoeling is om vandaag lekker veel te snel van start te gaan zodat het ingecalculeerde verval aan het einde geen ramp meer is. Zeker niet "vlak lopen" dus. Dat kan ik in Brussel en Eindhoven nog doen met Marjolein en Ronald die echte vlakke lopers zijn, en dan zal ik me als haas toch echt aan die twee aan moeten passen. Nu helemaal mijn eigen ding doen dus. De speaker laat nog even weten dat er vandaag weer veel Hongaren uit de partnerstad van Hoofddorp meelopen. Bijzonder interessant... Ik neem me voor ze de hele weg de tekst "OSR Security" die op de achterkant van mijn rug staat, te laten lezen. Kunnen ze lekker Nederlands oefenen. Het startschot valt en twee lopers knallen weg alsof het een 5km run is. Mijn hemel, die vliegen met zo'n vaart weg dat het niet eens bij me op komt om aan te haken. Ik pak mijn tempo op en vlieg als 3e loper Hoofddorp door, en ook uit. Na km 3 kom ik bij de nummer 2 te lopen. We overleggen kort maar hij ziet het niet zitten om in dat tempo door te lopen. Ik probeer hem nog over te halen maar nee, hij redt het kennelijk niet. Ik moet ook de rest alleen doen en dat wordt een heel lang eind. Wel fiets een jurylid heel lang  met me mee als-
of ze bang zijn dat ik halverwege mijn tweelingbroer de race van me over zou laten nemen. Die heb ik niet maar ik bedenk me dat dat best een aardige manier is om hele snelle tijden te gaan lopen. Bij kilometer 8, net voor de draai naar de startbaan die vandaag landingsbaan is, voel ik dat het dit keer heel slecht gaat. Het voelt zwaar en het lichaam wil niet. De benen wel, maar het is benauwd, vochtig en het voelt aan alsof je aan het sporten bent in de vlindertuin in de dierentuin van Emmen. Of een tomatenkas in het westland, maar dat van die vlindertuin klinkt wat poëtischer op de site. Kies je eigen voorbeeld zou ik willen zeggen.
Dan het stuk parallel aan die landingsbaan. Terwijl ik daar langs loop landen er vier vliegtuigen op het stuk waar vorig jaar de dikke 747's opstegen. Blijft toch een gaaf gezicht. En wat moeten die mensen die nu naar rechts uit hun raampje kijken van mij denken, zo zwoegend langs de landingsbaan. Ach, zo met al die gedachten kom je vanzelf op de 11 km, het punt waar je twee keer links moet en naar huis mag. Zo voelt het tenminste, naar huis en dit keer zelfs langs "Vijfhuizen". Maar ik merk dat het helemaal niet meer gaat. Het wil gewoon niet meer en ik zie dat mijn achterstand op de nummer 1 ook niet langer of korter wordt. Al heel erg lang blijft dat stabiel. Kennelijk gaat het bij hem ook niet lekker meer. Ben benieuwd waar dit toe gaat leiden vandaag. Leiden of lijden. Weer zo'n keuze.
Ik heb (n)iets met Haarlemmermeer
Dit is belachelijk. Het kaarsje lijkt helemaal op te zijn na 13 km. Ik worstel van bord naar bord waar de km-aanduidingen op staan. Ik begin maar vast te rekenen met welk tempo ik verder moet om rond die 1uur 20 aan te komen. Als ik vanaf nu net onder de 4 minuut per kilometer ga lopen kom ik precies goed uit. Vooruit dan maar, tempo naar beneden en doorduwen. Normaal gesproken is dit een tempo waarop ik fluitend mijn rondjes draai, maar nu!? Ik voel  me beroerd, darmen spelen op en heel even, maar dan ook echt maar heel even, denk ik dat ik best een stukje mag wandelen. Maar dat mag  niet van mezelf. Als je daar één keer aan toe geeft doe je dat een volgende keer weer, en nog sneller en makkelijker ook. Dus doorbijten dan maar en focussen op volgende weken, maanden, waarop leuke loopjes op het programma staan. Mijn darmen liggen helemaal overhoop en ik heb het gevoel dat dit een worstelpartij met mezelf is in plaats van lekker lopen tussen de schaapjes. Kilometer 17 tot 20 is namenlijk een fietspad met links en rechts schaapjes die niet verblikken of verblozen als ik langs ren, of beter, langs hobbel. Dit gaat heel slecht en ik voel dat ik het niet ga halen zonder te spugen. Excuus voor dit verhaal, maar zo voelde het. Af en toe kijk ik achterom, maar over mijn achtervolger, de nummer drie, hoef ik me geen zorgen te maken. Met mijn inschatting en wat extra adrenaline ga ik die tweede plaatst wel redden vandaag. Maar waar gaat het helemaal om. Ik voel me beroerd zoals ik me nog nooit gevoeld heb tijdens een wedstrijd. Na die kramp van 2010 vermoedde ik het al maar nu weet ik het zeker: Haarlemmermeer en ik, we liggen elkaar niet zo.
Hoe lang is 150 meter
Nou ja, dan niet. Tussen de schapen door en langs het voormalig Floriade-terrein terug naar de bebouwde kom. Gelukkig wat publiek dat lekker enthousiast aanmoedigt. Na die eenzame kilometers is dat toch wel heel fijn. Ik herken het allemaal nog van verleden jaar en weet dat ik over een paar bochten verlost ben van het kwaad.  Mijn maag wil duidelijk ook verlost worden van zijn ellende en de inhoud begint, laat ik het netjes zeggen, op te spelen. Binnenhouden die handel.  Dan de bocht voor de laatste 150 meter. Mijn slokdarm werkt nu de verkeerde kant op en dat voelt tijdens het lopen knap waardeloos. De laatste honderd meter, met de finish notabene in zicht en links en rechts publiek, vindt mijn maag het genoeg en wil er uit werken wat er in zit. Gelukkig zit er niks in en blijft me die ellende bespaard. Over de streep in een tijd van 1:20:20 waarmee ik wel tweede wordt, maar ook een tijd waarmee ik niet tevreden ben. Sorrie, maar zo werkt het nou eenmaal. Ik weet dat het echt wel sneller had gekund gezien mijn trainingstijden en mijn gevoel wordt versterkt door de de reaktie van andere lopers op hun tijden.
 
Bloemen en niet zeuren
Na de finish hijgt de groep lopers die als eersten over de streep is gekomen nog wat na met flessen water, banen en sinaasappelen die door de organisatie werden uitgedeeld. Eigenlijk zit iedereen verbaasd naar zijn eigen tijd te kijken en is het verhaal bij iedereen hetzelfde. Hoe kan het nou dat we twee tot drie minuten langzamer gelopen hebben dan wat we bij het begin dachten te gaan halen? We schuiven allemaal de schuld in de schoenen van het heel benauwde weer. Zeker het eerste uur na de start. Altijd goed om een gemeenschappelijke vijand te hebben. We hadden er allemaal last van dus niet zeuren en accepteren dat het is gegaan zoals het gegaan is. Mijn maag gedraagt zich inmiddels weer zoals het hoort maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Dan mag ik het ereschavot beklimmen, krijg ik een bos bloemen en ontvang ik een financieel aandenken. Altijd leuk en goed te gebruiken voor de reis naar Terschelling die ik nu "kostenneutraal" kan maken. Waar een mens al niet blij van kan worden. Er zijn foto's van dit happymomentje gemaakt die vast wel ergens terug te vinden zullen zijn. Ik heb ze nog niet gevonden maar wie weet komt dat nog.  Dan met de pendelbus terug naar de sporthal, lekker douchen en vooral ook de blaar (!) even verzorgen. Nee he, als die maar weer snel dicht gaat want 18 september is de Dam-tot-Dam-loop er al weer. Voordat ik naar huis rij toch even mijn sponsor OSR-security op de hoogte gebracht van onze tweede plek.

De medaille hangt weer of de vaste plek, het eten 's avonds viel weer op de juiste plaats en uiteindelijk dus een mooie dag met een leuk resultaat. Ondanks alles toch een PR van 1:20:20 op "de halve".