42 km naar manneke pis
Het is lang geleden dat ik in Brussel geweest ben. Ik weet nog dat ik met de auto op zoek was naar "manneke pis". Op zich niet zo moeilijk, maar de ene helft van Brussel was eenrichtingverkeer en de andere helft was opgebroken. Was wel goed om m'n Frans weer eens op te halen door hier en daar de weg te vragen. Allemachtig, wat hebben we toen veel van Brussel gezien, maar niet dat pisventje! We gaan op herkansing, maar nu lopend. Ik durf te wedden dat ik hem dit keer sneller ga vinden. De finish is zo ongeveer naast hem dus dat gaat goed komen.
Quarante-deux km transpiration                      2 oktober 2011
He he, het heeft even geduurd maar het is zover. In februari al ingeschreven voor de marathon Brussel. Toen was het nog winter. Inmiddels hebben we lente/zomer/herfst al achter de rug en is het kennelijk weer zomer geworden. De laatst dagen van september en het is 25 graden. En ik ga naar Brussel om daar Marjolein te hazen naar een leuke tijd. Een PR gaan we nu niet van uit; Tikkie te warm. Ik ga gewoon voor een mooie marathon / leuk weekend.
De marathon van Brussel is een A-B evenement. De start is in het Jubelpark en de finish aan de voet van de St. Niklaaskerk. Daar zit ongeveer 3 km tussen, maar je moet er 42,2 km voor omlopen om er te komen. Iets in me zegt dat het eigenlijk dwaas is, maar ja, soms zijn dwaze dingen leuk om te doen. Alleen de lange-afstandlopers begrijpen dat denk ik. En wie niet loopt en het toch begrijpt: Ga eens lopen stel ik voor. Je hebt talent! De ingeleverde sporttassen worden, net als bij de Dam-tot-Dam loop, door de organisatie weer netjes naar de finish gebracht. Eigenlijk heb ik me dit keer totaal niet voorbereid op de route. Verdwalen kan toch niet en we maken er wat mij betreft een FunRun van. Veel te warm om je heel erg druk te maken. Er komen dit jaar nog meer marathons aan waar het weer misschien beter is om een scherpe tijd neer te zetten. Zowel Marjolein als ik hebben onder andere de marathon van Amsterdam nog op het programma staan, en samen ook nog de Berenloop op Terschelling in november. Inderdaad, volle agenda's maar marathons zijn ook leuk om te doen. Bijna vergeten: Over een dikke week wil ik nog proberen om Ronald op de marathon in Eindhoven naar een PR te hazen. Als dat lukt krijg ik een broodje kroket van hem. Jazeker, hij tast diep in de buidel dit keer. In Leiden op de halve marathon was het een kop chocolademelk dus we maken progressie. Samen.
Hierboven het hoogte-staatje van het parcours van Brussel. Omdat ik tijdens het lopen al een hekel heb aan bruggetjes is dit niet echt mijn parcours. Van 3 naar 8 km ga je zo maar 50 meter omhoog, en erger nog, dat komt nog een paar keer voor. Het heeft iets weg van de 7-heuvelen-loop, maar dan 3 keer langer. Zo te zien ligt de finish lager dan de start en gaan de laatste 4 km alleen maar naar beneden. Da's niet verkeerd.

Tussentijden live beschikbaar
De tas staat klaar met de sportspullen er al in. Lopen of trainen doe ik toch niet meer nu. Zaterdagochtend de laatste spullen er in voor weer een nieuw avontuur want hoe je het ook bekijkt, elke marathon is een avontuur op zich.
Ik start met nummer 205 en Marjolein met nummer 185. Volgens de organisatie zijn de tussentijden op de 10, 21, 30 en de finish live op de chronosite te volgen. Werkt dat niet dan kan je het proberen via de site van de Brussel marathon zelf.
Welkom in Brussel
Zaterdag 1 oktober. Het is zo ver! We zijn onderweg naar Brussel om daar een marathon te gaan lopen. Geen idee welke tempo of welke tijd het moet worden. Wat wel zeker is, is dat het heel erg warm gaat worden. Nederland is al warm maar België nog net iets warmer, en dan zonder wind een stadsmarathon lopen wordt een uitdaging. Een hele mooie uitdaging. Zonder oponthoud komen we bij ons hotel in hartje Brussel aan. Een prima plekje op 10 minuten wandelen van de start. Kan niet beter. Uiteraard gaan we op zeker en beginnen we met het halen van de startnummers. Nog even op de bijbehorende marathonbeurs gekeken welke nuttige en nutteloze spullen er te koop zijn en een aantal folders meegenomen van marathons die we alle twee ooit nog graag een keer zouden willen lopen. Van Kopenhagen tot Athene, en zelf de marathon op de Chinese muur. Mooi, vooral doelen stellen en blijven dromen van iets onbereikbaars. Of toch ook weer niet. Keuzes, altijd weer keuzes.
Het Jubelpark in Brussel waar onder de bogen de start plaats vindt. Een schitterende locatie
Met een rugzak met startnummers en folders over mooie toekomstdromen trekken we via een omweg naar het echte centrum van Brussel. We komen langs het koninklijk paleis, langs schitterende kerken en hypermoderne gebouwen van het Europese parlement en belanden natuurlijk op de Grote Markt. Hier wordt op zaterdagmiddag alles klaargezet voor de grote dag van morgen. Hier gaan we morgen finishen en blij zijn. Of teleurgesteld maar ook weer trots. We gaan het wel merken. Eerst even een stokbroodje gezond gescoord op een terrasje aan de Grote Markt. We gaan winkeltje in en uit. Chocolaterieën (Marjolein) en bierwinkels (Ik), kledingwinkels en postershops.
We slagen met wat we zoeken en gaan nog langs bij Manneke Pis. Jawel, gevonden dit keer. Met de plattegrond in de hand wandelen we terug naar het hotel en komen tot de ontdekking dat we wel genoeg gelopen hebben vandaag. Even rust op de kamer. Ik lees wat verhalen in de Runner's World terwijl Marjolein aan de studie gaat. Tja, ook dat gaat gewoon door.
Om de hoek van het hotel schuiven wat later op de avond aan bij de Italiaan. Hoort er bij toch, pasta voor een marathon. Niet veel later zetten we de wekkers op 7 uur en gaan slapen. Ik doe er tenminste een poging toe want inderdaad, zoals altijd, kan ik de avond voor een wedstrijd niet in slaap komen. Jezelf daarover druk maken werkt averechts, dus dan maar gewoon uitrusten en de stukjes slaap pakken. 
Op weg, zonder doel?
Marathondag, 7 uur, wekkertje gaat en we beginnen gelijk met het ontbijt zodat dat nog kan zakken voor de start van 9 uur. Flesjes sportdrank worden gevuld en ieder heeft zo z’n ritueel/tik in de laatste uren voor de start. Marjolein draait op vlotte routine en voor mij is wel duidelijk dat die niet van haar stuk te krijgen is. Waar ik eigenlijk totaal geen trek heb weet Marjolein beter voor zichzelf te zorgen. We kunnen door het prachtige weer zo in hardloopkleding naar de start en hoeven dus niks af te geven. Lekker makkelijk. We drinken nog wat, eten nog wat kleine dingen en gaan dan ons startvak in. Dat kan daar in het Jubelpark in Brussel gewoon in een startvak naar keuze. Bepaal je gewenste (realistische) eindtijd en ga je vak in zonder toelatingscontrole. Heel ontspannen en soepel, maar deze marathon is dan ook niet druk met ongeveer 2000 deelnemers. We spreken af dat ik niet ga hazen maar dat ik wel in de buurt blijf zodat mijn tijd wat langzamer is dan ik de laatste marathons heb gedaan. Met opzet, want ik wil niet kapot gaan deze marathon om voor de marathon van Eindhoven volgende week nog energie over te hebben. Ik ben ook maar een mens waarvan de accu leeg zal gaan dus we lopen samen, maar ieder voor zich. Marjolein doet de oortjes van de radio in en verteld afgestemd te hebben op “Brussel FM”. Oké, geniet er van onderweg.
Dan gaan we van start en na een seconde of 10 gaat toch nog het startkanon af. Beter laat dan nooit. Zolang we maar niet geraakt worden. We lopen naar het centrum toe, over de kasseien (sinds Praag vind ik die niet meer zo heel erg) langs dezelfde gebouwen en paleizen waar we gisteren langs wandelden. Toch leuk om er nu langs te rennen. Al snel draaien we terug het centrum uit richting het oosten en gaan tunnel in en tunnel uit. Het tempo ligt rond de 4:35 / 4:40 minuut per kilometer. Beentjes voelen goed en voor mij is dit best een lekker tempo. Voor de eerste drankpost roep ik naar Marjolein wat voor drinken ik voor haar kan pakken maar die geeft aan het zelf te pakken. Ik begin geheel tegen mijn gewoonte in ook maar gelijk met drinken. Geen dorst maar ik wil gezien de temperatuur niet te laat beginnen. Jazeker, bij marathon nr. 12 wint kennelijk pas het verstand het van de rest. En zo hobbelen we verder richting de ambassadewijk van Brussel. Marjolein heeft de radio nog aan staan en geeft door dat op het nieuws geadviseerd wordt je vandaag in verband met de mogelijke smog in Brussel niet overmatig in te spannen. Ja, is goed hoor, we zullen er aan denken… Op het 10 km punt hoor ik Marjolein naar me roepen dat ze nog nooit zo snel een 10 km gelopen heeft. Daar had ik even geen antwoord op. Er komen nog 32 kilometers dus doe voorzichtig, dacht ik bij mezelf.
Domme gewoonte
Ik had nog nooit zo lang naast 1 vast iemand gelopen en vanaf de 15 km begon ik me, gek genoeg, aan te passen aan het pas-tempo en zelfs het ademhalingsritme van mijn loopmaatje. Ieder 3 passen in- en uitademen is voor mij te snel. Eén van de truckjes die ik altijd gebruik om heel kalm te blijven ademen is in- en uitademen op het ritme van een rustig liedje dat op dat moment in me op komt. Het lukt me dan om de ademhaling dieper te krijgen en terug te brengen naar zo’n 10 keer per minuut. Het zal wel weer worden afgekeurd door de wetenschap (te weinig zuurstof of zo) maar ik ga er gewoon ontspannen door lopen. Het heeft maar 1 nadeel en dat is voor mijn medelopers, die ik anders nooit heb, en ik realiseerde me dat toen ook echt nog niet. Dat uitademen doe ik namelijk een beetje zachtjes fluitend op de maat van de muziek in mijn hoofd. Ja, een soort van fluitend, en ik had er geen rekening 
mee gehouden dat Marjolein dat naast me, dwars door “Brussel FM”, mee kon horen. Ergens in de buurt van de 23 km werd me dan ook vriendelijk verzocht een doek over mijn kanariekooi te leggen. Oeps! Foutje!! Sorrie!!! Ik heb toen onze tussenruimte wat groter gemaakt om later te proberen weer aan te sluiten.
Heel verstandig heb ik bij de verzorgingsposten voor het eerst van m’n leven tijdens het lopen een gelletje genomen, met (naar mijn mening) te zure Extran waarvan ik later van Marjolein leerde dat die beter c.q. ànders wordt opgenomen in je lichaam dan die zoete. Jawel, ik heb op medisch gebied echt heel veel geleerd deze reis. En nou er nog wat mee doen in de toekomst, dat zou helemaal mooi zijn. Nadat de halve marathon zich samen had gevoegd met onze hele werd het wel erg druk op het parcours. Ik wilde natuurlijk de laatste kilometers weer met mijn loopmaatje afleggen en ben helemaal aan de rechterkant van de weg rustig gaan lopen, ondertussen zoekend op links naar een wit petje met een hele snelle dame er onder. Dat kon nooit lang meer duren want die diesel loopt toch wel door. Nog voordat ik "dat petje" gevonden had hoorde ik achter me al een “Hé, gaat het Frank?!” Marjolein had mij eerder gezien dan ik haar. Ik gebaarde dat ze lekker door moest gaan en sloot aan de achterkant van die groep aan. Ons mini-treintje ging de laatste heuvel op, stukje plat en dan de laatste 3 kilometer naar beneden. Maar het werd wel heel erg druk op het veel te smalle parcours.
TOPtijd in de maak
Terwijl we zo samen de laatste kilometers in gingen begon ik te rekenen waarbij de Garmin weer een goed hulpmiddel was. Als Marjolein dit tempo nu vol kon houden, en het liefst nog een heel klein beetje sneller, dan zou een tijd van net onder de 3 uur 20 er in zitten. Ik weet, of denk te weten, dat Marjolein net als alle andere sporters toch stiekem altijd wel een bepaalde tijd in gedachten heeft of de ene tijd leuker vindt dan de andere en besloot het 5 kilometer voor het einde toch maar te zeggen. 
“Als je dit tempo vast kan houden kom je op de 3:19 en blijf je onder de 3:20. Dat klinkt toch net iets mooier.” Eigenlijk gewoon een rare opmerking, want Marjolein heeft een PR staan op 3:28 en slaat al een enorm gat als het 3:20 zou worden. Wat maakt die ene minuut nou uit. Maar toch, ik moest mijn berekening even kwijt. Marjolein reageerde met “Ik kan echt niet harder.” “Hoeft ook niet, volhouden zo en niet afzwakken. We gaan alleen nog maar naar beneden.” Omdat de drukte op het parcours zonder meer zou hebben geleid tot vertraging ben ik als slechte haas toch maar voor het konijn gaan lopen die
geen haas wilde; en ook niet nodig had om haar tempo te kunnen lopen. Alleen nu dreigde oponthoud waar ze niets aan kon doen. Ik pakte de kop, zocht de gaatjes tussen de lopers en maakte waar nodig wat ruimte. Marjolein koos zo nu en dan die ruimte en pakte soms de route buiten langs. Hoe dan ook konden we het tempo vasthouden en ik bleef, misschien wel totaal ongewenst, hardop vertellen dat we op schema lagen en dat we het precies zouden halen.
De laatste bochten vloog Marjolein over het parcours van kasseien, scherpe bochten en het tempo ging soms tot tegen de 15 km/uur of zelfs daar boven. Nog een ruime bocht naar rechts waarin allemaal lopers in de weg liepen. Probleem! Om het tempo vast te houden besloot ik dan maar de buitenbocht te pakken. Alles beter dan vastlopen in de andere lopers. Marjolein dacht daar anders over en pakte aan de rechtkant de stoep mee. Ik had wat meer zicht vanaf mijn plek en zag twee boerka’s aankomen op de stoep waar Marjolein ook liep. Met een “Pas op!” heb ik gedaan wat ik kon en wonderbaarlijk genoeg raakte Marjolein niet verstrikt in de boerka’s. Pfff, nu weer naar links onder de boog door van de 42 kilometer. Nog iets van 45 seconden te gaan zie ik en roep naar Marjolein dat ze het makkelijk gaat redden. Die geeft nog even gas bij (!) en sprint door de laatste bocht het finishplein op en ik zie de klok op 3:19:41 staan als ze er onder door gaat. Ik
volg met diep respect een seconde later. Ik had dit hele verhaal ook veel korter neer kunnen zetten met slechts een paar woorden: “Onwijs want kan Marjolein hard lopen!” . Dat geeft het tempo goed weer maar haalt de spanning zo uit het verhaal.
Geen doel (?) maar wel 3e vrouw !
We krijgen de medailles, wat te drinken en bespreken in een paar woorden wat er goed ging en wat er anders had gekund. Halve woorden en trotse blikken waren daarvoor meer dan genoeg. Op dat moment kwam gelijk iemand van de organisatie naar ons toe. Marjolein was derde dame geworden en mocht zich melden bij de podiumwagen voor de huldiging. En dan zie je weer dat winnaars (ik tel mezelf voor het gemak maar even mee als winnaar) geen pijn hebben na een marathon. We klimmen soepel over een dranghek om via de kortste weg naar de podiumwagen te gaan waar Marjolein eerst even naar binnen moet. Ik blijf achter op het plein van de Grote Markt en plof neer op de kasseien. Daar zit je dan. Weer een marathon verder en je maatje wordt derde met een super PR dat 9 minuten scherper is gezet. NEGEN minuten. Ik weet hoe Marjolein studie, werk en training combineert en soms af ziet om dit te kunnen bereiken. En het is vandaag wéér gelukt. Marjolein stapt het podium op als mijn tranen van geluk, vermoeidheid en emotie net weer zijn op gedroogd. Zo, daar zie je niks meer van.
Finishplaats "Grote Markt" waar we gisteren nog een stokbroodje gezond zaten te eten.
De nummer 1 is de Nederlandse dame Mariska Dute en de nummer 2 een Belgische. Nou had ik toevallig ook net een marathon gelopen en dus geen fototoestel bij me. Daarom vroeg ik iemand in het publiek of hij een foto wilde maken van de huldiging en die naar me wil mailen. Het blijkt familie te zijn van de eerste dame, die overigens verleden jaar ook al eerste geworden was. De foto’s hebben we inmiddels gemaild gekregen. Bedankt!
Met de bos bloemen en een glazen kunstwerkje als prijs vertrekken Marjolein en ik van het plein waar het goed warm aan het worden is. We lopen een van de zijstraten in en ploffen op een gezellig terrasje neer. Eén rosé en één bier alstublieft. De prijs staat uiteraard op tafel en de medailles hangen om. Als de glazen leeg zijn komt de vriendelijke ober die nog wat aan biedt “van het huis”.
Uit pure beleefdheid, en omdat het zo’n schitterde dag was, zijn we nog maar even blijven zitten met nog een rosé en nog een bier. Ik ga me haast schamen. Uiteindelijk moest het er toch van komen dat we 2 kilometer terug zijn gewandeld naar het hotel, terwijl we onderweg de laatste lopers nog hebben aangemoedigd.
Mariska Dute (NL) werd 1e dame en Marjolein 3e
Fris gedoucht gaan we ’s avonds weer terug naar de Grote Markt om uit te gaan eten. Dat hebben we wel verdiend vinden we zelf. Van de marathon en finish is niets meer terug te vinden. De sportprestaties van overdag hebben plaatsgemaakt voor culinaire hoogstandjes. We shoppen nog wat, genieten van de zwoele zomeravond die over zich over Brussel heen legt en ploffen neer op een van de honderden terrasjes in de binnenstand. We zijn zo verstandig om tijdens het diner gewoon water te drinken, veel water. De fles wijn op de hotelkamer moet tenslotte ook nog leeg. Rust en genieten na een ochtend hard werken. Of beter gezegd, na weken voorbereiding hebben we hier gewoon recht op. Op de hotelkamer bekijken we later op de avond op de laptop de samenvatting van onze Marathon. Mooi verslag van "Sporza"  maar wel heel erg teleurstellend dat er uitsluitend aandacht is voor de eerste drie mannen en dat aan de prestaties van de vrouwen geen seconde aandacht wordt besteed. Dan doe ik het maar op minder journalistieke wijze: Dames, GEFELICITEERD !
Beide voeten op de grond
Maandagochtend en het is nog steeds stralend weer. Wel weer tijd om naar huis te gaan waar werk en studie wachten. We hebben gelukkig nog tijd om onze trip op een passende manier, die alleen in Brussel kan, af te sluiten. We gaan via het Atomium dat in de zomerzon staat te stralen. Vanuit de bollen uiteraard een prachtig uitzicht over Brussel. Daar was het dan. Daar hebben we gisteren gelopen. En hoe!
Het is weer voorbij. Beneden op het terras onder het Atomium nog een kop koffie en dan door naar huis.
Hoe het zou moeten, en hoe wij het doen
Terwijl ik rij leest Marjolein uit het blad Runner’s World informatie voor die belangrijk is voor lange-afstand-lopers. Ik haal een paar onderwerpen aan, voor zover ik ze nog allemaal helder heb :

“Alcohol kort na een marathon is slecht voor het herstel”.
Had dat eerder gezegd. Nou duurt het zeker, eh, nou in ieder geval veel langer.

“Een kort stukje wandelen daags na een marathon is meer dan voldoende”.
Oei, we hebben er direct na afloop zeker al 8 km gedaan.

“Doe binnen een week na een marathon nagenoeg niets”.
Jammer, dat kan niet, daar hebben we geen tijd voor.

“Je hebt 10 weken nodig om je spieren te laten herstellen van een marathon”.
Ai, dat redden we net niet. Over 7 dagen moet ik naar Eindhoven om Ronald te hazen op de marathon en over 14 dagen staan Marjolein en ik aan de start van de Amsterdam Marathon. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar drie weken dáárna gaan we naar Terschelling voor de Berenloop en tussendoor mag ik zelf nog naar de Krimpenerwaard voor een duurloop. Kunnen die 10 weken iets korter?

Sorrie Runner’s World, jullie hebben echt helemaal gelijk hoor, maar…
in dit geval zitten er twee hardloop-mafkezen in de auto die jullie blad fanatiek lezen en elkaar vertellen hoe vooral de ander het zou moeten doen. En alle twee hebben ze gelijk. Marjolein, onwijs gefeliciteerd met je prachtige prestatie en bedankt voor je gezelligheid.