Marathon + 34 seconden in Eindhoven                 9 okt. 2011
De hele week heb ik al de zenuwen. Waarom nou toch? Het is maar gewoon een stuk rennen! Ja natuurlijk, 42km is een flink stuk en de tijd die we willen, onder de 3 uur, is ook zeker te doen. Ronald kan het, dat weet ik echt wel. Maar er is een verschil tussen kunnen en doen, en over de kleine dingen die daar tussen zitten heb je soms niks te willen. Meer dan ons best doen kunnen we niet. Daar gaan we dan.
Voor de start al een PR
En jawel hoor, de wekker wilde zondagochtend om 6:30 af gaan maar ik was hem voor. Redelijk geslapen maar toch wéér voor de wekker wakker. Boterhammetje gegeten, beker melk er bij en dan de auto in richting marathon Eindhoven. Richting Ronald die daar vandaag zijn “sub-3” gaat lopen. Onder de 3 uur op een marathon is gewoon de magische grens en daar gaan we vandaag doorheen. Het moet, het zal en we kunnen het. Geen twijfel over mogelijk gezien zijn tijden op de halve marathon, bij de duurlopen en zijn aantal marathons. Alles bij elkaar gaat dat goed komen. Shirts, startnummers en eigenlijk alles is er klaar voor. Nou wij zelf nog.

In de auto staat de muziek hard aan om wakker te worden terwijl de rest van de wereld nog lijkt te slapen. Richting Utrecht verkleurt de lucht van een donkere nacht naar mooi oranje. Dat belooft een prachtige dag te worden. Sneller dan verwacht (het eerste PR is dus al gehaald. Yes!) stap ik in Eindhoven uit de auto en ga naar mijn omkleedplek. Afspraak is dat ik me bij Ronald in het hotel meld rond 9:15 uur. Ik drink mijn sportdrank voor de helft op en onderweg naar het hotel, op een paar minuten wandelen afstand, eet ik mijn banaan en een druivensuikertje. Ook ik ben een gewoontedier dus doe lekker toch weer waarvan verleden week in Brussel nog tegen me gezegd werd dat dat op dat moment geen nut heeft. Ik weet het Marjolein, ik weet het, maar je ziet het nu toch niet.
In de lobby van het hotel ontdekt Ronald mij net zo snel als ik hem en we gaan naar zijn kamer. Ik krijg het prachtige shirt, bedrukt met mijn naam, die van de wedstrijd en achterop zelfs nog mijn www adres. Midden op mijn rug staat “VOLGEN”. Een unieke vondst weer van Ronald om van deze dag een feest te maken. Van de week dacht ik dat ik zenuwachtig was, maar wat ik hier bij Ronald zie... Die staat zo strak als een pianosnaar en is er helemaal klaar voor. Veel te vroeg, naar mijn zin dan, gaan we naar buiten, de kou in. Verleden week in Brussel nog 27 graden, nu 7 en dat voelt wel even anders. Ronald gaat inlopen en ik zeg dat ik dat wel tijdens de wedstrijd doe. Ik blijf staan en kies een beschutte plek, uit de wind, bij een serie brievenbussen van een flat. Oppassen dat ik er niet in val. Heel in de verte zie ik Ronald lopen. Die heeft er al een kilometer op zitten voordat hij gaat starten. Dan gaan we het startvak in, praten nog wat spanning weg met KeesDeLoper en mogen dan eindelijk weg. Eindhoven, daar komen we!
Iets te snel op de halve
Na een paar kilometer hebben we een groep om ons heen die net ietsje sneller loopt dan onze 4:13 per kilometer. Ik overleg met Ronald. Wat willen we; samen verder op 4:13 of een beetje tempo er bij en in de groep blijven lopen. We kiezen voor de groep omdat het tempo amper sneller is dan ons plan. Zo stampen we kilometer voor kilometer van het oersaaie parcours weg. Werkelijk een prestatie van formaat om zo’n saai parcours te maken. Oké, het zal best snel zijn maar met slechts hier en daar een groepje enthousiastelingen lijken de lange rechte stukken eindeloos. Ronald vraagt me om een pleister te regelen voor zijn bloedende tepel. Dat lukt me door een sprintje te trekken en die bij een ambulancebroeder te vragen. Dank je wel! Wel heb ik zo m’n idee hoe Ronald aan een bloedende tepel komt na een spannende nacht in een hotel terwijl hij 14 jaar getrouwd is. Niet verder over nadenken maar en doorlopen. De tijd op de halve marathon is iets te snel. Daar was ik al bang voor, maar het verschil was zo weinig dat ik me daar geen echte zorgen over hoefde te maken. Ronald kan dat makkelijk gezien zijn PR van 1:22:55 op de halve van Leiden.
Voordat we onder het spoor door gaan om het tweede rondje te gaan doen zie ik links op de stoep Henk staan. Henk, mijn begeleider naar Praag die me samen met Gerda in staat stelde om daar in mei 2011 mijn PR op de marathon te lopen. Leuk om hem puur toevallig tegen te komen. Tot ziens met de 7-heuvelenloop Henk. Ronald heeft nog humor en dus lucht genoeg om bij het begin van het tweede rondje te roepen:  "Hé, dit ken ik allemaal al.” Zo voorspelbaar mijn konijn en daarom ook zo leuk. Ik zou het gemist hebben als hij het niet had gezegd. We proberen op ons eigen tempo te blijven maar het is zoeken. We zoeken ook naar de juiste plek op de weg. Het waait goed en Ronald wil uiteraard uit de wind lopen. Achter mij is dat bijna niet te doen. Ik krijg van mijn konijn aanwijzingen waar ik moet gaan lopen en kom tot de conclusie dat ik juist graag midden op de weg loop en hij allergisch is voor middenlijnen. Jeetje, dat we daarvoor naar Eindhoven moeten rijden. Ik kies de kortste lijnen, pak bochten aan de binnenkant terwijl anderen in de volggroep dan de plek van Ronald direct achter mij in proberen te nemen. Bij drankposten pak ik aan wat op het verlanglijstje van mijn konijn staat. “Water, sportdrank en een spons!” Ja ja, dacht ik soms, en ik dan? Onzin natuurlijk, ik drink normaal gesproken ook heel weinig en vandaag staat in het teken van Ronald. Het moet lukken.
Vanaf de 30 km hoor ik, zie ik en voel aan alles dat vandaag de puzzelstukjes niet lekker in elkaar passen. Of het nou het tempo is, de conditie van de dag, de wind of wat dan ook; alles bij elkaar lijkt het niet te kloppen. Na de 30-km gelletjes hoor ik aan de manier van lopen dat Ronald anders loopt dan andere keren. Ik ken die voetstappen inmiddels wel en dit klonk gewoon anders. Geen zweven, geen flow, maar werken. Ook zijn gezicht is niet het gezicht van een loper die bezig is met een vlotte duurloop, maar meer dat van iemand die kapot is na een snelle 10. We liggen op koers voor een eindtijd van 2:58 en hebben dus marge. Ronald geeft het zelf al aan: “Alles onder de 3 is goed. Het wil niet meer.” Het wordt jojo-en als Ronald achter me loopt. Het tempo zakt te ver weg en ik haal hem weer op door me af te laten zakken. Maar zó gaan we het niet redden. We moeten dit tempo wel volhouden reken ik hem voor. Als we zo door blijven gaan als nu redden we het net. Maar dan wel volhouden! Maar iets in mijn achterhoofd zegt al dat dit echt kantje-boord gaat worden. Verleden week in Brussel heb ik ook lopen rekenen, maar daar zat geen verval in. Nu wel, en het was totaal onberekenbaar hoeveel energie Ronald nog had om het tempo vast te houden. Of beter, om het verval niet te groot te laten worden. We gingen naast elkaar lopen om meer het gevoel te hebben het sámen te doen, en niet als haas met vermoeid konijn. Drinken werd meer mond spoelen, lopen werd meer worstelen en zo naderden we de laatste 3 kilometer. Eindelijk weer publiek en ik probeerde de mensen Ronald aan te laten moedigen. Maar je zag ze kijken met een blik van “wat komt hier nou langs”. Ze moeten heel veel respect hebben gehad voor Ronald. Het straalde er vanaf dat hij totaal kapot aan het gaan was, of eigenlijk allang was. Een paar keer hoorde ik Ronald zeggen dat hij niet meer kon. Geschreeuwd heb ik, gemotiveerd en vooral gehoopt. Nog anderhalve kilometer en als we nu gewoon 4:20 per km blijven lopen redden we het net, maar dan ook maar nèt aan. Ik schreeuw het naar hem maar geloof niet dat het nog door dringt. De benen willen niet meer en dan houdt alles op. Door de winkelstraat waar de walm van frikadellen en bier over ons heen gaat. De laatste kilometer, een laatste brug die veel te lang en te hoog is, een bocht naar rechts binnendoor over de stoep. Alles mag nu, als we het in vredesnaam maar halen!
En dan het laatste rechte stukje van 200 meter. We kunnen de klok al zien en weten nu alle twee dat we het niet gaan redden. De klok gaat op 3:00:00 en alles lijkt voor niks. Complete onzin natuurlijk. Het blijft een supertijd maar nu dus niet. Alles voor niks gedaan? De laatste 50 meter en Ronald staat op knappen. Ik loop naast Ronald en pak zijn linkerhand. Een winnaar gaat met zijn arm omhoog over de finish. Sub3 of niet, je hebt het gehaald in een tijd waar heel veel anderen alleen nog maar van kunnen dromen. Jouw droom vandaag was weliswaar een sub3, maar het resultaat mag er echt wel zijn. We komen samen de streep over in 3:00:33
Ronald is nu even totaal opgebrand en samen met een EHBO-er zetten we hem op een stoeprand neer. Hoofd in z'n handen en de droom spoelt met een paar sporttranen weg op straat. Heel terecht. Die ontlading is nodig om je straks te realiseren dat je een prachtige tijd hebt gelopen. Een prachtige tijd en een PR dat maar liefst 3 minuten scherper is gezet. Ronald zou Ronald niet zijn als hij niet vrij snel weer op zou staan en zijn medaille zou gaan halen. Teleurstelling maakt, heel knap, snel plaats voor trots op zijn prestatie. Natuurlijk voelt het nu gewoon nog niet lekker. Het zal wel even duren voordat de blijdschap over het prachtige PR de overhand gaat krijgen. We nemen afscheid en na 42,2 lange zware kilometers gaat we ieder onze eigen kant op.
Bedankt Ronald, voor je vertrouwen, je goeie zorgen en je mooie shirts. We pakken de trainingen gewoon weer op. Binnenkort sta je luid toeterend voor m’n deur met een dikke grijns op je gezicht en een medaille in de lucht. Wedden dat we dan enorm gaan lachen om 9-10-’11 in Eindhoven waar het bijna lukte.
Aan de outfit zal het in Eindhoven niet liggen.
21 km  Het gaat goed. Ik zwaai naar Henk (in oranje jas) die mij begeleidde tijdens mijn marathon in Praag.
Foto: John de Boer.
42 km.:  Pijn, boosheid en verdriet komen hier bij elkaar. Ronald weet niet dat hij een prachtig PR haalt
De accu van Ronald is totaal leeg. Nog 50 meter en het leed is geleden. Ik voel me machteloos.
Foto: Omroep Brabant
Wat mij betreft sportfoto van het jaar 2011.
Deze foto vertelt het hele verhaal van 42,2 km.
Foto: Barbara Kerkhof