Amsterdam gelukt in 2:52:09                         12 oktober 2011
Brussel zit nog vers in mijn geheugen, de klap van de "34 seconden te veel" in Eindhoven dreunt nog na en nu al weer een verslag starten voor de volgende marathon. Laten we het een uitdaging noemen, hoewel ik er ook al hele andere, minder subtiele benamingen voor heb gehoord. Deze marathon van Amsterdam ga ik gewoon uit proberen te  lopen, zonder tijdsdruk, zonder speciaal doel. Gewoon lopen. We zullen zien.
Beangstigend veel toeval
Best wel raar eigenlijk. Vijf jaar geleden een blessure, begonnen met (fysio)sport, loopband, buiten hollen en dan komt nu marathon nummer 14. Daarin zie ik dan wel weer een bijzonder toeval. Nummer "14" in Amsterdam. Dat nummer was toch bestemd voor Cruijff. Maar op deze marathon hoort dat nummer bij mij. Terwijl ik dit zit te tikken pak ik mijn brief "bevestiging deelname" er even bij. Daar staat ook mijn startnummer voor zondag op. Nog meer toeval? Dat kan niet waar zijn! Hogere en duistere machten in het spel. Ik heb startnummer 1 14 20 . Weer een keer 14 er in en ook nog het netnummer van Amsterdam. Als je toeval zoekt vind je altijd wel iets. Zondagochtend, net als een maand geleden voor de Dam-tot-Dam-loop, ga ik weer met de bus naar Schiphol en met de trein door naar Amsterdam naar  het Olympisch stadion. Bijgelovig ben ik niet, maar die dag liever geen ladders of zwarte katten van rechts.
Sightseeing
Als het om plaatselijke bekendheid in Amsterdam gaat krijg ik een dikke onvoldoende. De Asics Flagship Store weet ik te vinden en ook het echte centrum gaat redelijk, maar de rest... De marathon is dan ook een mooie gelegenheid daar iets aan te gaan doen. Auto's aan de kant en lekker hollen. Wie weet leer ik dan eindelijk de weg daar een beetje kennen. Voor de liefhebbers hier het parcours :
Lekker stressen
Vandaag loop ik samen met Menno, mijn "slapie" van de marathon in Praag. Goeie gozer en heel snel. In Praag liet hij vanaf de 30km alleen nog maar zijn hakken aan me zien, en dan nog heel in de verte ook. Menno wil met mij 3:53 min/km gaan lopen en ik verklaar hem voor gek. "Maar dat deden we in Praag toch ook?" Jawel Menno, maar ik heb verleden week en de week daarvoor al twee van die rondjes gelopen, dus wil nu in Amsterdam alleen maar overleven. Hij weet me over te halen om in ieder geval het eerste stuk met hem te lopen en bij het keerpunt in Ouderkerk a/d Amstel hem alleen verder te laten gaan. Deal. We blijven net even te lang in de tent zitten en gaan ook net even te laat naar de tasseninname. Menno wil tijdens de reis zo weinig mogelijk kilo's meenemen, en al zeker geen nutteloze, dus gaat nog even snel een dixi vullen. Lange rijen voor de dixi dus de resterende tijd wordt erg kort. Dan naar de tasseninname waar het redelijk vlot verloopt. Mooi zo, dan kunnen we nu het stadion in en naar de startvakken. Ai, Menno is in de wedstrijdspanning vergeten dat hij zijn trainingsbroek nog aan heeft. Had ik ook niet gezien. Terug naar de tassen, foutje herstellen, in de drukte naar het startvak zien te komen en daar in gaan als je nog 90 seconden over hebt. Niet dat je kan zeggen dat we rustig konden beginnen. Zullen we dan nu maar gewoon gaan lopen?
Druk en smal
Ondanks het feit dat we in startvak B, dus bijna vooraan staan, verloopt de start slecht. Zodra je de atletiekbaan verlaat, de poort van het stadion door, ontstaat er een opstopping. De uitgang is smaller dan de baan en we komen bijna tot stilstand. Ook de eerste kilometer daarna kent een aantal versmallingen waardoor het bijna vast komt te staan. Een paar keer wordt het dribbelen in plaats van rennen. Daardoor verliezen we op het schema dat Menno zo graag wil lopen in de eerste 2 kilometer al 29 seconden. Geen pretje om dat in te moeten halen tijdens een marathon. Ik begrijp niet dat het parcours op die manier bestaat. Waarom niet voor de start al meer knijpen, de zgn. zandloperstart, en daarna iedereen de ruimte geven. Geef mij dan liever de start op de Coolsingel, maar ok, ik ben niet geheel objectief. Het lukt ons om de achterstand nog voor het 10km punt weer glad te strijken door o.a. in het Vondelpark de voetpaden te nemen. Misschien niet slim om de achterstand zo snel weg te werken, maar we hebben het gedaan.
De rollen draaien om
Kort na het bloggerspunt geeft Menno een seintje dat zijn achillespees weer op begint te spelen en dat ik maar alleen door moet lopen. Een blessure die ontstaan is door misschien iest te veel trainen. Nee, geen stelling van mij maar van Menno zelf. Met blessures moet je niet spotten maar ik probeer hem toch zo ver te krijgen dat we tot het keerpunt bij elkaar blijven, zoals de afspraak was. Ik neem richting het zuiden, naar Ouderkerk, de kop om Menno zo mogelijk uit de wind te houden. Hij heeft het zwaar en ik vrees het ergste. Bij de brug van het keerpunt neemt Menno heel wijs gas terug en ik twijfel even; Doorgaan of bij hem blijven. Wat moet ik nou. Het tempo is lekker, ik voel me, op wat rugklachten na, best lekker en besluit om dan maar door te gaan. Menno weet zich wel te redden, alleen ga ik nu door en blijft hij achter. Dat hadden we heel anders bedacht.

Ik hobbel in redelijk hetzelfde tempo door naar het 28 km punt. Windje in de rug, zon erbij en aan de overkant van het water zie ik een enorm lang lint van lopers gaan. Gigantisch wat een stroom mensen en wat een mooi gezicht is dat zo over het water heen. Ondertussen kijk ik naar een "8-met-stuurman" die door het water ploegt. Geweldig om die samenwerking in zo'n boot te zien.
Op de 10 zie ik aan de kant mijn collega Jelle staan die me nog even na roept. Toch knap van hem om mij midden in Amsterdam tussen al die lopers eruit te pikken. Scherpe blik. Dan naar het 11 km punt waar net voor de bocht vrouw en dochter staan om me aan te moedigen. Geweldig dat ze weer de moeite genomen hebben om naar Amsterdam te komen voor die gekke hobby van me. Net na de bocht staat Ronald met zijn roeptoeter en met o.a. Sylvia om bekenden vooruit te schreeuwen. Mafkees. Hij rent een stukje met me mee en vraagt hoe ik me voel: Nou eh, alsof ik verleden week ook al een marathon gelopen heb. Ik wijs hem nog even op het shirt dat ik aan heb; het shirt van de marathon Eindhoven dat ik van hem kreeg.
Het wordt heel pittig
Op de 28 km en op de 30 nog een keer supporters. Super. Die reizen zo heel wat af en turen hun ogen scheel naar bekenden. Tot de 35 km weet ik het tempo  lekker vlak en constant te houden, maar daarna blaast iemand het kaarsje bij me uit. Het wil niet meer. Benen voelen als elastiek en de fut is er uit. Vooraf had ik al gezegd dat dit een touristische marathon zou worden, dus ik besluit halt te houden op een aantal punten als het niet goed voelt, en bij de drankposten. Die beslissing kost met uiteindelijk zeker 3 tot 4 minuten. Het zal me een worst wezen vandaag. Heel blijven is het motto. Die laatste 7 kilometer was bijna lachwekkend als het niet zo triest zou zijn. Ach, ik weet waar het door komt en het maakt niet uit. In het Vondelpark wordt ik aangemoedigd door mijn vader. Dat is al de tweede keer vandaag dat hij me onverwacht aanmoedigt. Vanmorgen om 7 uur stond hij ook al bij de bushalte om me succes te wensen. Ik breng weer heel wat te weeg binnen de familie.
11 km  De stemming zit er nog goed in.  (Foto: Tjitske)
Ik gok dat dit het 30km-punt is, maar ik lach nog dus het is zeker vr de 35 km..    Foto: Ronald
De laatste kilometer in Amsterdam is heel bijzonder. De Coolsingel In Rotterdam is door de enorme massa publiek geweldig om te finishen, maar hier in Amsterdam is de locatie schitterend. De laatste honderden meters zie je het Olympisch Stadion voor je en als je door de toegangspoort de atletiekbaan op draait is het gewoon imposant. Een half rondje op de baan maken de 42195 meters compleet en ik zet mijn horloge stil op 2:52:09. Best een leuke tijd voor een marathon waar ik alleen maar heen ging om hem uit te lopen, te genieten en heel te blijven. Dat is gelukt!
Tot over 2 weken
Na de finish probeer ik rond te blijven hangen om Menno te zien finishen. Gaat hij wel finishen? Dat zal toch wel. Ik probeer wat te rekken en te strekken en me daardoor niet weg te laten sturen door de vriendelijk medewerkers van de organisatie. Het lukt maar deels waardoor ik de finish van Menno mis, rond de 3 uur 15 blijkt later. Sterker zelfs, ik zie Menno helemaal niet meer terug die dag. Zijn achillespees heeft hem zo veel last bezorgd dat het tempo fors terug moest. Voor zijn doen dan want het blijft natuurlijk een mooie tijd.
Ik ontmoet wel Ruben en Nesrine die in een fantastische 3 uur 11 over de streep komen, en dat is inclusief een val. Toppers. Heel kort daarna komt Marjolein in 3:18 over de streep. Wr een PR, en dat 2 weken na Brussel. Ik vraag me af wat ze dan over 3 weken met de Berenloop wil gaan doen.
Buiten het stadion vul ik het vochttekort weer aan met AA en water, vul ik m'n buik met banaan en sinaasappel en neem zelfs nog een bakje yoghurt. Daarna omgekleed en naar de trein. Echt alles zit mee en na een uurtje reizen, waarbij ik mooi kon bellen, twitteren en whappen was ik weer thuis. De komende 2 weken de spieren een beetje onderhouden met wat gedribbel, en dan de 30e oktober naar de Natuurmarathon in de Krimpenerwaard. Daar ga ik echt, echt waar, heel rustig lopen en vooral weer heel blijven voor de Berenloop op Terschelling op 6 november.
Het Olympisch stadion zaterdagmiddag. Er wordt nog druk gebouwd. Morgen is hier hier de start-finish