Koeien kijken in de Krimpenerwaard                    26 okt 2011
Ja, ik ben overgehaald door een collega om op 30 oktober de Natuurmarathon in de Krimpenerwaard (Lekkerkerk) mee te gaan lopen. Hij zou "Oh zo mooi zijn" en door een "Die mt je echt een keer gedaan hebben." ging ik overstag. Nou nog tijd vinden. Slecht excuus. Gewoon een zondag vrij houden en inschrijven. En vooral pas later (te laat?) ontdekken dat het alleen maar lange polderwegen gaan worden met 2 km weiland. Omkleden in een boerenschuur en vooral heel veel natuur bekijken onderweg.
Dauwtrappen
Ieder nadeel heb-ze-voordeel, dus de starttijd van 10 uur aanstaande zondag is niet zo vroeg als het lijkt. De nacht er voor gaan we terug van zomer- naar wintertijd dus een uurtje slaap cadeau. Niet verkeerd voor een marathon. De start is vlak bij Lekkerkerk aan de Loete bij de Hooiberg. Klinkt allemaal minder hectisch dan de laatste marathons van Brussel, Eindhoven en Amsterdam maar daarom zeker niet minder leuk. Ik geloof niet dat ik met de metro, trein of tram naar Lekkerkerk ga. Dit keer vertrouw ik meer op het eigen vervoer. De organisatie omschrijft het parcours als volgt :
"Grotendeels autovrij, over locale wegen, fiets- en wandelpaden, 20 km en 195 meter is verkeersvrij, 8 km is asfalt/niet verkeersvrij, 12 km is onverhard sintels/schelpenpad, 2 km is gras."
Gras?! Ja, gras. Voor een asfaltverslinder zoals ik een nieuw fenomeen. Geen idee wr in de route dat stuk ligt maar ik mag hopen dat ik niet 40 km met drijfnatte schoenen met gaan lopen. Is niet zo mijn ding.
 
Dauwtrappen
Bij de start hoop ik natuurlijk Richard, Rafael en Dimitri te ontmoeten. We hebben nog geen plan gemaakt om samen te gaan lopen of om in een bepaalde tijd door de polder en het weiland te gaan jakkeren. Wat niet is kan nog komen natuurlijk. Alleen wil ik dik keer echt mijn spieren een beetje rust geven voor de Berenloop van volgende week. Tot nu toe gaat het allemaal nog zonder problemen of klachten en dat wil ik graag zo houden. De trainingen na Amsterdam gingen in ieder geval lekker soepel. Vanaf nu tot aan Lekkerkerk geen sportschoenen meer aan en veel eten, vooral heel veel eten. Sportvasten is aan mijn niet zo besteed.
Bij de start ontmoet ik ze inderdaad alledrie, en ook nog mijn collega Tom wiens "schuld" het is dat ik hier vandaag. ben. Bedankt Tom voor je leuke tip.
Start met kleine vertraging.
Eerlijk is eerlijk, het was wel even wennen. Geen marathon expo, geen tijdchip, geen thuisgestuurde informatie, maar heel gewoon een tent en een keet in het bos waar je je spullen op kon halen. Heb je meer nodig? Nee, dus kennelijk is de rest allemaal bijzaak. Hier gaan we terug naar de basis van het hardlopen. In een schuur, waar gelukkig wel een hete-lucht-kanon stond te draaien, kon er omgekleed worden, en dan naar buiten, een smal pad op waarboven een spandoek wappert. "Start", hoe basic kan iets zijn. Als de starter vanaf 10 af gaat tellen roept de hele marathon meute "Ho, even wachten. Er komt nog iemand aan." De speaker heeft het nu ook in de gaten en stopt de lancering. De late-loper spelt snel zijn nummer op, doet zijn flessengordel om en onder gelach en applaus is hij er klaar voor. Als hij vooraan wil gaan staan, aan de kant waar hij ook vandaan was gekomen, wordt hij lachend verwezen naar de achterste rij. Heel belangrijk als er in totaal maar 101 lopers mee doen aan deze natuurmarathon. Het startschot valt om 2 minuten over 10 en we gaan weg voor een bijzondere tocht.
Karrenspoor en koeienstront
Zoals aan mezelf beloofd is het doel vandaag om heel te blijven. Ik haak aan bij 3 anderen die voor mij veel te snel wegsperen, maar ach, even kijken hoe lang ik bij kan blijven. Er wordt wat stuivertje gewisseld en gepraat. Die jongens hebben tijden  staan van in de 2:40 dus dat ik nu nog bij ze blijf is al een wonder. Als tweede loop ik weer door het start finish gebied in een tijd die veel en veel te snel is voor mij om vol te houden. Vanaf km 15,
Bellen, groepsfoto en vooral goed eten en drinken
Net voordat ik door een koeienstal moet gaan lopen gaat m'n telefoon. Even terug maar de zin hiervoor. Inderdaad, ik moet een koeienstal in lopen. De Clara's en de Bertha's zijn er uit verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor een drankpost en een drumband. Maar goed, de telefoon gaat en Petra is aan de lijn. Vanwege de drumband toch maar even naar buiten gegaan en verteld waar ik ben en hoe het (niet) gaat. En dan tijdens het gesprek toch maar de stal in om een beker drank en een banaan te pakken, langs de band en aan de andere kant naar buiten. Ik heb het thuisfront nog aan de lijn als ik de weg kwijt dreig te raken. Na het erf kom je bij een weg waar je links- of rechtsaf kan. Er staat niemand van de organisatie en ook geen bordje. Op de hele weg tot in de verste verte niemand te zien. Ik ga terug het erf op en probeer de aandacht van de mensen binnen te trekken. Als dat eindelijk gelukt is  - als je haast hebt lijkt dat een eeuwigheid te duren -  stel ik met armgebaren de vraag waar ik heen moet en ze wijzen me de goede kant op. Twee kilometer verder hetzelfde verhaal. Een splitsing en op de meest logische weg staan oranje pionnen middenop. Dan zal ik wel de andere kant op moeten. Gelukkig kom ik een paar wandelaars tegen en omdat ik het toch niet helemaal vertrouw vraag ik ze of ze hardlopers tegen zijn gekomen. Nee, dat waren ze niet. Ik was dus kennelijk vekeerd en moest terug. Zucht, dat kon er ook nog wel bij. Door het rare parcour is het gewoon niet mijn dag en de fut is er uit. Of eigenlijk heb ik vandaag gewoon niet zo'n zin meer, en dan is het nog ver en eenzaam. Bij de eerste de beste drankpost gun ik mezelf en neem ik ook een pauze. Altijd weer grappig om te ervaren dat ze dat niet begrijpen, niet verwachten. Ik drink twee bekers, eet een halve banaan en ondertussen leg ik uit waarom ik vandaag geen haast heb. Ze begrijpen het en vertalen deze dag als training. Klopt. Een van de dames gaat uit de auto een fototoestel halen om van deze dwaze loper op hun steunpunt een foto te maken. Dank u en tot zien. Bij de volgende drankposten hetzelfde verhaal. Pauze, drinken, een praatje en uitleggen waarom. Ze verklaren me gelukkig niet voor gek.
De finish in het gehoor
Onderweg toch wel heel erg veel gewandeld in de laatste 7 km. Daar moet ik wel een keer mee stoppen. Als het om het eggie gaat wandel ik nooit, dus waarom dan nu wel. Toch gebrek aan inzet, gebrek aan enthousiasme? Niet goed, maar voor vandaag vind ik het wel best. De laatste twee kilometer wil het echt niet meer. De spieren in mijn bovenbeen die doorlopen naar mijn lies (Adductor Longus?) leer ik nu goed kennen. Een heel nieuw fenomeen dat ik toeschrijf aan het heel veel zoeken naar balans op de slecht ondergrond. Dat wordt een weekje voorzichtig aan doen. Normaal gesproken komt de finish in het zicht, maar hier komt hij binnen gehoor. De muziek uit het bos komt naar me toe- gewaaid en eindelijk zie ik de finish. Bochtje om en klaar. 3 uur 3 minuten en 35 seconden, voor wat het waard is vandaag. Als je het dribbelen, bellen, foto maken en de pauzes bij de drankposten er af haalt dan had het een mooie tijd kunnen zijn. "Had" , maar dat telt niet. Ik ben op die spiertjes na heel gebleven en dat is voor mij de grootste prestatie. Die tijd van vandaag mag je houden van me.
waar de verharde weg echt is gestopt en een karrespoor over blijft, kom ik alleen te lopen op plek 2. Losse stenen en een scheef onverhard pad, hier en daar overgoten met een sausje bagger en koeiestront, bezorgen me angstzweet. Die rechter enkel van mij is al niet zo sterk en dit is heel slecht lopen. Dan komt er weer een stukje asfalt, maar binnen korte tijd weer gras. Gewoon stukken gras met soms een 10 cm breed weggetrapt stukje waar kennelijk wandelaars in ganzenpas elke dag hun loopje doen. Dit is dus echt niet mijn ding. Het wordt nog gekker als we door stukken weiland heen moeten waar de grond heel erg drassig is en vooral vol onzichtbare kuilen zit. Leuk dat de koeien hun stukje gras met die zware poten hebben omgetoverd tot valkuilen, maar ik moet en ik zal volgende week zonder schade naar Terschelling. Daarom maak ik er in al die gebieden waar we vandaag doorheen mogen/moeten, een dribbel van. Op zich blijft het gemiddelde tempo nog wel aardig, maar het lijkt meer op intervallen tijdens een cross wedstrijd dan op een marathon. Om eerlijk te zijn ben ik er een beetje klaar mee. De organisatie is prima, de sfeer tussen de lopers is mooi, maar dit is niks voor mij. Uitlopen en meer niet.
Finish, toch nog een beetje lachend.
Foto :  Sven Hamerling,  OSR Security.
Etenstijd
Meteen na de finish blijkt dat mijn sponser OSR Security (Sven) nog steeds aanwezig is. Sven was net op tijd voor de start en blijkt 3 uur lang op mij gewacht te hebben. Een prestatie van formaat. Hij heeft mij in zijn OSR shirt langs zien hollen en zijn honger tussendoor gestild in de tent van de organisatie. Na de finish praten we wat na terwijl Richard (niet zo blij) naast ons finisht in 3:14 en Rafael in 3:32, en later blijkt collega Tom in 4:13 te zijn binnengekomen. Op aanraden van Sven ga ik even de tent in en neem ook een broodje rookworst en doe later een donatie in de pot van de atletiekvereniging. Nadat ik ben omgekleed probeer ik ook de erwtensoep en de pannekoeken nog even. Geweldig geregeld hier. De sfeer is geweldig en als de laatste deelnemer over de streep komt staat iedereen langs de hekken. De prijs voor de laatste finisher is een pannekoek. Geweldig om dit te zien. De omgeving is anders dan het Olymisch stadion van twee weken geleden, maar dit hier is net zo uniek en moet vooral niet veranderen.

Organisatie van de Natuurmarathon, bedankt voor deze bijzondere dag. Houden zo!