10 rondjes Pumerend in 3:11:11                       11 dec 2011
Nooit geweten dat je dronken kan worden tijdens een marathon. Het kan dus wel. Niet van de sportdrank, de thee of het water maar wel van 10 rondjes rennen door de polder. 10 saaie rondjes puur natuur zonder muziek, zonder publiek of ander vermakelijkheden. Of het moeten de verkeersregelaars zijn die je 10 keer succes wensen. De marathon van Purmerend waarop Ronald wilde proberen toch dit jaar nog onder de 3 uur te lopen. Ik ging weer mee als... , ja, als wat eigenlijk?
Geen haas vandaag, en dat heeft niets met de kerst te maken
Kort na het debacle van Eindhoven wilde Ronald toch nog een keer proberen dit jaar al onder de 3 uur te lopen op een marathon. Die 34 seconden van Eindhoven waren verwaarloosbaar, maar "verwaarloosbaar" en "waardeloos" ligt dicht bij elkaar. De Purmer Bosloop, zoals de marathon van Purmerend heet, werd gekozen als marathon om het gewoon nog een keer te proberen. Dit keer was er geen of weinig ruchtbaarheid aan gegeven om gewoon lekker te kunnen lopen. Langzamer starten dan vorige keer en kijken of het nu wil lukken. Ik "mocht" weer mee. Dit keer niet als haas maar gewoon om samen te lopen. Ronald pikt me zondagochtend op en onderweg naar slapend Purmerend vertelt Ronald al zijn plannen voor volgende week als hij op Ameland zit in een huisje met vijf hardloopdames. Als hij vandaag net zo hard rent als hij op Ameland van stapel wil lopen (overdreven weergegeven natuurlijk ...) dan komt het wel goed. Stoere verhalen die ik toeschrijf aan de spanning.
Stoffige startlijn
De thermometer gaf 2,8 graden aan. Niks mis mee om in te lopen maar zo kort voor de start is het gewoon koud in de polder. Ik kies voor de lange broek en geen handschoenen. Ronald voor korte broek en wel de handschoenen aan. We verschillen nogal op hardloopgebied. Het tempo wordt bepaald door Ronald en we vertrekken straks op 4:11 / 4:13 per km. Daarmee moeten we die sub3 precies redden. Midden in de polder staat een partytent waar we ons om kunnen kleden en een caravan, modelletje Bassie&Adriaan, doet hier dienst als marathon-expo en service centrum. De startstreep is een paarse verfstip en de finishlijn, geloof het of niet, wordt ter plekke gestrooid uit een pak bloem. Juist ja. Niet echt dat ik hier Lee Towers op een hoogwerker verwacht had met zijn "You never walk alone" zoals in Rotterdam, maar dit was een verwondermomentje. Nesrine en Ruben staan te stuiteren bij de start om ons geestelijke bijstand te verleden. Super enthousiast die twee.
Marathon is (vandaag) 12 km te lang
We lopen de eerste 7 rondes lekker op schema. Iedere ronde opnieuw eerst wind mee en de laatste 2 km per ronde wind tegen. Wind die, naarmate we langer lopen, steeds iets harder lijkt te zijn. Ik zie dat we bij de tegenwind steeds 5 tot 10 seconden inleveren en wil dat compenseren bij het stuk wind mee. Die secondes zijn bij elkaar minuten op de hele marathon en veel speling hebben we niet. Gemiddeld gezien lukt het prima en tot de 29 km gaat het goed. Mooi op schema en Ronald houdt zelf zijn tempo/tijd scherp in de gaten. Maar dan gaat de kaars uit. Kilometertijden lopen na de 29km op naar 4:19 / 4:24 / 4:25 / 4:24 / 4:37 en km 35 gaat in 5:02. We hebben dan nog een marge van 54 seconden om onder de 3 uur te blijven maar zouden dan de km-tijden moeten herpakken naar 4:20. Met de marathonervaring die we hebben, en wat gezond verstand, weten we dat dat niet haalbaar is. Nog 7 km lang terugversnellen van boven de 5 minuten naar een ruime 4:20. We hebben het dus weggegeven in het stuk tussen de 29 en 35 km. Ik besluit het twee rondes voor het einde open te gooien en zeg tegen Ronald dat we het niet meer gaan halen. Het heeft geen zin alles op alles te zetten, jezelf kapot te lopen en het dan alsnog (net) niet te halen. Ronald wil volgende week genieten in Ameland dus we staken de poging. Ik vind ons verstandig als we samen besluiten van deze dag een mooie trainingsdag te maken. Een duurloop van 42 km, ook wel eens leuk. We dribbelen de laatste twee rondes uit.

Bij de drankpost wil ik een bekertje thee pakken. Op dat moment zegt de aardige dame achter de tafel tegen me: "Wacht even, dan doe ik er wat koud bij. Anders is het zo warm." Gelukkig heb ik geen haast meer en moet ik er om lachen. In een wedstrijd tegen een hardloper zeggen dat hij even moet wachten. Humor hebben ze daar wel in Purmerend. Zal wel door die Bassie&Adriaan caravan komen.

Tijdens het drinken wandelen Roanld en ik een paar kleine stukjes waarbij ik even de spieren wil rekken. Het dribbelwerk is voelbaar in mijn liezen. Ronald rekent door dat we rond de 3:10 aan gaan komen en het wordt door ons getreuzel/gezwam een finishtijd van 3:11:11 en dat op 11 dec '11. Het had zelfs een doel kunnen zijn.
Foto's gemaakt door Nesrine en Ruben
En toch was het leuk
Misschien raar, maar het voelde inmiddels niet meer als een teleurstelling. We hadden al 12 km lang van ons afgelopen dat het niet zou lukken vandaag en waren tevreden met het nieuwe doel. Lekker uitlopen en het zien als training. Ik heb veel respect voor de manier waarop Ronald met deze dag om ging. Het is balen als niet lukt waarvoor je komt, en dan toch zo snel omschakelen en vooruitkijken naar nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen; Dat is knap. We finishen zoals we gestart zijn, met een big-smile over de bloemstreep. 3:11:11 ; we zijn er niet blij mee maar wel tevreden, voor vandaag. Snel de koude wind uit en de tent in waar we genieten van de erwtensoep.
We vertrekken eerst in tegengestelde richting om een kilometer weg te lopen, te keren en dan weer lang de caravan te lopen voor 10 rondjes van 4 kilometer. Nu het goeie tempo kiezen, de andere lopers lekker hun gang te laten gaan en gestaag die 10 rondjes af te werken. Onderweg haakte Gerard aan die in zijn hometown aan het trainen. Hij loopt een stuk mee en maakt later nog foto s van ons, toen het nog goed ging...
We rijden door naar Ruben waar we kunnen douchen en aan de warme koffie gaan. Bedankt Ruben!

Terug naar Alphen hebben Ronald en ik het over zijn Ameland-missie volgende week, mijn plan voor de marathon van Spijkenisse in dat zelfde weekend (inmiddels ingeschreven trouwens), en ook mijn belevenissen in Brussel en de Berenloop komen langs. Heel voorzichtig laat ik vallen dat sportvasten en bietensap kennelijk niet "het middel" zijn. Ronald dient me dan, minstens zo subtiel, van repliek dat ik van een andere planeet kom, niet spoor, eens fatsoenlijk moet gaan trainen en me eindelijk eens aan moet melden voor een atletieklicentie. Je hebt helemaal gelijk VRIEND, maar ik ook (een beetje).

Bedankt voor het lachen Ronald.