En de laatste wordt... Spijkenisse                           18 dec 2011
Ik heb er een nachtje over geslapen. Doe ik 'm wel of doe ik 'm niet? Maar ach, waarom ook niet. Het slechte weer van deze week zal zondag wel zo'n beetje "op" zijn. Zondag dus de Sparkmarathon meelopen, voor mij echt de laatste marathon van dit jaar. Er is geen enkele reden waarom juist die op mijn lijstje staat. Gewoon een leuke training zonder richttijd. Wel een paar verzoekjes gehad om samen te lopen maar nog geen afspraken gemaakt. We zien wel. Na zondag volgt een hardlooppauze.
Slordige voorbereiding
Ik heb een feestje gehad op zaterdagavond en gelukkig had ik de meeste spullen al keurig klaar liggen. Het enige wat je dan zondag moet doen is op tijd opstaan. Scheelt stress. Dus als je wakker wordt gemaakt door de voorzitter van je fanclub met de tekst "Volgens mij ben je je aan het verslapen!", dan gaat er iets niet goed. Beetje adrenaline in de hersenen. Denk denk, ik ben toch vrij vandaag? Denk denk, oh nee toch niet! HELP! Marathon in Spijkenisse. Vlot onder de douche door terwijl de voorzitter het brood smeert (Sportvasten doen we hier niet aan) en het secretariaat snel inlogt op Buienrader. Terwijl ik onder de douche sta komt het secretariaat met het bericht "Pap, ik kan je niet beloven dat het droog blijft vandaag. Ik zou me maar warm aankleden. Heb je je handschoenen bij je?". Ik word vlot de deur uitgeholpen, moet nog wel even de autoruiten ijsvrij maken maar dan gaat de radio op hard en de navigatie op Spijkenisse. Toch nog ruim op tijd om bij atletiekvereniging Spark m'n startnummer op te halen en in de kleedkamer Richard te ontmoeten die ik inmiddels met regelmaat overal tegen kom. Nee h, ben ik toch vergeten de verpakking voor mijn druivensuikertjes mee te nemen. Dan de hele lading maar in n keer naar binnen. Ja-haa, ik weet het. Zo heb je er niks aan, maar ik kan toch m'n lijstje afwerken. Flesje sportdrank gaat bijna helemaal leeg en zo ga ik het startvak in. In het startvak lijkt het wel een renie. Richard, Rene en Gnter die samen met Fabiola heel spontaan (ander woord voor stiekem) de halve mee gaat lopen.
Het startschot valt en we vertrekken voor anderhalf rondje op de baan en dan nog 42km er achteraan. Het is droog. Nog wel...

God kan gedachten lezen
De hele en de halve vertrekken gelijktijdig wat ik lastig vind, want voor je het weet loop je met een groep mee die veel te snel gaat. Vandaag laat ik iedereen lekker van me weg lopen en probeer ik het als training te zien. Dom, blijkt achteraf, want ik ben voortdurend aan het zoeken welk tempo ik moet of wil lopen en dat werkt niet lekker. Hoe dan ook, na die startrondjes gaan we het sportterrein af, de dijk op in de richting van "ergens". De route heb ik op de kaart wel even bekeken maar dat is alles. Vandaag laat ik me leiden door de bordjes. We gaan een smalle dijkweg op, recht tegen de wind in. Het waait hard en dat doet het altijd als je tegenwind hebt. Links de laagliggende polder, rechts het water met daarnaast de chemische industrie. Dit stukje van Spijkenisse is een foeilelijke combinatie van smakeloosheid.
Spontaan begin ik te geloven in hogere machten, kerkelijk of van andere kom-af; direct na mijn constatering dat ik het hier lelijk vind trekken inktzwarte wolken zich vanuit zee samen boven de polder. De polder waar ik loop. Daar komt noodweer aan, dat kan niet anders. God straft me genadeloos voor mijn slechte gedachten over de schoonheid van deze polder en het wordt nog donkerder dan het al was. Even heb ik zin om terug te gaan naar de kantine van atletiekvereniging Spark. We zijn pas 2 kilometer onderweg en met wind mee red ik dat dan wel in 7 minuten. Mijn gedachten gaan terug naar 2 oktober 2011, naar de
Sfeerimpressie van tropisch Spijkenisse
marathon van Brussel. Daar liep ik met Marjolein in de heerlijke 27 graden. Na afloop samen een terrasje met Ros en Bier. Ik ben nog niet uitgedacht of er volgen enorme klappen onweer. Echt klappen en geknetter en we kunnen nergens heen. Kom op zeg schepper, ik dcht alleen maar aan Brussel en voor alleen die gedachte hoef ik toch niet gestraft te worden. Verder niks aan de hand. Op dat moment volgt een reuzeklap en de bliksem slaat aan de overkant van het water bij zo'n prachtig chemisch bedrijf in. Later blijkt dat het bedrijf direct de produktie stil  moest leggen door die inslag. Dapper als ik ben (ik had geen andere keuze trouwens) loop ik tegen de steeds harder wordende wind gewoon maar door. We zitten inmiddels tegen kilometer 3 geloof ik. Dit hier is lelijk, koud, het is donker en het onweert als een gek. Ik bedenk me dat het Berenloop-weekend veel leuker was dan dit. Kennelijk luistert er "boven" iemand mee want ter plekke begint het te hagelen, en met wind tegen is dat niet leuk. Ik word gemarteld door dikke hagelstenen die horizontaal tegen m'n gezicht en hoofd knallen. Kop naar beneden, hand voor mijn gezicht en verder lopen terwijl ik alleen nog maar de meter voor me kan zien. H hallo zeg daar boven, kappen met die onzin. Ik maakte gewoon een positieve opmerking over De Berenloop. Da's alles! De dijkweg wordt glad, het onweert nog steeds en eigenlijk is het wachten op een treffer door de bliksem. Ik ben niet zo fors maar na twee reakties op Brussel en de Berenloop zal "hij van boven" die bliksem feilloos op me af weten te sturen. De vloek gaat langzaam over in regen en bij kilometer 5 kunnen we linksaf naar beneden, regen van rechts dus en dat is te doen. Veel bochten die allemaal glad zijn maar verder geen klagen.
Spierpijn
Ik doe mijn eigen ding, loop mijn eigen wedstrijd die voor mij geen wedstrijd is en vind er eigenlijk niks aan. Sorrie. Ik ben nat, heb het koud, krijg spierpijn en verder bluhh. Dat kan je wel eens hebben toch? Gewoon lopen en achteraf zeggen dat het weer een marathon was. Maar het gaat moeilijk vandaag. Van de week al een beetje last van een spier in mijn rechter bovenbeen. Ik ben niet zo medisch onderlegd maar weet wel dat de achterkant van mijn bovenbeen pijn doet. Gevolg is dat ik met rechts geen kracht meer kan zetten en dus geen normale afzet meer heb. Ongelijk lopen en dat gaat automatisch links ook klachten opleveren. Tot 17 km gaat het nog wel maar dan wordt het op z'n minst vervelend. Tegen het 20 km
punt gaat het zo zeer doen dat ik er echt over denk om er mee te stoppen. Het wordt alleen maar erger dat rechter bovenbeen. Alsof er in die spier aan de achterkant geknepen wordt. Bij iedere stap, eigenlijk ook zonder stap, doet het zeer. Maar daar sta je dan, midden in de rimboe. Dat is toch ook geen optie. Zeker niet om op de laatste marathon van het jaar een DNF ("did not finish") achter je naam te krijgen. Ik ga dus doen wat ik ieder ander afgeraden zou hebben en loop door, voorbij het 20 km punt. Het wordt steeds gekker. Ik kan geen 500 meter meer lopen zonder te stoppen en de pijn uit de spier te knijpen. Dat helpt niet maar wat moet je anders. De omgeving hier is wel veel en veel mooier geworden en die gedachte leidt tot droog en lichter weer. Bedankt daar boven. De pijn gaat er niet mee weg maar het maakt het minder triest. Bij km 22 (geloof ik) staat een autootje met 2 EHBO-ers er in. De bestuurster ziet me aan komen rennen, of wat daar voor door moet gaan, stapt uit en loopt naar me toe. Haar "Gaat het nog?!" wordt ondersteund met zorgelijke blikken. Ik leg uit dat het "een beetje" gaat en vergeet gemakshalve maar te zeggen dat ik verleden week ook Purmerend gelopen heb. Dan was ze vast overdwars op de weg gaan liggen en had me uit koers genomen.
Ok ok, ik ben eigenwijs
De laatste 20 km doet me denken aan Haarlemmermeer in 2010. Toen was het echter ouderwetse kramp in twee kuiten. Dat hebben we allemaal wel eens. Nu waren het twee bovenbenen die, ik denk door de kou, gewoon aan het protesteren waren. Waar een wil is is een weg dus dan maar proberen er het beste van te maken. Eigenlijk gewoon gekkenwerk wat ik aan het doen ben. Ik kan echt geen kilometer lopen, hou het maar op dribbelen, en dan moet ik stoppen. Rekken, strekken, het helpt geen zier maar rennen gaat niet meer. Meer tijdrekken dan wat anders. De drankposten gebruik ik als excuus om te mogen stilstaan. Kopje thee, praatje over de spierpijn en dat ik alleen maar loop om hem uit te kunnen lopen. Al moet ik er 5 uur over doen.
Als ik op de 29,5 bij de drankpost thee sta te drinken komt er een loper aan die aangeeft er mee te stoppen. Hij kan niet meer. Ook spierpijn. Hoewel ik weet dat je er soms zelf niet meer over gaat en dat uitstappen dan een hele verstandige keuze kan zijn, moet ik er niet aan denken. Ik probeer de gang er weer in te krijgen  en vertrek voor de rest van deze prachtige (...) tocht. Na 500 meter een auto in de kant met twee mannen erbij. Dit is een EHBO post op de 30km en de heren zien me worstelen. Ik misbruik hun aandacht om weer te mogen stoppen. Zo, toch weer 500 meter weten te overbruggen. Waar gaat die nog om zeg. Ook deze EHBO-ers geven aan dat uitlopen geen must is. Weet ik, en ik vertel dat die laatste 12 km nu ook nog wel zullen lukken. Ik vertrek en realiseer me eigenlijk pas verderop dat dat nog een kwart van de marathon is. Voorzichtig verder dribbelen en als ik linksaf de hoek om ben, uit het zicht van de EHBO-ers, stop ik weer om te rekken, strekken. Enfin, u kent het refrein van de klaagzang inmiddels.
Kijk nou, de finish. Wat leuk.
Later thuis heb ik teruggekeken wat mijn horloge heeft geregistreerd. Ik ben in de tweede helft van de marathon minstens 27 keer gestopt, en ook iedere keer weer gestart. Knettergek en ik verzeker je, het was niet leuk om steeds te stoppen en ook pijnlijk om steeds weer te starten. De laatste 12 km heb ik overbrugd door veel te wandelen en de gedachte dat ik bijna klaar was. Nooit geweten dat het bordje bebouwde-kom "Spijkenisse" zoveel vreugde bij mij op zou roepen. Mijn blijdschap over het bereiken van die laatste kilometers werd door "boven" kennelijk ook opgepikt en dit keer beloond met een zonnetje. Best leuk als toetje na het onweer, de hagel en de regen. Ik dribbel en wandel over de boulevard langs de Oude Maas. Nooit geweten dat ze hier zelfs een boulevard hadden. Zo was deze dag toch nog ergens goed voor. Mensen langs de kant die me voorbij zien dribbelen roepen dat het prima gaat, dat ik 13e lig en dat het er nog goed uit ziet. Huh, het ziet er nog goed uit. Die sporen net zo min als ik maar het is goed bedoeld. De laatste twee kilometer; Bruggetje over, onder een brug door en door de wind is de speaker van de atletiekbaan al te horen. Dat motiveert. Laatste kilometer, en zelfs daarin moet ik onderweg nog 2 keer stoppen. Bij de laatste verkeersregelaar moet ik echt weer stoppen. Ik kan niet meer van de pijn. In onvervalst Rotterdams roept hij, onder verontschuldiging naar de vrouwelijke toeschouwers en met een subtiel gebaar met zijn vingers, dat "het nu nog maar zo'n klein k*tstukkie is." Ik weet het, maar ik heb vandaag al zo veel van die kleine k*t stukkies gehad...
Ik start weer op voor de laatste meters richting atletiekbaan waar ik dan nog 300 meter moet overleven naar de finish. De speaker heeft aan de achterkant van de baan al gezien dat nr 214 er aan komt en roept mijn naam. Niet dat dat nou bijzonder is, maar dan weet je dat je er bijna bent, dat je mag stoppen en dat de pijn daarna minder gaat worden. Hoop je. Op de baan doe ik mijn handschoenen uit en stop ze in mijn jaszak. Ik wil een finishfoto met 10 vingers omhoog; vandaag mijn 10e marathon van dit jaar en dat wil ik op de foto terugzien. Als die genomen wordt tenminste... De laatste meters vallen mee en ik kom over de streep, die goddelijke eindstreep, in een tijd van 3:05:40 . Het interesseerde me niet wat het zou worden en dat is nog steeds zo.
En nu een warme douche opzoeken om de spieren te verwennen. Douchen mogen de heren in de kleedkamers van de voetbalvereniging iets verderop. Dat wordt letterlijk en figuurlijk een koude douche. Geharde jongens kennelijk die voetballers. Hier raak ik nou niet echt van in jubelstemming, zacht uitgedrukt. Maar schelden doe ik vandaag niet meer. Voor je het weet gaat het onweren en hagelen.
Daar ben ik dan. Eindelijk...
De spierpijn lijkt even vergeten bij het zien van de eindstreep.

De 10e marathon dit jaar,
dus tien vingers in de lucht.