Dit is waanzin. Pure waanzin Zes dagen na de marathon van Utrecht waar ik mijn PR één minuut scherper zette, aan de start van de marathon Rotterdam. Oké, ik heb al vaker marathons kort na elkaar gelopen, maar nooit na zo’n snelle, en ook nooit zó kort er op. Het resultaat maakt nu niet uit. Vandaag is het feest in Rotterdam met fantastisch publiek, muziek, vrienden en medesporters. Geweldig. De marathon van Rotterdam wil ik niet eens vergelijken met een andere. Deze is uniek en alleen al voor de sfeer moet je deze een keer gedaan hebben.
Metro-hardloop-schema
Vandaag wordt de 500e keer dat ik mijn hardloopschoenen aan trek sinds ik in 2007 begon met rennen. Nu, 50 maanden en 8510 km verder, loop ik nog steeds. Iets vlotter dan de eerste keer maar het principe blijft gelijk; Je evenwicht naar voren verplaatsen en om te voorkomen dat je valt moet je het andere been ook naar voren zetten. Om-en-om, anders ziet het er raar uit. Nu van start voor marathon nummer 21 en het wordt voor mij de vijfde keer Rotterdam. De auto is omgetoverd tot veelzitter zodat het secretariaat met vriendin mee kan, en ook de verzorgingspost en fotograaf/webtechneut gaan mee. Dan hebben met gemak nog plek over voor RunningRonald. Het is 08:00 uur, we pikken RunningRonald op en dan zijn we echt onderweg.
Ronald vraagt naar mijn plannen. Zes dagen geleden dat PR in de regen van Utrecht dus wat mag ik nu van mezelf verwachten? Mijn plan is heel simpel. Ik wil genieten van de sfeer en onder de 3 uur blijven. Ze geloven me niet. Ik mezelf wel. Ik ga weg op 3:57 per kilometer en dat wil ik tot 30km volhouden. Daarna komt altijd verval door pijn of vermoeidheid, en soms door alle twee tegelijk. Voor dat verval reserveer ik een flinke marge van 11 minuten om een sub 3 te lopen. Daar ben ik dan vandaag dik en dik tevreden mee, maar niemand die me gelooft. Ik laat ze het schema zien dat ik voor ze gemaakt heb waarin mijn tijden en kilometerpunten zijn afgezet tegen de metrostations waar ze gebruik van kunnen maken om me onderweg aan te moedigen.
PR in Rotterdam voor de gezelligheid               15 apr 2012
Zes kolommen met verschillende eindtijden, variërend tussen mijn PR van 2:48 en de 3:13 van de Midwintermarathon. Ik heb kolommetje C groen gemaakt. Daar mogen ze zich op focussen. Ga ik ook doen.
Meet and greet (en bevries)
Voor het politiebureau verzamelen de hardlopende twitteraars. Veel te vroeg naar buiten naar mijn zin maar ik wil die leuke mensen ook wel eens in het echt zien. Er is een gezellige ontspannen sfeer en ik hoor met veel respect het verhaal aan van Ruben die samen met zijn vader voor de sub 4 gaat. Succes. Het is een graad of 10 en het waait pittig. Niet echt lekker in korte broek en T-shirt en ik baal dat ik met korte mouwen sta. Kippenvel all-over en ik sta bijna te klappertanden. Cis heeft medelijden met me en mijn fanclub vertrekt naar hun vaste plekken langs de route.
Ook ik neem afscheid van de groep, zet de radio aan en ga mijn startvak in. Nog een uur in de kou wachten. Gelukkig staan we lekker opgehokt waardoor ik geen last meer heb van de koude wind. Ik ontmoet Rafael en Richard. Richard wil voor de sub 3 gaan vandaag. Weer leg ik uit dat het me vandaag na Utrecht niets uit maakt, maar wel graag een sub3 wil. Ik mis in Rotterdam de muziek vooraf en het is me te stil, te sfeerloos. Ook Lee Towers krijgt de stemming er niet lekker in met zijn You never walk alone. Het hoort er bij maar jongens, er is meer dan die 3 minuten van Lee. Als hij zijn ding heeft gedaan valt het startschot en zijn we vertrokken. Weer een cocktail van 3 uur pijn en feest.
Van 0 tot 10
Ondanks dat ik bijna helemaal vooraan start is het de eerste kilometer altijd goed oppassen. Niet op hakken trappen, niet onderuit geschoffeld worden, tempo zoeken en je niet in laten sluiten door groepjes met een tempo waarvan ik me afvraag of ze weten dat we al begonnen zijn. Kom op zeg, als je geen zin meer hebt sla dan nu af de koopgoot in. Nu kan het nog. Zodra we de Erasmusbrug op gaan wordt het minder druk. Lekker stampen, dat had ik vrijdag beloofd toen ik onder de brug stond na het halen van het startnummer. Met mijn gewicht mag dat. Mijn Garmin loopmaatje trilt elke 1000 meter en geeft mijn km tijden door. Die 1e km is niet relevant.
Te druk op de route om waarde aan te hechten. Boven op de brug geniet ik van het uitzicht. Rechts een blusboot die enorme stralen water de lucht in spuit en het water vernevelt richting Euromast. Een prachtig gezicht maar het geeft wel aan hoe hard het waait. We hebben de wind nu nog niet tegen. 
Aan het einde van de brug staan Maaike en Henk. Henk in zijn oranje jas zodat ik hem makkelijk kan herkennen tussen het publiek. Ik ben zo gefocust op die jas dat ik Maaike bijna over het hoofd zie. Sorrie. Ik roep nog even naar ze dat het “tot nu toe wel lekker gaat”, maar we zijn dan ook pas 8 minuten bezig. Niet echt een garantie dus voor de toekomst. De eerste kilometers is het zoeken naar een lekker tempo en ondanks dat er vanaf de Kuip (5km) een flinke hap tegenwind komt gaat het goed. Te goed. Ik moet mijn best doen om de rem er op te houden. 3:57 had ik afgesproken maar het is zo verleidelijk om aan te haken bij een groepje. Ik blijf remmen maar kan niet voorkomen dat ik op de 10 km door kom in 0:38:48. Dat is dus dik 40 seconden sneller dan bedoeld. Ik bel naar huis om mijn 10km tijd door te geven zodat het daar vandaan verder getwitterd kan worden. Ik ga lekker maar te snel. Doe nou niet Frank, doe nou niet zeg ik tegen mezelf, en ik probeer naar mezelf te luisteren. Maar zoals gewoonlijk...
Volgende halte “De halve”   10-21
Dan langs de kruising bij Slinge op 13,6 km. Abnormaal wat een hoeveelheid toeschouwers staat daar. Veel meer dan andere jaren en ik hoor ook later van de fanclub dat ze soms 3 metro’s voorbij moesten laten gaan voordat er plek was. Nog nooit vertoond. Bij de eerste passage van Slinge ziet Cisca me voorbij rennen. Ze moedigt me aan en ik probeer nog een compliment te schreeuwen dat deze plattelandbewoonster het heeft gered om met de metro hier aan te komen. Eureka! Dan het rondje om Ahoy en langs Zuidplein. Daar staan op het vaste plekkie Maaike en Henk weer met het alleszeggende spandoek “Grijs maar niet gek”. Het zal wel, beter dan "gek maar niet grijs."
Het is geweldig om je eigen fanclub mee te hebben en ze onderweg te zien. Voor mij een doel om naar toe te lopen en het verdeelt die lange tocht een hapklare brokken. Ik maak het rondje om Ahoy af en loop voor de tweede keer op de kruising Slinge af. Rechts in de berm ligt Björn achter een grote lens verscholen en moedigt me aan. Op de kruising zelf staat Tjitske met Ilse. Zwaaiend loop ik ze voorbij en ik kan nog steeds lachen.

Het 20 km punt bereik ik in 1:16:54 en als ik dat weer naar huis door bel zijn ze verbaasd. “Je loopt 3 minuten voor op je snelste schema. Je loopt uit je tabel. Hoe gaat ie?” Ik heb door de tegenwind richting Maastunnel bijna geen adem meer en bellen/praten tijdens het lopen gaat daardoor niet lekker. Het gaat ook veel te hard en probeer die rem er op te krijgen, maar dat lukt bijna niet. Ik baal als een stekker. Dit moet ik straks bezuren, dat kan niet anders.

De halve marathon zie ik in 1:21:14 aan me voorbij trekken. Kalm aan nou, doe nou normaal. Je moet nog een keer zo’n stuk en dat stuk is veel zwaarder.
Brug en tunnel naar het bos  21-30
Kort voor de 25 km gaat m'n telefoon. De voorzitter van de fanclub geeft door dat ik nog steeds bijna 3 minuten voor lig op schema A en geeft aan dat dat lastig is voor de volgers. Ik loop buiten het uitgeprinte schema. Als dit een poging is om me een schuldgevoel aan te praten, dan is het een slechte poging. Ik krijg de bevestiging dat Maaike en Henk op het vaste punt staan op de oprit van de Erasmusbrug waar ik mijn flesje Isostar krijg. Brug op en met forse tegenwind gaat het tempo flink omlaag en ik neem een paar slokken. Brug weer af en tempo wat omhoog. Niet te veel inleveren. Dat doe ik later wel. Helaas. Door de tunnel waar
Beledigen werkt motiverend  30-40
Even rekenen, zoals altijd. Ik loop dus nu op een eindtijd van 2:45, verval niet meegerekend. En als ik dit keer nou eens niet ga lopen piepen onderweg, niet ga lopen janken dat het zeer doet en niet ga wandelen? Wat gebeurt er dan? Kom ik dan weer in de buurt van het Utrechtse PR? Niet over nadenken nu maar doorlopen in de richting van het LED-screen op 33 km.
Maaike en Stephanie hadden gezegd dat ze daar een tekst op zouden laten komen als ik langs liep. Dat gaat automatisch als je chip wordt gedetecteerd en doordat ik nagenoeg alleen liep werkte het prima. Op het scherm kwam heel groot de aanmoediging van Stephanie: "Frank, denk maar aan mijn "motiverende" woorden en je vliegt naar de finish ;-) " . Dan wisselt het scherm naar de boodschap van Maaike en Henk en komt er heel groot op te staan: “ Wel grijs maar niet gek ”. Deze goed bedoelde beledigingen zet ik om in de wil om door te blijven stampen met hetzelfde tempo. Altijd een vreemd stuk; onder de snelweg door, klinkertjes, door de wijk heen slingeren en weer terug naar Kralingen.
Ook voor mij kwamen de aanmoedigingen giga groot op het scherm. Geweldig.
Het 35 km punt pak ik in 2:15:45. Nu laat ik de schema’s voor wat ze zijn en ga vooruit rekenen. Doorgaan in dit tempo levert een 2:45 op, een wel heel dik PR. Op andere marathons liep ik de laatste kilometers in 5 min/km. Nog 7 km en als ik die nou in 4 minuut per km kan doen… Ik word langzaam gek.
Op de 40 km (2:36:07) komt een tegemoetkomende loper op de andere baan helemaal naar mijn kant en zwaait uitbundig. Het is collega Tom die mij verleden jaar had overgehaald om de natuurmarathon in Lekkerkerk mee te lopen. Ik bel voor de vierde keer naar huis om mijn tijd door te geven. Nog steeds 3 minuten sneller dan het snelste schema krijg ik te horen, en ook dat Maaike met op de Coolsingel staat onder het bord “250 meter”. Of ik daar de vlag weer wil hebben? Natuurlijk, die hoort er bij in Rotterdam. Nog 2 kilometer doorstampen en het publiek is fantastisch. Ze zwepen me op en maken het mogelijk dat ik het tempo van net boven de 4 minuut/km vast kan houden.

Rechtsaf, de Coolsingel op, massa’s publiek en geweldige muziek. Links aan de kant zie ik Cis weer staan en ze schreeuwt me nog een laatste keer vooruit. Ik kan alleen maar lachen want dit wordt een supermooie finish. Op de 250 meter, keurig links onder het bord, inderdaad Maaike en Henk. Brede grijns van die twee en ik krijg in volle vaart, of wat daar nog van over is, de vlag mee. Dit gevoel vergeet ik nooit meer.
Terug naar het midden van de weg en vlag omhoog. Ik zie de finishklok en daarop een tijd die totaal niet bedoeld was. Waanzinnig, ik snap er geen moer van maar het wordt een finish in 2:45:12 . Drie minuten sneller dan 6 dagen geleden in Utrecht en weer een vet PR.
die drumband altijd je trommelvliezen lekker soepel maakt en naar Blaak, de kubuswoningen onderdoor. Daar begin ik altijd een wedstrijd in een wedstrijd. Ergens tussen nu en de Kralingseplas komen die hele snelle jongens me tegemoet en aan de helikopters kan je zien waar ze ongeveer zitten. Ik probeer dat punt steeds verder te laten zijn maar het is weer op hetzelfde punt als vorig jaar. Ik mag een glimp van die jongens opvangen als zij op de 39 zijn en ik ongeveer op de 29-half. Bizar. Even verderop het 30 km punt en ik bel de tijd weer door naar huis. 1:56:08 en ik realiseer me nu (thuis) pas dat dat maar 8 seconden boven mijn PR tot dan toe op de 30 was. Maar ik moet nu nog een stuk verder. Nog 12 km er bij. Dik drie minuten voor op schema eindtijd 2:48:00 . Doe daar dan het verval van die 11 minuten bij en ik kom op heel ruim op een sub drie. En het voelt nog steeds prima. Geen kramp, geen steken, geen pijn. Gewoon een lekker duurloopgevoel en ik ga proberen ontspannen te blijven lopen.
Ik voel geen pijn maar hang wel even lekker over het dranghek heen. Een lieve dame van de EHBO komt bij me die zich over dit "slachtoffer" wil ontfermen. Dank u mevrouw, hoeft niet, ik voel me kiplekker maar even niet meer hoeven lopen en over een hek heen hangen kan zo ongelooflijk lekker zijn. Ik voel me heerlijk. Stukje verder de medaille om m’n nek. Een hele mooie trouwens dit keer. Dan op het Hofplein een banaantje eten en wat te drinken halen. Ik heb totaal geen last, geen spierpijn of wat dan ook, en zelfs de vermoeidheid voel ik nauwelijks. Ben ik dit? De fanclub is inmiddels ook op het Doelwater aangekomen. We praten kort na over deze belachelijke vertoning en dan ga ik toch douchen. Zij gaan vast aan de warme chocolademelk, want laten we niet vergeten dat het voor de toeschouwers een hele koude dag was.
Marathon Rotterdam

15 april 2012

2:45:12
En de rest dan?
Even laten is ook Ronald samen met Sylvia over de streep. Net niet in die zo gehoopte 3:29 maar een paar tellen meer. Als het weer iets beter was geweest was het vast gelukt.
Pascal komt binnen en hij heeft 16 (!) minuten van zijn PR afgelopen. Finish in 3:35:24 . Gefeliciteerd Pascal. Welkom in Rotterdam zou ik zeggen.
Richard heeft zijn sub3 meer dan gemakkelijk gehaald in 2:55. Verbazingwekkend om dat 2 maanden na een pittige ribblessure te presteren.
Rafael kwam aan in 3:03 en ruikt de 2:59 inmiddels. Knap Raaf, en jij weet waarom!
Dik respect ook voor 2 lopers uit mijn omgeving die er voor hebben gekozen om uit te stappen toen ze ontdekten dat het dit keer hun dag niet was. Lijkt me een hele moeilijke maar oh zo dappere beslissing.
Als we allemaal weer fris en fruitig zijn verzamelen we bij nog even in de kroeg waar we nagenieten van deze mooie dag. Natuurlijk staan we het laatste kwartier van deze marathon langs de Coolsingel. Dik applaus ook voor deze lopers.
Van mij nu digitaal applaus voor al die leuke mensen die mij vandaag deze mooie dag gegund hebben. Die tijd, dat PR, dat is maar een ding dat we zelf verzonnen hebben. Tijd is relatief. De gezelligheid en het respect voor elkaar is veel meer waard.
Dank jullie wel!