Na de marathons van Utrecht en Rotterdam van de afgelopen twee weken, waar de nadruk lag op een beetje doorlopen, vandaag naar Enschede. Nee, zeker niet om daar vlot doorheen te rennen, maar om zelf te ervaren hoe deze stad zich heeft hersteld. Ik heb destijds de puinhoop en ellende na de vuurwerkramp van heel dichtbij gezien, en wil dat nu op deze manier afronden. Vandaag kreeg ik een stad te zien die op een prachtige manier ruimte heeft gehouden voor zijn geschiedenis. Inwoners en supporters die enorm enthousiast zijn voor deze happening. Eens kijken of de benen nog willen.
Enschede :  Gewoon omdat ik het wil                  22 apr 2012
Voorbereiding
Dat mijn collegas marathon van Enschede gebruiken om daar hun eigen NK op de halve te houden, laat ik aan me voorbij gaan. Een bewuste keuze omdat ik het niet zie zitten om zo kort na Utrecht en Rotterdam plotseling te moeten knallen op de halve. Dan liever weer een hele meelopen. Zo maar, voor de lol.
Zaterdagavond pak ik mijn tas in. Volgens vast principe doe ik mijn standaard overlevingspakket in de sporttas; 1 flesje AA, 1 pakje Evergreen, 5 Dextro druivensuikertjes, een banaan en een halve liter Isostar. Morgenochtend wordt dat aangevuld met 4 bruine boterhammen en dan kom ik de dag wel weer door. Nu voor het slapen gaan (weer veel te laat trouwens) nog een grote bak Brinta naar binnen en dan naar bed. Totaal ongewenst maar ook inmiddels weer zo normaal lig ik nog een uur naar het plafond te staren en zie het nog 01:00 uur worden. Daar valt kennelijk niks aan te doen en het idee dat de wekker al om kwart over zes af gaat stemt niet vrolijk. Ach, ervaring van Terschelling heeft geleerd dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.
Zondagochtend vlug onder de douche door, tape op de blaargevoelige plekken en brood smeren. Ik neem een beker warme melk en eet 2 bruine boterhammen met stroop. Denk nou niet dat die stroop het geheime wapen is, want het stond vandaag gewoon vooraan in de kast. Nog een banaan naar binnen en dan sluip ik het huis uit richting Utrecht, naar John die ook naar Enschede gaat. We gaan carpoolen, met ook Jeffrey er bij, en dat maakt die 200km tot een gezellige rit. Ik eet onderweg nog twee boterhammen en begin aan de halve liter Isostar. Die fles moet leeg zijn voordat het startschot valt.
Ik ben te wit
De route naar het startvak wijst voor zich. Volg de honderden sporters in de richting van de muziek en je komt er vanzelf. Aan de kop van het startvak is een hek met een kleine doorgang naar de voorste 3 meter, net voor de startstreep. In die opening staat een strenge doch rechtvaardige meneer met een lijstje in de hand. Ik maak uit zijn woorden op dat het voorste vak voor mensen is die sub3 willen lopen en dat ik me daarvoor bij hem op had moeten geven. Hoe ik dat had moeten weten? Geen idee, want ik heb mezelf niet ingeschreven. Gelukkig heeft deze aardige man een hekel aan paarse krokodillen en geloofd me -terecht- als ik zeg dat ik echt wel onder de 3 uur probeer te gaan lopen vandaag. Ik mag het heilige der heiligen betreden en kom in een rijtje te staan tussen ongeveer 16 wel heel erg snel uitziende Keniaanse atleten. Ik weet nog steeds niet of ik me moet schamen, generen of moet lachen. Frank met zn petje tussen die toppers. Dat wordt me daar straks een vertoning als die wegsperen. Nou ja, once in a life time zullen we maar zeggen. Het startschot valt en ze zijn zo vriendelijk om me nog een meter of honderd hun rug te laten zien. Daarna ben ik ze kwijt, voor goed. Vergeet niet te genieten onderweg denk ik bij mezelf, en ga lekker mn eigen ding doen.
Op zn Grieks
Omdat het toch twee rondes zijn vandaag heb ik me voorgenomen het eerste rondje te gebruiken als tempoloop. Een enkele man loopt bij me weg maar het zijn er niet veel. Al snel verzamelen zich achter mij een aantal lopers en een fietser. Wat doet die man nou toch schuin achter me al die tijd. Na een kilometer kijk ik om en zie dat voor op zijn fiets een bord zit met 1e Dame . Die loopt inmiddels al een paar kilometer in mijn kielzog en omdat ik niet zo ijdel ben te denken dat mijn achterste
Omdat wind en regen voorspeld worden kies ik voor windjack en petje waarvan ik nu weet dat dat een hele domme keuze was. Lekker makkelijk, achteraf.

Ik heb wel een ideaal startnummer voor als je een zware avond hebt gehad. Ik hoef niet na te denken bij het opspelden. Het zit altijd goed.
nou zo aantrekkelijk is, zal het wel zo zijn dat mijn tempo ongeveer gelijk is met dat wat zij wil lopen. Ze volgt me en gebruikt me ook om stukjes uit de wind te kunnen lopen. Ik wordt misbruikt door een Griekse, en dat in Enschede! Ik zal die wetenschap voortaan mn hele leven mee moeten dragen. Ze heeft zo te zien ook nog twee helpers bij zich die kort links en rechts achter hr blijven lopen. Kennelijk is haar achterkant mooier dan de mijne. Jawel, ik vermaak me altijd wel onderweg, hoewel het knap frustrerend is om voor een vrouw uit te rennen. Heb ik in oktober 2011 in Brussel al eens mee mogen maken waarbij alle aanmoedigingen naar Marjolein gingen en niemand mij zag lopen. Ook nu weer kijkt iedereen dwars door me heen, langs me heen en het enige dat ik kilometers lang hoor is: Ah, kijk, eerste vrouw. Come on Greek lady. You can do it. En dat bijna anderhalf uur lang tast je ego behoorlijk aan. Volgende keer mag zij op kop. Dan krijgt zij alsnog de aanmoedigingen, maar ik de rest.
Mijn doel, mijn afspraak
Ondertussen vliegt die eerste ronde voorbij en loop ik door de wijk waar ik voor kom. Door Roombeek via de Lonnekerspoorlaan. Aan de linkerkant een wel honderd meter lang spandoek aan een muur met allemaal kindertekeningen. Het lukt me om een paar teksten te lezen en heb er echt plezier aan. Ook mooi om te zien hoe deze wijk weer prachtig is neergezet. De mensen zijn ook hier geweldig enthousiast en ik ben heel blij dat ik juist hier mensen zie genieten. Ja hoor, laat mij maar lekker emotioneel zijn. Hier kwam ik vandaag voor naar Enschede dus mijn dag is geslaagd.

We lopen de eerste ronde gestaag door maar eerlijk is eerlijk, vanaf km 14 voelde ik wel dat ik er al een paar kilometer op had zitten afgelopen week. Niet zeuren, doorlopen. In ieder geval die eerste ronde, zoals beloofd, aan mezelf, lekker door gaan. De Gronausestraat doen we heen en weer, waarbij zeker het stuk terug naar Enschede pittig is. Het is een eindeloze busbaan, een betonplaat die vals plat omhoog gaat. Maar ook daar is publiek, of erger, staat publiek aan een sta-tafel met veel Grolsch bier. Dit is dus wat ze noemen een tantaluskwelling. Nog 25 km. We draaien richting centrum Enschede en lopen met de vaste groep de matten van de halve marathon over. De 1:20:27 op de klok voldoet wel aan de doelstelling en dan vind ik het mooi geweest. Over drie weken wil ik bij de marathon van Zeeuws Vlaanderen weer heel gewoon zonder blessure aan de start staan, dus ik ga me houden aan mijn eigen afspraak.

Uitlopen en genieten
Ik laat die groep met de "Greek Lady" hard bij me weglopen en begrijp nu pas waarom die helpers niet vr maar achter haar lopen [...] Wat loopt die met een onwijs strakke pas. Mijn tempo laat ik zakken en loop verder op m'n gevoel. Dat maakt het gelijk wat makkelijker om af en toe een druivensuikertje uit het zilverfolie te halen. Het worden eenzame kilometers maar dat maakt niet uit. Overal blije mensen die zichtbaar genieten van de sport. Mijn horloge heb ik vandaag voor het eerst sinds jaren expres zo ingesteld dat ik geen kilometertijden door krijg. Heerlijk, je nergens aan hoeven storen. Daardoor gun ik het mezelf ook om bij alle volgende drankposten te stoppen om wat te drinken. Ik drink tijdens een wedstrijd eigenlijk nooit, maar vandaag, ach, waarom ook niet.
Bij het bordje "33 km" moet ik spontaan terug denken aan verleden week in Rotterdam waar de grote LED-screens twee aanmoedigingen voor me ophoestten toen ik langs liep. Die vergeet ik nooit meer Stephanie en Maaike.
Vrijwilligers en ook toeschouwers sporen me aan om hard door te lopen maar nee, vandaag niet. Kort leg ik, waar nodig, uit dat ik een sub 3 wil lopen en dat dat me echt wel gaat lukken vandaag. Je hoeft toch niet altijd te jakkeren. Terwijl ik bij een drankpost weer sta te blaten roept een toeschouwer uit z'n tuin: "H Frank, doorlopen." Ik kijk kennelijk onnozel en verbaasd om waarop de hele club in lachen uitbarst. Kennelijk hebben ze een startlijst met namen en nummers. Z bekend/beroemd/berucht ben ik buiten Alphen nou toch ook weer niet?! Ik zwaai en vertrek weer waarop gejuich uit de tuin komt. Heerlijk. Dit is wat de loopsport zo leuk maakt. En zo stop ik nog talloze keren onderweg. Als ik de dalen in de tijdlijn van mijn horloge zo eens zie ben ik zeker 15 keer gestopt en heb gewandeld. Het had meer van de vierdaagse in Nijmegen weg dan van de marathon, maar ik mocht ook niet te snel vandaag. Kom maar op met die gladiolen straks.

Sorrie coach, sorrie Cis
Weer via die ondertussen nog langer geworden betonnen busbaan terug naar Enschede. Is dat ding uitgezet door de zon of zo! Nog een kilometer of 4 en ik ben nu 2,5 uur onderweg. Met afwisselend wat wandelen en uitdribbelen, kan dat heel makkelijk in 5 min/km dus dan wordt het een eindtijd van ergens in de 2:50 / 2:55 . Aan de kant snapt niemand, maar dan ook echt niemand, dat ik met de haven in zicht soms stop om een stuk te wandelen. Ze klappen en schreeuwen me vooruit en ik kan het alleen maar uitleggen door te zeggen dat ik binnen 3 uur binnen wil zijn, en dat dat makkelijk gaat lukken. Dat ik vreselijk moet lachen omdat dit de derde marathon is in 13 dagen, en dan weer makkelijk binnen de drie uur, zeg ik er maar niet bij. Het had vandaag echt wel sneller gekund, en ook wel zonder wandelen, maar waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Zeeland of Leiden, daar maar weer eens zien te overleven zonder dat getreuzel.
Ik riskeer het pak slaag van coach Coen en zelfs dat van Ciska en besluit die laatste paar honderd meter maar gewoon door te hobbelen. Staat zo raar om wandelend over de streep te gaan. De speaker staat een paar meter voor de finishlijn en roept dat "Nummer 609, Frank uit Alphen aan den Rijn, in een mooie tijd gaat finishen maar het kennelijk het tweede rondje zwaar heeft gehad."

Ik schiet in de lach als ik de lijn over kom in 2:51:51 en schud "nee hoor" naar de officials die er staan, maar ga het echt niet uitleggen. Mijn lol voor dat moment. Het was meer luiheid dan dat het zwaar ging.

Losjes zwevend bij de laatste meter voor de streep. Ik hou een goed gevoel over aan deze marathon.
De medaille krijg ik omgehangen (een mooie, maar waarom geen jaartal?) en dan zie ik achter het hek Jeffrey staan die geprobeerd heeft een finishfoto van me te maken. Jammerlijk mislukt, dus misschien was het beter als ik toch even gewandeld had. Roep dan voortaan, dan poseer ik wel even. Dan hoor ik van Jeffrey dat hij bewust alleen de eerste ronde maar meegelopen heeft. Aha, vandaar dat hij al fris en fruitig aan de andere kant van het hek staat. Helaas heeft hij ook net doorgekregen dat John vandaag, net als in Rotterdam, uit heeft moeten stappen op de 33km vanwege kramp. Daar baal ik van. Waarom heb ik altijd (op Haarlemmermeer na, auw!) het geluk dat ik zonder kleerscheuren een marathon uit kan lopen en John, die zo graag wil, het door pech niet redt. Sterk als hij is pakt hij het goed op. Het zat er niet in en het lukte niet. Heel knap en een voorbeeld voor hoe je met een mindere dag om kan gaan.
We sluiten af met soep met ballen en broodjes kaas, terwijl we op een groot scherm de finish van de halve marathon kunnen zien. Respect voor alle sporters, het publiek en de prima organisatie hier bij de marathon van Enschede. Ik ga me voorbereiden op de marathon van Zeeuws Vlaanderen over drie weken.
Maar dan breekt het zweet me toch lichtelijk uit. En niet omdat het windjack in de zon veel te warm geworden was. Ik mocht niet onder de drie uur binnenkomen van coach Coen en al zeker niet van Ciska, die me in Rotterdam nog zo enthousiast had aangemoedigd. Wat moet ik nou? Ik kan toch moeilijk een stoel neerzetten op de Boulevard 1945, de finishstraat! Pure paniek maakt zich van me meester. Ik ben er bijna 10 minuten te vroeg. Had ik nou toch m'n horloge maar ingesteld met kilometerwaarschuwingen.