Ik was op zoek naar een volgende marathon en kwam die van Zeeuws Vlaanderen tegen. Klinkt leuk, van Hulst naar Terneuzen via een natuurlijke omgeving. Een door de marathon van Lekkerkerk gewaarschuwd mens had bij "natuurlijke marathon" beter moeten weten. Ik was kennelijk afgeleid. Klik, klik, en de inschrijving was rond. Pas daarna schreef Marjolein, mijn hardloopmaatje voor die marathon, heel enthousiast; "Wat een gaaf parcours, echt is voor mij." Zij houdt van off road, ik niet.
Had ik maar eerst het parcours gelezen              12 mei 2012
Voorbereiding
De marathon van Zeeuws Vlaanderen wordt nummer 23 voor me, dus ik durf te zeggen dat ik inmiddels wel het nodige gewend ben. Spanning voor een wedstrijd, wel of geen sub-3 kunnen hazen of voor mezelf een PR kunnen lopen / willen lopen. Het gaat me inmiddels wat makkelijker af dan een toen ik net begon. Helaas zijn er soms van die dingen waar je geen invloed op hebt maar waar je wel last, heel veel last zelfs, van kan hebben. En dat gebeurde afgelopen week. Ondanks dat besloten om toch maar naar Terneuzen te vertrekken en daar maar verder te zien. Last-minute beslissen om niet te starten kan ook daar nog. Uitstappen kan ook altijd.
Ik haal sportmaatje Marjolein op bij het station in Bodegraven waar ze s-middags al de laatste trein heeft van die dag. Ja hoor, het is weer zo ver. De NS heeft weer storing maar wij hebben geluk. Dan gaan we door naar Terneuzen waar we ons vermaken met een strandwandeling zonder strand, veel frisse wind, koffie in de zon op een terras aan het Marktplein en heerlijke pastas bij de Italiaan.
Terwijl we genieten van de koffie wordt onder onze neuzen de finishtoren opgebouwd. Hier hopen we dus morgen aan te komen. We buiken nog even uit op de boulevard van Terneuzen en wandelen over een stukje route van de marathon van morgen. Dit zijn de laatste 1000 meters van het parcours en wij hebben ze alvast gedaan. Hoe zal dit morgen voelen als we hier lopen. Succes of pijn, of misschien alletwee?

We gaan door naar ons hotel in het centrum van Terneuzen en dat dat echt in het centrum is zullen we vannacht weten ook. Op onze kamer laat Marjolein me filmpjes zien van het super sportevenement waar ze van de zomer aan mee gaat doen namens Nederland; de Sky-Games. Dat is niet uit te leggen zo bizar zwaar als dat is, en ik krijg al kramp in m'n kuiten van het kijken naar de beelden. Mijn marathons zijn vergeleken daarbij echt kinderspel. Het leert je gelijk te relativeren.
Dan wordt er op de deur geklopt en staat, dit keer niet onverwachts, Ronald voor onze deur. Ook hij is gekomen voor een overnachting in hetzelfde hotel. Ronald vond het onvoorstelbaar toevallig maar ik geloof niet in toeval. Ronald gaat morgen voor 4-uurs-pacer spelen. Voor de niet lopers onder ons; een pacer is iemand die een groep lopers op sleeptouw neemt naar een eindtijd die hij tevoren heeft aangekondigd. Hij zal met een heliumballonnetje lopen met 4:00 en wie bij hem blijft weet dat hij na 4 uur zal finishen. Wij vertellen Ronald dat wij niets meer willen dan starten en finishen en dat het daarmee wel genoeg is in Zeeuws Vlaanderen. Ken je grenzen, stel je doelen en wees daarmee tevreden.
We sluiten met elkaar af aan de bar onder in het hotel, dat eigenlijk een gezellige kroeg is met kamers er boven en gaan slapen. Dat lijkt een hopeloze poging te worden. De Nieuwstaat in Terneuzen is d uitgaansstraat van de hele streek en ik word urenlang getrakteerd op optredens op straat van mensen die na te veel bier denken dat ze kunnen zingen. Het geheel wordt afgewisseld door muziek van ongekende klasse en minstens zo hoog niveau. Echt een prima stek om goed uit te rusten voor een marathon, dachten we. Om de feestvreugde te verhogen zitten we tussen de koffieshops waar ze alles verkopen behalve, juist ja, koffie. Even denk ik er aan om ook maar een zak van die gedroogde madeliefjes te gaan halen, een gitaar en een haarband te kopen om rustig door de nacht heen te kunnen chillen. Wat John Lennon en zijn Yoko konden, kunnen wij ook maar dan beter. Stoere praat. Het licht gaat bij ons om half elf uit. Na een poosje doet Marjolein het licht weer aan en plugt haar oordoppen in. Tja, die heb ik ook... thuis. Ik stel me voor of het mogelijk zou zijn om samen te doen met n setje oordoppen en krijg er een paar (on)uitvoerbaar ideen bij. Ik denk in plaatjes. Sorrie. Dan maar een kussen over mn hoofd, maar decibellen winnen het van donsveertjes. Ik kan je vertellen dat het om 4:30 uur nog niet licht is buiten.
Waar we gisteren aan de bar hebben afgesloten starten we nu ook weer. Het moet niet gekker worden. Acht uur en we ontbijten in de kroeg aan de bar voor de Heineken-tap. We hadden dus net zo goed kunnen blijven zitten gisteravond, dan waren mn ogen net zo klein geweest als nu. De prima douche heeft nauwelijks geholpen om een beetje helder over te komen.
Marjolein en ik brengen onze tassen naar de auto die vlak bij de finish staat en gaan met Ronald door naar het vertrekpunt van de bussen. Omdat de marathon van Zeeuws Vlaanderen een A-B marathon is starten we op een andere plaats dan we finishen. De start is in Hulst en een touringcar brengt ons om 09:30 daar naartoe. Als het om kilometers gaat liggen Hulst en Terneuzen ongeveer 25 kilometer uit elkaar, maar het heeft de organisatie behaagd om de marathonlopers daar wat langer over te laten doen. De afstand moet natuurlijk wel 42195 meter worden dus alle extra meters worden straks geslalomd door de polder. Het zal mij benieuwen.
Nog 1 uur te gaan
Terwijl ik tropisch Hulst in me op sta te nemen komt een verslaggever naar me toe. Woh, zo wakker ben ik nog niet. Even schakelen. Hij stelt de vraag of ik er vier uur over ga doen waarop ik zeg dat ik daar drie van wil maken. Drie uur? Ja, zo ongeveer. Hij wenst me succes en ik mezelf van binnen ook. Dat ik hier vandaag toch ga starten, daar ben ik al verbaasd over, en stom genoeg toch weer een doel stellen is een beetje dom. Ik hoef vandaag niks te bewijzen, en al helemaal niet aan mezelf.
Meer dan een uur voor de start van onze marathon staan we al op het marktplein van Hulst. Beetje heel erg veel te vroeg vind ik zelf. Gelukkig is het droog, speelt de muziek en hebben we wat afleiding door de start van de kids-run. Ongeveer 30 mini-mensjes vanaf een jaar of 5 staan klaar voor hun kilometer. De speaker legt ze de route uit: Hallo jongens en meisjes. De route is makkelijk. Je gaat zo na het startschot links af en dan twee keer rechts om de basiliek heen en dan rechtsaf om hier weer in tegenovergestelde richting te finishen. Ik vraag me bij die stortvloed aan woorden af of hij zich verplaatst heeft in de wereld van de kinderen. Linksaf, rechtsom, tegenovergesteld finishen. Gelukkig heeft iemand hem kennelijk vragend aangekeken en hij sluit af met: Loop maar achter de fietser aan, dan kan het niet missen. Juist, dat is Jip-en-Janneke taal.

We hebben besloten dat ieder zijn of haar eigen plan maakt en uit gaat voeren vandaag. Ronald gaat dus pacen, Marjolein gaat gewoon zelf haar eigen ding doen en ik ga ook zonder verplichtingen op pad. Het startschot valt en daar gaat de massa. We draaien het smalle centrum door en gaan gelijk de wallen op die Hulst ooit tegen boze indringers hebben beschermd. Of dat nou de Spanjaarden waren of Romeinen weet ik niet, boeit me op dit moment ook totaal niet. Het enige dat ik weet is dat het heel smal werd. Inhalen kon niet en het was meer zaak om niet van de wallen te duvelen dan wat anders. Zaten we gisteravond nog naast de koffieshop in de kroeg, liepen we nu al op de wallen. Whats next?
Na de wallen van Hulst gelijk het gras in. Dit is dus wat ze bedoelen met "Natuurlijke Marathon". Ik hobbel als een mislukte geit door het gras en zoek steeds de meest vlakke, harde stukken op. Een paar honderd meter lang vertel ik mezelf dat dit ook wel eens mooi is in plaats van asfalt maar ik geloof mezelf niet eens. Ik vind dit niet grappig, mopper wat en wrijf mezelf in dat ik het maar beter heel snel leuk kan gaan vinden omdat er nog veel meer van deze cadeautjes aan zitten te komen. Soms een stukje asfalt, dan weer gras, min of meer verharde bospaden of kinderkoppies.
Zeker het stuk van het Clingse Bos rond de 11 km was een schitterende omgeving. De combinatie dt ik hier liep, berhaupt kn lopen na deze week, de stilte en zeker ook het feit dat ik geen idee had hoe het met mijn maatje ergens achter me ging, was net even te veel van het goeie allemaal. Daar leer je van schelden maar al had ik dat hier hardop gedaan, alleen de bomen zouden het gehoord hebben. Zo schoven de kilometers voorbij. De benen bleven het ondanks alles gewoon doen en het tempo was zoals ik van mezelf gewend ben. En dat op dit parcours. Ik was een soort van trots op mezelf dat ik ook hier nog wel uit de voeten bleek te kunnen en kreeg bijna, met grote nadruk op bijna, plezier in het parcours. Leuke training.
Ik stop bij ze en ze beginnen nog harder te brullen dat ik door moet gaan. Je ligt vierde, kom op, je kan het. Doorgaan. Dat zal dan best maar ik blijf staan bij mn supporters. Hoe het gaat vragen ze, en ik besluit om maar gewoon eerlijk te zijn. Die kilometers wegtikken is voor mijn benen geen probleem leg ik uit, maar om een marathon te lopen is meer nodig dan een paar benen. Deze pauze lucht iets op en ik laat een heleboel lopers voorbij komen in de tijd dat ik daar met Fabiola en Gnter sta te praten. Nadat ik heb uitgelegd dat ze straks ook nog even hard moeten gillen als er iets kleins in zwart met geel voorbij komt nemen we afscheid en vertrek ik voor deel twee van de tocht.
Door weiland en langs dijken ging het richting het 25 km punt waarvan ik wist dat daar twee bekenden zouden staan. Dat stimuleert. Vanuit de verte zie ik ze al staan, precies op het afgesproken punt, Fabiola en Gnter, met vlag. Ruim van te voren moedigen ze me juichend aan alsof het de finish al is. Een fantastisch gezicht.
Op de 28 km staan Jacqueline en Jaco aan de kant te juichen. Die loop ik dus ook niet zomaar voorbij natuurlijk. Ook daar even, weliswaar kort, bijgepraat en dan weer verder. Ze zien me nog net linksaf gaan een van de meest slechte stukken van het parcours op. Een brede grasstrook langs het water die op sommige plekken gewoon vol met regenwater staat. Combinatie van water en aarde maakt bagger en hoe ik ook mijn best doe, ik kan niet anders dan natte voeten halen. Blijven lachen Frank, dit is leuk zeggen ze. Even later draai ik een polderweg op in de richting van niemandsland. En toch hoor ik in de verte een soort wedstrijdverslag. Hoe kan dat nou, daar woont vast niemand en wie gaat daar nou aan staan moedigen. Toch is het zo. Ergens in een bocht blijkt het 30 km punt te zijn wat ook een wisselpunt is voor de estafettemarathon. Een vrachtwagen is ingericht als podium waarop een commentator sfeer aan het maken is. Als ik aan kom hobbelen roept hij dat daar Frank aan komt uit Alphen aan den Rijn. Die heb ik vanmorgen ook al gesproken in Hulst en hij wil de marathon lopen in 3 uur. Gaat dat lukken? 
Ik besluit om heel even halt te houden en loop naar de vrachtauto toe. Ga nou door joh! roept hij in de microfoon maar duwt hem tegelijk onder mijn neus. Ik pak even te tijd om te zeggen dat we die drie uur hebben afgesproken en dat me dat wel gaat lukken vandaag. Met een Tot straks zeg ik gedag en ga verder door de hele stille polder, eindelijk ook voor mn gevoel richting Terneuzen. Bij de volgende drankpost neem ik pauze voor wat sportdrank. De dames daar begrijpen dat ik geen haast heb en vertellen dat ik verderop, langs de golfbaan, nog kans heb om wat reetjes te zien als ik geluk heb. Nou heb ik inderdaad geen haast, maar om nou stil in de struiken te gaan liggen om Bambi te spotten gaat zelfs mij te ver. Nog twee handen vol kilometers, rechts van me het water en in de verre verte de flats van Terneuzen. Eindelijk een herkenningspunt. Het zijn de flats waar we gisteren frisse wind gehapt hebben. Blik op de klok; die 3 uur gaat makkelijk lukken en ik ga een paar keer wandelen. Tijdens het wandelen doe ik niks anders dan hopen dat Ronald zn pacerklus goed kan volbrengen, en hopen dat ook Marjolein een verstandige race kan lopen.
Eind goed, al goed?
Ik heb op de resultaten van Ronald en Marjolein geen invloed en gebruik die laatste 8 kilometer om precies zo te lopen dat ik zo dicht mogelijk tegen de 3 uur uit kom. Omdat de kilometeraanduidingen daar ontbreken is het een beetje gokken in combinatie met mijn Garmin-afstanden. Gelukkig staat er wel een opblaasboog vlak voor het echte centrum van Terneuzen: Nog 1000 meter. Oh, dat komt wel goed, ik heb nog een dikke 5 minuten en hobbel door de laatste straten.
Handig als je dan toch een beetje bekend bent en het lukt me daardoor om mooi op tijd op de rode loper aan te komen. Ik heb een paar tellen over en die gebruik ik om te wachten voor de eindstreep. Keurig in 2:59:59 zoals beloofd aan de reporter, stap ik over de streep. Missie voltooid.

Ben ik er blij mee? Met het feit dat dit spelletje is gelukt wel. Of ik blij ben met de rest van de dag moet nog blijken. Ik praat na met de reporter die het geloof ik wel grappig vindt en ga dan naar de tassentent om mn trainingspak aan te doen.

Dan terug naar de finish en daar maar wachten en hopen. Ik tel de finishende dames en als vierde dame overall, tweede in haar categorie, komt Marjolein in 3:30 over de streep. Weer ongekend knap. Ronald zal later ook finishen in zijn beloofde 3:59 waarbij blijkt dat hij van de hele groep maar 1 volger over heeft gehouden. Het was dan ook geen makkelijke marathon.
Marjolein en ik moeten nog haasten ook om haar tas op te halen want ze moet het podium op. Uiteraard. Bloemen, kados en een enorme beker die zo groot is dat je hem met gemak kan vullen met champagne en gebruiken als bubbelbad. Ok, wel met je voetjes over de rand, maar toch, hij is groot.

Blij dat we mee hebben kunnen doen en trots dat het ondanks alles gelukt is om te lopen vertrekken we naar de kleedruimte en dan terug naar Alphen aan den Rijn. Nu moet ik er nog even niet aan denken, maar volgende week sta ik aan de start van de Marathon van Leiden. Zonder gras maar of ik dat ga missen?