In 2009 liep ik mijn eerste Leiden Marathon. Te veel bochten, te veel bruggetjes en te eenzaam. Die ga ik nooit meer lopen zei ik toen, en daarom liep ik er het volgende jaar toch weer. Nog steeds dezelfde bruggetjes en eenzaamheid, dus wr zei ik dat ik er nooit meer zou lopen. Maar dat was 2010. In 2011 stond ik raar genoeg toch aan de start om na afloop te zeggen dat dat echt de laatste keer was. En nou mag je raden wie er in 2012 gewoon weer aan de start stond van de marathon van Leiden. Juist ja.
Marathon Leiden ging te snel              20 mei 2012
Na regen komt zonneschijn
Midden in de nacht. Zaterdag nacht. Ik word wakker van regen en hagel op het dak en tegen het raam. Hondenweer, en ik moet morgen een marathon gaan lopen. De marathon van Leiden en ze hadden nog wel van dat prachtige weer beloofd. Ik draai me een keer om en probeer nog een paar uur slaap te pakken. In ieder geval meer slaap dan verleden week voor de marathon van Zeeuws Vlaanderen, boven de kroeg en naast de koffieshop. Zo goed en zo kwaad als het kan probeer ik die regenbuien te vergeten en loop in gedachten alvast de route van de marathon. Onderweg val ik kennelijk in slaap want de wekker roept me voor de zondagochtend. De tas staat al klaar en ik doe er nog een broodtrommel bovenop, en een banaan. Op naar Leiden. Voor mijn doen ben ik wat aan de late kant waardoor ik het niet meer red om nog naar de Twitter verzamelplek te gaan. Ik ga vast het startvak en maak een praatje met een wheeler die de halve marathon op armkracht in zijn invaliden-sportmobiel gaat doen. Wat een knappe prestatie, zeker op dit parcours. De regen van vannacht heeft plaats gemaakt voor de zon. Werkelijk waar, Leiden lijkt wel altijd geluk te hebben en het zorgt voor een vrolijke stemming onder de lopers. Das maar goed ook, want ik mis opzwepende muziek en/of meezingers. Het is een beetje saai. Het mannenkoor dat kort voor het startschot het Wilhelmus zingt brengt nou ook niet echt de sfeer waarop ik hoopte. Jazeker, ik ben chauvinist en waardeer het volkslied, maar om nou te zeggen dat dat zorgt voor een wervelend begin van een marathon? Ok, het is traditie hier.
Wat zullen we vandaag eens doen
Mijn doel van vandaag had ik al bekend gemaakt en ook dat is ontstaan uit traditie. De vorige keren liep ik, ook in die volgorde, 2:58 - 2:57 en 2:56. Dan kan je dit jaar toch niks anders verzinnen dan een mooie 2:55. Zeker na de maffe marathon van Zeeuws Vlaanderen van verleden week vind ik het wel allemaal even best zo. 2:55 is meer dan hard genoeg en altijd nog een uitdaging. Met in mn achterhoofd het grotendeels onverharde parcours van verleden week gunde ik mezelf wel een beetje rust. Over drie weken komt al weer de marathon van Amersfoort dus kan een beetje verstandig lopen vandaag geen kwaad. We vertrekken en ik wil dus een 2:55 hebben. De eerste kilometer is gezellig vol maar daarna komt al de rust. Vanaf station Lammenschans is de brede weg een oase van ruimte vergeleken bij verleden week. Dan gaat het al snel de polder in, over de snelweg naar Zoeterwoude Dorp. Een klein dorpje maar groots als het om sfeer gaat. Iedereen leeft mee en behulpzame vrijwilligers bij de drankpost van de 5 km waar ik in 0:19:30 langs kom. Veel te snel voor het mooie maar dat maakt me nu nog niet zo veel uit. Het loopt wel lekker. We lopen over een smalle polderweg en naast me in de heldere boerensloot zwemmen een paar gigantische karpers. Er wordt druk met de staarten gemept en van een kenner heb ik inmiddels begrepen dat dat iets met voortplanten te maken heeft. Vreemd, dan ga je toch niet met je staart meppen? Snappen doe ik het niet maar ik ben dan ook geen bioloog.
Na 7 km gaan we recreatieterrein de Vlietlanden in. De regen van vannacht in combinatie met de zon van nu, maken van dit gebied een Turkse Sauna. Warmte kan ik altijd goed hebben tijdens het lopen, maar je ziet hier de warme damp hangen en het voelt tijdens het lopen als een warme natte handdoek over je heen. Mooi gebied, maar nu zeker niet lekker om in te lopen. De 10 km passeer ik in 0:39:05 en denk dan dat ik dat netjes heb gedaan.
Illegale post op de Annie Romeinsingel
Na de vaste ronde door de Vlietlanden (waar het nog klammer is geworden) kom ik bij de tijdklok van het 30km punt. Oeps, 1:57 en een beetje. Zonder er op te letten loop ik precies hetzelfde tempo als in Rotterdam waar ik op een PR uit kwam van 2:45 . Dat is vandaag totaal niet de bedoeling en al zeker niet afgesproken met mezelf. Nog 12 km en ik heb 58 minuten over voor de tijd die ik wil halen. Dat is wel een hele ruime marge. Gelukkig komt er gelijk een sponspost aan waar ik dapper gebruik van maak door de spons boven mn hoofd leeg te knijpen. Een heerlijke koude douche. Ook bij volgende drank- en sponsposten neem ik een even-stil-staan-pauze om te drinken om uiteindelijk een lange pauze te nemen bij die leuke mensen op de Annie Romeinsingel. Beloofd is beloofd. Ze staan hier elk jaar met hun illegale verzorgingspost, zoals ze het zelf noemen. Ik vertel ze dat ik ze in mijn verslag van verleden jaar geroemd heb. Ze staan er met stukken banaan, partjes sinaasappel, water, sportdrank en cola. Net als verleden jaar sporen ze me aan om weer snel verder te gaan maar dat wil ik helemaal niet. Dit zijn van die mooie momenten waar ik echt van kan genieten. Spontane mensen die dit voor de sporters doen. Geweldig. Na ze voorgerekend te hebben dat ik nu nog iets van 25 minuten heb voor ruim 5 km vertrek ik weer. Als ze dit lezen: Nogmaals bedankt
Beter te vroeg dan te laat
Even tijd rekken maar het helpt niet. Ik kom echt te vroeg aan en zeker in het zicht van de finish vind ik dat je toch moet rennen. Ok, dan maar niet de lol van de gewenste 2:55 en ik kom in 2:52 over de streep. Absurd hoe makkelijk dit ging vandaag, zeker als je weet dat ik er al een paar marathons op het zitten dit jaar.
Dat is twee keer de tijd van de 5 km, maar ik vergeet gemakshalve even dat ik 2:55 wil en dat dit dus te snel is. Dan gaan we slingerend de wijk Stevenshof in waar verleden jaar die leuke mensen met drinken en stukken sinaasappel zaten. Zouden ze er dit jaar weer... En ja hoor, op km 14 staan ze weer buiten met een tafeltje met bekers drinken en fruit. Als ik langs ren bieden ze me wat aan maar ik bedank voor dit moment. Ik roep dat ik er het tweede rondje graag gebruik van maak. Tot straks!  Dan gaan we weer terug naar Leiden centrum. De tijd die ik aan het lopen ben weet ik niet meer. Ik heb niet op de klok gelet maar het zal wel goed zijn. In de Constantijn Huygenslaan worden, op precies hetzelfde punt als vorig jaar met mijn haas-klus, fotos van me gemaakt maar kon me tijdens het langsrennen de naam van de fotografe Hermien niet meer herinneren. Sorrie Hermien, maar wel weer bedankt voor de fotos.
Onder de tunnel van het station door en naar de Rembrandtbrug die er nog steeds knap puntig bij ligt. Elk jaar hetzelfde. Elk jaar, hoe klein ook, een kuitenbijtertje.
Stad uit en ik ben benieuwd of er nog ergens onderweg een bekende van me staat om af en toe Hup-hup te roepen. Of een andere onverwachte kreet. Op een gegeven moment is werkelijk alles goed wat ze roepen. Het is stil onderweg en het blijft stil. Logisch, het secretariaat zit aan de examenstudie, de voorzitter ondersteund haar waar nodig, het erelid zit in Berlijn en de vaste motor-fanclub is aan het werk. Logisch allemaal, maar wel eenzaam. Maar dan zie ik, op de Vrouwenweg tussen Leiden en Zoeterwoude iemand in een donkerrood T-shirt staan. Gek genoeg wordt mijn aandacht veel meer getrokken door het shirt met geel-zwarte opdruk dan door de persoon die in dat shirt zit. Zo'n shirt heb ik ook! Het is het roparun-shirt van team Tref&Co waar ik verleden jaar in mee liep. Pas dan word ik wakker en zie ik dat het Martin is die er staat! Speciaal voor mij. Martin loopt een stukje met me mee maar doet verder niet mee aan deze marathon of zo.
Hij spaart zich voor komend weekend als Tref&Co weer naar Parijs vertrekt om terug te komen lopen. Een meer dan geweldige onderneming die ik helaas verleden jaar voor de laatste keer heb meegedaan. Martin wenst me verder geluk en weet nu ook weer wat 15km uur is terwijl je gezellig aan het bijpraten bent.  Dat was leuk, toch nog een bekende tegenkomen. Maar nu de werkelijkheid weer. De drankpost van Zoeterwoude Dorp gebruik ik om te drinken. Niet dat ik dorst heb, maar nog voordat ik dorst ga krijgen. Verstand komt met de jaren. Dan de polder in en langs de sloot waar nog steeds die dikke karpers aan het paren zijn. Zij wel.
Ergens in de komende kilometers pikt Martin me weer op. Hij heeft eieren gekozen voor zijn geld en is nu op de fiets. Ik twijfel er niet aan of Martin had mijn tempo nu goed bij kunnen houden. Omdat ik veel te vroeg aan dreig te komen ga ik een paar keer wandelen. Geeft me gelijk de gelegenheid om met hem bij te praten over Tref&Co en hun plannen voor het weekend. Martin vertelt ook wat verhalen en ondertussen komen we toch weer akelig dicht in de buurt van de finish, maar ook veel te vroeg.
De laatste km breekt aan en ik heb nog 8 minuten voor die voorspelde 2:55. Ik wandel het centrum in en zie dat Martin van de route af is gehaald. Jammer, dan maar geen foto's. Maar dat wandelen wordt te gek. Het ziet zwart van de mensen bij de Morspoort en ik kan het niet maken om hier een beetje de toerist uit te hangen.


Ik hobbel Leiden in en neem het obstakel van de Rembrandtbrug voor de tweede keer vandaag. Niemand ziet me nu ik op het Galgewater ben aangekomen en ik ga wandelen. Best mooi hier eigenlijk. Aan de overkant dreunt een mannenkoor zeemansliederen over het water. Kijk, dat past hier nou goed bij.

Hoe leg ik nou zo'n marathon, of beter nog, mijn marathon uit aan mensen die niet aan duurloop doen? Of aan sporters die er een vermogen voor over hebben om onder een bepaalde tijd te lopen? Ik weet het niet. Ik heb gewoon heel veel geluk dat het me redelijk makkelijk af gaat en inmiddels afstand kan nemen van meningen dat ik altijd maar sneller moet, anders moet trainen, eten, bewegen en meer van al die ongetwijfeld goed bedoelde tips. Ik doe mijn ding op mijn manier en probeer te genieten van sfeer het moment. Dit keer ging dat trouwens beter dan verleden week. Na een marathon heb ik hooguit een beetje gezonde spierpijn, maar dat hoort erbij. Ik mag, nee, ik moet tevreden zijn. Nu eerst drie weken pauze voor de marathon van Amersfoort waar mijn doel is om lekker door de bossen te lopen. Gewoon genieten. Dit was in ieder geval voor mij de laatste keer Leiden. Net zoals alle vorige keren de laatste keer waren.

------

Inmiddels heb ik een reaktie gekregen van "die mensen van de Annie Romeinsingel".

"Hallo Frank,
Wij, die mensen van de illegale post op de Annie Romeinsingel, hebben met veel plezier je verslag gelezen. Naast een geweldige loper ook nog een leuke schrijver! Leuk om te lezen dat onze post zo gewaardeerd wordt, wij vinden het zelf heel gezellig om te doen!
Groeten [...] "

Ik krijg een mooie medaille en een koude Aquarius Lemon, maar die vind ik alleen maar lekker als ik onderuitgezakt in de tuin zit. Niet na het sporten. Dan maar liever water om de eerste dorst weg te werken. Banaantje er bij, sinaasappeltje, en wat hebben ze bij het volgende kraampje? Granenwater. Toch maar eentje proberen dan, en precies op dat moment is Martin weer daar waar ik hem niet verwachtte. Betrapt.
Linksaf, de gracht op en naar de finish toe. Nou ja, die van de halve marathon dan. Ik moet nog een rondje. Ik krijg een flash back naar verleden jaar toen ik Ronald hier naar voren gescholden heb om zijn PR te gaan halen. Wat lukte. Ik mag weer links aanhouden en de speaker roept over mij dat het er nog fris uit ziet. Dank je. Ik zie dat de klok voor mijn halve marathon op 1:22:10 staat en schrik met rot. Dat is veel te snel. Dat klinkt misschien wat raar maar ik wil deze marathon lekker uit kunnen lopen zonder kapot over de streep te komen. Dit moet echt wat rustiger aan besluit ik en begin aan de tweede, saaie, ronde.