Ja, ik vind het nog steeds leuk en zal het ook altijd leuk blijven vinden. Daar gaan we nog een keertje. Vandaag staat de marathon van Amersfoort op het programma. Nummer 7 dit jaar. Het is de omgeving waar ik lang geleden de eerste hardloopstappen gezet heb. Daarna, toen het niet meer hoefde, gingen de sportschoenen de kast in tot ik ze 5 jaar geleden pas weer tevoorschijn haalde. Beetje spijt heb ik wel dat ik destijds niet door ben blijven gaan met lopen.
Overleven in Amersfoort                      10 juni 2012
De vrolijke reiziger
Vandaag dus de kans om op historische bodem iets goed te maken. Een vroege marathon dus ik stap goed gemutst om even over half 8 in Alphen in de trein naar Utrecht. Mooi weer, de zon staat al te stralen en met een enthousiast "Goeiemorgen" naar mijn buurman in de bijna lege trein neem ik plaats. "Noem dat maar goeie morgen!" knort deze man vol van sarcasme terug. Hoe verteerd van ellende kan je zijn zeg, 's ochtends om half 8. Mijn "Waarom geen goede morgen dan?" wordt retorisch beantwoord met een beperkte maar veelzeggende reactie: "Noem je dit een trein dan? Dit is geen trein. Dit is een vuilnisbak." Ook ik heb gezien dat de trein nou niet echt schoon is. Spreek uit als "vies". Kennelijk is een kudde wilde olifanten of dronken feestgangers hier gisteravond te keer gegaan met de inhoud van de Mc Donalds of de Burger King. Servetten, bekertjes en restjes waar ze kennelijk geen trek meer in hadden liggen overal, zelfs tot tegen de ramen. Ik probeer het humeur van de man nog een beetje op te krikken maar dat is een absoluut nutteloze poging. "En dan komt straks ook de conducteur nog langs en die vraagt dan naar een kaartje", gruwelt hij verder. "Alsof ik een kaartje nodig heb om in een vuilnisbak te moeten zitten!" Daar heeft hij wat mij betreft een punt. Op de automaat kan je kiezen voor 1e of 2e klas, maar niet voor Vuilnisbak. Ik besluit mijn dag niet verder te laten verstoren door zijn gelijk, dat tegen de verkeerde gericht is, en verdiep me in mijn muziek.
We draaien hem een poot uit
In Utrecht mag ik overstappen op de trein naar Groningen waarvan de borden ook voorspellen dat hij stopt in Amersfoort. Ik kies voor zo'n zitplek voor 4 personen en hoop lekker ruim te kunnen zitten. Dat lukt niet want het is druk in de trein. Druk met sporters en druk met anderen. Zo ook een clubje van 2 heren en 3 dames die zo te zien al jaren genieten van hun AOW. De heren, waarvan eentje voorzien van een al jaren versleten petje, gaan samen op een bankje schuin aan de overkant en de
drie dames sluiten bij mij op de vrije plekken aan. Ze zijn in ieder geval vrolijker dan de vuilnisbakman uit de vorige trein. Als ze nog maar net zitten volgt een forse klap in de trein door het aankoppelen van een ander treinstel. "Petje" concludeert onthutsend logisch dat je "daar je vinger ook niet tussuh mot hebbuh" en wordt door "breitas" ondersteund met een welgemeend "Dat ken je wel segguh ja!" De stemming zit er in.
Ze gaan naar Groningen begrijp ik, en dan nog verder. Geen idee waarheen precies maar ik schat in dat ze een bon uit de Libelle of Margriet geknipt hebben voor een onvergetelijke dagtrip. Toos tegenover me troost Annie naast haar met de geruststellende mededeling dat de wc's in de treinen een stuk ruimer zijn dan die in de bus verleden week. Annie is daar ongegeneerd gelukkig mee en deelt onbedoeld de rest van de coup mee dat je op een wc in de bus je kont niet kan keren. Nee, zij zeker niet. Breitas verklaart mij nog even dat Annie tot voor kort helemaal niet reisde maar sinds een tijdje zelf kan bepalen waar ze gaat of staat. Ik voel medelijden maar gelukkig helpt Annie me uit de droom dat "Hij nooit ergens heen wilde." Ik gok dat "hij" nu toch voor goed ergens heen is gegaan en dat Annie door breitas en Toos is opgevangen en nu met Petje en Joppertje mee op pad mag.
We zijn het station nog maar net uit of een werkstudent met koffiebar op z'n rug komt binnen en presenteert zijn handel. Breitas en Toos beginnen enthousiast te roepen dat het nog ver is naar Groningen en dat ze wel trek hebben in een bakkie. Petje roept vanaf de overkant "Dit rondje is van mij" waarop breitas gelijk aan Annie en Toos aan geeft dat ze Petje "wel effe een poot uit zullen draaien als hij toch de knip trekt." Joppertje geeft Petje fijntjes aan dat dat hem z'n hele zakgeld gaat kosten maar dat maakt Petje niks uit. De koffie, melk en zoetjes worden verdeeld en omdat de
dames Petje echt een poot uit willen draaien bestellen ze ook bij de koffieboy nog twee pakjes stroopwafels. De dames hebben dan vier stroopwafels voor z'n drietjes en ik krijg de vierde aangeboden. Lief, maar ik sla af omdat ik net mijn boterhammetjes naar binnen heb gewerkt. De laatste stroopwafel verdwijnt dan in de breitas van Breitas en in gedachten zie ik het gezicht van haar kleinzoon voor me als hij over een week of 6/7 deze lekkernij uit de tas van oma krijgt. De boffert. Weer een melkgebitje naar de schroothoop.
"Vlak" lopen wordt het doel
Mooi op tijd in Amersfoort, prachtig weer en ruim voor de start sta ik bij de start van de marathon van Amersfoort. Ik ontmoet John die ik ook in Utrecht, Enschede, Zeeland en Leiden al tegen kwam. Heerlijk gestoorde kerel die ook gewoon loopt om het lopen en lachend over de streep komt als het een keer tegen zit. John wil rond de 3:30 gaan lopen en mijn doel is om zo vlak mogelijk te gaan lopen. Met een succes en tot straks nemen we afscheid. Het is in grote tegenstelling tot gisteren warm, de zon staat te stralen en het is een heerlijke dag voor een marathon door de bossen in 
de omgeving van Amersfoort. Eerst nog wat straten door de bebouwde kom, maar dan gaan we de natuur in. Sterker nog, we rennen door de dierentuin van Amersfoort maar alles wat ik zie geen dieren. Als snel merk ik dat dit vandaag niet mijn loopdag is en dat het me totaal niet lukt om het tempo vlak te houden. Had ik nou toch die stroopwafel van Breitas maar genomen.
Na 10 km komen we op militair terrein de Vlasakkers terecht en krijgen we een klein stukje zandpad. Het gaat nergens om maar het is net dat laatste zetje dat ik vandaag nodig heb om te voelen dat het niet lekker gaat. Het gaat zwaar en dan komen er op de oefenbaan ook nog twee kleine klimmetjes. Ze vallen meer dan totaal in het niet bij de tocht van Esther Devilee die van de week voor het goeie doel 4 keer de "Alpe d'hu6es" op is gegaan. Ik ben een watje om van deze speldenprikjes nu iets te vinden en hobbel verder in de richting van de Appelweg terug naar het centrum van Amersfoort. Daar gaan de laatste kilometers heuvel af en het laatste stuk over de ring rond de stadkern. Prachtig daar, geweldig goed geregeld en lekker enthousiast publiek. Als ik op het 20km punt ergens op de grachtengordel loop, schreeuwt een heel enthousiaste man uit het publiek: "Kom op h, nog 1 kilometertje. Stelt niks voor. Je kan het!" Ik hou iets in, kijk om en roep terug dat hij daar voor mij nog anderhalf uur bij moet tellen." Uit de grond van zijn hart klinkt het dan; "Shit man, je doet de hele. Succes!".
Dit is vandaag het tegenovergestelde van vlak lopen, wat dus weer een bewijs is dat ieder marathon, iedere dag, gewoon weer heel anders is. Deze marathon is prima georganiseerd. Overal verkeersregelaars, een compleet verkeersvrij parcours en elke 2,5km een drankpost. Dat kom je nergens anders tegen. Zelfs toiletten bij de verzorgingsposten en in de middle of nowhere nog iemand die met een tuinslang een verfrissende douche aanbiedt. Wat dat betreft echt dikke complimenten voor de organisatie.

De tweede ronde is nagenoeg identiek aan de eerste. Dit keer geen dierentuin maar een stukje rijtuigenloods van de spoorwegen. Ok, het is weer eens wat anders. En dan weer door naar die Vlasakkers waar nu een stukje extra gelopen moet worden, met een keerlus om precies die 42195 meter te krijgen. Weer die heuveltjes over, maar ruim vr die tijd is de koek eigenlijk al op bij mij. Weer die stroopwafel van Breitas?
Dat maakt het zware lopen vandaag leuk, en mijn tijd van 1:24:00 op de halve marathon lijkt bedrieglijk mooi. Het voelt zo anders vandaag en mijn km-tijden wisselen, ook door het wisselende parcours, enorm. Hoezo, ik wilde vlak lopen?!
Springende fan langs de kant
Zou deze laatste marathon op rij er dan toch eentje te veel zijn? Nee, dat is het zeker niet. Hoe vaker is ze loop hoe minder ver het lijkt. Het ontbreekt vandaag gewoon een beetje aan gedrevenheid, of beter gezegd, het is vandaag voor mij meer het ludieke van het meedoen dan dat ik me kan motiveren voor een bepaald schema. Over een eindtijd al helemaal niet gesproken. Deze ronde wordt zoals te verwachten was weer veel gewandeld en gepauzeerd bij drankposten. Ook een beetje dollen met publiek hoort er bij. Er moet tenslotte nog wel gelachen worden onderweg. Op de Amersfoortsestraat staat een superenthousiaste fan met een spandoek "Kanjer" te springen. Het is Anne van Dalen die wat mij betreft de prijs voor "fan van de dag" zo op kan gaan halen. Als ik haar kennelijk te verbaasd aan kijk tijdens het langslopen, roept Anne me nog even na;  "Ja, dat ben je. Een kanjer."
Met een grijns loop ik verder in de wetenschap dat de rest van het parcours wat makkelijker wordt en dat ik er bijna ben. Het gebruikelijke rekenwerk, waar ik nooit mee zal stoppen, maakt me duidelijk dat ik ook vandaag wel weer makkelijk binnen de drie uur binnen zal komen. Als vlak lopen me niet lukt, laat dat dan maar het doel zijn. In de oude straten rond de stadskern van Amersfoort is de sfeer nog leuker geworden. Versierde straten, kroegbezoekers staan massaal voor de deur en zorgen voor een warm onthaal. Trotse kinderen met hun medaille van een ongetwijfeld kortere loop al om hun nek, lopen met net zo trotse ouders langs de route. Lopers die de halve marathon al gedaan hebben moedigen inmiddels ook aan. Dit is sport, dit is beleving.
H h, de eindstreep
Nu ook voor mij de laatste meters, een paar keer de hoek om en ik hoor dat de speaker mij al in het vizier heeft. Voor me nog een loopster van de halve marathon die dus net als ik bijna 3 uur bezig is. Wel en prestatie maar volgens mijn kan je dan beter kiezen voor een wat kortere afstand. Ik pers er nog een beetje "snelheid" uit en kom over de Amersfoortse streep in 2:55:30. Zo, dat was dan marathon nummer 7 dit jaar. Afvinken en heel snel vergeten. Of eigenlijk niet vergeten en het een les laten zijn dat ik moet gaan trainen om deze afstand wat makkelijk te leren lopen zonder steeds te wandelen. Als het in Rotterdam kan, dan kan ik het ook ergens anders.
Ik pak een warme douche, een boterham, een fles drinken en de trein naar huis. Vanuit de trein zie ik onder het spoor door nog steeds lopers van de marathon richting hun laatste 2 kilometer gaan. Een vreemd gezicht als je daar anderhalf uur er voor zelf ook hebt lopen zwoegen. Maar ik ben gelukkig al klaar. Naast me dit keer geen Breitas of Petje, maar een enthousiaste bewoonster van een centrumstraat in Amersfoort. Ze vertelde, als bewoonster van een straat waar de marathon door heen gaat, hoe zij die dag ervaren heeft en laat foto's zien van lopers in haar straat. Leuk om te horen dat het een evenement is dat ook wordt gewaardeerd door niet-lopers. Amersfoort is een leuke gastvrije stad.

Dit was dan marathon nummer 25, zo ongeveer mijn slechtst gelopen marathon tot nu toe. Eerst maar eens focussen op een snelle halve marathon in Haarlemmermeer begin september. Mijn les voor vandaag is dat ik meer moet gaan trainen om fatsoenlijk een marathon uit te kunnen lopen. De echter lopers zullen zeggen dat ik berhaupt eens moet gaan trainen volgens een bepaalde opbouw of schema. Wie weet hebben ze gelijk. Groot gelijk zelfs.