Zaterdagmiddag. Ik haal Ronald thuis op en de CD in de auto gaat aan. Hard aan, maar dat moet ook wel op onze leeftijd. We gaan naar Zwolle voor een luxe hotelovernachting, een heerlijke pastamaaltijd en een leuk weekend. Wel zondag “even” de Zwolse Marathon lopen want daar gaat het natuurlijk allemaal om. Ronald wil graag, heel graag zelfs, onder de 3 uur finishen. Lukt het niet, geen man over boord, maar wel jammer. We gáán er voor, net als in Eindhoven verleden jaar maar dan met een leukere finishfoto.
Zwolle, Zalk en zwoegen      30 sept 2012
Super Hotel
We checken in in Hotel Lumen dat tegen het stadion van PEC Zwolle, onze start- en finishplek morgen, aan is gebouwd. Een prachtig nieuw hotel dat van alle gemakken
...
Wil ik dat wel zien!
Na de vijfsterren pastamaaltijd verkennen we een klein stukje van de marathonroute, de laatste 500 meter om precies te zijn. De molen, de tunnel en de weg om het stadion heen. Hoe voelen we ons hier morgen? Hoe kapot zijn we dan? Hoe laat zijn we hier weer terug? En bij mij de extra vraag, hoop en vurige wens… Het gaat hem toch wel lukken?! Dit keer toch wel. Alsjeblieft?! In het hotel gaan we aan de thee en koffie en ook onder andere Geert en Nesrine schuiven aan. Pechvogel Nesrine, snelste Libanese vrouw, die tegen een lastige beslissing aan zit te hikken; wel of geen knieoperatie in oktober?
Klaar voor de start
Onderweg naar het stadion en in het startvak worden verwachtingen en wensen uitgesproken. Vaak hoor ik de angst voor de harde wind die er blaast, de eerste helft vandaag vaak tegen. Het laat me koud. Ik probeer wel door te stampen. Ronald en ik gaan samen lopen en hij mag natuurlijk zoveel mogelijk achter me schuilen bij die tegenwind. We gaan weg op 4:13 min/km waarmee we met een beetje speling op die 2:59 uit gaan komen. Ronald gaat zijn eigen tempo bepalen en ik ga een poging wagen hem daarbij te helpen. In het startvak wenst John ons nog succes, en dan zijn we er klaar voor. Terwijl de speaker nog 2 minuten voor de start aan geeft bel ik de thuisbasis van Ronald op. Daar zit Miranda klaar om de informatie die ik onderweg door kan geven gelijk te twitteren. Dan gaan we op pad voor 42,195 km loopplezier.
Hij wordt wat stiller
Dat ik de slaap niet gelijk kan vatten na de shockerende vertoning zal niemand verbazen. Om een uur of 1 val ik in slaap, word nog tig keer wakker die nacht maar dat past binnen de verwachtingen. Eindelijk is het half acht. Douchetijd en zonder tegen het raam aan te gaan staan overleven we ook dat. Ik maak mijn flesjes sportdrank voor onderweg klaar; water bij het poeder. Doe ik anders nooit, drinken voor onderweg, maar nu worden ze bij de 20 en 30 km voor me neergezet door de organisatie. Toch maar eens proberen of dat werk, drinken onderweg. De 5 druivensuikertjes zitten al in zilverpapier gewikkeld in mijn broekzak. Voor onderweg, als ik ze niet vergeet tenminste. We gaan naar de ontbijtzaal een Ronald oogt ontspannen. Wel wat stiller dan normaal maar dat kan geen kwaad (…). Ik eet wat ik altijd eet, neem nog een bak koffie en een extra banaantje en dan is het wel goed zo. Terug naar de kamer voor de laatste voorbereidingen. Wedstrijdshirt en korte broek aan en dan zijn we klaar voor de bloggersmeeting. Ronald is inmiddels heel stil geworden. Zenuwen?
is voorzien. Op onze ontdekkingstocht door het hotel vinden we ook een fitnessruimte waar allemaal glimmende stukken metaal in een rek langs de muur liggen. Zonder gebruiksaanwijzing zou ik niet weten wat ik daar mee moet. Ik wil er een paar uit het rek pakken maar ze zitten vastgeschroefd of zo, neem ik aan. Afblijven dus, hoewel ik graag even een uurtje of 2 met wat van die dingen had gestoeid. Helemaal mijn hobby. In de lounge ontmoeten we hardlopende zuiderbuur Geert die, als het gaat om gortdroge humor, een halfbroer van Urbanus
zou kunnen zijn. Bij een van zijn verhalen schiet ik vreselijk in de lach, maar dàt bleek nou net "geen 'n wits" te zijn maar een waar gebeurd verhaal in de Belgische politiek. Oeps. De startnummers halen we ook op in het hotel en we ontmoeten steeds meer (on)bekende lopers. Dan nog een snelle blik werpen in het stadion waar we morgen om 10:30 uur vertrekken en (hopelijk) om 13:29 uur weer binnen zijn.
We sluiten voor mijn doen de avond vroeg af en gaan naar onze kamer waar de spullen voor de-dag-van-morgen klaar worden gelegd. Als ik even later op bed de laatste zinloze twitterberichten lig te versturen valt me op dat de tussenmuur naar de doucheruimte is voorzien van een manshoge, zachtgroene, melkglas ruit. Als ik daar wat van zeg legt Ronald uit dat je daar echt niet door heen kan kijken. Behalve dan, vervolgt hij, als je er heel dicht tegenaan gaat staan, waarna hij uit bed sprint, naar de badkamer gaat en tegen de ruit aan gaat staan… Oh mijn God, dat ik hier getuige van moest zijn. En ook nog net voordat ik wil gaan slapen.
Eerst een halve ronde in het stadion over de kunstgrasmat, dan het stadion uit en via wat rechts-links combinaties door de tunnel en langs de molen Zwolle uit. Even zoeken naar het juiste tempo; 4:13 zit op mijn netvlies gebrand. Om vandaag te ontsnappen aan de garmin-afwijking heb ik een alarm ingesteld dat iedere 4:13 af gaat. Hoe simpel kan het zijn. Op die momenten moet ik bij het volgende km-bordje zijn.

Het bordje “1 km” staat gewoon verkeerd en komt zeker 150 meter te laat, dat kan niet anders. Alle horloges met km-aanduiding piepen gelijktijdig en zouden te vroeg zijn. We nemen aan dat de organisatie zich vergist heeft en het halve rondje in het stadion is vergeten mee te tellen.
Vliegende Garmin snel gerepareerd
We komen in het goede ritme. Zonnetje en wel wat veel wind maar voor de rest prima. De eerste km’s gaan keurig in 4:12/4:13. Ik doe wat Ronald aangeeft en loop voor hem uit met voortdurend aandacht voor tempo, tijd en kilometerbordjes. Ronald volgt me dicht en zit zo dicht op m’n hielen dat hij me in de eerste 9 kilometer 8 keer met zijn voeten op mijn benen raakt. We blijven overeind maar het geeft aan dat hij kennelijk nog steeds erg close met me wil zijn na onze wilde nacht in het hotel. Zijn affectie gaat zelfs zo ver dat hij, terwijl hij schuin rechts achter me loopt, met zijn linkerarm tegen mijn rechter elleboog aan botst. Loop ik zo breed of wil hij iets van me?! En dan gebeurt het onvermijdelijke. Als zijn pols me voor de derde keer raakt verliest hij zijn horloge. Ik hoor dat hij luid en duidelijk onze schepper op onwelvoeglijke wijze aanroept. Kort gezegd, de vloek moet in Zwolle te horen zijn geweest. Ik voel het gebeuren, kijk om en zie zijn horloge door de lucht vliegen. Wonder boven wonder tussen de andere lopers door en ook de 2 fietsers achter ons rijden er niet overheen. Ik ga vol in de remmen en ren terug om hem op te rapen. Gelukkig, hij doet het nog en op een krasje op de kast na geen ellende. Het veertje van het horlogebandje is uit de kast geschoten maar zit nog wel in het bandje. Terwijl ik een sprint trek terug naar Ronald en zijn groepje brul ik dat hij door moet blijven gaan, dat zijn tempo goed blijft en dat ik er zo wel aan kom. Ik sluit weer aan, bewaar zijn horloge en zeg dat ik het zo bij de 10km wel af geef aan een van onze bekenden die daar vast wel staan. Ik hoop dat hij het daar mee eens is omdat hij dan de rest van de marathon volkomen moet vertrouwen op anderen in plaats zelf steeds te klokken. Wie weet is dat wel een manier om meer ontspannen te lopen; Tijdloos naar een sub3. Helaas, ik had het kunnen weten :-) . Ronald wil het horloge hebben en zet het pennetje weer in de kast. Terwijl hij de kreet slaak “Je bent Garmin expert of niet.” doet hij het horloge weer om. Jammer denk ik, jammer. Wie weet was mijn idee wel eens leuk geweest. Nog 32 km te gaan. Nu eerst richting Kampen.
De trein rijdt door
Net als Ronald het horloge weer om heeft belt Miranda mij op om de stand van zaken te horen. We lopen dan op de 9,6 km en keurig op schema. Het gaat buiten het schoppen en het horloge na best lekker, vind ik. De bocht om en daar staat op het 10km punt de drankpost, met een tafeltje vol met flesjes. Ronald draaft door het smalle pad op en ik houd halt bij de tafel. Even zoeken… Hebben, het flesje van Ronald. Het satéprikkertje met vlaggetje met de tekst “RR” breek ik er af, haal het dopje van de fles en een sprint achter Ronald aan. Het heeft iets weg van een stempelpost tijdens de 11-stedentocht, denk ik.
Onderweg houd ik de route zo kort mogelijk, zoek bij iedere bocht de ideale lijn want elke meter telt. Als we bij een rotonde uitkomen wil ik de weg schuin rechts naar voren volgen en wijs ook die kant op. Terwijl ik die kant op wijs hoor ik Ronald roepen “Links!” en begrijp er geen moer van. Blijkt hij weer een dame in het vizier te hebben die hem filmt. Sorry, ik loop nogal met oogkleppen op maar Ronald weet dus duidelijk meer te genieten onderweg. Dan komt er rond de 13 km een zwaar stuk. Boven op de dijk langs de schitterende uiterwaarden waait het fors. Maar het is er prachtig. Ik kan genieten van het uitzicht over de uiterwaarden van de IJssel. De IJsseldelta. Stralende zon, witte wolkenplukken boven het water de koeien die staan te grazen. Zo Hollands, zo oer-Hollands allemaal. Hier en daar bewoners die ons aanmoedigen maakt het feestje compleet. Ronald vraagt Viola een paar keer langszij en krijgt de algemene drinkfles aangereikt.
We krijgen een paar lopers in ons kielzog mee en ook Viola, een van de vrijwilligsters van deze marathon fietst met ons mee.

Er ontstaat een treintje van lopers die mooi gebruik maken van mij als locomotief. Gelijk hebben ze.
Nog steeds mooi op schema
Mijn eigen tijd vandaag maakt niet uit, alles voor het goeie doel, die sub3 van Ronald die er ook op de 17 km nog prima in lijkt te zitten. Ondanks het feit dat hij zelf af en toe denkt dat we te snel gaan, lopen we al km’s lang een constant tempo van 4:12/4:13 en kloppen "mijn" piepsignalen nog prima met de bordjes langs de route. We gaan het redden. Het moet en het kan. Nog wel, wat daar komt de brug over de IJssel aan, het 18 km punt. Wind pal tegen en een lekker klimmetje. Mooie gelegenheid nu het wat rustiger aan gaat om mijn druivensuikertje uit het zilverpapier te pellen en naar binnen te werken. Nu even door mijn neus ademen want anders heeft een droog druivensuikertje een catastrofale werking. Het lukt prima en we gaan de brug af, linksaf richting het halve marathon punt. Eerst nog even de drankpost van de 20km bezoeken en Miranda hangt op dat moment live bij me aan de telefoon. Nog steeds prima op schema en ik pak van de tafel de fles van Ronald en wonder boven wonder ook die van mezelf. Zelfde ritueel; sprintje achter de groep aan, fles overhandigen en weer op kop de groep richting Zwolle hazen. Zonnetje nu in het gezicht, de wind niet zo heel erg tegen maar ook niet echt mee en we stampen verder. Ik zie dat we op de 24km een hand vol seconden voor liggen op schema. Dat is al kilometers lang het geval en we lopen dus volkomen vlak op 4:13. Verwaarloosbaar naar mijn idee maar ik waak er voor dat het een seconde meer wordt. Ik voel met goed. Geen vermoeidheid, gewoon lekker lopen.
Ons Waterloo ligt vlak bij Zalk
Dan merk ik dat Ronald het tempo laat zakken. Prima, hij geeft het zelf ook aan door te zeggen dat hij even wil herstellen. Ik blijf wel op de tijd letten en zie dat we vanaf de 23 km tijd inleveren. En dan gebeurt waar ik niets van begrijp. Ronald, die zulke ongelooflijke tijden kan lopen, zo veel kilometers maakt en waarvan ik overtuigd ben dat hij het kan, gaat tussen de 23 en 27 km al tijd inleveren. Kom op, spoor ik hem aan, nu nog niet. Vasthouden die 4:13. Je kan het. Wind mee, terug naar Zwolle, we kunnen het, samen, het moet! Maar ik herken inmiddels het gezicht en de loopstijl van Ronald. Hoofd wat scheef, ogen naar beneden gericht, geen lekkere afzet. Dit gaat hem niet worden zo en baal enorm, voor hèm. Mijn maatje zegt het nu zelf ook hardop. “Laat maar Frankie. Het gaat gewoon niet.” Er volgen die kilometers een paar krachttermen die ik me goed voor kan stellen. Ik hoop dat het een kleine dip is en dat we straks het tempo weer op kunnen pakken maar geloof mezelf niet in die hoop. Het geloof in de sub3 was er, de hoop ook en de liefde voor de sport blijft nu over. Ik bedenk me dat we naar Zalk lopen waar misschien de kruidenvrouw nog peper heeft. Peper om bij Ronald op een zekere plaats, met of zonder vaseline, in te brengen. Ondertussen belt mijn thuisfront op en die begrijpen uit mijn antwoorden dat ik sterk twijfel aan die sub3. Ze spreekt me moed in en wenst ons hoe dan ook plezier. Tja, gelijk heeft ze, want daar gaat het om; plezier.
Als we op het 28km punt door Zalk lopen (nee ik had nooit gedacht dat ik daar ooit hard hollend doorheen zou gaan) staat daar het halve dorp met onze schare fans. Ronald loopt dan links naast me. Dat geeft mij de kans om op de vraag van de fans te zeggen dat we ons best doen, maar gelijktijdig rechts naast me mijn duim naar beneden te houden, en daarna 5 vingers omlaag te houden. Later hoorde ik dat ze de boodschap begrepen hadden.
Schakelen van Sub3 naar Funrun
Hier en daar maken we bij de drankposten en wat groepjes supporters een korte stop. Even een slap praatje om de stemming er bij ons en bij hen in te houden. En die stemming blijft prima omdat we gewoon bezig zijn om er een leuke run van te maken zonder dat we een horloge gebruiken.
We lagen vanaf hier achter op schema, maar we worden vooruit geschreeuwd. Zonder succes want na Zalk is het op, over en uit bij Ronald. We schakelen terug naar een dribbeltempo en besluiten er dan maar een funrun van te maken. Het geeft geen voldoening om te veel van jezelf te vragen om dan nog op een tijd van 3:01 uit te komen. Het sub3 doel wordt vandaag niet gehaald dus laten we er dan maar wat gezelligs van maken. Mij kost dat wat meer moeite dan Ronald. Ik  had het hem zo graag gegund en ik had er zelf een blessure voor over gehad om hem desnoods naar de finish te dragen want hij kan het echt. Rotsvast vertrouwen daarin. Oké, dan maar de knop om en genieten.
Bij de toegangsweg naar het stadion worden we opgewacht door een gezellige groep supporters. Ciska en Pascal zorgen voor de confettiregen en Nesrine maakt een mooie foto. We kunnen nog steeds lachen en zwaaien. Waarom ook niet.
Miranda belt ons op en daardoor weten we onderweg al dat John de Boer helaas uit is gestapt met een kleine blessure. Hij spaart zich voor de volgende marathon neem ik aan. Zo af en toe worden we ingehaald door estafettelopers, maar wonderlijk genoeg door heel weinig hele-marathon lopers. Hier en daar wat fotomomentjes, beetje dollen met bekenden of mensen die dat vanaf vandaag zijn en dan de binnenstad van Zwolle in. Als ik voor het eerst weer op mijn horloge kijk is dat rond het 39km punt en is het precies half 2. Toeval bestaat want dat is precies het tijdstip dat we hadden willen finishen. We kunnen er om lachen en draaien de laatste straten in onderweg naar het stadion.
Ik heb Miranda aan de telefoon die er getuige van is dat we het stadion in lopen en wij ons rondje over het voetbalveld maken. De laatste 200 meter en dan is het weer klaar. We besluiten deze leuke marathon in stijl af te sluiten met een koprol op de finishmat. Je moet toch iets doen om op te vallen. De klok stopt voor ons op 3:16:44 waarmee we 24ste en 25ste worden. Stom toeval want het is vandaag zijn 25ste marathon, hij loopt met startnummer 25 en dan is deze plaats op de ranglijst eigenlijk de mooiste. We horen de uitslagen van andere lopers waarbij Erik Kuijer niet onbenoemd mag blijven. Een supertijd van 2:49:51 waarmee hij eerste is geworden. Kees van de Wetering, bekend als mr. Routeverkenning van de Zwolse Marathon, komt in 3:23:48 over de streep.
Terug in het hotel nemen we een lekker douche zonder tegen de wand aan te gaan staan. Ronald laat nog wel de blaar op zijn voet zien die minstens zo groot is als de medaille die we gekregen hebben. Een joekel! In de lounge drinken we nog wat met de superfans die ons de hele week en zeker vandaag gesteund hebben. Onwijs bedankt daar voor. Het heeft van deze mooie marathon een feest gemaakt. Nu maar hopen dat het volgende week bij de Zeeuwse Kustmarathon ook weer zo gezellig wordt. Ik voel totaal niet dat ik vandaag een marathon gelopen heb. Laat dàt dan, samen met de lol die we gehad hebben, de opstekers zijn van dit weekend. Kom maar weer op met de volgende marathon, ik ben er al klaar voor.

Als Ronald en ik naar huis rijden hebben we het, onvermijdelijk natuurlijk, over de sub3 poging en de voorbereiding daarop. We hebben een totaal ander manier van voorbereiding en daar hebben we het over. Maar ook over trainingsmethoden, trainingsschema’s, sportvoeding en vrouwen. Waarom over vrouwen? Gewoon, omdat we het daar altijd over hebben.