Oudejaarsavond en we tellen met de tv-klok af naar 2012. De champagne gaat open en we wensen elkaar een goed nieuw jaar met vooral veel gezondheid. Want dt telt; gezondheid en vriendschap. En dan doe ik na een kwartier in het nieuwe jaar al iets fout. Nou ja, "fout"? Het is meer een combinatie van dapper en dom. Ik schrijf me in voor de Zeeuwse Kustmarathon omdat hij altijd zo snel vol is. Iedereen zegt die ie leuk en zwaar is dus daar wil ik een keer aan mee doen. Over 9 maanden ga ik vertellen hoe ik hem beleefd heb.
Zeeuwse Kustmarathon;  Heerlijke uitdaging      6 okt 2012
Is ie nou mooi of is ie zwaar?
Op internet alleen maar herosche verhalen. Te warm, te koud, te veel wind, maar ook vooral te gek om daar aan mee te doen. Veel strand, veel hoogteverschil en ook trappen. Ik kan me er niet al te veel bij voorstellen maar vind dat ik hem een keer gedaan moet hebben, de marathon waarover iedereen zegt dat het de zwaarste marathon van Nederland is. Als liefhebber van recht toe recht aan asfaltmarathons gruwel ik van die verhalen. De Berenloop op Terschelling waar ik in 2010 en 2011 aan mee deed waren prachtig en sommige stukken pittig, maar Zeeland zou zwaarder zijn. Het parcours gaat van Burgh Haamstede naar Zoutelande, gaat door een stukje bos, over veel strand en door nog veel meer duinen.
Het 10km punt ligt midden op Neeltje Jans, het 20km punt net voorbij Breezand, net voor Domburg de 30 en de 40 passeer je als je het feest in Zoutelande al bijna kan horen. Wel ook daar eerst nog even het strand op, als slagroom op het toetje. Om het geheel nog leuker te maken gaat het ook heerlijk op en neer. Bewuste keuze. Duinpaden worden gekozen in plaats van naastliggende fietspaden, en traplopen is kennelijk een hobby van de parcoursbouwer. Als je eenmaal "boven" bent heb je prachtig uitzicht of de Zeeuwse kuststreek. In n woord schitterend. Hieronder de hoogtekaart waarin je ook kan zien dat de laagste vlakke lijnen de stukken strand weergeven. Een kilometer of 10 over het strand zo te zien en dat bestaat, kenmerkend voor Hollands strand, uit zand en niet uit asfalt. Ik moet er aan geloven. Allemaal het gevolg van "even inloggen" om 00:15 uur op 1 januari.
Lange reis
Ik heb er voor gekozen om pas op de dag van de marathon zelf naar Zeeland af te reizen. Wel een lange dag, maar ach, dan ben ik deze maand 's avonds af en toe nog thuis. De wekker gaat om half 6, ik pak een douche en sluip de woonkamer in. Wammes [de hond.. red.] is wel wakker maar besteedt verder geen aandacht aan deze dwaas met sporttas. Tegen zessen sluip ik zachtjes het huis uit en ren naar de auto. Nee, niet om nu alvast warm te lopen voor de marathon, maar puur uit lijfsbehoud want het regent on-voor-stel-baar hard. Als dit maar niet de hele dag zo door gaat! Een krappe 2 uur later sta ik op een parkeerplaats in Zoutelande en het regent nog steeds. Nog steeds hard en Zoutelande is al volop in bedrijf om alles in orde te maken voor deze sportdag. Ik neem mijn ontbijtje in de auto, begin aan het pre-marathon ritueel en check buienradar zonder overigens hoop te hebben op enige  invloed. Hoe dan ook kan het alleen maar beter worden dan het nu is.

Naast me parkeert een auto. Een man er in die zijn boterhammetje gaat zitten eten, wat drinkt en kennelijk wat zit te internetten op zijn GSM. Kijk ik in een spiegel of krijgt hij een zelfde dag als ik? Ik ben dus niet de enige gek. Dan lijkt het rond 8:45 uur wat minder hard te regenen en omdat de sporters-pendelbus om 9:30 uur uit Zoutelande vertrekt stap ik uit de auto. Mijn buurman, Joost Boonman uit Yerseke, stapt ook uit en samen lopen we richting het centrum van Zoutelande. Hij praat me bij over wat me vandaag te wachten staat omdat hij de ervaring van verleden jaar al heeft. Zijn tip, die ik al vaker had gehoord had, knoop ik goed in mijn oren: Rustig aan op deze marathon! De tweede helft, en dan met name het laatse stuk daar van, is het zwaarste. En natuurlijk het strand. Afhankelijk van het getijde en de windrichting kan dat zwaar zijn. Joost blijft er bij lachen gelukkig en ik troost me met de gedachte dat hij hier nooit een 2e keer zou starten als het niet te doen was.

Keurig om half 10 vertrekken de bussen die ons lopers naar het startpunt in Burg Haamstede brengen. Onze tassen worden daar vandaan netjes terug naar Zoutelande gebracht. Wij mogen er 42,2km achteraan lopen. Wie heeft dit in vredesnaam verzonnen? De ruitenwissers van de bus draaien op volle toeren als we over de Oosterscheldekering naar de start rijden. Het ziet er niet vrolijk uit buiten en als ik er aan denk dat ik straks dit hele eind terug moet rennen krijg ik een rilling. Het lijkt zo ver. Nee, het is ook echt zo ver! Niet de eerste keer trouwens dat ik kort voor de start spijt heb. Heb ik dit echt gewild? Wr gewild. Moet dit nou? Kan ik niet een andere vrijetijdsbesteding kiezen? De antwoorden weet ik zelf ook wel en ik focus me op het einde van de dag. Dat ik dan gewoon weer blij ben dat ik het toch maar mooi gedaan heb. Ik ga het doen. Ik wil het dus ik doe het!

In de sporthal in Burgh Haamstede waar alle lopers zich verzamelen kom ik bekende lopers tegen, waaronder mrs Zeeuwse Kustmarathon Jacqueline en Richard. We praten bij over de marathon van Zwolle, over andere dingen die veel belangrijker zijn dan hardlopen en gaan dan richting de start. Vlak voordat ik het startvak in ga kom ik gelukkig Pascal, Ciska en Gerard nog tegen. Even de succeswensen over en weer, de knuffel of de hand naar keuze en dan zijn we er klaar voor.
Doel wordt finishen
Na de marathon van Zwolle, 6 dagen geleden, toch wel spannend hoe het zal gaan vandaag. Door het geslof van verleden week heb ik voor op een paar tenen prachtig blaren. Auw. Ik hoop dat die verder geen problemen veroorzaken onderweg. Niet over zeuren nu, daar is het te laat voor. We staan al in het startvak. Wonder boven wonder is het sinds een uurtje droog, n zonnig. We staan klaar voor de start die precies om 12:00 uur zal zijn. Het startsein hier is geen startschot, geen start- scheepshoorn zoals op Terschelling en ook geen gastoetertje zoals in Zwolle. Nee, geheel zoals het hoort in Zeeland bepaalt de (kerk)klok hoe laat we vertrekken. Vandaag speel ik geen haas, hoef ik geen sub3 of ander doel, of het moet zijn om deze zware marathon gezond uit te kunnen lopen. Wat mij betreft trouwens iedere keer ht hoofddoel. Het sporthorloge staat alleen maar ingesteld op de verstreken looptijd en de afstand. Bij de twaalfde "beng" gaat het lint weg en vertrekken we.

Stukje bebouwde kom, dan wat bospaden met modderplassen en nu al het nodige hobbeldebobbelwerk. Whow, als dit dan het makkelijkste deel is... Oke, het is goed te doen maar ik moet er even aan wennen. De benen voelen vandaag aan als pap. Zwolse pap vermoed ik. Geen kracht, geen energie en ik heb nu al het gevoel dat dit een lange zware dag gaat worden. Volgens mij voor het eerst dat ik dit zo vroeg al voel. Dan al snel het strand op en dat ligt er niet verkeerd bij. We kunnen niet de kortste lijn lopen naar het punt waar we weer het strand af mogen. Niemand die het verbiedt, maar die lijn is mul zand en dat is geen doen. Dan maar een grote boog naar de kustlijn waar het strand iets harder is. Voortdurend zoeken naar grens van de kortste route en de hardste route. We waaieren wat uiteen en ik probeer mijn eigen ding te doen. Ik zoek wat nu de slimste manier is om te lopen en dat is, hoop ik, het midden tussen voorzichtig starten en een tempootje dat me lekker ligt.
Een klein maar lastig stukje op het strand maar gelukkig mogen we al snel de Oosterscheldekering op.

Vlakker dan daar kan het niet. Windje schuin van rechts en hier draai ik op m'n routine.
Dat leidt er toe dat ik precies na 40 minuten over het 10 km punt heen ga, aangemoedigd door Ciska.
Betrapt door TV camera's
Als ik van het strand af mag moet ik een duin op met mul zand. Zinloos om daar hard tegenaan te rennen, vind ik, dus besluit ik rustig naar boven te wandelen. Voor zover dat berhaupt al kan daar. Publiek moedigt aan omdat ze denken dat ik helemaal stuk zit. Mis. Bij degene die het hardst staat te brullen stop ik en vraag ik of hij weet wat ik betaald heb om mee te mogen lopen? Hij heeft geen idee. Ik vertel dat ik betaald heb om er maximaal 6 uur over te mogen doen, en dat het ecomisch gezien dus ongunstig is om dan veel korter overheen te knallen. Zo had hij het nooit bekeken en nadat ik uitgelegd heb dat gezond finishen het meest belangrijke voor me is laat ik een groepje leuke en verbaasde mensen achter. Tot ziens. Enige foutje was dat precies deze aktie, het wandelen en slap kletsen met die mensen, live op de tv van omroep Zeeland was (wist k veel?) en dat ze bij mij thuis mee zaten te kijken. Het commentaar later thuis was niet van de lucht. "Ga je helemaal naar Zeeland voor een marathon, zitten wij thuis te kijken, ga jij lopen wandelen en praten met het publiek. Lekker is dat!"  Sorrie :-)
Bij Breezand gaat het gelijk rechtsaf naar het strand toe. Nooit aan gedacht dat dat hier al zou zijn waar we het strand op moesten. Ik schrik er van. Nu al? Dat zou toch pas verder in het 2e deel zijn? Ik zucht 'n keer en had me beter voor  moeten bereiden op de route. Het 20 km punt passeer ik keurig in 1:21:00 . Niks mis mee en ik heb me aan mijn afspraak gehouden me niet over de kop te lopen in het begin. Deel twee gaat van start en omdat het hier allemaal strand is gaat het tempo er af. Aan de ene kant omdat ik niet snel kn over het zand, aan de andere kant omdat ik lachend in Zoutelande aan wil komen. Daarom stop ik ook bij de drankpost van de 20 km. Even pauze en letterlijk bijtanken. Je weet nooit waar het goed voor is vandaag.
Verder langs de kustlijn is het een beetje slalommen en zoeken naar waar het lekker loopt. Nergens vind ik, maar dan had ik me maar niet in moeten schrijven. Langs de kustlijn loop ik een paar keer te wandelen en het lijkt meer op een intervaltraining dan wat anders. Geeft niet. Ik weet in ieder geval te genieten van de Zeeuwse Kust. Prachtig hier. Wandelaars, fotografen en gezinnen met vliegers wisselen elkaar af en het is lekker uitwaaien hier. Ik kan hier kilometers ver kijken zonder maar een strandtent of strandopgang te zien. Dan moet ik dus ook nog kilometers ver rennen, over het strand, door het zand...
Zo kom ik aan bij het 35 km punt waar een podiumwagen staat en veel publiek. Er speelt een band en er staat iemand midden op de weg met een microfoon en kennelijk goeie ogen. Ik hoor hem omroepen dat daar "nummer 28 aan komt, Frank (en dan volgt een verbasterde achternaam) uit Alphen aan den Rijn" en ik zie dat hij me gelijk lachend aan kijkt als ik aan kom lopen. Hij duwt resoluut zijn microfoon onder m'n neus. Het blijkt dezelfde verslaggever te zijn als ik voor de start van de marathon in Zweeuws Vlaanderen bij de start in Hulst ook gesproken had, en daarna ook onderweg bij het 30km punt en nog na de finish ook. Hij vraag hoe het gaat en ik vertel over mijn slappe Brinta benen. Met zijn volgende vraag refereert hij aan Terneuzen; Of ik er weer 3 uur over ga doen. Grapjas. Nee, en ook geen 2:59:59 krijgt hij van me terug. Na het gesprekje ga ik door naar de drankpost waar ik weer wat te drinken neem. Wr inderdaad, want vandaag neem ik vanaf de 20 km overal wat aan. Water, sportdrank, bouillon, thee en cola. Sorrie Zeeuwse Kustmarathon, ik heb jullie met veel plezier op kosten gejaagd. Een vrouw in het publiek zegt dat ik harder door moet lopen en ik stel voor dat we ruilen. Ze zegt volgend jaar zelf mee te doen, waarna ik het spandoek dat ze vast houdt over neem en zeg dat ze dan nu vast kan gaan oefenen. Was niet de bedoeling zei ze, maar de stemming kwam er lekker in daar in de duinen bij Domburg. Met een zwaai en een dansje bij de band  neem ik afscheid van het fantastische publiek daar. Op naar de laatste kilometers. Ik sla me er wel door heen vandaag.
Het is lekker vol op het strand met wandelaars en eigenlijk moedigt iedereen wel aan. Heel Zeeland leeft mee vandaag. Dat was in Zeeuws Vlaanderen ook al zo. Geweldig. In de verte zie ik het punt al waar ik van het strand af mag, maar zoals al eerder gezegd, de kortste lijn is niet de meest verstandige op het strand. Langs de waterlijn dan maar en een paar keer tussen de palen door slalommen. Met vlaggetjes staat soms aangegeven waar de meeste ruimte zit tussen de palen maar voor mij maakt dat niet zo veel uit. Als ik er al niet tussendoor pas, dan gaat er vandaag niemand finishen.
De laatste keer door mul zand omhoog klimmen het duin op.  Het blijft nog steeds lastig maar nu voelt het goed. De laatste keer en deze berg kan ik wel hebben. Bovenaan nog 1 trap om dan langs de doedelzakmuziek rechtsaf te gaan het fietspad op. Ik begin het steeds leuker te vinden. Geen pijn en ik heb hem gewoon lekker uitgelopen. Nou ja, bijna dan, nog een kein stukje. Kom op.

Naar rechts en voor het laatst een blik op de kust, en links beneden me zie ik de finishstraat al. Het is een dolle boel daar beneden. Nog 200 meter rechtdoor, dan linksaf naar beneden waarbij ik bijna mijn eigen benen voorbij ren. Onderaan krijg ik een vlaggetje in mijn hand gedrukt en mag ik het laatste rechte eind op, richting Finish. Hier is het echt helemaal vol met publiek, wordt leuke muziek gedraaid en de sfeer is top.
Finish helemaal gezond gehaald
Toch eens kijken hoe lang ik bezig ben geweest vandaag en dan zie ik dat het allemaal wel mee valt. In 3:13:52 kom ik over de streep die hier geen streep is maar een berg zand. Zonder twijfel de aller-aller-allermooiste zandhoop van heel Nederland. Gezond en wel over de streep en dat was de bedoeling vandaag. Missie geslaagd. In de finishtent direct na de eindstreep, sorrie, de eind-zandhoop, plof ik
Fabiola en Gnther hadden me al laten weten dat ze op de 30 km bij Domburg zouden staan om me aan te moedigen. Met de marathon van Zeeuws Vlaanderen stonden ze ook onderweg en waren een fantastisch steunpunt voor me. Ik leef naar de ontmoeting toe en dribbel rustig verder over de fietspaden door de duinen heen. Het gaat op en neer, waarbij ik alles omhoog lekker rustig aan doe en alles omlaag geniet dat het wat makkelijker loopt. Het gemiddelde tempo zal wel dramatisch zijn maar ik wil niet eens weten wat dat tempo vandaag is.
Nog voor het 30km punt staat mijn mini-fanclub in de duinen. Geweldig! Ik stop even voor een kort praatje. Even sporen ze me aan om snel verder te gaan maar inmiddels weten ze dat dat geen zin heeft. Een eindtijd boeit met niet en ik vind het leuk om even met ze te praten. Wat zijn dit toch enthousiaste mensen. Fabiola vertelt dat ze over 4 weken zelf haar eerste marathon gaat lopen, in New York. Succes Fabiola,    het gaat je vast en zeker lukken. Dan moet ik toch weer verder want de finish komt zo niet dichterbij.
De paden worden smaller en het uitzicht steeds mooier. Rechts de kustlijn, links prachtige natuurgebieden. Af en toe het duin af naar beneden, en af en toe ook weer flink omhoog. Een leuke uitdaging, maar zet een toptijd uit je hoofd.
Links boven op de dijk/duin kom je aan en dan zie je dit beneden je. Iedere marathonloper zal het gevoel herkennen. Het gevoel van de finish zien, de finish te horen horen en zelfs bijna te proeven. Het gevoel van "ik heb het gehaald" en vooral het gevoel van "ik mag zo stoppen". Ik krijg vleugels en die laatste meters gaan zelfs beter dan de eerste meters van vandaag. Euforie, maar kennelijk ook goed ingedeeld deze race.
Ik ga, nog gewoon zelfstandig rechtop lopend en bijna springend van blijdschap, ook naar buiten toe op weg naar de kleedruimte. Als ik oversteek tussen de heerlijke chaos van veel te veel auto's in een veel te klein Zoutelande door, toetert er een auto. Ciska achter het stuur en Pascal er naast. H leuk. Maar dat kan helemaal niet! Pascal is een goeie loper maar het bestaat gewoon niet dat hij hier nu al is in een auto. Helaas klopt mijn verbazing. Pascal is uitgestapt na 31 km. Beroerd en misselijk en dus een hele logische reden om uit te stappen. Hij baalt natuurlijk maar dat zou snel wegtrekken. De Midwintermarathon in februari biedt hem weer nieuwe kansen. Ik ga verder en haal mijn tas op tussen de berg andere tassen. Douchetijd in de sporthal. Als ik daar dan onder de douche sta, puur natuur zeg maar, hoor ik dat er iemand tegen mij zegt: "Jij bent toch Frank". Eh ja, dat klopt, maar hoe weet jij dat. "Ik herken je." Ja dat begrijp ik ook, maar het baart me wel zorgen; Als ik z onder de douche sta, in vredesnaam, waarn herken je me dan. Vertel, waar was dat en hoe dronken was ik...
neer met een beker thee. Gewoon even zitten, wat kan dt dan lekker zijn. Ik ben blij dat het voorbij is maar heb genoten onderweg. De waarschuwing dat het tweede deel veel zwaarder is dan het eerste klopt als een zwerende vinger, maar "De Zeeuwse" viel me reuze mee. Ik zie dat veel lopers daar heel anders over denken. Na me komen er een flink aantal binnen met kramp die zo te zien helemaal stuk zijn en over de hekken gaan hangen. De een na de ander wordt, ondersteund door bekenden of vrijwilligers van de organisatie, de tent uit begeleid. Allemaal met een gezicht waaruit je pijn en blijdschap kan lezen,  en nog tegelijkertijd ook. Z geweldig herkenbaar! Alle soorten pure emotie op een paar viekante meter.
De blaren, die net weer even groter zijn geworden dan me lief is, moeten volgende week voor de marathon in Eindhoven maar weer gewoon dicht zijn.

Deze dag was een topdag. Meer dan perfect georganiseerd met enorm veel vrijwilligers en een geweldige sfeer. Iedereen die de Zeeuwse Kustmarathon mogelijk heeft gemaakt, enorm bedankt. Het was een prachtig feest. Tot volgend jaar?
Linksaf over nog een paar flinke trappen. Ik pak ze met twee treden tegelijk en heb het wel naar m'n zin zo. Af en toe een stukje wandelen, dat wel, maar ik voel me goed. Dan bij de 40 km de laatste trap richting strand. Ik baal er lachend van. Ik ga finishen, nou weet ik het zeker.