Eindhoven-trio wordt vluggertje                 14 okt. 2012
Voor de derde keer naar Eindhoven. In 2010 was het voor mij nog een spelletje en werd het 2:59:20. De tweede keer Eindhoven ging verleden jaar voor het eggie om te proberen Ronald onder de 3 uur te krijgen. Zijn motor haperde waardoor we uitkwamen op 3:00:33. Vandaag ga ik weer voor de lol die twee rondjes doen. Jawel, dat kan; voor de lol een marathon lopen. Vandaag geen zand, geen heuvels en geen druk. Gewoon lopen om zo snel mogelijk weer te mogen stoppen. Raar spelletje eigenlijk.
Startvak vol met vage plannen
Iets vroeger dan verleden jaar zit ik in de auto onderweg naar Eindhoven. Eerst John ophalen in Nieuwegein en dan samen door naar wr 42 km rennen. Het parcours in Eindhoven is iets aangepast zeggen ze. Was het vorig jaar al saai, dit jaar lijkt het inderdaad nog saaier. Het gaat recht toe, recht aan over brede ontsluitingswegen. Bijna knap om zo'n kleurloze route te maken die natuurlijk de snelheid ten goede moet komen. Twee rondes van 21 km waarbij het slot van de tweede ronde dwars door de binnenstad gaat, langs kroegen, heel veel kroegen, en die sfeer maakte verleden jaar veel goed. Vandaag mijn 10e marathon dit jaar en de 15e in de laatste 12 maanden. Je mag daar iets van vinden. Doe ik zelf ook.
We gaan naar het beursgebouw om onze startnummers op te halen. Daar moet ik in een andere rij dan John. Mijn nummer blijkt in de bak met startnummers te zitten voor het Nederlands kampioenschap marathon. Huh? Ik zou daar zelf voor gekozen hebben. Oh, kennelijk iets verkeerds aangeklikt bij de inschrijving of zo, maar het maakt niet uit. Ook in Eindhoven lopen alle zandlopers even hard dus of je nou ingedeeld bent voor een NK, als recreant of wat dan ook, iedereen doet 42 kilometer en voor iedereen geldt ook maar 1 klok.

In het startvak ontmoet ik Sierd die vandaag na een lange blessure eindelijk weer eens een marathon wil gaan lopen en liefst goed onder de 3 uur. Hij refereert nog even aan de marathons van Zwolle en de Kustmarathon en vraagt wat ik wil gaan doen vandaag. Hij heeft drie clubgenoten bij zich die hem bij zijn sub3 moeten helpen. Wie weet is het wel een idee als ik een stuk met ze mee kan lopen. Ergens moet ook Joost nog staan die vandaag zijn eerste marathon gaat lopen in zijn home-town; Succes Joost, wens ik hem in gedachten. Dan zie ik vlak voor het startschot Ilonka en Rik staan. Ook nog een optie om daar een stuk mee op te lopen maar de gedachte dat Ilonka naar een PR dik onder de 3 uur wil lopen houdt me makkelijk tegen. Nee, mijn besluit staat vast. Ik ga compleet mijn eigen ding doen vandaag zonder iemand voor de voeten te lopen als mislukte haas of vijfde wiel aan de wagen. Net voor de start besluit ik gewoon te gaan lopen en de eerste kilometers te laten bepalen wat, naast gezond finishen, ongeveer het doel gaat worden.

We gaan weg en die eerste kilometers loop ik in de buurt van Sierd en zijn helpers. Ondanks de vorige twee marathons voelen mijn benen eigenlijk wel lekker en loop ik strak op 4:00 minuut per kilometer, of te wel 15 km/uur. Moeiteloos lijkt het wel, maar toch loop ik veel om me heen te kijken of het wel lekker gaat zo. Volgens mij doordat ik (te?) veel rekening houd met het tempo van de Sierd-groep zo vlak bij me. Het 5 km-punt passeren we nog een soort van gezamenlijk in 0:20:05 maar dan wil ik rust om me heen, weg van een groep, en doe er een heel klein beetje tempo bij. Ik ben los, let nergens meer op en probeer toch maar te genieten van deze saaie tocht. Amper bochten in het parcours en hele brede wegen die zeker geschikt zijn om een vlotte tijd neer te kunnen zetten. Gelukkig veel muziek onderweg waar de stemming bij het publiek prima is. Ik zie zelfs ergens een enorme barbecue staan waarboven een compleet varken zich, met de poten aan elkaar, aan het opwarmen is. Op de kaart probeer ik nu terug te vinden waar dat was en schik me te pletter. Ik kwam er twee keer langs, volgens mij was het op km 9 en 30, en die straat heet, werkelijk waar, de Hondsruglaan. Sorrie, maar ik ben niet verantwoordelijk voor de receptuur in Eindhoven. Ik neem aan dat het toch echt wel een varken was dat daar zijn rondjes boven het spit draaide.

De benen zijn kennelijk lekker in cadans want de 10 km kom ik voorbij in 0:40:20. Niks mis mee vandaag. Al heel lang loopt Eric Crombaghs van Eindhoven Atletiek bij me in de buurt. Op de 11 km vraag ik hem wat zijn doel is en hij wil onder de 2 uur 55 gaan lopen. Wat ik wil, vraag hij, waarop ik zeg dat ik finishen als hoofddoel heb. Gezien mijn oranje startnummer (wist ik veel?) weet en vertelt hij dat ik toevallig wel bezig ben met een NK marathon en spoort me aan. Mij maakt een tijd niet uit, hem wel, dus ik neem hem tussen de 11 en 15 km met tegenwind op sleeptouw. Hij roept dat ik lekker aan het lopen ben en dat hij zo de kop over wil nemen, maar ik zeg dat hij mag blijven zitten waar hij zit als ik hem daarmee kan helpen. Hij wil graag aansluiting hebben bij een groep die een meter of honderd voor ons loopt en ik loods hem daar naar toe. De 15 km gaat weer zo vlak als een spiegel onder me door in 1:00:08. Grappig. Precies waar ik wilde, op 15,5 km net voor de bocht, koppel ik hem aan de groep en hij bedankt me voor dit stuk. Graag gedaan Eric, maak er wat moois van verder. Ik ga weer lekker alleen door en geniet van het enige mooie stuk van vandaag, de Oirschotsedijk door iets van wat op een bosrijke omgeving lijkt. Vals-plat naar beneden.

Tot slot van de eerste ronde passeren we het PSV stadion en gaan we op weg naar de tunnel richting ronde twee. Dat rondje zal geen 21 maar ongeveer 19 km zijn. De laatste twee kilometer daarna gaan richting centrum, richting feest en richting eindstreep. Vlak voordat we de spoortunnel in duiken bij het 20km punt zie ik links op de stoep John en Ans staan die straks zelf nog aan de bak mogen. Ze spotten mij ook, roepen en zwaaien nog even en zijn daarmee gelijk het enige bekende publiek voor mij. Het 20 km-punt ga ik overigens voorbij in 1:19:57 waarmee de ingebouwde koekoeksklok zijn dienst weer bewezen heeft.
De tweede ronde is eigenlijk, als het gaat om tijden, identiek aan de eerste. Tussen de 10 en de 30 km is het een heel klein beetje sneller gegaan en vanaf de 33 wilde het niet zo lekker meer. Voor het uitpakken van mijn lunch-to-go, te weten het druivensuikertje in zilverfolie, heb ik maar even pauze genomen bij de verzorgingspost op de 34 km. Gelijk een bekertje water erbij omdat droge druivensuiker echt vreselijk stoft in je mond. Neem dan een gelletje! Jahaa, ik weet het. Ik zie de groep die vlak bij me liep ergens in de verte lopen als ik weer vertrek en mijn horloge verklapt me dat ik deze kilometer maar liefst 50 seconden heb weggegeven. Jawel, 50 hele seconden! So what? De klad komt er gelijk in, cruise control doet het niet lekker meer en het wordt nu uitlopen van de tocht. Ik pak hier en daar wat water aan dat ik dan wandelend opdrink. Zo komt het in ieder geval niet m'n neus uit. Ik kan tijdens het rennen niet uit een plastic bekertje drinken zonder gelijk de neusholte flink uit te spoelen, en dat laatste is geen vrolijk gevoel.

Dan mag ik de laatste lus maken, via het 18-Septemberplein naar de gezelligheid toe. Maar oh oh wat duurt dat laatste stukje toch lang. Je hoort rechts de muziek van het finishplein al maar je moet nog over wat bruggetjes naar de markt en de Stratumsedijk. De sfeer langs de route wordt steeds beter, al dan niet ten gevolge van het bier dat hier vanuit de kroegen zo ongeveer het parcours op stroomt. Bands staan buiten of in kroegen te spelen en die laatste kilometer is hier geweldig. Volle bak met publiek, iedereen laaiend enthousiast en heel gedisciplineerd achter de gele streep in plaats van dranghekken. Het blijft me net als voorgaande jaren verbazen. Dan de laatste bochten en naar de finish toe. Ik heb al naar huis gebeld "dat ik er over 500 meter ben" zodat ze mee kunnen kijken op omroep Brabant. Ware het niet dat het omroep Brabant behaagde om tijdens mijn finish een reclameblok en andere registraties uit te zenden dan directe beelden van mijn overwinning op mezelf. Het zal een keuze zijn, maar ik hoop geen boze opzet.
Zoals beloofd zwaaiend en met iets wat op een lachje moet lijken over de finish in 2:53:48. Met twee handen zwaaiend naar Ciska die thuis in Tuk zit te supporteren, en met 10 vingers in de lucht vanwege de 10e marathon dit jaar. Het doel is gehaald: ik ben weer gezond en dus tevreden over de streep gekomen. Ik tref Eric die 2 minuten voor me is gefinisht en me heel sportief bedankt voor het kopwerk naar de 15km. Tof, dit is mijn beloning voor vandaag. Even later komt ook Sierd binnen die niet helemaal happy is maar wel zijn 2:59 gelopen heeft. Toch reden om blij te zijn dacht ik zo. Ik blijf nog even wachten bij de finish maar Ilonka en Rik zie ik niet meer, helaas, en ik ben eigenlijk bang dat er iets bijzonders aan de hand is. Dat Ilonka met darmklachten na 1 ronde uit heeft moeten stappen hoorde ik later pas.

Als ik terug loop langs een stuk van de route naar de kleedkamer vrees ik dat ik toch een tik heb overgehouden aan deze marathon. Ik meen, nog op de route van de lopers, iemand aan te zien komen dribbelen die heel erg veel op Ronald lijkt, mijn loopmaatje van Zwolle. Een geheime marathon van hem om het toch nog maar eens te proberen? Ik wens hem succes met zijn laatste kilometer en wandel naar mijn douche waar korte tijd later John binnen komt lopen. Blij met zijn PR van 3:25:10 dat maar liefst met 4 minuten scherper is gezet. Netjes John.

Ik ga na deze geslaagde dag naar huis om me voor te bereiden op de marathon van Amsterdam die volgende week zondag is. Het doel daar wordt niet anders dan vandaag... gezond aan de finish zien te komen.