Amsterdam van heel dichtbij gezien      21 okt. 2012
Verleden jaar was Amsterdam mijn marathon nummer 14. Dit keer is het nummer 29 dus dat schiet lekker op zo. Vandaag wordt ook de vierde marathon in even zoveel weekenden op rij. Ik vind dat dat kan. Tussendoor pak ik op woensdag of donderdag een vlotte 10 km. Betitel het als uitlopen van de vorige marathon of inlopen voor de volgende. Bij mij werkt het en vandaag sta ik blessurevrij aan de start met als doel gezond finishen, liefst onder de drie uur. Dat gezond finishen wordt vandaag toch wel een uitdaging.
"Het wordt een mooie herfstdag"
De weerberichten voorspellen geweldig weer. Een prachtige herfstdag met temperaturen van 15 tot 22 graden en een zonnetje. Alleen in kop van Noord-Holland wat regen. Ik minimaliseer daarom de inhoud van mijn sporttas tot korte broek, shirt met kort mouw en geen jack. De hele nacht voor de marathon hoor ik toch echt de regen tegen het raam slaan en de wind loeit om de dakkapel. Het wordt beter vertel ik mezelf, het wordt echt beter. Dat zeg ik wel 100 keer want even zo vaak ben ik wakker deze nacht. Ik voel me niet lekker; beetje warm, beetje koud, overal spierpijn en last van m'n nek. Hopen dat de Brufen helpt. De wekker staat op 6:45 maar is zoals altijd niet nodig. Een bekend verhaal. Ik leg hem het zwijgen op nog voordat hij z'n werk kan doen. Vlotte douche en ik probeer die nek wat soepeler te krijgen. Wie weet komt daar die koppijn vandaan. Veel tijd heb ik niet want om tien over zeven wandelen Wammes en het RoadRunner-secretariaat mee naar de bushalte. Het is werkelijk herfst buiten. Het is gewoon rotweer en ik ben blij dat ik standaard onder in de tas nog mijn plastic wegwerpjas heb zitten.
De reis gaat supersnel, alles zit mee, en zo sta ik om even over half negen op het Stadionplein. Het krioelt er al van de mensen omdat behalve de marathon nog veel meer afstanden gelopen worden en het centrale punt is het Olympisch Stadion in Amsterdam. Ergens uit de wind kleed ik me nog verder om, doe de telefoon in de hoes om mijn bovenarm en de oortjes gaan in. Sky-radio wordt het vandaag in plaats van eigen muziek. Is weer eens wat anders. Het weer is echt koud en guur en ik voel met knettergek in korte broek en T-shirt zeker omdat ik me toch al zo belabbert voel. Wie weet helpt de frisse lucht straks, maar ik ben blij dat ik die wegwerpjas nu aan kan doen. Het halve plein staat in de kou op en neer te springen om maar een beetje warm te blijven, terwijl de rij voor de toiletten onafzienbaar is geworden. Als je achteraan in die rij staat weet je eigenlijk zeker dat je nooit op tijd in je startvak komt. Je moet om 9:15 uur, een kwartier voor de start notabene, in je vak staan anders kom je er niet meer in.
Beroemd in 150 pixels
Mijn doel vandaag is, zoals altijd, gezond finishen en eigenlijk wil ik ook wel onder de drie uur proberen binnen te komen. Plan van aanpak is weer de "Stervende zwaan methode" wat zo veel wil zeggen als dat ik tot de 30 lekker stabiel wil lopen op 4:00 minuut per kilometer en daarna wel zie waar het schip strandt. Pauze bij drankposten en vooral zorgen om op de eindstreep het gevoel te hebben dat ik dr had kunnen gaan. Gewoon het gevoel dat er nog meer in zit. Vandaag ook geen haas-klus omdat ik die heb afgezworen, of het moet zijn dat iemand me heel lief aan kijkt en ... nou ja, laat maar. Het plastic jack gaat uit, ik drink mijn fles bijna leeg en dan hebben we nog drie minuten tot het startschot. Het "onder de drie uur vak" mag aansluiten bij de toppers waardoor ik op de foto in het AD nog net in beeld kom. Zo, toch even wereldberoemd.
Daar gaan we
Het parcours is t.o.v. vorig jaar iets aangepast. Het gekronkel bij de molen op de 15km is er helaas uitgehaald omwille van de snelheid. Jammer, het was daar juist een gezellig dorpsfeest. Nu pakken we bij de 12km op de President Kennedylaan een lang recht eind met een keerlus. Eerst maar eens het stadion uit zien te komen na het startschot. Dat gaat beter dan verleden keer. Nauwelijks oponthoud, op een enkele slow starter na van wie ik me afvraag wat die betaald heeft om illegaal in dit vak te mogen starten. Is de batterij nu al leeg, hekel aan hardlopen, likdoorns? Kom op zeg, ik wil voor donker thuis zijn. Slalommen en er voorbij richting Vondelpark, langs de Asics winkel (bekend terrein) en de stad in. Ik moet zeggen dat het lopen me mee valt, vergeleken bij hoe ik me vannacht en vanmorgen voelde en daar put ik wat moed uit. De eerste 5 km gaan keurig in 20 minuut 12.

Op de Stadionweg komen de twee lopersstromen elkaar rond de 7,5 km tegemoet op de andere rijbaan. Ik hoor vanaf de overkant een brul en het is John Ossendorp die me aanmoedigt. Met hem was ik verleden week naar de marathon van Eindhoven en hij was er ook in Zwolle bij. Over twee weken gaan we ook naar de Berenloop op Terschelling. Ha John, succes en tot straks. Ook de 10 km lukt me keurig in 40:07 minuten en ik mag tevreden zijn. Op de 12 kilometer roept er vanaf de tegenliggende baan weer iemand naar me. Zo zeg, val ik zo op? Het is Ruben die vandaag zeker gaat proberen onder de drie uur te lopen. Een zwaai en een brul van mij naar hem en dan gaat het verder. Ik passeer het bord "12 km" en ik bedenk me dat ik nog maar 8 km hoef en dat ik dan al bijna op de helft ben... Ik hoor het mezelf denken. Nog maar 8 km en dan ben ik bijna op de helft. Je kan ook echt alles relativeren als je wilt. Het is gewoon nog een dikke 30 km buffelen, rammen en afzien.
Inmiddels zijn er wat groepjes lopers ontstaan maar ik wil me niet tot hun tempo's laten verleiden. Gewoon net als in Eindhoven lekker mijn eigen ding doen, daar vertrouw ik dan maar op. Dat lijkt goed te werken want de 15km passeer ik in 59:55, iets te snel maar dat komt omdat je van 13 tot 19 km wind mee hebt langs de Amstel. Daar staat op de 15 km Bjorn Paree die op mijn "Ha Bjorn" zo snel als het licht dit plaatje weet te schieten. Shirt in de broek want ik had het stervenskoud vanochtend, maar inmiddels is het weer wel wat opgeknapt. Ik voel me nu ook een stukje beter. Dat een mens op kan knappen van hardlopen snappen vast niet veel mensen. Ik loop
De eerste fans
In de verte doemt de brug over de Amstel op. Net voor Ouderkerk aan de Amstel mogen we via de andere kant van het water terug naar Amsterdam. Voor de brug staat zoals altijd al een grote groep toeschouwers en ik word aangemoedigd door collega Jasper, een goeie hardloper die altijd heel enthousiast en belangstellend is naar mijn verhalen. Hij staat hier in Ouderkerk met zijn gezin om o.a. mij aan te moedigen en roept dat ik onder mijn schema loop. Nou weet ik niet precies welk schema hij bedoelt maar het feit dat ik ergens "onder loop" roept vragen op. Ik maak pas op de plaats voor een korte breek. "Je gaat goed man. Je loopt onder je schema." Welk schema weet ik nog steeds niet maar ik gebruik zijn conclusie om weer precies op "schema" te komen. Even bijpraten dus en dan vertrek ik weer richting de brug. Als ik een meter of 15 verderop ben hoor ik achter me vanuit het publiek een kinderstem net hard genoegd voor mij om te kunnen horen: "Jaah, zo kan ik het ook!" Het kan niet anders of hij bedoelde dat ik net even een korte pauze had genomen en ik besluit om te keren. Ik maak rechtsomkeerd en dribbel terug naar de groep publiek waar ik in het algemeen vraag wie dat zei van "Ja, zo kan ik het ook!" Een jongen van een jaar of 10 steekt zijn vinger op en roep "Ikke" waarop ik naar hem toe loop, mijn shirt half uit trek en vraag "Ruilen? Jij verder lopen en ik de rest van de dag aanmoedigen?" Gelukkig begrijpt hij hoe ik het bedoel, we lachen er samen om en besluiten met een handdruk dat ik het dit jaar zelf af maak en dat hij volgend jaar mee gaat lopen. Lachend blijft hij achter en vertrek ik opnieuw richting de brug. Aan de overkant een flinke draai, lekker even naar beneden lopen voordat je de wind  van 20 tot 26 km tegen krijgt. De streep van de 20 km ga ik over in 1:20:25 waarin dan gelijk die twee stops zitten bij Jasper en hardloper in wording van die "Zo kan ik het ook." Nog steeds mag, hoef en wil ik niet ontevreden zijn. Ik ga verder in een groepje want als je even achter een rug mag lopen scheelt dat toch wat in de wind. Maar ik voel me nooit prettig in een groep. Al die benen, voeten en kans op aantikken. Ik pak de kop wel zodat ik ook zelf mijn tempo kan bepalen en niet op benen en hakken hoef te letten. De halve marathon in 1:24:57 geeft aan dat het tempo door de wind toch iets is gezakt maar het gaat om secondes, meer niet.
Na 9656 km plat op de bek
We gaan nog steeds lekker door. Ik op kop en ongeveer 20 man achter me aan. Het tempo ligt strak en ik voel met goed, totdat... op het 22 km-punt een loper achter mij te close wordt en me pootje-haakt. Op het moment dat ik mijn rechter been optil om met een vaart naar voren te brengen (het principe van hardlopen) tikt hij het onder me vandaan. Ik had dat been echt nodig om zelf op te landen en doordat ik nu een been tekort kom val ik languit vooruit om m'n bek. Mooier kan ik het niet omschrijven. Gewoon voorover plat op de snuit. Ik probeer mezelf met twee handen op te vangen en dat lukt, deels. Ik glij door op het asfalt, maak een halve koprol en beland dwars op de weg op mijn rug. Zo dicht ben ik nog nooit bij Amsterdam geweest. Voor een Rotterdammer is het eigenlijk een doodszonde dat je shirt in Amsterdam de grond raakt. Als ik omhoog kijk zie ik niet mijn leven voorbij schieten en ook niet een aantal maagden naar keuze, dus ik leef kennelijk nog. Wel zie ik een horde hardlopers die als een kudde losgeslagen buffels langs me heen loopt en over me heen springt. Unieke beelden, dat wel. Gelukkig weet de rest overeind te blijven en word ik door niemand anders geraakt. Ik krabbel overeind en zie dat niemand de moeite neemt om zelfs ook maar om te kijken. Daar baal ik nog het meest van. Even doet alles zeer maar dan wint de adrenaline en sprint ik achter ze aan. Mijn polsen en vingers tintelen van de klap en ik zie dat er een forse wond zit op de overgang van mijn rechterpols naar mijn hand. Het bloed stroomt er lekker uit en mijn padvindersinstinkt zegt me dat het vuil er dan vast wel mee uit komt. Er wappert een stuk vel bij dat groot genoeg is om me flink bang te maken. Het moet er toch ooit af dus dan maar nu, en met mijn tanden bijt ik het er tijdens het rennen voorzichtig af. Ha, Rambo is een watje vergeleken bij wat ik nu doe. Het bloeden gaat gestaag door. Verder voel ik mijn rechter knie die ook een stukje van de landing op zich heeft genomen. Mijn rechter enkel en dan met name de achterkant (ben ik daar geraakt?) en rechter heup voel ik ook. Oke, als ik iets voel dan leef ik kennelijk nog. Onder geen beding wil ik stoppen met het idee dat dan wel alles stijf aan zal gaan voelen. Zo kom ik toch weer bij de groep in de buurt die zo mooi over me heen is gesprongen. Wat adrenaline al niet kan doen... Ik bedenk me dat dit de eerste keer is dat ik gevallen ben tijdens het lopen. Voor het eerst sinds 2007 een platte-bek-smak [PBS]. Om precies te zijn kwam dit z.o.a.b. momentje na 9656 kilometer.
Als ik weer redelijk ben aangesloten, maar ver genoeg uit de buurt blijf om niet nog een keer onderuit geschopt te worden, inspecteert een medeloper tijdens het lopen rondom mijn onderdanen. "Verder geen schade.", is zijn snelle en vriendelijke conclusie. Dank je. Buiten de bloedende hand en pijnlijke knie, enkel en heup valt het dus wel mee. Die vingers tintelen nog steeds en de natte spons waarmee ik de hand schoon wil poetsen zorgt er voor dat het bloeden weer enthousiast begint.
We zijn nu, net de val, totaal anderhalf uur onderweg en dat betekent dat het 11 uur nieuwbericht in mijn oortjes komt. Ja, de GSM en het horloge zijn tijdens de val ook heel gebleven. Da's boffen. De nieuwslezer komt met het bericht dat in Japan een man die op straat in de goot lag door een straatveegmachine is opgezogen en is overleden. Zijn schoenen lagen nog op straat. Ik vertel dit nieuws in de groep om me heen en zeg er gemakshalve maar gelijk bij dat dat de rede is waarom ik net na mijn val toch maar ben opgestaan. Er zal maar net een veegmachine achter me aankomen.
We strepen nr 29 af
Het Vondelpark uit, een paar bochten door oud Amsterdam, tramrails en natte herfstbladeren ontwijkend. Dan, zo'n 700 meter voor het stadion, staan aan de rechterkant nog een paar fans. Nesrine, Ronald en de door hem te hazen Merit zie ik daar staan en ze moedigen me aan. Ze staan met het fototoestel in de hand om mij
in het voorbijgaan vast te leggen maar mijn motto is dat je fans niet in de kou moet laten staan. Even pauze dus. Het bekende "Ga nou toch door man." krijgt het even bekende antwoord "Ik kom toch wel op tijd binnen vandaag." Ik vertel kort over mijn landing op het asfalt, mijn doel vandaag en mijn blijschap dat ik eigenlijk weer gewoon gezond kan finishen en dan wens ik ze succes. Ronald  en Merit moeten  namenlijk nog van start gaan op een halve marathon. Nesrine heeft haar 8km met pijnvrije knie al afgelegd. Pijnvrij is voor haar belangrijker dan welke tijd dan ook. Goed gedaan Nesrine.

Ik vertrek bij deze steunpost en bel gelijk naar huis. "Over 500 meter ben ik binnen." Als ze de TV aan hebben kunnen ze me zien finishen. Toch even leuk lijkt me om te zien dat ik er echt naar toe gegaan ben en niet op de wallen ben beland.
Ook hier in Amsterdam wordt er, net als in Eindhoven verleden week, werkelijk alles aan gedaan om mij buiten beeld te houden. Op het moment dat ik het stadion in draai voor mijn laatste 200 meter start de huldiging van de winnaars. Alsof dat belangrijker is dan mijn finish. Eh, ja dus, maar wat maakt het uit. Ik voel dat ik vandaag de marathon goed heb aangepakt. Nummer 29 en ik begin het eindelijk te leren. Niet totaal opgebrand, een goed gevoel in de benen en waar ik soms nog wel eens zoiets heb als "komt er nooit een einde aan?!" heb ik nu duidelijk nog energie over.

Ik kom met hier en daar een schaafwond en een paar gram vel minder over de streep in 2:53:34 en ben daar heel tevreden mee. Gezond over de streep dus blij. Mijn finish wordt in ieder geval wl waargenomen door Jasper en familie, die inmiddels op de tribune net na de finish plaats hadden genomen.
met een lekker tempo en geniet van de omgeving. Kronkelwegen langs de Amstel, huizen waarvan je je afvraagt of die een tophypotheekje hebben en aan de overkant van de Amstel, inmiddels al op het 23 km punt, zie ik half Afrika al voorbij rennen. Die toplopers daar aan de overkant lopen zo vreselijk hard dat je denk dat ze een binnendoorweggetje gevonden hebben. Wat een atleten zijn dat, maar ik vraag me tegelijkertijd af of zij ook kunnen schaatsen. Geen idee waarom ik het me af vroeg, maar het kwam in me op. Jaloers? Wie weet.
Dader meldt zich
Gelijk na de finish loop ik naar links en ga tegen het hek aan staan om naar huis te bellen. Even laten weten dat ik gefinisht ben en dat de verwondingen wel meevallen. Het kan erger. Terwijl ik sta te bellen word ik op mijn schouder getikt. Een onbekende sporter spreekt me in het Engels aan. Hij is zo te horen zelf geen Nederlander. Hij biedt spontaan zijn excuses aan voor mijn val. "Het was mijn fout. Sorrie. Door mij ben je gevallen. Het spijt me heel erg." Ik ben verbaasd dat de
"dader" alsnog naar me toe is gekomen. Ik had geen idee wie het gedaan had en na 20 km maakte het me ook niet meer uit. Hij had makkelijk weg kunnen lopen na de finish en ik zou nooit een gezicht gehad hebben bij mijn zoap-momentje. Nu wel en ik zeg hem dat het gewoon een ongelukje was en dat ik respect heb voor het feit dat hij zich nu bij me meldt. Hij wil me de hand schudden maar die zit onder het bloed. Het maakt hem niet uit zegt hij en na een handdruk gaan we uiteen. Klasse van hem. Hij vertrekt naar een voor mij onbekend land en ik naar de EHBO post waar de vriendelijke EHBO-er eerst heel vies kijkt naar de wond op mijn hand en dan veelbetekenend zegt: "Ga jij maar even zitten..." . Later thuis neem ik de rest van de schade op. Knie valt al weer mee, enkel met bloeduitstorting en gezwollen, schaafwonden rondom maar ach, veel lelijker kon ik er toch al niet op worden. Beetje proberen in beweging te blijven de komende dagen, dan komt het wel weer goed.
Ik hoor onderweg dat John Ossendorp weer een mooie 3:30 heeft gelopen en dat Ruben een PR heeft gelopen van 2:56:50 . John de Boer heeft "gewoon" weer zijn marathon uitgelopen en weet als geen ander dat dat helemaal niet zo gewoon is. Prachtig. Barry is gefinisht in 3:52:11 en moet/mag daar toch gewoon tevreden mee zijn. Allemaal toppers wat mij betreft. Ik ga me voorbereiden op de Berenloop over twee weken op Terschelling.

Toch even een serieuze noot
Dat ik redelijk makkelijk loop is een kwestie van heel veel geluk. Natuurlijk, ik train er voor en dat doe ik vooral op mijn eigen manier. Ik ken de vermoeidheid en de pijn onderweg, maar misschien kan ik dat wat makkelijker relativeren. Ook ik heb een rugzak waar al wat in zit (...).
Mijn tijden boeien me totaal niet, ik vind ze hooguit lachwekkend. Tijden gebruik ik alleen om te kijken wat ik een volgende keer misschien anders moet doen om lekkerder te kunnen lopen. Ik loop liever een marathon extra dan dat ik een snelle marathon wil lopen. Veel meer plezier heb ik in de prachtige prestaties van anderen die daar vol voor aan de bak moeten. Soms lukt het ze, en soms niet. Hun gevecht, of dat nou op de 42 of op de 6 km is, is meer strijd dan wat ik aan het doen ben. Ik wil niet spotten met de marathon door hem 2 of meer keer achter elkaar te lopen. Het blijft een roteind maar ik geniet van het evenement op zich. Dr gaat het mij om, genieten.
Na de 25 km, waar ik ondanks val en tegenwind in 1:40:26 door kom (20 minuut  en 1 seconde over de laatste 5km), komt het saaiste stuk van de marathon. We gaan tot de 35 kilometer over het bedrijventerrein. Lange saaie stukken waar weinig publiek staat en niet veel te beleven is. Saai en dus ook een moment om even tot mezelf te komen. Ondanks dat ik me niet zo lekker voelde vanmorgen en ondanks de val toch nog mooi stabiel gelopen. Ik beschouw het vandaag maar als een soort mentale weerbaarheidstraining. Als ik zo door blijf gaan gaat die sub 3 wel weer lukken. Het is dan ook gelijk gedaan met mijn motivatie. Weg is het  doorzettingsvermogen,  maar het mag. Van wie zou het niet mogen. Bij alle verzorgingsposten vanaf de 30 km (2:00:38) neem ik wat lekkers en wandel om het zonder morsen en andere ongemakken binnen te krijgen. Dat kost wat tijd, maar wat maakt het uit. 
De laatste 7 kilometer gaan wat lastiger maar ik voel me prima. Meer dan dat eigenlijk. Ik probeer er van te genieten en bedenk me dat ik volgend weekend niks te doen heb. Nou ja, niks te lopen heb bedoel ik. De week daarna naar de Berenloop op Terschelling. Hoe dan ook mooier dan het Vondelpark waar ik nu doorheen loop. Nog 2,5 km te gaan. Het gaat gewoon weer lukken vandaag.