Goed, beter, Berenloop                 4 nov. 2012
Je zou het inmiddels routine kunnen noemen, maar dat wordt het nooit. Een marathon, en zeker op Terschelling, is en blijft altijd weer een uitdaging en op Terschelling ook een hele bijzondere uitdaging. Hier komen sport, vriendschap en natuur bij elkaar. Elke kilometer en iedere supporter zorgt daar voor puur plezier. Respect en saamhorigheid, wat een feest.
Vakantiegevoel
Dit jaar niet met Marjolein (studieverplichtingen) naar Terschelling maar met John. John, die pas verleden jaar begonnen is met het lopen van marathons en er nu al heel veel achter zijn naam heeft staan. Maar de Berenloop op Terschelling ontbreekt nog op zijn lijst. Het kostte weinig moeite hem over te halen om die een keer te lopen. Gewoon omdat John marathonverslaafd is, of aan het worden is, en omdat ik kennelijk erg enthousiast heb verteld over mijn edities van 2010 en 2011. Maar die waren dan ook om nooit te vergeten. Kortom, wij zijn onderweg vanuit Alphen en Nieuwegein naar Harlingen en het vakantiegevoel is begonnen. De parkeerplaatsen bij de veerdienst in Harlingen puilen uit dus moeten we een stukje lopen naar de boot. Dat kan er ook nog wel bij als je van plan bent morgen 42,2 km te gaan lopen op de parel van de Wadden, Terschelling.
We vinden helemaal voorin een plek aan boord. Met de koffie en thee, en ook de RunnersWorld en studieboeken moeten we de komende twee uur door zien te komen. Maar we hebben weer zo veel te vertellen en te zien dat we nauwelijks aan lezen toe komen. John loopt in gedachten inmiddels ook de marathons van Brussel en de Kustmarathon waarover ik vertel. Of de Kustmarathon van Zeeland te vergelijken is met de Berenloop vraagt hij? Deels, vind ik. De Berenloop gaat minder
op en neer en heeft meer variatie in natuur. Heidevelden, kronkelende duinpaden en bos. De Berenloop vind ik gemoedelijker maar als het om enthousiast publiek gaat krijgen ze beiden een 10. Volgend jaar mag John het zelf gaan ervaren en hoor ik graag of ik overdreven heb als ik zeg dat het twee geweldige marathons zijn die niet op je lijst mogen ontbreken. Hoe dan ook ben ik verliefd, op Terschelling.
Zaterdag is alvast geslaagd
Het weerbericht voor de komende dagen voorspelt niet veel goeds; Harde wind en regen. Gelukkig wordt de wind niet meer uit het noord-oosten voorspeld maar uit het zuiden. Dat is de minst slechte richting omdat je op de plekken waar je hem dan tegen zou hebben je toch nog beschut kan lopen. Zo af te toe kunnen we een plensbui verwachten waarbij naarmate de klok verder tikt de kans op een bui toe neemt. Daar is maar n oplossing voor en die heet drlopen, gewoon drlopen.
We trekken ons er nu nog niet veel van aan. Aan boord zitten we droog maar in de verte, ergens tussen Vlieland en Terschelling, zal het wel lekker te keer gaan zo te zien. Als het maar droog is als wij de Brandaris te zien krijgen en dat blijkt nog redelijk te lukken ook. Als we naar de bus lopen die ons naar Formerum gaat brengen spettert het een heel klein beetje. Dit jaar hebben veel meer dan vorig jaar bezoekers gekozen voor de bus in plaats van de huurfiets. De bussen zijn werkelijk overvol en ook helemaal voor in de bus staan reizigers. De stemming met zo veel mensen aan boord is uitgelaten en de laatste die in stapt krijgt een doek in z'n handen gedrukt waarmee hij de ramen voorin bij de chauffeur mag vegen.
Vanaf de bushalte in Formerum is het een minuutje lopen naar onze kamer. De hele reis heb ik John al zien genieten van alles, en ook ons verblijf (zelfde als verleden jaar trouwens) krijgt van hem een duim omhoog. We halen uit de tassen wat we voor vandaag en morgen nodig hebben en dan staat Kees-Jan voor de deur om ons de "sleutel" van onze douchegelegenheid na afloop van de marathon te brengen. De service gaat dus ook dit jaar weer heel ver. Dank je wel Kees-Jan. Bij de plaatselijke bakker halen we nog de op Terschelling wereldberoemde Pondkoek, zo veel als we kunnen dragen want je weet maar nooit f en wannr we hier weer terug komen.
Dan wordt het zo langzamerhand tijd om naar Midsland te wandelen waar we bij Italiaans restaurant "La Grotta" een afspraak hebben met John de Boer en Ans, en met Silvia en familie. Het tafeltje voor 10 houden we lang bezet. Eigen schuld van het restaurant; dan hadden ze maar niet zo lekker moeten koken en al zeker niet het maandmenu/berenloopmenu "3 verschillende pasta's op een bord en als je nog honger hebt kan je gewoon meer vragen". De twee Johnnies en ik durven het dubbele portie wel aan terwijl Silvia zich moed aan het indrinken is om morgen door John de Boer over het parcours begeleid te worden. In het pikkedonker lopen we daarna naar onze kamer voor een gezonde nachtrust. We kunnen uitslapen want we hoeven morgenochtend pas de Berenbus van half 11 te hebben.
Koude start voor echte bikkels
De bedden waren goed en een waterig zonnetje probeert Formerum er nog feestelijker uit te laten zien. De lukt maar ik vrees dat die zon heel snel verdwijnt. Jammer. Dan eerst maar een lekkere douche en de stapel handdoeken in de luxe badkamer ligt er uitnodigend bij. Douche-gel mee, kraan open en.... AiAiAiAi. KOUD! Wat ik ook probeer, geen warm water in de badkamer. HELP! Boiler uit? Ketel kapot? Ik heb geen idee maar er is geen tijd om daar nu nog naar te laten kijken. Dan maar een koude douche. Dat is stoer, het is voor echte bikkels, je wordt er groot en sterk van en het is dus niks voor mij. Wel verfrissend, dat wel. Ik vertel deze natuurramp ook maar aan John en als echte oud-marineman verblikt of verbloost hij hier niet van. Ik krijg een verhaal over vroeger, toen de schepen van hout en de mannen van ijzer waren en hij staat even later te zingen onder de douche. (Eerlijk gezegd denk ik dat hij gewoon naast de douche heeft staan zingen want koud water op Terschelling is ook echt heel erg koud. Ongeveer "zo" koud, zeg maar.)
 
Mooi op tijd staan we (heel erg!) fris en fruitig bij de bushalte voor de extra Berenloopbus. Er komen er drie aan en gelukkig is nog net in de laatste bus een plekje voor ons vrij terwijl er in elk van de deze harmonicabussen toch mooi 150 man passen. De gesprekken gaan over de afstanden, de tijden die mensen willen gaan lopen maar vooral ook over welke kleding je nou vandaag aan moet. Het lijkt nu lekker maar er waait een harde koude wind. Daar komt vanmiddag ook nog regen bij en dan kan de lol er snel af gaan. Lange broek dan maar? Maar als die nat wordt krijg je het nog kouder. Ieder maakt zo zijn eigen afweging en wie er gelijk heeft maakt niet uit. Als je je er maar lekker bij voelt. Een duurloop begint er mee dat je je lekker moet voelen.
De buschauffeur is zo vriendelijk ons er voor de deur van onze kleedgelegenheid  uit te zetten. We hebben daardoor tijd genoeg om nog wat bij te praten met echte Terschellingers aan wie we uit proberen te leggen waarom we aan hardlopen zijn gaan doen, waarom dan marathons en waarom dan ook nog op Terschelling. Ik hoop dat het enthousiasme van John en mij op z'n minst weer n iemand er toe brengt om ook te gaan sporten, te bewegen of te lopen. Iedereen op zijn manier want wat ik vandaag doe, de 5e marathon in 6 weekenden, moet op z'n minst gestoord over komen bij iemand voor wie het lopen van een marathon klinkt als een (boze) droom. Sommigen vragen er naar en als ik ze dus maar vertel hoe laat ik vandaag zo ongeveer weer onder douche wil staan, warm graag dit keer, vallen de meesten hoofdschuddend terug in hun stoel. Sorrie, ik heb heel veel geluk en iedereen sport op zijn manier. Een marathon in 5 uur op je tandvlees finishen is veel knapper dan het spelletje dat ik er iedere keer van probeer te maken.
Zodra ik de kleedruimte verlaat en de gemene koude wind rond me heen voel blazen, weet ik dat ik de goeie keuze heb gemaakt met lange broek, handschoenen en muts. Het ziet er niet uit maar het is wel lekker warm, en dat laatste is toch het belangrijkste. Rondom de Brandaris ontmoet ik Richard en Kees die vandaag ook gematigde doelen gesteld hebben. Vandaag gaat niemand echt voor een tijd maar iedereen voor de lol. Zo kan het dus ook.
Bij de kraam pal onder de vuurtoren geef ik mijn rugzak af met daarin een droog shirt en trainingspak. De verwachting is dat ik eerder binnen ben dan John maar natuurlijk wacht ik bij de eindstreep op zijn finish, en dan wil je wel iets droogs en warms aan hebben om kramp en verkleumdheid te voorkomen. Ik leer ieder jaar bij lijkt het wel. Dan het startvak in en ik mag helemaal voorin starten. Vandaag wil ik genieten deze mooie marathon en heb dus geen hoop of verwachtingen van welke eindtijd dan ook. En toch, ja toch wr ben ik gespannen. Ga ik het redden vandaag om hem uit te lopen? Kippenvel tot de start.
Kalm aan, en vlug een beetje
Scherp om 12:35 uur gaat de oorverdovende scheepshoorn als startsignaal en mogen we er vandoor. Ik vraag me nog steeds af door wie en waarom die maffe starttijd zo gekozen is maar het zal ergens goed voor zijn; 12 uur 35. Vandaag heb ik niks bij me; geen MP3 speler, geen telefoon en geen radio. Gewoon ik en mezelf die het rondje Terschelling gaan doen. Het thuisfront blijft dus in het ongewisse over mijn vorderingen. Vandaag geen gebel onderweg. 
Het lijkt leuk om zo vooraan te mogen starten maar tegelijkertijd kom ik er nu ook achter dat het vreselijk saai is. Er ontbreekt een stukje gezelligheid om me heen en ik zie dit jaar ook geen enkele bekende loper meer. Jammer, heel jammer. Het publiek is natuurlijk weer geweldig enthousiast en de kleine straatjes richting de haven geven de sfeer aan deze start.
Ik heb zoals vaak mijn horloge ingesteld op  de stand "virtuele partner" die vandaag 4:00 min/km gaat lopen. Mijn partner loopt boven in beeld in het wit en ik loop onder hem in het zwart. Aan het plaatje in dit voorbeeld kan je zien dat hij iets voor me loopt en zelfs het aantal meters wordt weergegeven. In werkelijkheid is ook de tijd die je voor of achter ligt op het ingestelde tempo (nu 4 min/km) nog zichtbaar. Ik ben allerminst van plan om vandaag dit tempo vol te houden maar het rekent lekker. Een vlakke loop zou leiden tot 2:48:48 dus met een "tijd achter" van 11:11 heb ik net nog een sub3. Simpel rekenwerk toch? Eerst maar eens het ritme op zien te pakken.
Na de kleine straatjes volgt de de haven van Terschelling. Flinke wind van rechts uit het zuiden over de Wadden en ook daardoor op deze plek wat minder publiek dat ons uitzwaait. Niemand die me ziet, maar niets is minder waar. Het thuisfront, Maaike, was zo slim om de webcams van Terschelling te volgen en jawel hoor, de camera die boven op het VVV-kantoor staat heeft me in beeld. Ze weten dus dat ik gestart ben.
Na de haven gaat het de Hoofdweg op in de richting van Midsland. Ik heb wat moeite om een lekker tempo te vinden maar heb des te meer lol in alle versierde tuinen waar overal weer de beren in staan, liggen, hangen en zelfs in stoelen zitten. Sommigen zelfs voorzien van regenjasjes terwijl het gelukkig nog steeds droog is. Voor mij lopen inmiddels twee groepjes lopers op me uit. Ik sukkel alleen verder en pas na een kilometer of 8 krijg ik het gevoel dat de motor een beetje begint te
draaien. Toch gaat het niet zo makkelijk als de vorige marathons maar waar dat aan ligt weet ik niet. Steeds zoeken naar het juiste tempo en oppassen niet te veel af te zakken, waarbij het niet om een snelle tijd gaat maar om het tempo te draaien waarvan ik weet dat het bij me past, 42 km lang. Het gevoel moet goed zijn. Ondanks alles loopt mijn garmin-partner nu op me achter, en kom ik volgens mijn horloge bij de 10 km klok aan op 0:39:30 en zo voelt het ook. Routine en toch zwaar vandaag. Alleen, die klok geeft 0:37:30 aan en dat kan gewoon niet! Dus of er zijn een paar segmenten van de klok stuk of hij staat verkeerd opgesteld, waarbij ik reken op dat laatse want op "mijn" 10km punt hangt ook een container boven de weg met een grote "10" er op; elk jaar weer. De tijden lijken verdacht veel op die van verleden jaar, alleen voelt het nu zwaarder. Niet zo gek na de afgelopen weken met vlotte marathons en ook de zware Kustmarathon.
Een van de mooiste stukken van de route is zeker "de Bosplaat" tussen de 15 en 19 km, waar de heidevelden door de vele regenval van de afgelopen tijd iets weg hebben van rijstplantages. Schelpenpaden over de glooiende duinenrij lijken nergens naar toe te gaan. Bij iedere bocht en na iedere duin een verrassing wat je nu weer te zien krijgt. Ik geniet er echt van en hoop ook dat John hier straks van weet te genieten.
Voor mij bij de drankpost op de Oosterender Badweg nog geen drinken. Ik red me nog wel even zonder drank maar begin wel mijn linker been een beetje te voelen. Volgens mij komt dat doordat ik afgelopen week 3 uur in een bioscoopstoeltje heb gezeten met wat weinig beenruimte dus geef ik Bond, James Bond, de schuld van dit gevoel. Zou hij dan de man met de hamer worden? Ik dacht het niet!
Na de oversteek van de weg gaat het vlot verder richting het halve marathon punt.  Vol verwachting kijk ik eerst uit naar het 20 km punt waar altijd de accordeonist speelt. Hij blijkt dit jaar met z'n tijd mee te zijn gegaan en zijn muziek klinkt verstekt uit het dak van een Landrover.  Of draait hij gewoon een CD-tje en trekt die blaasbalg voor de show wat heen en weer als er een loper aan komt? Nee, daar geloof ik niet in. Ik hobbel verder naar het halve marathon punt, het enige punt waar officieel je tussentijd gemeten wordt.
De klok daar geeft 1:22:45 aan als ik er langs kom dus ik heb die laatse 10 km veel te snel gelopen. De klok geeft dat aan, mijn horloge geeft dat aan maar ook mijn linker been begint te protesteren. Niet ernstig, maar toch, hij wil niet meer zo makkelijk, en een beetje kramperig gevoel tot in mijn kuit is de oorzaak dat ik het toch echt rustiger aan moet doen. Ok, nou en? Iets tempo er af en dus word ik even later ingehaald door een sporter die nog wel tempo in de benen heeft.
Het tempo gaat omlaag maar de bosrijke omgeving van Hoorn en Formerum zorgt toch weer voor een glimlach. Kennelijk uniek want ik hoor een paar keer uit het publiek kreten als "H, die loopt nog te lachen." en "Die heeft er zo te zien nog plezier in." Dat het een beetje pijn doet valt dus niet zo op en ik heb er inderdaad ook gewoon nog plezier in. Mijn virtuele garmin-maatje heeft me inmiddels ingehaald, zeker ook omdat ik tussendoor pauze heb gehouden bij twee verzorgingsposten. Even wat drinken en een korte break waarbij ik altijd de vrijwilligers bedank voor wat ze voor ons doen. Zonder vrijwilligers geen marathons dus nogmaals BEDANKT.
Dan komt tussen de 33 en 35 km het strand weer. Het ligt er redelijk goed bij. Wel plassen en op sommige stukken zacht, maar er is geen sprake van zacht zand waar je alle kant in weg zakt zoals het geval was met de Kustmarathon in Zeeland. De wind komt nog steeds uit het zuiden, van links over de duinen, dus was het hier eigenlijk prima lopen. Vlaggetjes wezen weer de juiste weg en hopenlijk ook de kortste weg naar de standopgang bij paal 8, maar zo ver was het nog niet. Plotseling word ik voor mijn gevoel met een enorm tempo ingehaald door twee lopers. Sta ik stil of wat gebeurt hier?! Niet normaal. Die hebben kennelijk hun race goed opgebouwd en gaan voor goud.
Opnieuw wordt ik ingehaald maar nu door vier wielen. Niet verkeerd lijkt me om door je baas verplicht te worden om hier te moeten werken en de marathon te moeten begeleiden. Spontaan moet ik terug denken aan de marathon van Amsterdam van twee weken geleden, waar die jongen in het publiek achter me aan riep; "Zo kan ik het ook." De auto stopt even verderop en een cameraman stapt uit om mij vervolgens langdurig te filmen. Zochten ze een stervende zwaan, een manke loper of gewoon iemand die de uitstraling had van een aangespoeld stuk wrakhout? Geen idee maar het motiveerde mij in ieder geval om weer net te doen alsof het nog lekker ging. The show must go on.
Wat kan een mens blij worden van een rijtje oranje kegels. Ze geven aan waar je linksaf omhoog mag bij "Paal 8" het strand af. Het voelt weer net als de stukken uit het parcours van Zeeland en ik vraag me af hoe de 60 van Texel, die voor volgend jaar op het programma staat, er uit gaat zien. Boven op het duin even pauze bij de verzorgingspost en tijd voor een druivensuikertje (ja ja, die delen ze daar uit), cola en een beetje water. En dan rechtsaf de Long Way op voor de laatste 7 kilometer, recht op Terschelling West aan. Ook op dat laatste stuk neem ik even een hele korte pauze maar als ik voor me uit de twee lopers in het vizier krijg die me op het strand als een komeet voorbij gingen, tja, dan zie ik dat toch als uitdaging om daar weer een beetje bij in de buurt te komen. Geen idee hoe het kan maar kennelijk geven ze er de brui aan, want nog voor de bebouwde kom van Terschelling West loop ik ze voorbij. Op dat moment draai ik linksaf voor de laatste honderden meter door het dorp.
Het is er overal feest. Vuurkorven staan te knetteren, bij de soepkraampjes wordt gelachen en staan mensen me aan te moedigen. Ik raak er niet over uitgepraat hoe enthousiast de mensen hier op Terschelling zijn om hun evenement tot een volksfeest voor iedereen te maken. Het respect voor de lopers is enorm. De laatste straten komen in zicht en daar word ik aangemoedigd door Ans die inmiddels zelf haar halve marathon al gelopen heeft. Ze schreeuwt me de laatste bocht om, de rode loper op die naar de finish bij de Brandaris leidt. Tussen de rijen publiek door en even later zie ik mezelf finishen op het giga-tv-scherm boven de finishstreep. Terwijl de drumband zorgt voor een oorverdovende finishroffel kom ik over de streep in 2:54:30 maar wat belangrijker is, ik kom gezond over de streep n met een glimlach.
Gek genoeg voel ik me veel beter dan halverwege de marathon vandaag. Mooi meegenomen dus. Weer dat gevoel dat ik, ondanks die linker poot die niet echt lekker wil, nog meer kilometers kan maken. Goed onthouden dit tempo voor Texel. De medaille krijg ik omgehangen en ik loop eerst naar de tent om mijn droge shirt en trainingspak aan te trekken. Dan volgen drie bakken warme thee en een beker bouillon. Heerlijk. En nu snel naar het finishgebied om te genieten van de andere lopers die er aan komen, en de sfeer die het publiek er weet te maken. 3 uur en 37 minuten na het startschot komt ook John in beeld. Eerst zie ik hem komen op het grote scherm en dan komt hij over de rode loper bij me langs. Een high five volgt en John straalt, maar is zo te zien ook enorm onder de indruk van alles. Straks zal ik wel horen hoe hij het heeft ervaren. Ik spreek Richard en Kees die alletwee zijn gefinisht en ook Joost uit Eindhoven, die een paar weken geleden zijn eerste marathon heeft gelopen, heeft hier nu weer een topprestatie neergezet op de halve. Ik zie alleen maar blije gezichten om me heen dus mijn dag is geslaagd.
We pakken de tijd voor een warme douche en John en ik zijn alletwee heel tevreden over deze loop. John is, zachtjes uitgedrukt, heel blij dat hij mee heeft gedaan aan deze marathon en het weekend voelt voor hem als vakantie. Een beter gevoel kan je toch niet hebben na een marathon lijkt mij. Daarna maken we de prijsuitreiking en het optreden van Hessel in de vertrekhal van de veerdienst mee en sluiten ons bezoek aan Terschelling af met een grote portie Kibbeling met knofloopsaus. Leuk voor het thuisfront.
Even later mogen we de boot op en komen toevallig helemaal voorin te zitten bij de sneldienst, en binnen 3 kwartier zijn we terug in Harlingen. We vinden de auto terug en ik breng John naar huis. Einde vakantie, einde Berenloop maar wie weet "tot volgend jaar".