Kwarktaart goed voor 7-heuvelen-zilver       18 nov 2012
Het gaat een zware klus worden om dit jaar de 7 Heuvelenloop een beetje vlot te lopen. Ook dit jaar zit ik weer in het bedrijven wedstrijdteam dus ze verwachten natuurlijk wel iets van me. Gelukkig levert de combinatie van leeftijd met eindtijd een puntenaantal op, dus zo heel erg snel hoeft het nou ook weer niet te gaan om toch de nodige teampunten binnen te halen. Meer dan m'n best doen kan ik niet, maar of dat vandaag ook genoeg is?
Diesel in een sportauto
Oké oké, ik beken. Ik zoek nu alvast naar een excuus voor het geval de eindtijd van mijn 7 heuvelenloop dit keer wat tegen gaat vallen. Zelf vind ik het wel een goeie smoes dat ik net een paar marathons achter de rug heb in korte tijd. Daardoor is het marathontempo er zo in gesleten dat ik een diesel ben geworden en hoe je het ook wendt of keert, in een sportwagen heb je niks aan diesel. Een oude grijze sportwagen in dit geval. Heb ik me er uit gered? Nee, zegt u?! "Omdat ik dat verleden jaar precies zo gedaan heb met die marathons vooraf en toen toch in 0:53:38 binnen kwam." Dat is waar, ik kan het niet ontkennen. Maar ik heb nog een smoes op het programma. Nu heb ik de avond voor de wedstrijd een feestje in Utrecht. Met kwarktaart en waar kwarktaart is, daar vind je mij. Jazeker, ik had daar op tijd weg kunnen gaan en ik was dat ook van plan, maar het werd toch best laat voordat ik op bed lag. En daar heb ik werkelijk geen seconde spijt van.
Reizen met de NS blijft een uitdaging
Omdat de organisatie van het evenement het promoot, en ook omdat het gewoon makkelijk is, neem ik samen met een paar collega's en supporters de trein vanuit Alphen aan den Rijn. Fantastisch op tijd, zeker na het verjaardagsfeestje van gisteravond, sta ik op het perron te wachten op de trein naar Utrecht. Dat de andere trein naar Gouda niet zou rijden wisten we al, vandaar dat niemand lette op de amateuristische bordjes "Bussen" op het station. Totdat iemand begon te vertellen dat er ook naar Utrecht geen treinen zouden rijden. Dat dit geen flauwe grap was bleek uit de reizigersinfo boven de perrons waarop nu stond dat tussen Alphen en Utrecht geen treinen zouden rijden. Ook wij moesten met de ns-bus die voor ons klaar stond. Opschieten dan maar en zo kwamen we in het vervangend
vervoer terecht. Toen de bus vol was en op punt van vertrekken stond, riep de chauffeur om dat passagiers voor Utrecht in de bus achter ons moesten... Geen probleem, de hele bus liep leeg om zich in een andere bus te plaatsen. Onzinnig en onhandig. We reden weg en de chauffeur vertelde doodleuk eerst dat hij vannacht al gewerkt had, net lag te slapen en nu was gewekt om vanmorgen ook deze ritten te rijden. Mij schoot toen iets met rij- en rusttijden te binnen, maar ach, wie let daar op met een dubbeldeksbus met 70
passagiers aan boord. De chauffeur had ook nog een andere verrassing in petto; we zouden niet naar Utrecht rijden maar naar Bodegraven omdat daar vandaan wel treinen naar Utrecht reden. En zo stonden we na een uur precies 10 km verderop in Bodegraven, waar de trein op het verkeerde spoor binnen kwam en wij als Lemmingen zelf het juiste spoor mochten zoeken. Even zo goed stonden we met maar 3 kwartier vertraging om 12:00 uur in Nijmegen. Om 13:00 moet ik starten.
Bekende recept
Verrassend weinig nieuwe dingen dit keer. Ik kleed me snel om en doe een wegwerpregenjas aan. Het regent matig maar ik moet nog naar het startvak toe wat toch een minuut of 15 dribbelen is. Weer het grijze vak gelukkig, lekker vooraan dus de drukte bij de start zal voor mij meevallen. Jacqueline, onze supersnelle teamdame, tikt plotseling op m'n schouder als ik in het startvak sta. Ze komt net terug van een kleine blessure en hoopt vandaag 0:58 te gaan lopen. Uiteraard haar vraag wat ik vandaag wil doen. Ik vertel van mijn marathon-diesel-tempo en de lange dag van gisteren en hoop dat ik bij haar in de buurt kan finishen. Ik heb mijn horloge gezet op 3:35 minuut/km. Ik gebruik die tijd en de "virtuele partner" (zie vorige verslag) vandaag alleen maar als een indicatie. Het gaat toch wel langzamer dan verleden jaar. Soms weet je dat al voor de start.
Nadat de echte toppers aan ons zijn voorgesteld klinkt het startschot en een opvallend onfatsoenlijk gedrang ontstaat bij deze zandloperstart. Om niet onder de voet gelopen te worden moet ik er aan mee doen, maar dat zullen alle andere lopers ook wel zeggen. We sprinten weg en eigenwijs als altijd blijf ik links lopen terwijl de grote massa rechts van de middenberm loopt. Slechts een enkeling volgt mij en we lopen achter een deel van het publiek langs. Ik loop toch niet verkeerd?! Nee hoor, even later blijkt dat we na de middengeleider weer samen komen en dat mensen kennelijk kuddedieren zijn waarbij ik mezelf dan maar betitel als een uitzonderlijke diersoort omdat ik voor links gekozen heb.
Het is gestopt met regenen en het is prima loopweer. Toch gaat het niet zo lekker. De cruise-control doet het niet zo best vandaag en voortdurend kijk ik op mijn horloge of ik niet te snel of te langzaam ga. Hoe dan ook wil ik proberen het tempo over de hele 15 km redelijk vlak te houden, dus de eerste kilometers is het meer een gevecht met de klok dan met het asfalt. Onderweg krijg ik een lesje looptechniek doordat ik tot de 8 km gelijk op kan lopen met de Nederlandse atlete Heleen Plaatzer. Uiteraard probeer ik haar loopgeheim onderweg te ontfutselen. Ik zie dat ze de hele weg op haar voorvoet landt en werkelijk waar, de achterste helft van de schoenzool wordt geen tel gebruikt en raakt nergens de grond. Ik begrijp er geen snars van hoe iemand zo kan lopen maar ga dat  natuurlijk heel stiekem ook een keer proberen. In het donker op een achteraf weggetje denk ik, om daar te ontdekken dat ik maar gewoon mezelf moet blijven. Dat is al erg genoeg.
Voor wie de route van de 7-heuvelenloop nog niet kent toch nog even het parcours. De start is midden in Nijmegen en daarna gaan de eerst 5 kilometer in een lange rechte lijn naar het zuiden. Soms vals plat omhoog, dan weer kort naar beneden en dan weer een kleine gemene korte klim omhoog. Het mag geen naam hebben maar alles bij elkaar net genoeg hoogteverschil om je krachten goed te moeten verdelen. Van 6 tot 12 km heerlijk door de bossen omhoog en omlaag en de laatste 3 km gaat in hoofdzaak omlaag richting finish. Een cadeautje, als je tenminste de energie nog hebt om dat cadeautje uit te pakken.
Ik moet erg zoeken naar het juiste tempo dat bij deze dag zou moeten passen. Het is even wennen maar het lukt. Na een kilometer of 2 kom ik in de buurt van een klein Aziatisch vrouwtje te lopen. Een opvallende sportster want om iedere twee passen die ze zet, kreunt ze zo hard en onzedelijk dat hierbij vergeleken damestennis een kerkkoortje met psalmenzang is. Niet normaal wat een gekrijs-gehijg-gesteun, en als ik naast haar loop en ze door blijft kreunen kijken een mannelijke sporter en ik elkaar aan en denken hetzelfde. Ik besluit haar uit lijfsbehoud snel voorbij te lopen en bij haar weg te gaan voordat ze de daad (letterlijk) bij het woord voegt en zich met haar 1 meter 50 toch aan mij vergrijpt. Bizar. Welke eindtijd zij vandaag ook loopt, ze heeft in ieder geval genoten.
De drankposten sla ik over, hoe enthousiast de vrijwilligers ook smeken om een bekertje sportdrank of water aan te pakken. Zonder vrijwilligers geen evenement dus een welgemeend "dank jullie wel" van mij voor jullie inzet.
Bij de klimmetjes probeer ik niet al te veel snelheid te verliezen maar een wijze les van mijn loopmaatje Marjolein is dat een loper meer energie verliest dan dat het tijdwinst oplevert als hij een heuvel op jakkert. Dus beter dan maar iets inhouden om straks energie over te hebben om het totale tempo hoog te houden. De redelijk vlakke stukken gaan goed maar voor mijn gevoel zou ik heuvel op toch harder willen. Ik twijfel dus nog steeds tussen die wijze lessen en mijn gevoel. Zal wel nooit over gaan, dat twijfelen.
De 5 km passeer ik in 18:05 waarmee ik tevreden ben. Het klopt precies met de tijd van 3:35 min/km waarop ik ben weggegaan, als je rekening houdt met de drukte en het gedrang bij de start.
De mat van de 10 km loop ik over in 36:15 dus het tweede stuk heb ik gemiddeld in hetzelfde tempo gelopen als het eerste stuk. 18:08 Om precies te zijn. Nu kijken of ik dit vol kan houden ondanks nog een paar kleine klimmetjes. Het publiek is fantastisch en moedigt massaal aan. De regen heeft plaatsgemaakt voor de zon, het uitzicht is geweldig en de herstkleuren maken het tot een prachtig evenement.
Nog 2,5 km te gaan en nu is het eigenlijk alleen nog maar vlak of zelfs naar beneden toe lopen. Muziek en publiek maken er een feest van en het is bijna jammer dat het zo snel is afgelopen.
Na de finisch nog een keer rennen
De laatste kilometer gaat in. Mijn tempo is netjes maar het voelt niet echt super. Ik kan heel goed merken dat ik dit nooit doe en hier, op drie intervalletjes van 6km in de afgelopen twee weken na, nooit op train. Ik vind het ook geen kombinatie om te trainen op marathons čn op snelle 15 km's. Plotseling hoor ik van links een brul uit de massa lopers vandaan die nu pas mag starten. Duizenden lopers op de tegemoedkomende rijbaan en iemand heeft gebruld. Naar mij? Wie weet Evert, Mitchel of Job die net begonnen zijn. Ik heb ze overgehaald om vandaag mee te lopen en ik hoop dat ze het leuk vinden. Ik maak mijn laatste 500 meter af en zie nu al dat ik inderdaad, helemaal volgens verwachting, iets langzamer ben dan verleden jaar. De eindstreep kom ik over in 54:18 en dus heb ik die laatste vijf in precies dezelfde tijd afgelegd als de eerste vijf, 18:05. Mij maakt die eindtijd niet uit maar ik hoop dat ik het team niet teleurgesteld heb en toch voldoende punten bij elkaar gelopen heb. Afwachten maar. Ik krijg de medaille en zoek snel de douche op. Als ik daarna weer helemaal fris aan de koffie en het lunchpakketje aanval op onze verzamelplek, komt het telefoontje van de organisatie bij onze coach binnen. We moeten om 15:15 uur op het podium staan want ons/mijn "team 1" heeft een prijs. Verleden jaar hadden we zilver. Welke plek we dit jaar hebben zeggen ze nog niet. Snel trekken we de andere teamleden onder de douche vandaan en dan moeten we weer hals over kop terug naar de finish waar de prijsuitreiking is. We rennen bijna net zo hard als tijdens de wedstrijd terug naar de finish. Een echte uitdaging want je moet tegen de stroom lopers in of via de trottoirs, die net zo vol zijn met toeschouwers als de het parcours met lopers. Maar we redden het en zijn keurig op tijd om het podium op te mogen. Het werd een mooie 2e plaats.
Gesprek op de trap
Als ook Evert, Mitchel en Job in mooie tijden gefinisht zijn gaan we samen met de fanclub op huis aan. De trein vanaf Nijmegen naar Utrecht is net als op de heenreis afgeladen vol. Te vol. Op de heenreis moesten we ergens in een gangpad weggedrukt staan, nu op de terugreis zijn we slimmer en zitten we met elkaar op de trap naar het bovendek van de trein. Natuurlijk gaat het over vandaag, over onze leuke sportdag en mooie tijden. Maar we hebben het ook over de dag van morgen die voor twee fijne collega's heel bijzonder zal zijn. We praten over hoe zij morgen de begrafenis van de oma čn de opa van een van hen vorm willen geven. Binnen enkele dagen alletwee overleden. In gedachten wordt hier en nu, op de trap van de trein, invulling gegeven aan een toespraak van morgen. En of het eigen gitaarspel met zang tijdens de dienst door de emotie wel zal lukken. We delen de gevoelens en indrukwekkende verhalen worden verteld. Op de trap van de trein. Tijd is relatief...