10.000 km-grens gepasseerd                        16 dec 2012
Met eindtijden heb ik helemaal niks. Wat is nou snel of wat is nou langzaam? Ik heb het al zo vaak gezegd; plezier tijdens het hobbelen en gezond finishen, dat is het enige dat voor mij telt. Wat ik wel doe is alle keren die ik loop, trainingen en wedstrijden, bijhouden in een inmiddels lang overzicht vanaf mijn start met lopen in 2007. Volkomen nutteloos en onzinnig. Heerlijk. En daardoor zag ik dat ik met wat rekenwerk in Spijkenisse precies op het totaal van 10.000 kilometer uit kon komen.
Najaarsoffensief
Tijdens de laatste loop van het vorige jaar besloot ik om in het jaar 2012 ook precies 2012 kilometer te gaan lopen. Als enige doel. Dat zouden dan een paar kilometer meer worden dan ik ooit in een jaar gelopen had, en nog steeds valt dat in het niet bij wat echte hardlopers in een jaar wegtrainen. Maar goed, voor mijn doen een respectabele afstand. Ik heb er geen trainingsschema's op afgestemd of rekentabellen naast gelegd. Wel gewoon weer een aantal dezelfde evenementen en wat marathons ingepland, net als vorig jaar. Voor de rest tussendoor gewoon lopen, lopen en lopen. Altijd met de vertrouwde Garmin 310 om de pols. Bijna altijd ingesteld op 4:00 minuut per kilometer, gewoon omdat ik daarmee lekker kan rekenen. En na elke training de gegevens invoeren in Excel omdat dat kennelijk een grotere verslaving is dan het lopen op zich. En dan blijkt, mede door een paar marathons aan het einde van het jaar, die gewenste 2012 km in dit jaar makkelijk haalbaar. Veel te makkelijk zelfs en op 12 december aan de rand van de Zegerplas bij de Barnsteenstraat ging de teller al op 2012. Doel gehaald.

Maar al een paar weken daar vr had ik ook een tweede doel voor ogen. Als ik nou niet te veel kilometers extra maak dan kan ik op de eindstreep van de Marathon in Spijkenisse op 16 december 2012 precies de 10.000 loopkilometers vol maken sinds ik voor het eerst de veters van mijn sportschoenen strikte. Inmiddels uiteraard een ander paar schoenen dan toen omdat ik ongeveer iedere 1300 km door de zool heen ben. En daar waar mijn grote teen het asfalt voelt wordt het tijd voor nieuwe schoentjes. Na de Berenloop begin november heb ik eigenlijk veel te weinig gelopen om goed voorbereid aan de start van Spijkenisse te staan. Maar ja, die 10.000 op de eindstreep leek me een leuk idee. Daarom stond de teller op 9957,8 km toen ik weg reed naar de atletiekbaan in Spijkenisse. Op naar marathon 31, de 13e van dit jaar.
Met de handrem
Voor de start leek het wel een renie van bekende twitteraars en lopers. Hans, Ton, Richard, Rene, Marek, John, Rob. Sommigen kwamen voor de hele, anderen voor de halve marathon, en iedereen had er zin in. Marek voelde zich sterk en wilde een harde aanval doen op zijn PR. Mentaal ijzersterk, super gemotiveerd en genoeg getraind dus ik heb het volste vertrouwen dat hem dat gaat lukken.
De nieuwe sporthal naast het clubgebouw van atletiekvereniging Spark was een prima kleed- en douchegelegenheid. Jammer dat er (nog) geen bewaakte tassenverzamelplaats was maar dat gaan ze ongetwijfeld in 2013 regelen. "Oh, laat maar in de kleedkamer staan." zeiden ze. Het vertrouwen in de mensheid in Spijkenisse is duidelijk groter dan de realiteitszin. Ok, op naar de start.

Vandaag geen gekkigheid. Ik wil finishen en als ik me lekker voel graag binnen de drie uur. Maar het gezond finishen om die 10.000km vol te kunnen maken is echt het enige dat vandaag telt. We vertrekken voor de marathon en maken eerst anderhalve ronde op de atletiekbaan. Blijft leuk om als het ware uitgezwaaid te worden op de baan door supporters en halve-marathonners die een paar minuten na ons vertrekken. De route komt me heel bekend voor. Verleden jaar in het barre weer hebben de eerste kilometers diepe indruk op me gemaakt. Inktzwarte lucht, donderklappen, hagelbuien en harde wind. Nu... hemelse vrede als het gaat om het weer. Ik bouw wat reserve in bij het lopen en ga helemaal niet in mijn vertrouwde tempo weg. Energie over houden om in het laatste deel vandaag niet stuk te gaan en hoe dan ook de tocht te volbrengen. Het is een leuk, nieuw plan maar of dat ook gaat werken? Bewust laat ik een paar man van me weglopen zodat ik niet de behoefte kan kweken om met ze mee te blijven lopen. Het voelt als lopen met de handrem er op en het bevalt voor geen meter, maar laat ik het nou gewoon eens voor n keertje proberen dit op deze manier te doen. Langs de dijk, door het park en door de polder. Eenzaam, helemaal verlaten en alleen bij een enkele boerderij een paar mensen die gematigd enthousiast maar vriendelijk een kreet slaken ter aanmoediging. Ik hobbel verder.
Samen sterker?
Vanaf kilometer 12 krijg ik gezelschap van een loper die nagenoeg mijn tempo loop. Of ik dat tempo van hem, ligt er maar aan van welke kant je het bekijkt. Zonder woorden sluiten we bij elkaar aan en stampen samen verder, in het begin naast elkaar. Soms hij op kop, soms ik, en omdat ik het gevoel heb dat hij het zwaarder heeft dan ik probeer ik wat vaker de stukken met tegenwind op kop te lopen. Zo rond de 15 kilometer is hij de eerste die de stilte verbreekt en zegt dat ik maar moet gaan als ik sterk genoeg ben. Daaruit blijkt niet veel vertrouwen in zichzelf. Het gesprek ontstaat over onze loopgeschiedenis, zijn come-back na een lange blessure en mijn 10.000 km doel en ik zeg dat ik bij hem blijf om de tocht samen te volbrengen. Mij maakt een tijd niet uit en voor hem is vandaag uitlopen, liefst ook onder de drie uur, een doel. Maar hij geeft gelijk al aan dat hij dat tijdsdoel niet zal kunnen halen. Hij laat het tempo iets zakken en het gaat zo te horen wel erg lastig worden. Zo slingeren we verder en bij de 24 km laat hij weten dat het niet meer gaat en stuurt me door. Bij de Bernisse Spuidijk ga ik twee keer links naar de drankpost van de 25 km waar ik dus alleen aan kom. Als ik daar vlot wat te drinken wil pakken zie ik aan de overkant van het water mijn maatje voor vandaag aan komen. Ik besluit te wachten tot ook hij op deze drankpost is en heb gelijk een mooi excuus om in relatieve rust mijn thee op te drinken. Als ook hij er is aangekomen geeft hij aan te willen stoppen. "Ik red het niet meer." zegt hij. "Ik stop er mee. Jij bent slimmer geweest dan ik met mijn korte broek. Mijn beenspieren zijn verstijft. Het voelt niet goed." We overleggen even en ik haal hem over om het dan gewoon verder smen te proberen. Definitief uitstapen kan verderop ook wel opper ik en nadat ook hij wat gedronken heeft gaan we samen verder. Toch! Helaas voor hem slaat het noodlot toe en krijgen we een kwartiertje later een motsneeuw-buitje over ons heen. Voor mij met lange broek, dik jack en pet geen probleem, maar voor hem niet handig. Het hardlopen gaat over in een trainingsdribbel en zijn besluit om straks uit te stappen is genomen. Ik sleep hem door tot aan de 29 km drankpost waar ook EHBO aanwezig is. Een handdruk als kort afscheid en ik laat hem daar achter bij de goeie zorg van de organisatie. Hij baalt en dat is meer dan logisch.
Versnellingsbak is vastgelopen
Die laatste 13 km mag ik solo verder. Vanaf de start al niet mijn eigen vertrouwde tempo en tussen de 12 en 29 al helemaal niet meer maar ach, wat geeft het. Alleen blijkt dat ik de smaak van een lekker tempo nu echt niet meer te pakken kan krijgen. Zoeken naar een tempo dat goed voelt, beetje op het horloge kijken naar de snelheid maar het wil niet meer lukken. Ik had en heb nog steeds in mijn hoofd om die 10000 km vol te maken en besluit om het vandaag maar te zien als een lange duurloop. Ik heb geen zin me uit te sloven om nog onder die drie uur te komen. Het is lekker weer, hier en daar moedigt een wandelaar me aan en zo kom ik op de Maasboulevard en de Nieuw Hongerlandsedijk terecht. Deze plek heeft iets weg van de kruising tussen een wereldstad met wolkenkrabbers en een uit de kluiten gewassen slaapstad. Klem tussen polderdorpjes en de wereld havenstad Rotterdam. Ik kijk wat om me heen omdat ik wel wil zien waar ik vandaag nou eigenlijk geweest ben. Daardoor zie ik achter me in sneltreinvaart ook Marek Vis aan komen die helemaal de PR smaak te pakken heeft. Hij moedigt me aan om aan te haken maar ik
kan de omschakeling naar zijn tempo niet meer maken. Hij wil onder de drie uur geeft hij aan maar als ik even heel snel reken geloof ik daar ook voor hem niet in. Helaas. Ik wens hem succes en dribbel zelf lekker verder. Dan het laatste stuk slalommen via de Veerweg en de Tramdijk, en tot slot onder de Spijkenisserbrug door naar de atletiekbaan toe. Terug naar de start waar niet zoals bij monopoly 10.000 euro wacht, maar wel een medaille, thee en stukjes sinaasappel. Nog een laatste stuk op de atletiekbaan en dan mag ik heel relaxt finishen in 3:04. Het doel om gezond te finishen is weer gehaald. De 10.000-ste km zit er op.
Tevreden
Ondanks dat ik vandaag bijna nergens gewoon lekker heb gelopen mag ik, of beter nog, mt ik tevreden zijn. Na een knieblessure ben ik ooit begonnen met hardlopen en sinds die tijd nauwelijks blessures. En dan altijd rond de drie uur kunnen lopen en afgelopen jaar in Utrecht en Rotterdam nog vlotte marathons ook. Niet zeuren dus.

Marek heeft inderdaad vandaag een super PR gelopen. Minuten er af en hij is iets boven de 3 uur over de streep gekomen. Hij heeft dus net als Ronald een mooi doel voor ogen bij de marathon van Rotterdam. Ik plof even op de atletiekbaan neer en heb honger en dorst. Gelukkig heeft de organisatie prima gezorgd voor thee, sportdrank en zelfs soep. Daar knapt een mens van op. Nog wat banaan en sinaasappel en dan kan de (dit jaar wel) warme douche worden opgezocht.
De eindstreep. Klaar met 42 km. Het zit er weer op. Weer een leuke loopdag.
Marathon nummer 13 dit jaar leverde natuurlijk medaille op. Maar het gaat niet om een medaille. Plezier in lopen is nog veel belangrijker. Het doel is om gezond te kunnen finishen. Volgend jaar minder marathons en ook minder snelle tijden. De uitdaging gaat worden om wat langere afstanden te gaan proberen.

Je moet toch iets doen op je vrije zondag.