Terugkijken op bijzonder 2012                           2  jan 2013
We zijn al een paar dagen onderweg in het nieuwe jaar. Hoogste tijd om nog n keertje terug te blikken op 2012. Dat het niet zo zou gaan als in PR-jaar 2011, waarbij alle PR's verbeterd werden, stond vast. Wat moet ik meer willen dan lekker lopen, genieten van de sport, de omgeving en het enthousiasme langs de kant? Voor dit nieuwe jaar hoop ik dat mijn loopmaatjes hn doelen kunnen halen. Gedeelde vreugd.
Apeldoorn ondanks Snelle-Jelle rustig gelopen
De eerste marathon van 2012 is de Midwintermarathon in en vooral rond Apeldoorn. Het is koud, heel koud zelfs, en het heeft gesneeuwd. Mooier kan je een parcours niet krijgen. De spierscheuring links voor door de hagelmarathon van Spijkenisse is redelijk hersteld en ook de hamstring rechts achter doet weer redelijk normaal. Genoeg smoesjes om nu bij -8 graden heel rustig aan te doen of onderweg op te geven. Het wordt een schitterende marathon door de besneeuwde bossen met onderweg nog een eigen fanclub onder leiding van Cis. Geweldig hoe zij me gesteund hebben in het bos, waarbij ik ze in m'n pauze van 7 minuten een halve fles drank en een Snelle-Jelle ontfusteld heb. Ik mocht finishen in 3:13 en na de blessureweken en trainingsrust is daar niks mis mee.
Wel 30 maar geen "20"
Twee weken na Apeldoorn pak ik op 18 februari een Zegerplasloopje mee. Ze noemen het de voorbereiding voor "de 20 van Alphen" in maart. Die 20 van Alphen sla ik dit jaar over, omdat sommige dingen in het leven nou eenmaal veel belangrijker zijn dan hardlopen. Het waait heel hard bij deze Zegerplasloop, maar rond de Zegerplas waait het altijd en je hebt er ook altijd overal tegenwind. Raar. Het is mijn werkdag maar mijn collega's gunnen me wat vakantieuren en sturen me na het eten weg naar de atletiekbaan. Een slechtere voorbereiding kan haast niet en dat werkt bij mij altijd goed. Met het hobbelen van deze 30km win ik de 1e prijs; een rookworst! Tjakka! En dat in een tijd van 1:58:44 en daar is niks mis mee.
3 x SORRIE
Maart was heel bijzonder. Thuis veel te doen, minder gelegenheid om te trainen dus het sporten moest overal een beetje tussendoor. Even snel een beetje lopen was het motto van maart. En zou zich uitbetalen, en hoe.
April, Tweede Paasdag, op weg naar de marathon van Utrecht. Weer regen en vooral veel wind. Tot vlak voor de start geen enkel doel voor vandaag en dus maar uit pure armoede het horloge ingesteld op 4 min/km. Het wordt een bijzondere tocht waarbij ik met regelmaat terug denk aan precies 1 jaar geleden. Lees gerust het verslag van Utrecht er op na, dan weet je waarom. Ik doe vandaag maar wat en Nesrine maakt van die instelling deze foto die het verhaal van deze dag vertelt.
Ik loop bij het nemen van deze foto op het 10km punt en lijkt te zeggen "Sorrie, ik kan het ook niet helpen." Zelfs met in de laatste kilometers een paar keer kort wandelen wordt het hier in Utrecht een PR op de marathon. De tijd van de Berenloop november 2011 (2:48:56) gaat uit de boeken. Daarvoor in de plaats komt nu 2:48:06 te staan en daar is niks mis mee.
Omdat ik de marathon van Rotterdam altijd mee wil lopen sta ik zes (!) dagen na het PR van Utrecht ook daar gewoon aan de start. Nou ja, "gewoon". Het is redelijk absurt en waar de n me voor gek verklaart... doet de ander dat ook. Succeswensen worden subtiel verpakt in kreten als "Je bent gestoord. Jij spoort niet. Dat is vragen om ellende. Dat kan niet. Je moet 4 maanden rust hebben na een marathon. Dan moet je het zelf maar weten." Alsnog iedereen hartelijk dan voor deze steun. Het deed me goed, en nog met de big-smile van Utrecht stond ik aan de start op de Coolsingel. Ik had niks te verliezen tenslotte. Net doen of je gek bent, lekker de kilometertjes maken en vooral lachen naar de fans die weer alle moeite hebben gedaan om me op de meest gekke plekken te steunen.

Hoe het nou kan weet ik zelf ook niet en is ook totaal niet interessant. De bijvangst van deze leuke dag is in ieder geval dat ik weer een PR op de marathon loop. Sorrie. Ik heb van de leuke Utrechtse tijd dus maar zes dagen kunnen genieten. De 2:48:06 strepen we weer door en ik heb het geluk hier in Rotterdam, mijn Rotterdam, drie minuten sneller te mogen finishen in 2:45:12 en daar is niks mis mee.
Om het af te leren sta ik ook in april, een week na Rotterdam, aan de start voor marathon nummer 3 op rij. Enschede is het dit keer en dat heeft een bijzondere reden. Na Utrecht en Rotterdam gaat het hier voor mij nergens om, behalve dan dat ik Enschede weer wil zien. Uitlopen zou al heel leuk zijn en dat lukt. Ik bouw de race van twee rondes op in twee totaal verschillende stukken. Het eerste rondje lekker vlot en de tweede op z'n Franks; hier en daar wandelen, beetje babbelen met de mensen bij de verzorgingsposten en gewoon proberen er een leuke dag van te maken. De streep in Enschede weet ik te halen in 2:51:51 en daar is niks mis mee.
Gezichtsbedrog
We zijn in mei aangekomen, drie weken na Enschede. Samen met Marjolein vertrek ik naar Zeeuws Vlaanderen voor de marathon van Hulst naar Terneuzen. Iets te weinig asfalt en iets te veel gras voor mij, weet ik n. Wel een mooie omgeving maar daar stond mijn hoofd die dag niet naar. Ik start wel, doe mijn ding, maar hoe langer ik loop hoe waanzinniger het voelt. Gelukkig staan Fabiola en Gnther 
langs de route waar ik koude stoom af kan blazen en dat lucht op, eventjes. Dan weer verder, gewoon omdat het moet. Nog nooit heb ik me zo rot gevoeld onderweg. De benen willen best wel maar de bovenkamer geeft er de brui aan. In het complete verslag van de marathon van Zeeuws Vlaanderen lijkt nog wel een beetje plezier te zitten. Wie probeer ik daarmee nou te een rad voor ogen te draaien? Mezelf?! Deze dag is niet wat het aan de buitenkant leek. Het heeft wel deels gewerkt en in de aan de verslaggever beloofde sub3 kom ik over de eindstreep Het hoofd moet worden leeggemaakt na 42 balende kilometers. De eindtijd was 2:59:59 is dr is niks mis mee.
Een week later in mei aan de start bij de Leiden marathon waar ik voor de vierde keer startte. Eens kijken of ik me kan bevrijden van de geestelijke ballast van verleden week in Zeeland. Onbevangen aan de start, maling aan welke snelheid dan ook en genieten van de polder. Het tweede rondje van 21 is nog eenzamer dan het eerste, maar vlot gaat het wel. Veel te vlot eigenlijk dus ik neem ruim de tijd bij de mooiste illegale drankpost van Nederland waar buurtbewoners trakteren op eten en drinken. Dan weer verder en ik kom vrolijk, fris en fruitig over de streep in 2:52:52 en daar is niks mis mee.

Half juni ga ik naar Amersfoort om daar te proberen om de marathon helemaal vlak te lopen. Dat gaat dus niet lukken. Het verdelen van kracht en snelheid is kennelijk niet mijn ding en het wordt zo ongeveer de slechts gelopen marathon van allemaal. Maar ok, hij was prima georganiseerd, het weer was goed, vriendelijke mensen zoals Anne van Dalen, dus wat wil je nog meer. Dan maar een nieuw doel stellen onderweg en dat wordt, hoe verrassend, het doel om een sub3 te gaan lopen. Dat zit er tenminste nog wel in vandaag. Het wordt uiteindelijk 2:55:30 en daar is niks mis mee.

Zes dagen later in oktober sta ik voor de volgende marathon aan de start. Dit keer de marathon onder de marathons (zeggen ze) en ik mag van Burgh Haamstede naar Zoutelande hobbelen. De "Zeeuwse Kustmarathon" heeft de naam heel zwaar te zijn met veel natuurelementen en je zou bij je normale marathontijd zeker een half uur op mogen tellen. Nou, ik ben benieuwd. Hij blijkt heel mooi te zijn met veel strand en de nodige hoogteverschillen. Of je het nou leuk vindt of niet, maar deze marathon moet je als marathonloper een keer gedaan hebben. Volgende keer ben ik er weer bij om te kijken of ik het ook met wat minder wandelen kan. Op dit parcours had ik 3:13:54 nodig om te finishen, en daar is niks mis mee.

Een week later reis ik samen met John Ossendorp naar Eindhoven om daar het vernieuwde marathonparcours te gaan ontdekken. Het zou nog sneller moeten zijn maar het enige dat ik ontdek is dat het nog saaier is dan de vorige keer. Gelukkig nog wel even de fanclub John en Ans langs de kant zien staan, maar dat waren dan ook de enige bekenden. Ik mag na ruim 42 eentonige kilometers stoppen met een eindtijd van 2:53:48, en daar is eigenlijk ook weer niks mis mee.

En halve voor 5 hele marathons
Zoals gewoonlijk begin september weer in Hoofddorp aan de start voor een halve marathon. Vanaf de eerste stappen voelde het al niet goed. Jammer, kan gebeuren. Waar ik toch wel een keer een PR op de halve wilde lopen ging dat niet lukken. Niet eens bij benadering. Dan maar door blijven lopen als lange duurloop en finishen in 1:23:19. Heel snel vergeten dit loopje maar de nazit met Barry aan de bar, dr was niks mis mee.
Door naar Zwolle waar ik op 30 september samen met Ronald ga proberen of we voor hem een sub3 op de klok kunnen krijgen. We maken er hoe dan ook een leuk weekend van, compleet met hotelovernachting. De marathon zelf gaat voor Ronald iets minder makkelijk dan hij had gehoopt maar dat lag niet aan Ronald. Het kwam door de wind, de zon, het parcours, de brug, zijn horlogebandje, de Ying, de Yang, de eb en de vloed en het feit dat zijn schoenveters links over rechts gestrikt zaten. Tja, dan vraag je er om. Net over de helft ziet Ronald die sub3 niet meer zitten en we hobbelen de marathon uit, inclusief grappen en grollen, in een tijd van 3:16:44. Niet wat we wilden, maar de marathon op zich, daar is niks mis mee.
We tellen er weer 7 dagen bij op en ik sta op 21 oktober aan de start van de marathon in Amsterdam. Heel koud, nat en heel veel wind. Als we wat verderop komen wordt het gelukkig wat beter weer. Er staat zelfs n fan van me langs de route, Jasper, met familie. Ook hier weer een klein stukje nieuwe route dat ik mag verkennen. Helaas verken ik die route van heel dicht bij... Ik ga na 22 km vol op de snuit. Miss World zou ik toch al niet worden maar hier knapte ik niet van op. Door de valpartij voorzien van extra adrenaline om de rest van de marathon toch af te maken kan ik hem uitlopen in 2:53:34, en mede gezien de platte-bek-smak is daar niks mis mee.
We tellen er nu twee weken bij op en begin november mag ik weer mee doen aan de Berenloop op Terschelling. Na Rotterdam toch wel de mooiste marathon om te lopen. Zaterdag ga ik al die kant op en 's avond zit ik met John Ossendorp, John en Ans en Silvia met familie en vrienden aan tafel. Het wordt een leuk weekend met een vakantiegevoel. Zondag nog "even" de marathon lopen natuurlijk. Het wordt weer een mooie tocht waarbij de eerste helft zwaarder voelde dan de twee helft. De laatste kilometer op Terschelling "West" voelt als thuiskomen. Topsfeer hier in alle straatjes waar ik met plezier over de streep kom in 2:54:30, en daar is niks mis mee.

7 Heuvelen en nog n keer 42
Dat waren 5 marathons op rij. Nu terugschakelen naar een beetje vlotter tempo van over twee weken moet ik als wedstrijdloper aan de 7-Heuvelenloop mee doen. Er gaan een paar collega's mee, ook als loper, en het wordt een bijzondere dag. Het openbaar vervoer heeft weer zijn eigenaardigheden maar de 15 km door de heuveltjes gaat in ieder geval lekker. Het team waar ik in zit wordt tweede, dus we staan op het podium. Met mijn tijd van 0:54:18 heb ik voor het team de nodige punten bij elkaar kunnen lopen, en daar is niks mis mee.

Er komt dit jaar nog 1 marathon voor me, de marathon van Spijkenisse. De marathon waar het verleden jaar zo vreselijk mis ging. Door hagel en met een slechte houding lopen kreeg ik gratis en voor niks een spierscheuring. Je moet alles een keer meegemaakt hebben zeggen ze. Nu dus op herhaling en het moet gezegd worden, dit keer ging het beter. Het doel voor vandaag was dit keer enkel en alleen het uitlopen van marathon 13 dit jaar, nummer 31 in totaal. Speciale reden van het uitlopen was om met de laatste meter van deze marathon mijn totaal van hardloopkilometers op 10.000 te zetten. En dat lukte in een tijd die er niet toe deed van 3:04, en daar was aan het einde van het jaar niks mis mee.


Vanaf nu kijk ik vooruit, naar 2013. Nieuwe doelen zijn gesteld, zoals het meedoen aan de 60 van Texel waar ik voor het eerst in mijn hardloopleven meer dan 42 km af wil leggen. Dat daar maar n doel, n wens is, finishen, mag duidelijk zijn. Voor de rest staan er al wel een paar dingen op de kalender zoals de Midwintermarathon, de 20 van Alphen, Rotterdam, Enschede, de Kustmarathon en Amsterdam.

In de binnenspiegel zwaai ik nog even naar familie, vrienden, fans en belangstellenden die me hebben gesteund om aan al die gekkigheid in 2012 mee te kunnen doen. Dank jullie wel!