Apeldoorn als training voor Texel        3  feb 2013
Op naar Apeldoorn voor de Midwintermarathon. Veel te weinig lange trainingen gedaan, pijn net naast mijn scheenbeen maar wel genoeg vertrouwen in mezelf om aan de start te staan. Het doel is km’s maken in voorbereiding op “de 60 van Texel”. Hoe dan ook is gezond finishen bij mijn eerste marathon van 2013 weer het meest belangrijk, als het mee zit graag binnen de 3 uur.
Beheerst van start
We zouden met een aardig gezelschap afreizen naar Apeldoorn, maar door 2 ziektegevallen, 1 goeie reden en 1 slechte smoes bleef slechts iets meer dan de helft over die dóór en rond Apeldoorn zouden gaan rennen. Ik ging als enige voor de hele marathon, de anderen gingen allemaal voor de 18km. Sinds de Sparkmarathon in Spijkenisse afgelopen december heb ik wel een aantal vlotte 20-ers gelopen en ook een keertje een 30 km, maar dat was dan ook alles. Een matige voorbereiding dus, voor zo ver je überhaupt al van voorbereiding mag spreken. Daar komt nog bij dat ik een paar baantrainingen heb gedaan om over te schakelen op een voorvoetlanding. Ook tijdens die 20-ers heb ik daar aan gewerkt. Nadeel is dat ik de laatste weken last kreeg van de rand van mijn scheenbeen halverwege knie-enkel. Een stekende pijn aan de binnenkant en op aanraden van Coen ben ik met ijs aan de gang gegaan. Zachtjes wrijven, twee maal daags. Ik weet leukere dingen maar het lijkt (een klein beetje) te helpen. Niet zonder pijn reis ik af naar Apeldoorn. Gewoon maar zien of het gaat lukken vandaag.

In theatercomplex Orpheus word ik als gast van Achmea ontvangen. Het krioelt er van de sporters en het is goed georganiseerd. Ondanks de drukte loop ik gelukkig een aantal bekenden tegen het lijf. Iedere marathon lijkt wel een reünie van de vorige wat dat betreft. Ondanks mijn slechte voorbereiding en de blessure krijg ik te horen dat "ze" van mij vandaag zeker weer een sub3 verwachten, waarbij fijntjes wordt uitgebeeld dat ik dat dan met twee vingers in de neus zou moeten doen. Kennelijk ontgaat het een aantal mensen dat ik (soms) menselijke trekjes vertoon en er ook keihard voor moet werken om die lange tocht te volbrengen, en dan hebben we het niet eens over het tempo of een eindtijd. Samen met John Ossendorp bereid ik me voor op deze Midwintermarathon. Ik stel mijn horloge in, doe de oortjes in maar zet last minute mijn GSM niet op “radio” maar op de voor-opgenomen MP3-tjes omdat de radio-ontvangst te wensen over laat. Dan startvak A in, muziek aan en wachten op het startschot. Net op tijd zie ik ook Rene en Erik nog lopen. Een kort “hallo en succes” en dan gaan we op pad.

Een groot aantal lopers gaat er als een speer vandoor. Die behoefte heb ik totaal niet, nu niet en eigenlijk nooit. Het is hier toch al lastig om overzicht te krijgen omdat de 28 en 42 km tegelijk starten. Ik kies mijn eigen tempo en het plan is om de eerste helft gestaag en stabiel te blijven lopen. Na een kilometer loop ik naast Ilonka die volgens mij vandaag graag ruim onder de drie uur wil lopen. Ik wens haar succes maar ze kijkt me aan alsof ze water zien branden en blijft stil. Wedstrijdstress, laat ik het daar maar op houden… De eerste kilometers gaan door de straten van Apeldoorn, door de Apenheul en dan door de bossen richting het westen met forse tegenwind. Vind ik vervelend, tegenwind. Het haalt me uit m’n ritme en geeft het voelt als zwemmen tegen de stroom in. Ook kost het meer tijd dan wat je met wind méé terug kan winnen. Maar oké, het valt buiten m’n cirkel van invloed dus maak ik er een spelletje van om op basis van mijn horloge, de Garmin 310, helemaal stabiel 15 km/uur te blijven lopen. Terwijl het parcours soms behoorlijk glooiend is lukt dat verrassend genoeg ook nog.
En toen werd het stil
Het 5km punt passeer ik in 20 minuten rond wat meer dan precies de geplande tijd was. Ik moet er wel om lachen. Het volgende ijkpunt is de 10km en jawel hoor, daar mag ik digitaal stempelen in 0:40 en dus wordt het nu de sport om op de 15km aan te komen na precies 1 uur hobbelen. Ik heb (afgedwongen) geluk want ook dat lukt me. Maar op de 16 km heb ik een klein beetje pech want wat ik verwachtte gebeurde ook. Ik had, toen ik de muziek van mijn GSM aanzette, niet gekeken wáár de muziek in de playlist zou starten. Dat bleek dus bijna aan het einde te zijn waardoor nu, na een dik uur, de muziek uit ging, en uit bleef. Restte dus de oorverdovende stilte van de bossen van Apeldoorn. Als afleiding in de komende kilometers probeer ik me te herinneren hoe die playlist er in alfabetische volgorde uit zag. Hij start als het goed is met “24 uur per dag verliefd” en gaat dan verder met “Bloed zweet en tranen” , “Built to last” , “Bulletproof” en “Carwash”. Verder kwam ik niet en het zegt a) veel over mijn geheugen en b) nog meer over mijn muziekkeuze onderweg. Ongemerkt gingen de kilometers lekker voorbij en, totaal niet verrassend, het 20km punt tik ik aan in 1:20:00. Nu focussen op het laatste doel en dat is de halve marathon in 1:24:28, als het mag. Zo, ook dat lukt en dit deel van de missie kan ik met een grijns afsluiten. Wat er verder ook gaat gebeuren vandaag, ik vind het wel prima zo en hobbel door naar het 23km punt waar ik de fanclub hoop te zien. Jawel hoor, Cisca staat er inderdaad en brult me verder om het eerste rondje van 28 km te kunnen afronden.
Have a break, have a Snelle-Jelle
Vlak voor de finishstraat van de 28km-Asselerronde mag ik rechts-rechts om mijn tweede, iets kortere ronde dan de eerste, te gaan volbrengen. Nog 14 km en ik houd mezelf voor dat dat maar een rotstukkie is waar ik niet wakker van hoef te liggen. Nee, als losse 14 niet vriend, maar als toetje op het hoofdgerecht van 28km dat ik net al verorberd heb is het een stevige hap. Door de brede en vooral stille straten van Apeldoorn loop ik vals-plat omhoog richting het bos. Weer met tegenwind en het gaat wat zwaarder, maar het gaat nog steeds. Stap voor stap dichter naar het fanclubpunt waar ik beloofd heb even halt te houden. Net na de matten van het 30km punt, waar ik in een kale 2:00:00 overheen ga (humor toch?), komt mijn pauzemoment bij Ciska. Ik krijg mijn verleden jaar al beloofde Snelle-Jelle-koek en een flesje Aquarius en ga even lekker over de hekken heen hangen. Gewoon even kijken naar de andere kant van de hekken waar de collega-sporters op dat moment op hun 23,5 km zitten. Ik knabbel wat aan de koek, praat even bij hoe het met Pascal, Ilonka, Rik en mij gaat en kom weer een beetje bij van de eerste twee uur. Dan hoor ik achter ons een auto aankomen en blijkt de eerste dame voorbij te komen met nog een paar lopers. Ik laat de meute aan me voorbij gaan, zet m’n fles neer en na deze pauze van bijna 3 minuten vertrek ik voor de laatste 12 km. Het voelt als de terugreis naar huis na je vakantie.
Laatste stukkie lekker uitlopen
Het parcours over het fietspad door de bossen gaat lekker op en neer waarbij gezegd moet worden dat “op” wat lastiger is dan “neer” maar dat mag de pret niet drukken. Ik eet onderweg de rest van de Snelle Jelle op en probeer steeds in de verte de auto van de eerste dame in het zicht te houden. Ik haal niemand in, niemand haalt mij in en de vrede tussen mij en de Midwintermarathon lijkt voor vandaag getekend. Gewoon stabiel uitlopen. Na 35km ga ik het bos weer uit, het fietspad op parallel aan de lopers op de hoofdrijbaan. Ze zijn gelijk met mij vertrokken en zijn daar dan op 21km. Diep respect voor deze vechters die het allemaal gaan halen vandaag, de een nog meer op zijn of haar tandvlees dan de ander. Er zitten wat wandelaars tussen die soms van inhalers een aanmoedigend schouderklopje krijgen. Jawel, dit is sport, dit is emotie.
Ik pak bij de drankpost van de 35 km een bekertje water aan, gewoon omdat het aangeboden wordt. Maar als ik een slok neem ervaar ik dat dit water net geen ijs meer is. Goeiegenade, dit is ondrinkbaar of je moet ijsbeer zijn. Bij de Berenloop op Terschelling hebben ze onderweg zelfs lauw-warm water midden in de rimboe en dat is veel beter weg te krijgen. De vullingen springen van dit koude water spontaan uit m'n kiezen en ik schenk de rest van het water aan de natuur. 
Kom op nou, de afgelopen 5 km liep ik in bijna 21 minuten, nu nog 7 kleine kilometertjes. Maar nu kom ik aan de andere kant van het hek weer bij Ciska langs en daar wacht de rest van mijn fles aquarius op me. Voor deze pauze op de 38 km neem ik iets minder tijd dan de eerste keer. Het was inmiddels ook harder gaan waaien, sneeuwen en hagelen en het was zeker voor het publiek niet echt aangenaam meer. Na een welgemeend dankjewel voor de steun vertrek ik voor het restant van de tocht, de fans verkleumd achterlatend in het bos.
Na het punt van de halve marathon was ik al blijven rekenen en wist ik dat de sub3 vandaag wel zou gaan lukken. Ook met twee keer korte pauze bij café-restaurant "Chez Cis" . Tijd zat vandaag en daardoor hobbel ik lekker ontspannen door de inmiddels weer bewoonde wereld van Apeldoorn. De vrijwilligers bij de laatste drankposten schreeuwen de longen uit hun lijf om te vertellen of ze water of sportdrank serveren maar ik kies het midden van de weg om de uitgestrekte armen met alle bekertjes te ontwijken. De grote kruising is in zicht en ik mag schuin over naar links het laatste lange recht eind op naar de finish. Het is guur, koud en het regent maar ik ben klaar. Gewoon helemaal klaar terwijl rechts naast me in de startvakken nog drommen mensen klaar staan om zo weggeschoten te worden voor hun run van 5 kilometer. Wat zullen die staan te vernikkelen in die vakken en ik vind ze dapper. Mijn laatste meters en links vlak voor de finish zie ik mijn meegereisde collega's staan die uiteraard al heel lang geleden gefinisht zijn
na hun 18 km. Ze roepen me en moedigen me aan voor mijn laatste meters. En dan mag ik over de streep en het wordt een 2:55:40 . De weer hele mooie medaille gaat om mijn nek, ik neem een bak warme (!) thee en dan wil ik onderweg naar Orpheus weten hoe het met mijn collega's gegaan is. Allemaal hebben ze hem uitgelopen en ik ben trots op deze bikkels.
Plannen voor "marathon XL"
Als we even later naar huis rijden is het weer nog slechter geworden dan het al was. Regen en wind maken van de 5km-loop vast een barre tocht maar wij zitten moe, warm en voldaan in de auto terug naar huis. We wisselen de verhalen uit en maken alvast nieuwe plannen. Voor Jasper staat al een hele mooie uitdaging te wachten. Hij mag binnenkort de Alpe d'Huez op lopen en gaat zich laten sponsoren voor een goed doel. Lees daarover meer op de site van Troetel Experience .

Inmiddels is het al een week na de Midwintermarathon van Apeldoorn en ben ik al een dagje naar Texel geweest om te kijken wáár nou die "60 van Texel" gehouden gaat worden. Ik heb er een stukje gerend en verkend en vooral ontdekt dat het daar voor mij op 1 april 2013 heel, heel zwaar gaat worden. Eerst maar eens de 20 van Alphen mee lopen, maar dat ik daarbij niet eens in de buurt ga komen van het resultaat van 2011 weet ik al zeker. Je kan je niet tegelijk voorbereiden op 60km van Texel en een vlotte 20 km in Alphen. Soms moet je kiezen, en ik kies voor Texel.