Vlot en vrolijk door "De 20"                    3 maart 2013
Mijn afwijking, slecht slapen voor een spannende dag, is inmiddels opgewaardeerd tot routine en als je dat accepteert is het geen probleem meer. Elke keer als ik ver of hard moet lopen vind ik het wéér spannend. Vandaag bij de 20 van Alphen moet het vèr en, of ik nou wil of niet, nog hard ook. Home-town loopje dus er wordt wel wat van me verwacht. Gezien de aanloop naar Texel en het minigriepje van afgelopen week ga ik de lat niet te hoog leggen. Ik ga proberen de 1:16:00 te halen. Lukt dat niet dan valt het in de categorie “Nou-en?”.
Bijna alles dubbel
’s Morgens eerst werken tussen 8 en 12. Daar ontkom ik redelijkerwijs niet aan (vind ik) en het zorgt ook voor een verdere opbouw van de gezonde spanning. Dan omkleden en omdat het redelijk weer is wordt het korte-broeken-dag. Wel nog even de trainingsbroek aan omdat ik naar de start moet fietsen. Ik pak het enige donkerblauwe dat in mijn grote tas zit en verwacht mijn broek te hebben. Trainingsbroek? Dit is mijn trainingsJAS. Waar is mijn trainingsBROEK! Paniek slaat toe. Alles uit de tas en daar zit veel in. Te veel. Vandaag net als altijd alles dubbel meegenomen tot zelfs een paar extra schoenveters aan toe. Is daar een woord voor als jij de gewoonte hebt alles dubbel mee te nemen? Dubbelfilie of zo. In ieder geval dus wel twee jasjes en géén trainingsbroek. Helaas, dan maar zo op de fiets en de collega’s die met me mee fietsen vragen of het niet te koud is. Ik besluit niet stoer te doen en beken dat ik dom was en dat ik het nu maar moet zien te overleven. Het valt eigenlijk wel mee op de fiets en we gaan naar de start.

In het gemeentehuis is het een drukte van belang, maar overal is de sfeer prima. De lopers van de 5 km komen over de streep en waar de een huppelend binnen komt lijkt de ander te ontploffen. Whow, toch wel nodig om deze groep goed in de gaten te houden. Er zitten er een paar bij die mee lijken te lopen uit een weddenschap in plaats van zelfkennis. In het gemeentehuis doe ik uiteindelijk mijn jas in de tas (broek hoefde dus niet…) en ik ga hem inleveren bij de tassenverzamelmeisjes. Fijn dat dit weer geregeld is maar waarom de ene heel spontaan “Kut, nog meer.” roept als er maar liefst vier mensen bij haar de tas in willen leveren weet ik niet.

Hoe dan ook, ik sta straks weer aan de start van de 20 van Alphen nadat ik vorig jaar verstek moest laten gaan. Het jaar daar voor in 2011 was ik er wel maar dat resultaat zal ik nooit meer halen. De route is nog steeds hetzelfde.
Keerluskabouter
Terwijl ik de Julianabrug op loop zie ik het keerpunt van de 10 km die hier straks na ons ook overheen gaat. Een duidelijke witte stip, nog groter dan de middenstip op een voetbalveld, met daar omheen een halve cirkel met pijl in de looprichting en de tekst “K 10”. Zelfs de meest fanatieke hardloop-hater kan hieruit begrijpen dat dit het keerpunt voor de 10km run is. Pas na de wedstrijd blijkt dat de keerluskabouter zelfstandig een heel ander punt gekozen heeft dat 200 te vroeg lag, waardoor dus 400 meter te kort gelopen werd. Dit moet een sabotageactie zijn van die keerluskabouter. Kan niet anders. Tip voor de organisatie om dit goed te maken: Alle lopers die nu 400 meter te kort gelopen hebben gratis mee laten lopen bij de Zegerplasloop van AAV’36 in oktober 2013.
Samen met Jelle en Jasper gaan we naar het startvak en we hebben nog een klein kwartiertje te gaan. Ik heb vandaag de eer om vooraan te mogen starten en Jelle en Jasper staan een paar meter achter me. Naast me staat Gerwin Vos met wie ik al eerder een paar wedstrijdjes heb gelopen. Hij wil vandaag weg op een 3:48 minuut per km en dat komt precies uit op de tijd waar ik ook blij mee zou zijn, die 1:16:00 . Langs de kant is het gezellig druk met enthousiaste toeschouwers. Zoals ze beloofde staat ook Henna daar met een duim omhoog. De stemming zou nog wat opgezweept kunnen worden als er muziek zou zijn. Het is nu gewoon te stil en ook in de richting van het startschot is geen tune, geen leader of wat dan ook, en er wordt zelfs niet afgeteld. Gelukkig is de finish feestelijker dan de start. We gaan op pad en als een komeet gaan 2 hele snelle jongens er van door om inderdaad later als de nummers 1 en 2 te finishen.  De eerste honderden meters is zoeken naar het juiste gevoel, het juiste tempo en een veilige plek om niet onder de voet gelopen te worden. Dat lukt en ik kan mooi vrij lopen, rechtsaf de Willem de Zwijgerlaan op. Onderweg nu al de nodige bekenden. Er zal een hoop gezwaaid worden vandaag.
Trein komt op gang
Er speelt een band op de hoek, er staat lekker veel publiek en als ik de straat in draai zie ik net Stephanie met twee kinderen aan komen rennen. Nog net op tijd om te zwaaien en ze moedigt me net zo enthousiast als alle voorgaande keren aan. Dan een volle kilometer naar het centrum rennen om daar door het finishgebied heen te gaan voor het “laatste stukje” van 17 km van vandaag. Sjaak en Ria langs de kant en ze moedigen me aan. Ook weer terug dus van wintersport en ik zie geen gips of krukken. Mooi. Ook Maaike hangt nog net voordat ze zelf moet starten over de hekken en schreeuwt me naar voren. We nemen de rotonden op het Raoul Wallenbergplein op Engelse wijze en collega Nathalie is de volgende die me vooruit schreeuwt. We gaan door het stuk heen waar 11 minuten geleden het startschot viel. Nu gaan we er als gekken doorheen en ik heb de eer om treintje aan te mogen voeren dat in hoofdzaak uit roze vrouwen bestaat. Nog nooit zo veel vrouwen achter me aan gehad en uit lijfsbehoud (ik weet hun plannen niet) besluit ik maar hard door te blijven lopen. Over het hek zie ik Ronald hangen die me ook nog toeschreeuwt dat ik een mooi treintje heb en hij schiet nog een foto.

Om verwarring te voorkomen: De route van de 20 km is door de Atletiekunie gemeten en klopte wèl. Gewoon precies 20 hele kilometers. Ik mag de brug af en dat loopt lekker. Het tempo ligt hoog, te hoog voor m’n gevoel maar Gerwin volgt zonder mopperen dus het zal wel ongeveer kloppen. Rechtsaf de Oranje Nassausingel op richting de meest vrolijke straat van Alphen, de van Boetzelaerstraat. Onderweg staat mr. AAV’36 Jan de Jong langs de kant om foto’s te maken. Hij staat hier werkelijk al jaren en jaren, en altijd op dezelfde plek. Even vraag ik me af of hij tussendoor wel naar huis gaat…
Verder de Pr. Bernhardlaan op waar Fred en Nicole en ook Henny me aan staan te moedigen. Werkelijk heel Alphen lijkt vandaag op de been en laat mij nou maar denken dat ze er allemaal voor mij staan. Het tempo nog steeds onfatsoenlijk hoog en veel hoger dan ik wilde vandaag. Eerlijk gezegd ligt het ook hoger dan ik nu kan. Wie weet gaat het straks beter. Tikkie gas er af en de locomotief wordt op de Albert Schweitserbrug richting Burgemeester BruinsSlotsingel ingehaald door de wagons, nog steeds gevuld met de dames. Ze hebben het duidelijk niet op mij gemunt en gaan, in hardlooptermen gesproken, “over me heen”. Mijn vrouw gunt me dat moment in dit opzicht wel.
Verstandig afremmen
Ik zeg tegen Gerwin dat het gewoon net even te snel gaat en hoe dan ook heel veel sneller dan wat we hadden afgesproken. We liggen nu op het 5km punt met 0:18:04 al een minuut voor op schema en voor Gerwin wordt het toch wel een PR vandaag. Dan maar iets minder snel, maar wel zeker weten dat we gezond finishen. Ik eis van mezelf dat ik vandaag zonder blessure kan finishen want over precies vier weken sta ik aan de start voor de “60 van Texel” dus zit niet te wachten op een krampje of kwaaltje (erbij) .

Na een dikke 5 km passeren we ter hoogte van de Meteoorlaan Petra en Tjitske, en Wammes natuurlijk. Voor het fotomomentje ga ik rechts lopen en ondanks het feit dat het een komen en gaan van motoren, fietsers en lopers is pikt Wammes me er feilloos uit. Hij kijkt me aan met een blik van “Ik ken jou mannetje!” en draait zijn kop mee als ik langs loop. Zielig om hem niet gedag te zeggen dus ik roep “Hoi Wammes” waarna hij begint te blaffen en dat aan weet te houden tot ik vijfhonderd meter verder bij de Zonneweg ben. Althans, daar hoor ik hem niet meer.
Door naar de grote kruising van de BruinsSlotsingel met de Kennedylaan waar het lekker vol stroomt met publiek. Hier komen we straks nog drie keer van allerlei kanten overheen. Op de kruising staat Rick die me toeroept: “Tot zo hè, om 3 minuten voor half 3.” We hadden dat tijdstip samen berekend en ik was hooguit een half minuutje eerder. Afspraak is afspraak. Al zwaaiend gaan we verder langs Ronald, Michael en langs Frank. Allemaal doen ze hun uiterste best om het voor mij vandaag een mooi feestje te laten worden en ik geniet inderdaad. Dan de lange Oranje Nassausingel helemaal aflopen. Gewezen toploper Steef maakt een foto en Jan de Jong staat nog steeds als ware het een flitspaal op zijn vaste plek. Bij de band waar we net nog rechtsaf moesten mogen we nu rechtdoor. Als we in de verte aan komen lopen hoor ik dat ze net met “hoofd, schouders, knie en teen” bezig zijn maar ze stoppen vlak voordat ik er ben. Daar ben ik blij mee ben omdat ik mee had willen doen tijdens het lopen maar dat leidt tot vallen. Ze zetten “Van voor naar achter, van links naar rechts” in en dat is prima om even mee te doen. Gerwin snapt er volgens mij geen moer van dat ik hier energie voor heb maar ik vind dat ik er energie voor móet maken. Het is maar een spelletje tenslotte en het tempo valt inmiddels wel mee. Het tempo wat ik nu loop is heel best te doen. Geen centje last van iets. Terwijl we iets omhoog lopen richting Westkanaalweg kom ik (coach) Coen en Jarmilla tegen waarbij Coen er nog een “Ziet er goed uit.” achteraan brult. Jaja, dat zal welweer. Dan langs Martin op het moment dat we iets omhoog lopen, en de bebouwde kom uit.
Nog één keertje langs Frank, langs Jan en langs Stephanie om nu de laatste kilometer door de feeststraat, de van Boetzelaerstraat te mogen maken. Lekker sfeertje hier, leuke bewoners die er echt wat moois van willen maken en alle sporters ruiken de finishlijn al. Ik ook en ik vind het eigenlijk ook wel jammer dat het er nu al weer op zit. De energie is wel wat minder dan gehoopt, maar de benen willen verder. Nog één keer wordt ik aangemoedigd door Ria en even verderop staat Alma met het fototoestel in de aanslag. Net te laat zien we elkaar en daarom toch maar even omdraaien voor de foto.

De winkelstraat in voor de laatste paar honderd meter en langs de kant is het volle bak met bezoekers. Heerlijk om zo te finishen en ik verklap nu dat dit altijd voor mij de motivatie is om te gaan lopen; finishen. Rechts links door de bocht en over de streep in 1:14:01 . Toch twee minuten vlotter gehobbeld dan ik vandaag had gehoopt. Heb ik me toch weer laten verleiden om te hard van start te gaan. Nou ja, als ik er verder niks aan over houd vind ik het wel best zo. 1e plaats bij de recreanten overigens, maar wat koop je daar voor?
Rustig en gestaag verder
Langs Rutger linksaf het saaie 2km lange pad op van de Oostkanaalweg waar ik over het 10km punt ga in 0:36:43. Daar doen we het voor, vandaag. Gerwin krijgt het zwaar en af en toe komt er een paar meter tussen ons te zetten. Ik hoef me amper af te laten zakken om hem weer aan te laten haken. Dit saaie stuk wil ik hem er in ieder geval graag doorheen slepen. Hij geeft aan dat het jammer is dat de damesgroep net iets te ver voor ons loopt om er toch bij te kunnen komen. Dat klopt. Na de 5,5km hebben we ze laten gaan maar ze hebben niet flink gas gegeven. Gaan ze vast straks nog doen denk ik, want inmiddels ken ik een paar van deze dames van andere wedstrijden en dat is een ander kaliber dan waar ik mee bezig ben. Die kunnen echt heel hard en zijn zich nog aan het sparen. Aan de overkant van het water, op de Westkanaalweg, is de koprijder/videomotor met Henk al gepasseerd. Ongekend hard zoals de twee snelste mannen kunnen rennen. Zouden ze net zo veel plezier hebben als ik?

Bij de Zegerbrug nog even een “Bedankt en tot ziens volgend jaar” voor trouwe fan Johan, en dan de lekkere lus naar beneden de Westkanaalweg op. Nu mag ik naar de overkant kijken waar een lange stroom lopers net de 10km voorbij is. Heerlijk, ik ben inmiddels op de 14km aangekomen maar dan merk ik dat Gerwin het niet meer redt. Een fietser naast hem moedigt aan en stelt hem vragen die niet met een simpel ja of nee zijn te beantwoorden, en ik hoor eigenlijk helemaal geen antwoorden meer. Lucht is een beetje op vrees ik. Ik besluit, nu we toch weer de bewoonde wereld met publiek in gaan, mijn eigen tempo maar door te trekken. Gerwin gaat het mijn zijn enorme voorsprong op zichzelf toch wel weer redden vandaag. Dat heeft hij vaker laten zien. Ik pak de keerlus bij de 15km in 0:55:25 en reken door dat ik hiermee op een lage 1 uur 14 uit zou moeten kunnen komen. Veel harder zou het niet moeten gaan vandaag maar op deze cruise control draait het lekker. Nog even zwaaien naar Rick en we wijzen lachend op de horloges. Zoals afgesproken netjes om 3 voor half 3.
We gaan door naar de volgende keerlus (helaas hebben we er twee) en net voordat we daar zijn komt de stroom 10km lopers naast ons op de rijbaan. Mooi opgelost dat die dit keer een eigen keerlus hebben en zich pas daarna bij ons voegen. Scheelt veel gedrang. Nog 3 km te gaan en het is lekker vol op het parcours. De 10km lopers blijven over het algemeen op de baan lopen waar ze na de keerlus al lopen, netjes rechts, en ik kan mijn tempo gewoon vasthouden als we de Kennedylaan oplopen. Dan maakt zich 10 meter verder uit de groep rechtse lopers plotseling één iemand los, springt links de middenberm en maakt een foto van me.
Het is de Ruben die me bij het laatste keerpunt als had gespot en er op wachtte tot ik hem in zou gaan halen. Hij zag zijn kans schoon en met een grote grijns zette hij me op de foto. Wat een actie van deze hardloopdwaas.
Ronald, die de businessloop organiseert, komt gelijk naar me toe en twittert binnen de minuut een foto met de tekst “Het zit er weer op Frank”. En zo voelt het ook. Gewoon een mooie loop met veel enthousiaste mensen.
Superdag voor Maaike
Dan wil ik wachten op dochter Maaike die de 10 km graag binnen het uur en zonder blaren uit wil lopen. Terwijl ik op haar wacht komt Nesrine, snelste Libanese vrouw op de marahon, over de streep in 1:27:26 . Die mooie tijd zal haar niet zo veel uitmaken denk ik. Voor haar is belangrijker dat de blessure zonder operatie toch over is en, belangrijker nog, weg blijft in de toekomst. Nesrine, netjes gedaan en heel veel succes binnenkort bij de Marathon in Boston. Daar komen ook Matthieu en Cynthia binnen, en Theo, Ron, Thamara, Linda, Anton en Ilse. Mooie prestaties Allemaal. Jasper finisht ook met een tevreden gezicht net als Jelle die over een paar weken in Rotterdam zijn eerste marathon gaat lopen. Succes en voor plezier Jelle. En dan zie ik in de massa Maaike aan komen lopen. Ze kijkt, heel terecht, met haar 0:57:30 en zonder blaren heel blij en de familie RoadRunner wordt, onder toeziend oog van de tv-camera, herenigd. Zo ziet het er dus uit als je trots bent op je dochter.
Op naar Texel
Toch jammer dat ik een veel lopers die ik door het hele jaar heen overal tegen kom nu niet gezien of gesproken heb. Ik hoop dat iedereen genoten heeft van de sfeer en het (iets te korte) parcours en volgend jaar gewoon weer van de partij is. Zelf ga ik me nu richten op 2e Paasdag, 1 april, als ik op Texel voor het eerst in mijn leven meer dan 42,2 km mag lopen bij de 60 van Texel. Daarna op 14 april weer lekker gewoon een marathon in Rotterdam en 21 april in Enschede. Stomme hobby heb ik eigenlijk.