Soms zijn er van die loopjes die gewoon even net anders gaan dan je van plan was, dan je wilde en dan je vurig hoopte. Deze vandaag was er zo eentje. Niet erg, want het is maar gewoon een rondje rennen. De eerste mooie en warme dag was even wennen maar voor het publiek en de organisatie natuurlijk geweldig. Fanclub mee, gezond aan de start en zoals altijd het motto "Als ik maar gezond mag finishen." Daar gaan we weer.
Rotterdam 2013:  snel vergeten svp !          14 apr 2013
We vertrekken weer met de vaste fanclub, bestaande uit Maaike, Henk en Ren naar Rotterdam om voor mijn zesde keer aan d marathon mee te doen. De marathon van Rotterdam. We halen Ronald op, parkeren zoals dat zo mooi heet "op Kralingen" en nemen de metro naar het centrum. De metro is op deze dag het enige fatsoenlijke vervoermiddel in Rotterdam waarmee je je in no-time kan verplaatsen. Hulde voor de planning voor die organisatie, op voorhand al. Rond negen uur wandelen we op de Coolsingel waar sporters en supporters alle kanten op dwarrelen. Wij hebben onze startnummers al eerder gehaald en kunnen dus in alle rust naar de kleedkamer wandelen. Onderweg onmoeten we dit keer niet de burgemeester en ook niet Lee Towers zoals de twee vorige keren. Ronald wil nu alvast even snel een foto maken van de finish, waarmee hij bij ons toch het gevoel op roept van "die kan je maar beter vast gemaakt hebben. Je weet nooit of je vandaag de streep nog gaat zien." En dan gaan ik naar de kleedruimte waar ik Praag kamermaatje Menno weer ontmoet. De laatste keer dat ik Menno zag was bij het 20 km punt bij de Marathon van Amsterdam in 2011. Ook John komt binnen maar die ontmoet ik inmiddels meerdere keren per jaar, zoals in Apeldoorn, Amsterdam, Zwolle, Terschelling... ik zou haast zeggen, waar is John eigenlijk niet te vinden. Ook Robin komt er nog bij en dan zijn we zo ongeveer compleet als het om de bekenden gaat.
Ik loop "mee" naar een sub3
De plannen voor vandaag worden gesmeed. Voor mij is dat heel makkelijk; ik heb geen enkel plan, geen enkele gewenste tijd en behalve gezond finishen ook geen enkel doel. Ronald wil graag onder de 3 uur proberen te lopen en omdat ik niet ga hazen komen we overeen dat ik met Ronald mee ga lopen. Niks meer, niks minder. Hij pakt zijn eigen sponzen, z'n eigen drinken en bepaalt z'n eigen tempo. Natuurlijk gaan we wel even rekenen en komen met een beetje marge en rekenening houdend met de fouten van de GPS uit op een tempo van 4:10 per kilometer. Elke keer weer denkt de Garmin na een marathon mr gelopen te hebben dan 42,2 km, en die extra afstand moet je dus wel omzetten naar seconden per kilometer. We willen ons niet laten verrassen en rekenen met 2 seconden per kilometer en dat is realistisch. Dan gaan we naar buiten toe voor de twitterfoto die inmiddels met een groothoeklens gemaakt moet worden. Volle bak met allemaal bekenden.
Als een Rotterdamse gids begeleid ik een deel van de groep naar de ingang van startvak C door via het metrostation naar de andere kant van de Coolsingel te lopen. Een strenge maar gewoon ook rechtvaardige dame verwijst John naar zijn startvak D en we wensen elkaar succes. Dan gaan we wachten op Lee Towers die net als wij zijn jaarlijkse kunstje gaat vertonen door "You never walk alone" ten gehore te brengen. Het hoort er bij maar het swingt totaal niet meer, en als ik Leen na zijn Rotterdamse volkslied uit het bakje van de hoogwerker zie stappen lijkt het alsof hij net een marathon gelopen heeft. Je wordt ouder pappa, geef het maar toe, je wordt ouder. Ik ook trouwens en kan dus alleen maar hopen dat ik vandaag weer mijn rondje gezond en wel mag volbrengen. Dan valt precies om half elf het kanonsschot en zijn we onderweg richting Erasmusbrug, richting Kuip, Zuidplein, Ahoy, Maassilo, Erasmusbrug, kubuswoningen, Kralingseplas en Coolsingel. Het blijft gewoon een leuke wandeling.
Ik heb vandaag, vergelijkbaar met een gelukskip, een vrije uitloop omdat ik helemaal vooraan kan starten. Bijna niemand voor me dus maar dat verandert al snel omdat in het startvak C lopers starten die gemiddeld een 2:45:00 kunnen lopen. Ik loop samen met Ronald en gelijk al worden we ingehaald door de lopers die meer haast hebben dan wij. Het is wennen voor me om tempo 4:10 te gaan lopen, brug op en brug af, maar volgens mij gaat het goed. Aan het einde van de Erasmusbrug bij het 2km punt staat de fanclub ons aan te moedigen en deze blik van herkenning doet me goed.
Tien keer 4:12 is 42
Het plan klopt als een zwerende vinger en in precies 4:12 gemiddeld per km ga ik over de streep van het 10km punt. Niks mis mee, behalve dan dat Ronald nog steeds nergens te zien is. Ik besluit na 13 km te stoppen aan de kant en te wachten op Ronald. Even kijken of ik hem alsnog op kan pikken en hem waar mogelijk nog wat goeie moed in te praten. Terwijl ik aan de kant sta te wachten lopen een paar bekenden me voorbij en ze kijken me aan of ze water zien branden. Wen er maar aan Robin; een marathon gaat mij niet om een tijd of record. Het is een spelletje. Na (veel te lang) wachten komt Ronald aanlopen, ik sluit bij hem aan en hij is heel stellig in zijn uitspraken. We gaan solo verder en ik ga door naar Ahoy waar ik Maaike, Henk en Ren hoop te ontdekken. Maar ook dat gaat vandaag mis. 
Vertalen is soms dom
Op naar het halve marathon punt en daar kom ik voorbij in 1 uur 28. Dan weet ik al dat ik me zou moeten gaan haasten om zelf nog onder die 3 uur binnen te komen en daar heb ik geen behoefte aan, aan dat haasten dan. Gewoon maar uithobbelen vandaag en kijken wat er van te maken is. Ik praat onderweg nog bij met zeer ervaren loper Richard, die net als heel veel lopers vandaag zijn dag niet heeft. Hij laat zijn doel, een mooie sub3, ook aan zich voorbij gaan en spoort mij aan om gewoon zelf verder te gaan. Onder aan de Erasmusbrug staan Maaike en Henk weer te wachten. Ren zie ik niet maar die zal zich wel verstopt hebben achter zijn telelens. Dat worden vast weer leuke plaatjes waar ik me nu al op verheug. De Erasmusbrug is of lijkt wr hoger dan verleden jaar en ik ben blij als ik boven ben. Wat een prachtig uitzicht over zonning Rotterdam. Heerlijk. Dan loop ik plotseling naast Gerwin, met wie ik ook al de 20 van Alphen liep. Gerwin stond ook tijdens de start bij me en kijkt zorgelijk. Ook nog niet gewend aan de warmte zegt hij. Hij heeft het moeilijker dan gehoopt en terwijl we de brug af lopen krijgt hij van Wilfred zijn nieuwe flesjes aangereikt. Mooi geregeld. Ik duik de tunnel in, langs de drumband, onder de kubuswoningen door en naar de muziek op de Boezemweg. Daar wordt loeihard meezwepende muziek door de wijk geramd en van jong tot oud staat mee te klappen en te swingen. Geweldige sfeer, dat geeft ik toe, en als ik de  Engelse tekst van deze beat-sound hoor vraag ik me af of een lichtbejaarde vrouw weet dat ze vrolijk mee klapt met de nu even door mij vertaalde tekst: "Laat je kont op m'n gezicht zakken zodat ik je poe* kan proeven." En dat op zondagmiddag met 102 Decibel. Oma langs de kant klapt lekker mee en ik hobbel verder, als maar verder...
De warmte is nu ook voor mij wel wennen. Ik heb er geen last van maar als je tot verleden week nog getraind hebt met handschoenen, lange broek, winterjack en coll dan is dat gewoon omschakelen. Daarom neem ik bij het 30 km punt, links onder bij de Kralingse plas, ook een goeie drinkpauze. Wel is het zoeken naar wie van de vrijwilligers nou water en wie sportdrank heeft. Van alletwee een beker graag. Sportdrank voor de energie en water om dat zoete spul weer weg te spoelen. Ik stop even, wandel een stukje en dan begint het publiek dat ook daar weer in grote getalen aanwezig is, me fanatiek aan te moedigen, op z'n Rotterdams uiteraard dus met veel humor. Als zou je uit willen stappen, dan nog durf je dat daar niet te doen want ze schreeuwen je vooruit. Na een minuutje vertrek ik weer wat tot groot gejuich leidt onder de supporters. Alleen al om dt mee te maken zou je vaker moeten stoppen onderweg. Alleen maar blije mensen dat je de draad toch weer op pakt. Dan langs het altijd wat saaie stuk aan de noordkant van de Kralingse plas. Een enkele vereniging heeft hier zijn eigen steunpunt in de vorm van een partytent neergezet en twee eenzame DJ's draaien hier uit hun torentje wat muziek. Leuk, maar toch het minst aantrekkelijke stukje van de route. Dan de hoek om, de zon in en zoeken naar mijn Katwijkse supportersclub bestaande uit Onno en Eva. Ik zie ze als snel staan en ze moedigen me aan. Maar dat niet alleen; ze vragen gelijk of ik vandaag dan die medaille ga halen die ik eigenlijk al op Texel aan Tjitske had beloofd. Ja, dat gaat wel lukken vandaag. Misschien niet helemaal op de manier die ik had gehoopt, maar hij gaat er komen, daar is geen enkele twijfel over. Aan de kant praten we nog heel even bij en dan vertrek ik met een zwaai voor de laatste 8 kilometer. Top dat jullie er waren Eva en Onno. Succes met jullie eigen plannen en prestaties.
Een paar honder meter verderop staat Anne van Dalen die zo ongeveer de meest bekende fan is van Nederland. Anne, die ik nog ken van Amersfoort, staat er met haar wereldberoemde spandoek met de pakkende tekst "KANJER" wat volgens mij vooral veel over hr zegt en minder of wat wij aan het doen zijn. Bedankt Anne, ik heb naar je geschreeuwd maar je hoorde me niet. Jij schreeuwde harder.
Kleine veldslag
Ik heb door het hier-en-daar praten en wandelen om te drinken inmiddels zo veel tijd verloren dat ik nu helemaal zeker ben dat ik boven de drie uur ga finishen, alleen is nu de vraag hoe vr boven de drie uur. Ach, wat maakt het uit. Een ambulance rijdt me rechts op het parcours voorbij naar iemand die vandaag helemaal de streep niet meer gaat zien. En zo heb ik er vandaag al een een paar zien zitten of liggen langs de kant. Oei, dit is vandaag een kleine slagveld als het om normaal uitlopen gaat. Veel lopers zijn nu al aan het strompelen en dan loop ik nog redelijk in de voorhoede. Wat gaat er in vredesnaam vandaag achteraan in het veld gebeuren. Ik vrees voor veel uitvallers en daar wil ik liever niet bij horen. Gelukkig zie ik bij de tegenliggers in ieder geval RopaRunner van team Tref&Co Martin nog vrolijk naar me zwaaien. Die lijkt zich ook niet druk te maken. Ook collega Baukje die aan de kant staat klamp ik nog even aan om te horen hoe het met Robin gaat. Die is nog steeds lekker in de race zegt ze. Gelukkig! Als ik op de 38 km net de bocht om ga, terug richting het echte centrum van Rotterdam, gaat mijn telefoon. Het is Maaike: "Hoi Pap, waar ben je nu?" Ik vertel dat ik precies bij het 38 km punt ben en dat ik met een minuut of 20 wel bij haar denk te zijn, als ik niet te veel meer wandel tenminste. "Ok, netjes. Wij staan 200 meter voor de finish aan de linkerkant met het spandoek. Wil je die nog hebben?" Ja natuurlijk, graag zelfs, loop maar met me mee dan finishen we samen dit jaar. Klim maar over het hek.
Laatste loodjes
Nog maar 4 kilometer te lopen. Vrijdag toen ik mijn startnummer haalde fietste ik hier in de stromende regen. Het water liep m'n schoenen in en nu? Benauwd warm en ik zie kort voor me een dame tijdens het lopen twee keer over haar nek gaan. Maar wel gewoon doorlopen. Zo, die heeft er wel heel veel voor over om haar doel te halen. Rechtsaf naar de kubuswoningen, voor de tweede keer vandaag, en dan maar zoeken naar de grote en verlossen tekst "1000 meter" die daar op de weg staat. Het blijven magische tekens als je er al 41,195 km op hebt zitten. Je hoort de muziek van de Coolsingel op je af komen, je proeft de sfeer al en dan zie je ook de laatste bocht naar rechts, de Coolsingel op. Nog 500 meter en het publiek staat weer rijen dik aan te moedigen.
Gezien de rare eerste kilometers, alle stops, het ge-blabla onderweg en de warmte, valt dat nog wel mee eigenlijk. En toch gaat dan het kaarsje even uit. De benen voelen nog wel goed vandaag. Eigenlijk totaal geen last gehad van de 60 van Texel twee weken geleden. Het kaarsje mag dan wel uit zijn maar moe is niet het goeie woord. Ik ben het zat, meer dan zat vandaag en had gehoopt dat het allemaal anders zou gaan. De foto zegt genoeg.
Ik ga op zoek naar het bord "200 meter" en daar zie ik inderdaad Maaike en Henk bij staan. Maaike staat al met het spandoek aan mijn kant en heel soepel pak ik een punt beet. Als we het uitvouwen en samen richting de finish dribbelen ontstaat er gelach en applaus langs de kant. De speaker roept om dat daar  Frank uit Alphen aan den Rijn aan komt met een spandoek met de tekst "grijs maar niet gek" en dat dat vooral mijn eigen woorden zijn en niet die van hen. En zo kom ik samen met Maaike over de streep in Rotterdam, mijn Rotterdam, in een tijd van 3:01:05. Voor wat het waard is vandaag. 
Maaike begeleidt me langs de medaillepost, langs de bananen en de Extran Lemon (brrr, doe mij maar liever wat anders) en richting kleedkamer waar ik een heerlijke douche neem. De andere bekenden komen langzaamaan ook binnen, maar bijna niemand heeft lekker gelopen vandaag. Ik hoor veel verhalen dat het gewoon niet lekker ging en het bijltje er al snel bij werd neergegooid. Er komen nog veel meer nieuwe kansen dus wat maakt het uit. Als ik buiten op straat in het zonnetje met de fanclub bij zit te komen gaat mijn telefoon weer en krijg ik Jelle aan de lijn. Jelle startte vandaag met zijn allereerste marathon en zijn bericht nu is heel positief. "H Frank, ik heb hem uitgelopen. Super, in 3:39. Maar n ding; Jij zei toch $&%$#% dat dit leuk zou zijn?!?!?" Jazeker Jelle, en dat is het ook, alleen is de ene keer nog leuker dan de andere keer.

Terwijl Maaike een paar mooie sportschoenen en een bijpassend shirt koopt, kijken Ronald en ik nog even naar de laatste lopers die de Coolsingel opdraaien. Dit jaar lijkt het een veel grotere groep die tegen de deadline binnen komt dan andere jaren. Cis en Pascal zijn jammergenoeg maar wel heel logisch terug naar huis. Menno zit al in de trein en John ligt nog op de massagetafel. We gaan naar huis na, voor mijn gevoel, een bijzondere dag. Wel een medaille maar toch een kater, en dan heb ik het niet over de poes van de Boezemweg.
Een blik op de klok leert me dat we precies op schema lopen. Dan de hoek om richting de Kuip en Ronald kruipt achter me, ik denk vanwege de tegenwind die we daar hebben. Eerlijk gezegd voel ik met niet gemakkelijk bij het tempo dat ik loop. Dit is niks voor mij; het past niet bij me maar ok, ik heb a gezegd en dan moet je ook b zeggen. "B" dus. Ik stamp door richting de iets naar voren gehaalde drankpost. Ik merk dat er af en toe een gaatje tussen mij en Ronald begint te ontstaan dat me iets te groot is. Te groot in ieder geval om mij de zekerheid te geven dat er op z'n minst een kans voor hem is op die sub3. Ik houd met regelmaat een paar passen in om hem weer aan te sluiten maar iets klopt er niet naar mijn gevoel. Ronald geeft aan dat het rustiger moet en dat begrijp ik niet omdat we het 5 kilometerpunt op 21 minuut 7 passeren. Na 5 kilometer kan ik nog rekenen en ik weet dat we nu al 15 seconden achter lopen op wat we van plan waren. Op een mensenleven is dat niks maar op een marathon bij het 5km punt is dat gewoon te veel van het goeie. Zeker vandaag waar het straks 15 graden warmer gaat worden dan verleden week. Even verderop heb ik het er over met Ronald en hij zegt dat dit tempo van hem wel best is zo. Ik ben verbaasd en ook eerlijk gezegd ook een beetje uit het veld geslagen. Ik maak een nieuw plan op basis van wat Ronald eigenlijk wilde en ga verder op een tempo waarmee ik straks op het 10km punt precies uit kom op zijn gewenste 4:12 per km. Veel te risicovol voor die sub3 maar als hem dat helpt vanaf dat punt...?
Ik zie het spandoek, dat Maaike aan een brug heeft opgehangen, door de wind over het hoofd en zij kunnen mij niet vinden in de groep lopers waar ik tussen loop. Tja, het scheelt hier bij de 15 km al veel in de drukte of je op 4:00 of 4:12 bent gaan lopen. Sorrie, fanclub. Ik maak het rondje om Ahoy af en als ik voor de tweede keer bij Slinge aan kom zie ik gelukkig voor het eerst vandaag weer bekende gezichten. Rechts in de kant staan Cis en Pascal me aan te moedigen. Ik zie ze een beetje aan de late kant waardoor ik pas na een "3 keer links is ook rechts" constructie bij ze kan komen. Natuurlijk vertel ik ze hoe het gaat vandaag en Cis duikt haar tas in voor een fles drinken en en snelle Jelle, maar ik bedank daar voor. Ik heb nog nergens behoefte aan op dit moment. Na deze korte nieuwsuitzending vertrek ik weer naar het laatste stukje van Rotterdam Zuid waar het inmiddels knap benauwd aan het worden is.