Verleden jaar heb ik ervaren dat de Kustmarathon een hele zware is. Veel strand, het nodige hoogteverschil en ook nog flink wat trappen in het parcours. Behalve zwaar is hij ook  mooi. Zo mooi dat ik hem, ondanks het feit dat ik hem vorige keer vervloekte, nog een keer wil doen. Gewoon om van Zeeland te genieten en jawel, ook om mezelf een beetje af te harden. Des te leuker is de volgende vlakke asfaltmarathon. De tijd die ik er voor nodig heb maakt me zoals gewoonlijk totaal niet uit.
Als je van zand houdt is 'ie leuk                05 okt 2013
De mooiste duin van Zeeland
Even na zessen rij ik weg naar Zoutelande waar ik scherp om 8:00 uur het dorp in rij. Op de parkeerplaats van de Rabobank 100 meter van de finish vind ik een parkeerplaats waarbij ik het bordje “Eigen terrein. Wegsleepregeling van toepassing.” gemakshalve maar negeer. Lijkt me stug dat die nog van kracht omdat het pand leeg staat en een bord “Te Koop” op de gevel prijkt. De Rabobank heeft zichzelf hier ook al weggesleept vermoed ik. Onderweg heb ik al een aanval genomen op mijn broodtrommel en nu moet ook de rest van de boterhammetjes er aan geloven. Het flesje Extran neem ik mee tijdens mijn ontdekkingstocht door Zoutelande. De organisatie is al vol aan de gang om de start van de mountainbikers voor te bereiden. Die vertrekken vanaf negen uur vanuit Zoutelande naar Burgh-Haamstede.
Wij, de lopers, lopen vanaf 12 uur precies andersom, dus terug naar finishplaats Zoutelande waar we niet over een streep de finish over komen maar via de zandhoop. De laatste mini-duin waar je over heen moet en na 42,195 km. is het een duin waar je graag overheen wìlt klimmen. Hij ligt er nu nog stil en een beetje treurig bij maar daar komt echt verandering in. Over een paar uur wordt het hier een dolle boel.
Ik bel Eric die me heeft aangeboden om met hem mee te rijden naar de start in plaats van met de bus te gaan. Leuk. We spreken af bij zijn hotel en ik heb nog tijd om bij de start van de mountainbike tour te kijken. Geweldig om te zien hoe die in diverse startgroepen over de boulevard wegsperen. Zouden ze weten dat er straks strand komt waar je amper op kan fietsen? Toch maar eens kijken of ik een paar collega's volgend jaar zo gek kan krijgen
om hier aan mee te doen. Gedeelde smart of dubbele vreugd, kies zelf maar. Even later stap ik bij Eric en familie in de auto en vertrekken we naar de startplaats Burgh-Haamstede. Hoewel? De ochtendzon schijnt lekker fel in mijn gezicht en dat betekent dat we naar het Zuidoosten rijden. Uh, ligt de start niet ten noordwesten van ons?? Onder het mom "beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald" nemen we een andere route en staan een dik half uur later voor de deur van de sporthal waar het vertrekpunt is. Op straat voor de deur zou een Kiss and Ride plek moeten zijn maar alles wat we zien zijn mensen die zeggen dat we niet mogen stoppen. Het wordt dus geen Kiss and Ride maar een Stop and Go in de berm. Zelden zo onfatsoenlijk uit de auto gesprongen van iemand die me ergens naar toe brengt. Sorrie.

Rituelen en de reünie
Even later in de kleedkamers van de sporthal branden mijn ogen bijna uit m’n hoofd door de lucht van midalgan, tijgerbalsem en andere smeersels waardoor je tijdens het rennen langer houdbaar zou moeten blijven. Ik probeer zo min mogelijk van die misselijkmakende mélange binnen te krijgen waardoor het me lukt om binnen 4 keer ademhalen mezelf om te kleden. Na het record “uit de auto springen” is dit alvast m’n tweede PR van vandaag. In de sporthal handel ik routinematig mijn voorbereidingsritueel af: Boterhammetje, brufen, sportdrank, banaantje, druivensuikertje en tape over de speakertjes in m’n oren. Van de Midwintermarathon afgelopen februari heb ik onthouden dat je je muzieklijst op repeat moet zetten als die korter is dan 3,5 uur, dus ook dat gaat helemaal top vandaag. Uiteraard is het weer een reünie van bekende marathonlopers met onder andere Jaqueline, John, Kees, Arjen, Petra, Rini, Eric, Björn, Günther en nog veel anderen. De laatste (hardloop)roddels worden doorgenomen, sterke verhalen worden gedeeld en plannen voor vandaag gesmeed. Na de spontane groepsfoto gaan we op pad naar de start.
Lekker ongedwongen hier in Burgh-Haamstede. Top sfeer en je kan je startvak zelf kiezen. Gewoon gaan staan waar je thuis hoort of thuis denkt te horen. Als ik aan kom lopen zie ik Gerwin vooraan staan en maak even een praatje waarin ik zeg dat het mij niets uit maakt hoe lang ik er over ga doen vandaag. Dat leidt tot de ietwat gefrustreerde uitspraak van iemand achter hem: "Dan moet je hier niet gaan staan". Zucht. Ik heb er niet op gereageerd maar weet wel zeker dat hij me onderweg niet heeft ingehaald. Zou hem niet gelukt zijn ook. Iets met adrenaline. Dan zie ik op de voorste startrij Marjolein staan, veruit de allerbeste sportster van Nederland als het gaat om extreem lange en zware parcoursen. Ik voorspel haar dat ze vandaag hier in Zeeland in de prijzen gaat lopen. Hoewel het parcours voor haar niet lang en zwaar genoeg kan zijn is het stuk strand, de trappen en de duinen echt iets voor haar. We zullen zien.

Als de kerkklok voor de twaalfde keer slaat vertrekken we door de straten van Burgh naar bos, duin en strand. Marjolein speert gelijk weg alsof ze achterna wordt gezeten door een kudde wilde bizons. Even bedenk ik me of ik, net zoals zij naar mij met de 60 van Texel, naar haar zal roepen: "Rustig starten Marjolein. Niet te snel",  maar ik betwijfel of dat moment van Texel bij haar net zo is blijven hangen als bij mij. Niet doen dus. Na een paar honderd meter is het stuivertje wisselen en ga ik haar voorbij in de veronderstelling dat zij ergens onderweg wel voorbij komt zoeven. Na de bos- en graspaden gaat het richting duinenrij en richting strand. Het tempo zit er lekker op en ondanks dat ik het horloge op 4:12 minuut/km heb ingesteld loop ik zonder te kijken de standaard 4 rond per km. Ook goed. Als dit lekker gaat dan moet het maar zo. Straks in het zand is het gedaan me de lol en het tempo, dus alle winst die ik nu heb mag ik weer weggeven.
De eerste 5 km gaan, inclusief een stuk strand, in 19:58 dus met die ingebouwde snelheidsmeter van 15 km/uur zit het wel snor. De tweede 5 km gaan in 19:47 en daarom is de tussentijd van 38:01 op de 10 km. die in de uitslagenlijst staat ook niet goed. Beetje te ambitieus. Zelfs de computer kan mij niet meer volgen. Wie dan wel vraag je je af?

Over de Oosterscheldekering is helemaal mijn ding. Vlakker dan dat kan je het niet krijgen in Nederland en de wind is gunstig. Nu proberen wat energie te sparen want in de verte zie ik het strand al liggen waar ik zo verzot op ben… Lees gerust het verhaal van de vorige Kustmarathon of de 60 van Texel er op na. Zand is leuk met een handdoek en een goed boek, maar niet om doorheen te rennen. Laat staan dat het nog hard moet ook. Maar zo ver is het nog niet.

Deze foto op het 15 km. punt is genomen door Ans de Boer en laat duidelijk zien dat asfalt mijn ding is. Ik heb het hier tijdens een prachtige zweeffase prima naar m'n zin. Kom maar op met die laatste 27 km.
Het 20km punt kom ik voorbij in 1:20:21 en dan ben ik trots dat ik nou een keer verstandig ben begonnen. Gewoon lekker lopen en mezelf niet over de kop gejaagd.
Maar dan begint mijn 8 km lange Waterloo; het strand. We draaien naar rechts richting het mulle zand. Rijendik supporters zijn gigantisch enthousiast en moedigen me aan alsof het mijn laatste meters zijn. Ik stap het zand in en begin gelijk inwendig te mopperen. Niet doen nou, niet nu al balen, je moet nog zo ver. Het rennen gaat over in ploeteren en wat praten met publiek dat het zo goed meent. Het wordt over en weer wat dollen waardoor ik de lol toch wel in kan zien van dit gevecht met mezelf. De halve marathon heb ik in 1:25:57 te pakken en dat is met al weer een flink stuk strand erbij best netjes hou ik mezelf voor. Het is zoeken naar de beste of minst slechte stukken om te lopen. Een trailrunner zal me voor gek verklaren maar dit hier kan nooit bedoeld zijn om overheen te rennen. Daarvoor in de plaats hebben de Romeinen lang geleden al de eerste verharde wegen in Nederland aangelegd. (Tussen Voorschoten en Valkenburg bij Leiden, echt waar.)
Maar goed, ik loop hier dus maak er maar het beste van. Als ik het een paar keer helemaal niet meer zie zitten door eenzaamheid op het onafzienbaar lange strand, door het zand in mijn schoenen die inmiddels twee maten te klein aanvoelen en doordat ik het gewoon heel zwaar vind, bedenk ik me het verhaal van een collega die deze maanden iets heel anders aan z'n hoofd heeft; een zeer ernstig ziek kind in zijn gezin waar je alleen maar het allerbest voor kan hopen. En ik loop hier te piepen omdat er toevallig een beetje zand ligt tijdens een marathon. Een spelletje waarvan ik blij mag zijn dat ik er aan mee mag doen. Het blijft maar door m'n hoofd spoken en motiveert me om wel vol te houden. Met moeite moet ik zeggen. Met heel veel moeite en dat is te zien ook.
Ik ben dan ook dolgelukkig dat ik die kilometerslange zandbak eindelijk kan verlaten en omhoog mag tussen de rijen vlaggen door het duin op. Hier werd ik verleden jaar door de camera van omroep Zeeland betrapt terwijl ik lekker stond bij te praten met het publiek. Dat zagen ze thuis ook en dat leverde met commentaar op. Dit keer dus gewoon voorbij rennen en als ik 100 meter verderop bij de drankpost geen camera's zie stop ik met rennen. Pauze en even rustig een bakkie thee drinken en wat sportdrank. Aha, u heeft ook banaan in de aanbieding. Nou, doe maar een stuk. Als ik wat op krachten gekomen ben haal ik nog een druivensuikertje uit mijn achterzak en haal het zilverfolie er van af. Zo, we kunnen weer verder.
Het blok van 20-25 km ging in 23:42 en het blok van 25-30 km in 24:58 .
Terwijl ik dit nu tik denk ik dat dat eigenlijk nog wel mee valt met die tussentijden, maar het vertelt totaal niet hoe ik me voelde; geradbraakt. Ook doordat ik bij het omhoog lopen steeds meer kramp in mijn linker grote teen kreeg. Logisch, want als je de dag voor een marathon een plafond in je badkamer monteert waarbij je bijna voortdurend letterlijk op je tenen staat omdat een trapje zo lastig is, dan vraag je om ellende. Omhoog rennen gaat gewoon niet meer omdat het voelt alsof die teen afbreekt. Dan maar omhoog wandelen met een gezicht dat op onweer staat, en bij het omlaag lopen de tijd weer goed proberen te maken. Nog 12 km. te gaan en ik houd me voor dat ik daar nog een uur over doe. Een uur waarin het heel veel op en neer gaat, waarin veel trappen zitten en een stuk strand. Kom op, je kan het. Onderweg wandel ik weer veel, gewoon omdat ik totaal verrot ben.
Ik vervloek de smalle treden die vol met zand liggen en heb moeite met het schatten van de diepte. Niet op je snuit gaan nu. Even volhouden nog, en zo ga ik linksaf naar Zoutelande. Tussen de palen van de golfbrekers door en het is te merken dat het bijna vloed is. Goed kijken waar je kan lopen en voor zover ik überhaupt weer droge schoenen had is dat nu weer voorbij. Het maakt niet meer uit nu.
Leuker kan ik het niet maken. Ik pauzeer bij iedere drankpost en neem net als verleden jaar heel veel te drinken en eten aan. Cola, thee, sportdrank, water, bouillon. Alles door elkaar en ik ben blij dat ik een excuus heb om stil te mogen staan; Ik kan niet rennend drinken. De trappen zijn een uitkomst omdat je ook die langzaam mag nemen zonder dat het opvalt. Steeds als het naar beneden gaat probeer ik het tempo er weer op te krijgen omdat ik vandaag nog wel een keer wil finishen. Als't-u-blieft dank-u-wel. Op de 35 km staat gelukkig mijn grootste fan uit Zeeland weer langs de kant; Fabiola. Even een (kleffe zweterige) knuffel (sorrie) en een praatje en dan vertrek ik voor het laatste stuk. Leuk altijd om zo hartelijk vooruit geschreeuwd te worden. Nog een paar keer over het smalle duinpad op en neer en ik vind dit de hel van Zeeland. Eindelijk komt die ene laatste trap in zicht en met twee treden tegelijk ga ik omlaag naar het laatste stuk strand.
Nog één keer door het losse zand, door het publiek heen naar de laatste trap naar boven waar de doeldelzakkers weer staan te spelen. Boven aan de trap rechtsaf de dijk op en dan nog een klein stukje rechtdoor. Ik ben er bijna en wat voelt dit (nu weer) onwijs lekker.

Nog een paar honderd meter genieten terwijl je links onder je de finish al kan zien en de omroeper kan horen. Ik hoor zelfs dat hij mijn naam omroept. Waarom weet ik niet maar dat maakt ook geen fluit uit. Nu kan even helemaal niks me meer schelen.

Nog 300 meter en dan vreet ik die hele berg zand daar beneden op. Dan is ie van mij! Linksaf naar beneden en ik krijg het bekende Kustmarathon-vlaggetje in m'n hand gedrukt waarmee ik de laatste meters naar de finish overbrug. Pas dan kijk ik naar de klok en die staat op 3:10:38. Toch 3 minuutjes vlotter dan vorig jaar. Grijs en knettergek.
Man man wat ben ik blij dat het er op zit. Het was zwaar en mooi en alles tegelijk. Ik bel gelijk naar huis om door te geven dat ik weer gezond gefinisht ben maar dat hadden ze al live gezien op tv. In het jaar 2013 blijft niets meer geheim. Gek genoeg ben ik binnen een paar tellen weer helemaal opgeknapt. Wie weet komt het door de topsfeer die hier is.
Ik ga in het finishvak lekker op de grond zitten om te genieten van alles wat hier gebeurt en heb gelijk zicht op alle finishers. Een cameraploeg van Omroep Zeeland stort zich gelijk op me en neemt een leuk interviewtje af.
Als het interview voorbij is zoek ik de douche op om afscheid te nemen van zand, zout en zweet en even later kom ik fris en fruitig weer naar buiten. Daar ontmoet ik een paar bekenden die allemaal net zo gelukkig zijn als ik dat het ze weer gelukt is om de zwaarste marathon van Nederland uit te lopen. Om nog wat sfeer mee te pakken loop ik door het finishgebied, tussen de rijen publiek door en langs de terrassen, als ik plotseling wordt geroepen. "Hé Frank, we zitten hier". Het is Marjolein met familie en razendsnelle vriend (Noteer voor hem eind 2014 vast 2:29 op de marathon!). Ik plof bij ze neer op het terras. Een stoel is best lekker na zo'n dagje. Zoals ik al voorspelde is Marjolein met haar tijd van 3:27 als 5e dame in de prijzen gevallen en wordt om 20:00 uur op de prijsuitreiking verwacht. Belachelijk natuurlijk om sporters na zo'n topprestatie nog 5 uur te laten wachten op de prijsuitreiking, waar je persoonlijk bij aanwezig moet zijn omdat je anders je prijs niet krijgt. Ik kan me geen andere reden dan commerciële belangen bedenken waarom je sporters zo lang moet laten wachten. Wat mij betreft het enige smetje op de vlekkeloze organisatie.
Die prijsuitreiking aan Marjolein wil ik natuurlijk wel meemaken en tot die tijd vermaken we ons smaakvol bij de plaatselijke Italiaan die we van een paar pizza's afhelpen. Als ik tijdens de prijsuitreiking hoor welke tijden hier gelopen zijn blijf ik ik stilletjes in een hoekje staan. Petje af voor deze toppers. Met een goed gevoel en een mooie medaille neem ik afscheid van alle bekenden en van Zoutelande. Wie weet tot ziens volgend jaar want al heb ik een hekel aan zand, deze marathon is wel een hele mooie uitdaging.
Koppie op Jacco & familie. Deze marathon draag ik graag op aan jullie...