Na de marathon van vorige week zondag in Eindhoven heb ik geen centimeter meer gelopen. Het kwam er gewoon niet van en het maakt ook niet uit. Vandaag zie ik wel wat het gaat worden en ik weet heel goed dat ik niks van mezelf mag verwachten met deze derde marathon in twee weken. Ik kan het hebben maar weet dat het laatste stuk zwaar gaat worden. Het startnummer is gelukkig zaterdag al gehaald door RoadRunner senior dus dat scheelt mij op zondagochtend tijd en geregel.
Bijzondere marathon Amsterdam             20 okt 2013
Vroege vogels
Als ik in Alphen in de bus stap zie ik al een andere sportster in de bus. Trainningspak, rugzak en drinkfles, en dat om kwart over 7 op zondagochtend. Het kan niet missen dat zij ook naar Amsterdam gaat voor de marathon. Als we op Schiphol uitstappen gaat ze voor me uit in dribbelpas naar het perron waar ik ook heen ga, en even later zijn we in gesprek over, hoe kan het anders, hardlopen. Het is Sanne van loopgroep 3 van atletiekvereniging AAV'36 in Alphen. Zij gaat vandaag voor haar tweede marathon en omdat ik er al een paar meer gedaan heb vraagt Sanne tips en andere wetenswaardigheden over marathons in het algemeen. En ik vertel met plezier waarbij ik er toch maar even bij zeg dat mijn manier van marathons voorbereiden en lopen niet bepaald de standaard manier is van hardlopend Nederland. Het is vooral mijn manier, zoals met de 60 van Texel, waar ik mezelf mee weet te overwinnen. In de trein eet ik m'n bruine boterhammetje met  pastachoca (inderdaad, die van "Bééregoed") en drink ritueel de fles Extran bijna leeg. De rest is voor straks. Vanaf station Amsterdam Zuid trekt een flinke groep lopers naar het Olympisch stadion waar het al gezellig druk is. De lucht trekt open en een oranje gloed van de ochtendzon komt tevoorschijn. Dit wordt voor het publiek een prachtige dag maar voor de lopers misschien iets te warm. Vandaag blijft het in ieder geval droog en dat was verleden week in Eindhoven wel anders.
Schema's en andere stress-faktoren
We leveren de tassen in naast het stadion en gaan dan naar onze startvakken. Sanne moet zich middenop het gras melden en zal ongeveer een kwartier na het startschot pas over de startstreep komen. Het duurt inderdaad ruim een kwartier voordat alle ruim 11.000 lopers van start zijn gegaan. Ik heb geluk dat ik gezien mijn "prestaties uit het recente verleden" vanuit startvak "geel" mag vertrekken, direkt achter de toppers. Als ik het vak aan de achterkant naar binnen loop en wat om me heen kijk, wordt ik aangesproken vanuit het startvak achter me. "Ik heb je verhaal op de site gelezen hoor." Gezien mijn stress voor iedere wedstrijd schakel ik niet direkt, maar als de persoon in kwestie er bij zegt "Ik zal geen U meer tegen je zeggen" heb ik hem te pakken. Het is Danny Binnendijk die me bij de halve marathon van Nieuwkoop tot op het bot beledigde door iets over mijn leeftijd te zeggen, wat hem uiteraad duur kwam te staan toen ik hem na 15 km inhaalde. Hé Danny, dat is waar ook. Je wilde in Amsterdam starten. Leuk je hier te zien en wat zijn je plannen. Danny zegt iets tussen de 3 uur en 3:15 te willen gaan lopen en vertelt er gelijk bij dat hij met 3:15 dan eigenlijk niet zo blij is. Kijk, eindelijk een sporter die gewoon eerlijk is in z'n doelen en hoe hij dan over zichzelf denkt.

Überhaupt hoor ik steeds vaker verhalen van hardlopers die zeggen met schema's te moeten werken van hun trainer maar er een hekel aan te hebben. Het komt niet uit, voelt niet goed, hebben geen tijd of zin om op een bepaalde dag een voorgeschreven afstand te moeten lopen. Doe het dan niet, zeg ik keer op keer. Verscheur die schema en volg je gevoel. Duursporten doe je toch op basis van conditie, techniek en vooral gevoel. Hoe kan iemand die jou niet in de ogen kan kijken, niet na een training en niet na een wedstrijd, nou puur op basis van getallen vertellen wat je moet doen over drie weken? De ene keer ben je totaal kapot na een matige tijd, en de andere keer heb je nergens last van terwijl je veel sneller was. Dat lees je niet uit de cijfers. Oké, ik ben volkomen leek op dit gebied en daarom kan ik ongenuanceerd lekker vanaf de zijlijn roepen. Als je loopt voor de lol, train dan ook voor de lol. Doe waar je zin en hebt en doe vooral niet waar je géén zin in hebt. Maar pak dan ook de verantwoordelijkheid voor je resultaten. Alle smoezen heb ik al gehoord, en soms zelf ook gebruikt. Het ligt niet altijd aan de omstandigheden, het kan ook gewoon aan jezelf liggen. Raak niet in de stress als je een keer een paar seconden harder of zachter per kilometer van start gaat dan je gepland had. Flip niet als je één van de vijf gelletjes verliest onderweg en vloek niet als je een spons mist bij de verzorgingspost. Lach er om en maak er het beste van. De bovenkamer is net zo belangrijk als je benen.

Goed, ik sta dus in het startvak en vanaf links is al een paar minuten lang een wat oudere, ik gok Oost-Europesche man bezig zich naar voren te wringen. Hij begon op rij 10 en staat nu naast me op rij 5. Ongeschoren, vaal hemd uit de jaren 60 en de deodorant paste kennelijk niet meer in zijn reistasje. Ook de tandenborstel is verloren geraakt onderweg. Door zijn dringen en het gemis aan genoemde artikelen lukt het hem om vooraan in het startvak te komen. "Ten minutes before start" wordt omgeroepen en de sfeer is ontspannen. De mannen links en rechts van mij kennen elkaar en bekrachtigen nog even hun afspraak: Onder de drie uur finishen betekent vanavond lekker uit eten en als ik ze succes wens wordt ik gelijk uitgenodigd om mee te gaan. Ik hoop dat het ze heeft gesmaakt. Ondertussen is het ongeschoren vale stinkende hemd helemaal naar links verplaatst en heeft zelfs het startvak verlaten. Misschien heeft hij bericht gehad dat zijn koffer is gevonden...
De start
De laatste minuut bestaat uit ritmisch geklap vanaf de tribune en veel lopers doen mee. Het verhoogt de prettige spanning en na lang wachten in het startvak gaan we van start. Dit keer kom ik vlot het stadion uit en in de bocht na het stadion staat veel publiek dat super enthousiast is. Niet zo enthousiast als in Rotterdam natuurlijk :-) maar de poging is zeker punten waard. Meteen daar loop ik René voorbij en realiseer me dat dit verleden jaar ook zo ongeveer op dit punt gebeurde. Tramrails ontwijkend ga ik in lekker tempo richting het Vondelpark. Draaiorgel, veel publiek, prachtig weer en de benen voelen goed. Wat een voorrecht dat ik hier weer aan de start mag staan met deze dwaze hobby. Voor de fanclub die straks naar Amsterdam komt om aan te moedigen is het vermoeiender dan voor mij. Ik hoef alleen maar te lopen en zij moeten maar zien met bus en treinen overal op tijd te zijn. Gelukkig komt Tjitske vandaag ook om haar klasgenoot Jimmy aan te moedigen die op z'n 21-ste zijn eerste marathon al gaat lopen. (En de redactie kan alvast verklappen dat hij hem in 3:57 fantastisch heeft uitgelopen). De eerste vijf kilometer
tik ik keurig weg in net geen 20 minuten. De Garmin is dit keer opgeladen en geeft m'n tussentijden per km aan. Het blijft redelijk vlak net onder de 4 minuten per kilometer en het voelt prima. Beetje freewheelen door de straten van Amsterdam zonder voor iets of iemand snel te moeten zijn. Leuke kleine aanpassing van de route is dat we  nu onder het Rijksmuseum door lopen.
Langs de Amstel
De route in Amsterdam kent twee stukken waar je lopers op de andere weghelft tegemoet krijgt. En dan zie je pas wat een enorme stroom mensen hier aan mee doen. Gigantisch. Ik probeer tussen de tegenliggers bekenden zoals Jelle (2e marathon) en Lisette (1e marathon) te spotten maar dat is ondoenlijk in de drukte tussen de zes en negen kilometer. Bij de 12/13 km zit weer een stuk met tegenliggers rond de keerlus die daar is. Ruben pikt mij er uit en roept enthousiast m'n naam. Ik roep "tot straks" en hoop dat dat inderdaad gaat lukken en dan ga ik beginnen aan het stuk van 12 kilometer langs de Amstel. Een schitterend stuk van de route met op het water veel 8-met-stuurman roeiboten en een paar schepen met lekkere muziek. Hier en daar aan de kant een paar mensen die ook hun feestje aan het vieren zijn. Eerst mag ik 6 km naar het zuiden tegen de windkracht 4 in. Dat duurt tot net voor het 20 km punt en dan gaat het over de brug bij Ouderkerk a/d Amstel om windje mee 6 km terug te mogen naar Amsterdam. Onderweg verwacht ik ergens Björn met fototoestel te zien die altijd en overal aanwezig is bij atletiekwedstrijden. Ik zoek op de plek waar hij de afgelopen twee jaar stond maar zie hem niet. Raar, totdat ik van links "Hé Frankie" hoor, omkijk en Björn zie staan met een grote grijs. Mooi shot van een afzet waarvan coach Coen later zou zeggen dat het er netjes uit ziet. En daar doe je het toch allemaal voor.
Niet gevallen maar wel een tikkie
Over de brug linksaf naar het 20 km punt waar het draaiorgel midden in de polder de stemming er lekker in krijgt. Ik kom hier voorbij in 1:19 en dus niet zo verrassend dat de halve marathon voor mij vandaag in 1:23:17 gaat. Het kan niet anders of ik heb wind tegen net even iets meer energie gegeven. Nu dus genieten onderweg terug naar Amsterdam. Nu goed oppassen want in 2012 ging ik hier vreselijk hard onderuit. Een ouderwetse Platte-Bek-Smak. Ik kom het punt goed voorbij in vertikale stand. Om een of andere reden gaat het toch plotseling niet zo lekker meer met lopen en na 24 km komt de vermoeidheid als een komeet naar boven. Gewoon moe en de linker kuit, die verleden week mogelijk door de Kustmarathon ook al opspeelde, vertikt nu weer iedere soepele medewerking. Net geen kramp maar wel zo strak als een snaar. Ik stel het doel "door blijven rennen tot 30 km" en daar bij mijn trouwe fans even een kleine pauze. Dat moet toch lukken vertel ik mezelf maar de vermoeidheid hakt er flink in. Afleiding zoeken dan maar en het lukt door naar de overkant van de Amstel te kijken waar een onafzienbaar lint van sporters naar het zuiden trekt. Ergens daar lopen dus Jelle en Lisette. Hoe zou het met ze gaan?
Schouders wat te ver omhoog getrokken, beetje gespannen door vermoeidheid, maar de benen doen het wonderbaarlijk netjes. Het mooie stuk bij de Amstel is hier afgelopen en het saaiste stuk van de route, een stuk industrieterrein richting Duivendrecht, begint. Ik loop bijna helemaal alleen wat het nog saaier maakt. Maar goed, ruim meer dan de helft vandaag zit er al op. Nog maar 17 km te gaan en ik beeld me in dat ik met mijn vast trainingsronde van 20 km bezig ben en dat ik nu in Woubrugge ben. Door naar Rijnsaterwoude, Ter Aar en dan terug naar Alphen. Gaat je lukken ook al ben je moe. Het gaat je gewoon lukken. Het moet.

Dan loop ik richting trekker met oplegger waar harde muziek vandaan komt en een speaker vertelt tussendoor wat ons daar te wachten staat. "Oké mannen, hier moet je zijn. Hier staan jullie kadootjes op de wagen; Nederlands vijf beste chearleaders staan hier voor jullie te draaien mannen. Zien ze er niet heerlijk uit. Snoepjes zijn het mannen. Zwaai maar naar ze en ze zwaaien naar je terug." Dacht toch echt dat ik hier in Duivendrecht liep en niet op de Wallen. Deze man staat gewoon vijf jonge meiden als vleeswaar en lustobject aan te bieden, en ze laten zich er nog voor lenen ook. Doet me denken aan een voetbalwedstrijd waar ik ooit bij moest zijn. In de pauze trad midden op het veld een dansgroep op. Gewoon leuk, maar ze kregen een kwartier lang een oorverdovend en minstens zo schandalig "Hoe*en! Hoe*en!" naar zich toegeschreeuwd. En ze gingen gewoon door met hun dansje! Ik had zonder twijfel gelijk het veld verlaten, maar zij niet. Nu hier op de 27 km moest ik daar weer even aan denken nu deze man de dames, als ware het een slagerij, in de aanbieding deed. En dan woedt in Nederland op dit moment een discussie over discriminatie omdat we een "Zwarte Piet" hebben. Dat klopt. Die hebben we en die houden we!
Als ik bij het 30 km punt kom staan daar inderdaad Petra, Tjitske en Wammes langs de kant en vind ik dat ik even pauze mag houden. Uiteraard wordt er geroepen dat ik door moet gaan maar ik neem m'n tijd. Voor Wammes gelijk een moment om vakkundig mijn twee kuiten af te lebberen. Fris afgelikt en na een korte babbel tel ik de volgende 5 lopers af en na de vijfde vertrek ik richting Hugo de Vrieslaan, Amsterdam Oost. Er komen nog 12 pittige kilometers en ik neem bij de drankposten kleine pauzes en tussendoor wordt ook weer flink wat gewandeld om die kuit genoeg rust te geven. Het werkt en daar gaat het om.
Het wordt weer wat drukker met publiek naarmate je meer richting het centrum gaat. Het weer is goed en de stemming langs de kant maar ook tussen de lopers onderling is prima. Steeds als ik er voor kies om even een stukje te wandelen om heelhuids de finish te halen is er altijd wel een loper die iets inhoudt en me mee probeert te praten. Ik bedank ze altijd en soms ga ik inderdaad met ze mee. Samen sterk.
Het laatste stuk
Over de Stadhouderskade richting het Vondelpark. Hier ben ik wel weer goed bekend en dat loopt toch wat lekkerder. Net voor de Asics winkel linksaf door het hek het Vondelpark in. Nog 4 kilometer weet ik uit m'n hoofd en een blik op de klok leert dat die sub 3 ook vandaag weer heel makkelijk gaat lukken. Tuurlijk, ik ben er nog niet en het gaat zwaar, maar als het echt zou moeten trek ik desnoods de reserve accu wel open. Zo goed voelt het gelukkig nog wel. Maar dat hoeft niet eens en zelfs met een paar keer wandelen vanaf hier gok ik op een 2:53. Af en toe kijk ik achterom om te kijken of Ruben er misschien aan komt. Hij wilde een 2:51 en zal dus echt nu voorbij moeten komen knallen. Niet dus.
Ook in het Vondelpark protesteert die linker kuit zo behoorlijk dat ik besluit even te wandelen. Heel even maar en dan weet ik dat drie marathons op rij wel te doen zijn maar dat je kuiten er ook wat van vinden. Toch misschien iets om volgend jaar rekening mee te houden. Misschien.

Na het Vondelpark nog precies 2 kilometer tot het Olympisch stadion. Weer de tramrails ontwijken, langs de hekken op een rotonde en dan de laatste magische bocht naar rechts richting stadion-ingang. Links en rechts drommen met publiek die klappen en aanmoedigen voor de laatste meters. Ik ben er bijna; nog een halve ronde op de atletiekbaan en dan is het weer voorbij.
Door de poort het stadion binnen waar, het is bijna standaard als ik ergens over de finish kom, de huldiging van de winnaars aan de gang is. Met respect kijk ik naar de overkant van het veld waar ze op het podium staan. Wat een sportlui zijn dat. Het stadion is goed gevuld en ik neem de allerlaatste bocht, dan het rechte eind op en recht op de finish af. Eén arm in de lucht als teken dat ik heel blij ben dat het er op zit en als groet naar de toeschouwers. Voor hen ook een lange dag vandaag.

Over de streep in een netto tijd van 2:53:28 en dat is een tijd waar ik uiteraard tevreden mee ben. Weer het nodige gewandeld uit lijfsbehoud maar dat maakt niet uit. Na Zeeland in 3:10 en Eindhoven in 2:52 is dit binnen twee weken wel mooi zo. Ik ben moe maar niet kapot. Eigenlijk precies goed zo.
Meteen na de streep hang ik een paar tellen over het hek, maar dan haal ik resoluut m'n GSM van m'n arm. Radio uit, de oortjes trek ik er uit en ik zoek een stil plekje op. Stilte is eigenlijk niet te vinden maar achter een of ander tentje tegen de tribune aan heb ik het minste last van de herrie in het stadion. Ik wil namenlijk bellen naar mijn collega Ria. Haar broer Frans, 46 jaar, is afgelopen donderdagavond tijdens het hardlopen getroffen door een hartinfarct en herseninfarct. Hij werd gereanimeerd en in zeer kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis. Zijn verhaal spookte de afgelopen dagen en zeker ook vandaag door mijn hoofd. Waarom mag ik spelen met een paar marathons op rij zonder ergens last van te hebben, en waarom overkomt iemand anders deze ellende? Waarom? Voordat ik vanuit Amsterdam weer doe alsof het een topdag was wil ik van Ria weten hoe het met haar broer is. De telefoon gaat over, en blijft over gaan.
Lang kan ik daar niet blijven staan want de veegploeg in Amsterdam is altijd resoluut en onverbiddelijk; Ben je gefinisht dan doorlopen naar de medailledames, en hopla het stadion uit. Heel terecht want er moet ruimte gemaakt worden voor de 11.028 mensen die nog na mij binnen zullen komen. Wat een aantal.

Kort na mij komen Ruben en Sierd over de streep. Twee toplopers die ik overal en altijd tegen kom. Ruben had duidelijk sneller gewild en is daarover niet helemaal tevreden maar blijft lachen. Zo hoort het. Sierd realiseert zich dat hij maar een minuutje achter me zat en komt met de stelling dat "als hij dat geweten had..." Tja Sierd, dan had je een paar stappen harder moeten lopen, maar ga er van uit dat ik dat dan ook weer gedaan had. En zo lopen we met elkaar naar de uitgang van het stadion, als mijn telefoon gaat...
Het is Ria die gezien heeft dat ik gebeld heb en mij nu terug belt. Ik leg haar uit dat ik in het Olympisch Stadion sta, net over de streep ben en heel graag wil weten hoe het met haar broer gaat. Haar bericht is confronterend; "Heel slecht Frank, het gaat echt heel erg slecht." Veel meer worden hadden we niet nodig om elkaar heel goed te begrijpen. Het enige dat ik kan doen is haar veel sterkte wensen en ik ben ondanks het trieste bericht blij haar gesproken te hebben. Ik verlaat het stadion en haal mijn tas op. Even een schoon shirt aan en dan met de trein terug naar Schiphol. Als ik op Schiphol in de bus naar Alphen wil stappen komen ook Petra, Tjitske en Wammes er aan. Puur toeval en zo gaan we samen terug naar huis. Weer een marathon er bij en weer een mooie tijd, voor wat het vandaag waard is. 
Anderhalf uur na mijn telefoontje met Ria overleed haar broer Frans... 
Veel sterkte Ria en familie.