"Wij willen ook wel eens een keer mee" klonk het hier in huis toen ik me dit voorjaar inschreef voor de Berenloop. Twee keer met Marjolein en n keer met John die kant opgeweest en nu was het inderdaad tijd om ze te laten zien waar ik altijd zo eindeloos over kan vertellen. De sfeer tijdens de Berenloop op Terschelling. Bootje gereserveerd, huisje geboekt en genoeg getraind om er een prachtige loop van de maken. Wat kan er nog mis gaan?
Mooi start
Net even een paar weken te vroeg, maar toch... Hoor de wind waait door de bomen. En hard ook. Eind oktober waait er een frisse wind door Nederland. Kan op zich geen kwaad maar deze bijna orkaan richtte flink wat schade aan en dat is minder leuk. Ook Terschilling kreeg het fors voor z'n kiezen. De standtent bij paal 11 ging tegen de vlakte en het bos liep behoorlijke schade op. Geen persoonlijk letsel gelukkig, maar toch, Terschelling was op scherp gezet. Bepakt en bezakt vertrokken we 1 november naar Terschelling voor een lekker sportweekend. In Harlingen werden we uitgezwaaid door een paar flinke regenbuien zodat we frisgewassen aan boord konden. Een prima overtocht met de EVT leverde na een mini-cruise van twee uur dobberen de aanblik op van de Brandaris, en daar doe je het voor. Ons enthousiasme voor Terschelling werd beloond met droog weer toen we voet aan wal zetten. Een klein stukje wandelen naar ons onderkomen en wij waren er helemaal klaar voor. Kom maar op met dit mooie weekend.
Berenloop 2013 afgeblazen             3 nov. 2013
Dan is het tijd om ook Wammes kennis te laten maken met het strand van Terschelling. Dat hebben we geweten. De hond die liever niet het water in gaat, of het moet dan niet dieper zijn dan een kleine regenplas, veranderde ter plekke in een niets ontziend racemonster dat de kortste lijn koos van de een naar de ander, dwars door binnenzeetjes heen. Dat is dan weer zo'n moment dat je blij bent met de tondeuze aktie van een poosje geleden.
Mini-Berenloop
De avond wordt gebruikt om in alle rust voor te bereiden op de mini-Berenloop van 10 kilometer waar Tjitske de volgende dag aan mee gaat doen. Lekker 10 km draven door de bossen en over de heide. Als de bossen tenminste veilig genoeg zijn om door heen te lopen na de schade van een paar dagen geleden. Gelukkig is dat wel het geval en zaterdagochtend om 10:00 staat Tjitske klaar voor de start van haar eerste internationale wedstrijd, want wat mij betreft is Terschelling het buitenland. De zon straalt, het is bladstil en we ontmoeten zo waar een paar Alphenaren en andere bekenden. De sfeer is "Bere"gezellig en als 5 minuten n de start van de 5km voor Tjitske het startschot voor de 10km valt, is ze dan ook promt vergeten dat haar Garmin-sporthorloge inmiddels in de spaarstand is gegaan.
We wandelen terug naar de warme douche in ons huis en dan beginnen we het te snappen. Tjitske is niet blij met haar tijd van 1 uur en drie minuten want ze had onder het uur gewild. Ze baalt. Dan leggen we toch maar even uit dat de 10km precies vijf minuten na de 5km is gestart maar dat de organisatie voor het gemak gewoon de klok door laat lopen. De woorden "Je hebt er dus 58 minuten over gedaan." blijken een heilzame werking te hebben op vermoeide spieren. Even wordt er neergeploft op de stoeprand om dit succes te verwerken en dan is alle vermoeidheid verdwenen. 
De rest van de dag vermaken we ons prima op Terschelling. Gewoon omdat hier even niks hoeft en niks moet, en alles net even anders gaat dan je gewend bent. Alleen is er al sinds gisteren de dreiging van noodweer op zondag, dat met name het Waddengebeid te grazen lijkt te gaan nemen. Op z'n minst windkracht 8 met uitschieters tot nog veel hoger. Aan het begin van de zondagmiddag zou dat los moeten barsten en daar komt dan nog regen, onweer en hagel bij. Met de bossen die toch al niet stabiel zijn is dat een slechte combinatie en het is nog maar de vraag of de marathon door kan gaan, meldt ook teletekst in het Fries.
Omdat het weer zondag midden op de dag, afgezien van de keiharde wind, prima is, ga ik zelf nog wel een stuk rennen. Die sportkleding gaat natuurlijk niet schoon mee terug de boot op. Ik kies voor een stuk Terschelling inclusief de Long Way tot aan paal 8 op het strand. Het zand blaast laag en snoeihard over het strand. Wind mee gaat het prima en wind tegen is voor de echte bikkels vandaag. Als, met een hele dikke ALS, het vandaag door was gegaan hadden veel lopers vreselijk veel langer nodig gehad voor hun afstand wat tot flinke vermoeidheid had geleid. Dat op zich was misschien nog geen probleem geweest, maar met de stortbui en inktzwarte wolken die er om 16:30 uur bij kwamen was er voor deelnemers en organisatie echt een probleem onstaan. De hele snelle lopers zouden misschien net aan binnen zijn geweest, maar heel veel ook niet. Nee, wat mij betreft een moeilijke maar heel logische beslissing die de organisatie heeft moeten nemen samen met alle anderen die de problemen op hadden moeten lossen.
Maandag de boot weer terug naar huis. Vreemd genoeg is het die ochtend bladstil en hebben we er een lekker zonnetje bij. Het lijkt pure pesterij. Dit is het perfecte loopweer vandaag en wij stappen op de boot naar huis. Samen met John en Ans maken we de gezellige overtocht naar Harlingen. Volgend jaar ben ik er gewoon weer bij en dan maar hopen dat het door kan gaan. Jammer van deze marathon maar het was een prima weekend waarbij de Mini-Berenloop van Tjitske geweldig was.
Helaas dus geen route van deze tocht maar ook geen tijdsindicatie. Dan maar gewoon lopen. Volg de rest, volg de bordjes, dan komt het allemaal goed. In de tijd dat Tjitske haar rondje aan het rennen is doet Wammes dat ook met de honden van Marjolein en nog 6 andere honden. Die loopt dus in de tussentijd zijn eigen Berenloop en het kost dan ook, net als op het strand, weer de nodige mooie om onze harige puber weer aan de lijn te krijgen. Gelukkig toch ruim op tijd om Tjitkse te zien finishen. Behoorlijk kapot mag je wel stellen maar ja, Terschelling is dan ook niet echt een vlakke polderweg. Nou weet je ook eens wat je vader de afgelopen jaren voor z'n kiezen gehad heeft met de marathon van Terschelling.

Ook de kabelkrant van Terschelling heeft het Alphense talent gespot en daarom kwam haar foto op tv. Wereldberoemd, op heel Terschelling.
Over de steep, moe en voldaan en als dank een mini-beertje. Hoe kan het ook anders. Naar mijn idee heeft Tjitske een prima tijd gelopen op de 10 km op dit lastige parcours maar haar gezicht staat ondanks het stralende weer op onweer. Komt het doordat ze vergeten was haar Garmin aan te zetten, is ze zo vreselijk moe of wat is er aan de hand. Wammes checkt voor de zekerheid ook nog even de tijd die nu op het horloge staat. Betrokkenheid van een Schapendoes.
Dat is een slecht bericht, zeker voor iedereen die er echt helemaal voor getraind heeft om hier zijn ding te komen doen. Tijdens het avondeten komt inderdaad het verwachtte bericht van de organisatie. De Berenloop gaat niet door omdat het zeer slechte weer zal zorgen voor gevaarlijke omstandigheden, kans op veel uitvallers die medische behandeling nodig hebben en de geringe capaciteit om mogelijke slachtoffers op te vangen en te behandelen. Zo is de charme van deze zware marathon op dit kleine eiland gelijk z'n eigen valkuil geworden. Voor ongeveer 750 marathonloper zal dit een enorme domper zijn. Ik vind het heel jammer voor hen en voor de organisatie maar voor mezelf? Ach, ik heb in oktober al drie marathons gehad dus dit was hooguit een toetje. Volgend jaar weer een kans. Dat Tjitske haar 10km heeft kunnen lopen was voor mij het hoogtepunt van het weekend. Tijd voor en wijntje, en nog een.
Wie weet gaat morgen de halve marathon wl door en als dat zo is doe ik daar wel aan mee. En dan maken die paar wijntjes van vanavond echt niet uit. Daarna nog even Wammes een rondje laten maken, langs de Brandaris en langs de haven waar het water nu met vloed en een hele harde zuid-westen-wind best wel hoog staat. En dit is nog maar het begin van de storm zeggen de mensen die er verstand van hebben.
Zondagochtend om acht uur volgt het volgende bericht van de Berenloop. Ook de halve marathon waar duizenden mensen aan mee zouden doen, is afgelast. T-shirts zijn af te halen bij de vuurtoren is het bericht op twitter, en de medailles blijven in de kast. Jammer, heel jammer voor iedereen.
Als Tjitske en ik even later naar het afhaalpunt gaan zijn alle voorbereiding die gisteren al waren getroffen al weer opgeruimd. Hekken weg, schermen weg, spandoeken weg. Wat rest zijn de berepoten die op straat waren gespoten en je nu op allerlei plekken in het dorp lastig vallen. We halen ons shirt en natuurlijk wordt het een model Dames-M voor Tjitske omdat zij wl gelopen heeft en ik niet. Ere wie ere toe komt. We ontmoeten John en Ans nog die zich vermaken in een restaurant midden in het dorp.