Ze had al op diverse fronten aan zichzelf bewezen dat ze naast een gezonde dosis sportiviteit ook beschikt over een enorm doorzettingsvermogen. Tjitkse heeft een paar keer 10 km gelopen en ook al twee keer 15 km als training. En als ik ergens in Nederland een marathon ging lopen, vertrok Tjitske op precies mijn startmoment voor haar duurloop. "Hebben we toch een beetje samen gelopen". Nu komt haar Bruggenloop.
Startbewijzen op de valreep
Volgens mij was het al meer dan een half jaar geleden dat de jongste RoadRunner hier in huis heel stellig was in het ooit mee willen lopen met de 15km "Bruggenloop Rotterdam". Gewoon om ook een keer 15 km te lopen maar vooral ook om in de stad waar Tjitske al jaren mijn trouwe supporter is tijdens de Marathon nu zelf mee te kunnen doen aan een hardloopevenement. En dan moet het natuurlijk wel over de brug der bruggen gaan waar de marathon ook overheen gaat; de Erasmusbrug in ons Rotterdam. Elke zondag werd trouw gelopen. Soms 5 km, soms tien en heel soms ook een klein stukje verder. Door weer en wind want wat dat betreft kent ze geen genade. Ook wordt twee keer in de maand de baantraining bij Coen gevolgd waar vooral een overdosis spierpijn wordt opgedaan. Maar ook met die spierpijn wordt de zondag daarna gewoon zelf weer gelopen.

Toen ze dan ook voelde het aan te kunnen om mee te doen met de Bruggenloop volgde de inschrijving, tenminste, de poging daar toe. Het was al helemaal vol en alle startbewijzen waren uitverkocht. Zelfs de reservelijst was vol en dat leverde veel teleurstelling op. En net toen we een week voor tijd gezegd hadden dat het eigenlijk door iets te weinig training erg zwaar zou zijn geweest kon ik via Twitter een startbewijs voor Tjitske te pakken krijgen. Eentje maar, dus ik zou mee gaan als steun en toeverlaat en reisgezelschap.  Toch maar doen dan?!
Tch de Bruggenloop Rotterdam             8 dec. 2013
Parkeren zoals mr. Bean
We gaan met de auto naar P&R Kralingse Zoom in Rotterdam waar vandaan we met metro en tram verder willen reizen naar De Kuip, het startpunt van de Bruggenloop. Als ik met de auto bij de parkeerplaats aan kom is die, nieuw voor mij, afgesloten met twee slagbomen. Ik kies voor rechts en tref een automaat die in het schermpje aangeeft dat ik gratis mag parkeren als ik mijn OV-chipkaart even in wil voeren. Kleine moeite maar het scherm geeft aan dat ik mijn kaart verkeert invoer. Dan blijkt dus dat je een kaart in zo'n gleuf op vier manier in kan voeren, maar het vriendelijke beeldscherm blijft aangeven dat ik een ongeldige kaart heb. Dat dacht ik dus niet! Terwijl ik aan het worstelen ben komt links van me bij de andere slagboom een auto aan, voert een kaart in, boom gaat omhoog, auto rijdt door en de boom gaat weer omlaag. Effe onthouden... Ik probeer onze slagboom nu digitaal omhoog te krijgen met de OV-kaart van Tjitske, ook weer op vier verschillende manieren maar de zuil-met-scherm blijft vastberaden vertellen dat ook die kaart ongeldig is. Waar haalt die maffe gele nepcomputer die onzin vandaan?
Kerstdrukte
Bij de Kuip is het gezellig druk en we zoeken een plekje binnen, onder de tribune, om ons om te kleden. Het lampje dat we kregen toen we binnen kwamen gaat om de arm en dan zijn we er eigenlijk al klaar voor. Het voorspelde slechte weer is uitgebleven. Sterker nog, het zonnetje doet mee met de warming-up op het grote voorplein van de kuip waar 3 kerstvrouwen (...) alles in het werk stellen om iedereen nog voor de start te laten zweten. Wij zijn er helemaal klaar voor en het enige dat nu nog moet gebeuren is een stukje lopen
Het startschot valt en na een paar minuten zijn ook Tjitske en ik over de startstreep. Voor Tjitske een bijzondere ervaring natuurlijk om te starten in zo'n enorm groot deelnemersveld, op onbekend terrein en dan ook nog op een afstand die bijna niet te overzien is door gebrek aan ervaring. Als we nog maar net weg zijn en ik haar naast me zie lopen heb ik een groot gevoel van respect voor haar wilskracht om dit te doen. Ze heeft er duidelijk plezier in, is niet bang en gaat er gewoon aan beginnen. Zo dapper. Voor mij is het ook een bijzondere ervaring maar dan wel in heel ander opzicht. Als k mee doen met een wedstrijdje start ik altijd redelijk voor aan, heb geen last van de drukte maar het moet wel altijd lekker snel. Nu loop ik midden in een enorme drukte maar er is hier alleen maar plezier en niemand kijkt op z'n horloge. Dat gaat met een marathon, in de groepen waar ik loop, toch wel even anders.
Idee: De kaarlezer is zeker defect. Ik rij achteruit, weer vooruit naar de linker zuil en probeer daar weer onze twee kaarten, ieder op vier manier, in de voeren. Na ook hier 8 keer gelezen te hebben dat onze kaarten niet deugen krijg ik sloopbehoefte. Zeker als ik tijdens het worstelen door het open raam (herkenbaar?) naast die paal  rechts van me een auto aan zie komen rijden bij de paal waar ik even tevoren nog stond. De bestuurder laat zijn raam zakken, voert zo te zien zijn kaart in, boom gaat omhoog, hij rijdt verder en de boom zakt. Duurde 5 tellen maar dat is net genoeg om de stoom uit mijn oren te laten komen. Even de cursus van een poosje geleden toepassen met de twee zinloze kreten : "Soms gaat het anders" en "Adem door je hart". Maar ook met die tips blijft die slagboom omlaag en wil niet in z'n viagra-positie. Dan toch lekker niet! In z'n achteruit dan maar, weg van de parkeerplaats en elders een plek zoeken. Je bent Rotterdammer of niet dus dat lukte in minder dan geen tijd. We nemen de metro en belanden op de Coolsingel om de tram te pakken. Dat lukt soepel maar de tram is wel heel vol. En met vl bedoel ik ook echt hl vol. Omdat Tjitske en ik ongeveer hetzelfde postuur hebben lukt het ons nog net naar binnen te glippen en de plek in te nemen die onstaat als een paar mensen tegelijk in-ademen. Voordat ze uitademen gaan de deur dicht en we zijn met honderden andere sporters in 1 tram onderweg naar de Kuip.
Deal, Tjitske is van de partij bij de Bruggenloop. En wat niet meer voor mogelijk gehouden werd gebeurde toch. Ook Tjitske kon nog een startbewijs op de kop tikken. Nu dus voor mij. Resultaat: Vader en dochter doen samen mee met de bruggenloop. De startnummers werden door de geblesseerden naar op toe gestuurd en wij hoefden alleen de namen nog maar over te laten zetten. Niemand houdt ons nu nog tegen.
Vanaf de kuip gaan we eerst naar het noorden, richting de Erasmusbrug. Al na een paar honderd meter komen we op het parcours van de marathon, mijn Rotterdam-marathon en alle beelden van de keren dat ik hier gelopen heb komen weer in me op. Op de heenweg is dit het 4 km-punt waar het nog zoeken is naar de juiste kadans, op de terugweg het 24 km-punt waarvan je weet dat er straks op de 25,1 km familie staat om je drinken aan te geven en je vooruit te schreeuwen.
Nu loop ik vol trots naast Tjitske. Ondanks onze afspraak om me niet met haar lopen te moeien geef ik toch aan dat ze nu na 2 km rennen al 24 seconden sneller is gegaan dan het tempo dat ze voor ogen had. Subtiel laat ik weten dat dit een valkuil kan zijn. "Laat me maar pap." En natuurlijk laat ik haar gaan maar hoop meer dan van harte dat ze zich niet gek laat maken door het tempo van de mensen om zich heen.
Het is in de drukte bijna niet te doen om samen te lopen, om bij elkaar te blijven. Door wat te slalommen en waar mogelijk de buitenkanten van de route te kiezen lukt het me om wel bij haar in de buurt te blijven. In het zicht van de Erasmusbrug vertel ik dat ik iets vooruit ga lopen om straks op de brug een foto van haar te kunnen maken. Ik ren richting de brug, door de bocht naar links, kort voor de brug naar rechts en sprint nog een meter of 50 door. Dan ga ik aan de kant staan, pak het fototoestel om haar vast te kunnen leggen boven op de brug met op de achtergrond een mooie oranje ondergaande zon. Ik heb alles in de aanslag en speur de gigantische groep mensen af naar een rode kerstmannenmuts van Tjitske. Hoe ik ook speur, waar ik ook kijk, gn Tjitske. Ze zal toch niet gevallen zijn in die korte tijd? Schoenveter los? Ik tuur in de bocht maar zie niks bijzonders. Dan is dus al voorbij gekomen zonder dat ik haar gezien heb. Ik sprint de brug over, onderaan rechts af en sprint nog een paar honderd meter verder om aan de kant te stoppen en weer de hele massa af te zoeken.
Terwijl ik daar sta roept een vrouw naar me. "H vader, je dochter komt er zo aan hoor." Ik herkende haar als de vrouw die in het startvak naast ons gestaan had en lachend naar onze startnummernamen gekeken had. Ok, zij weet onze combinatie dus ik vertrouw er op dat Tjitske er inderdaan nog aan moet komen. Maar weer zie ik Tjitske niet lopen. Om 100% zeker te zijn wacht ik tot ik de laatste loper van de Erasmusbrug af zie komen en als die bijna bij me is weet ik dat ik haar nu al twee keer gemist heb maar dat ze wel gewoon nog aan het lopen is. Om bij haar te komen kan ik nu maar n ding doen; gas geven en onderweg heel goed kijken of ik mijn eigen kerstvrouw zie. Op kilometer 8 heb ik haar te pakken wat resulteert in een "Was je me kwijt pap?" Ja, maar nu heb ik je weer gevonden. Onderweg lukt het me eindelijk een foto te maken en die te twitteren voor het thuisfront. Het gaat zwaar maar het gaat wel. En zo zijn we onderweg naar de van Brienenoordbrug. Bovenop ligt het 10 km punt maar de fietspaden daar naartoe zijn zo smal dat het onmogelijk is om hier weer bij Tjitske te komen. Zo lopen we elkaar weer grandioos mis maar later blijkt dat Tjitske me onderweg wel langs de kant heeft zien zoeken, maar niets heeft geroepen. Tja, zo kom je ook van je vader af.
Heldenfinish
Langzaam is het donker geworden en in mijn versnelde loop naar de eindstreep kom ik mijn dappere heldin niet tegen. Ik wil binnen de 1,5 uur binnen zijn omdat dat de streeftijd van Tjitske was en tot aan de Van Brienenoordburg leek dat mogelijk. Door drukte en vermoeidheid zal die tijd best opgerekt zijn maar ik wil er wel zijn als ze binnen komt. Mijn finish is daardoor na 1:28:23 uur maar het is daar werkelijk zo donker en megadruk dat het ondoenlijk is om hier berhaupt maar iemand te vinden, laat staan Tjitske die een kop kleiner is dan de andere deelnemers. Die ga ik hier nooit meer terug vinden dus loop ik door naar onze tassen in de Kuip. Dan moet je wel eerst meeschuifelen in de file in de finishstraat die veel te smal is gemaakt. Het maakt niet uit want niemand heeft haast en hier zie je alleen maar blije gezichten van sporters die trots zijn op hun prestatie. En terecht!
Vrij kort na mij komt ook Tjitske binnen in 1:37:33 . De tijd, daar gaat het haar vandaag helemaal niet om. Nog nooit een 15 km wedstrijd gelopen en al zeker niet met die lastige bruggen er in, in de massa, in het donker en toch ook met de nodige spanning in de aanloop naar deze dag. Ze bekent de laatste 2 kilometer een paar keer gewandeld te hebben om in ieder geval rennend en juichend over de finish te kunnen komen. Van wie zou ze dt nou toch hebben? Het resultaat mag er zijn. Keurig uitgelopen en stralend over de finish. Onwijs knap gedaan.
Samen gaan we terug naar de tassen en trekken iets droogs aan. We hadden prima weer en waren eigenlijk te warm gekleed voor deze tocht. Tjitske is moe, heel moe en heel voldaan. Ze drinkt wat extra en dan strompelen we om de kuip heen naar de tramhalte.
De eerste tram is vol en moeten we laten gaan, maar in de tweede is voor ons nog wel plaats. Achterin de tram is een schare Feijenoord-supporters ingestapt die blij zijn met de 1-2 winst op Heerenveen en die blijdschap wordt luid bezongen. Korte liedjes, meer oerkreten eigenlijk, waar ongetwijfeld geen duurbetaalde tekstschrijver aan te pas is gekomen.
Samengevat moeten Amsterdammers duidelijk meer dan een stevige griep krijgen en Heerenveen moet verhuizen van onze planeet vandaan. Zeer verheven teksten allemaal. Ze hebben in de gaten dat 90% van de tram bestaat uit Bruggenlopers en dagen ons in n van hun liederen uit met : "Bruggenloop moet een liedje zingen, hi ha ho". Toen daaraan niet voldaan werd, werd een tweede verzoek gezongen: "Bruggenloop moet douchen, hi ha ho." En drin hadden ze voor het eerst vandaag volkomen gelijk.
Misselijk naar huis
De tramreis gaat vlot en met de net zo snelle metro zitten we al rap in de auto terug naar huis. Tjitske is moe en misselijk en ik herken het gevoel. Ze houdt zich dapper en sterk maar voelt zich, naarmate we langer rijden, steeds slapper en misselijker worden. Even naar huis bellen leidt wat af maar de weg naar huis is zo mogelijk nog zwaarder dan de Bruggenloop zelf. Als we thuis binnen stappen lukt het haar net om heel kort te vertellen dat ze het gehaald heeft, heel moe en misselijk is, maar dan volgt een laatste korte sprint naar onze, net geheel verbouwde, toiletruimte waarvan de pot nu gebruikt moet worden om de Extran bovenlangs retour te geven. U herkent de houding vast wel uit een jeugdig leven na een ruige avond. In die houding reset Tjitske zichzelf en omdat humor in huize Roadrunner altijd aanwezig is vraag ik haar of de aannemer onze vloer een beetje netjes gevoegd heeft. En dan blijkt de kracht van Tjitske. Vanuit de pot klinkt een beetje hol maar oh zo vrolijk : "Ja hoor, hij heeft het allemaal netjes afgeleverd."  Typisch Tjitske. Met hetzelfde doorzettingsvermogen als haar zus Maaike en een overdosis humor kom je heel ver.