De trainingen gaan als vanouds; Totaal zonder struktuur, zonder regelmaat en met als enige doel het onderhouden van de conditie. Zo ben ik dit jaar gestart om in ieder geval de marathons van Apeldoorn, Rotterdam, Leiden, Amsterdam en Terschelling te kunnen doen. De rest zie ik wel, als er al een rest komt. Vandaag gebruik ik de Zegerplasloop als training voor de marathon van Apeldoorn. Ik wilde toch lopen vandaag, dus dan maar daar met als idee dat ik dan onderweg niet durf te gaan wandelen...
Dat zal wel een snelle 10 worden
Zoals altijd op de dag van een Zegerplasloop moet ik weer haasten om op tijd te zijn. Dat lukt me ook alleen doordat Tjitske een uurtje voor de start een paar boterhammen voor me smeert en een beker melk klaar zet. Vlug eten op de bank met bord op schoot, dan omkleden en op de fiets naar de atletiekbaan. Wel bewust met een te klein verzet zodat ik vast warm kan draaien. In de kantine van AAV'36 was het weer behoorlijk druk en bij de inschrijftafel hoorde ik hoe dat kwam. Vandaag waren ook de clubkampioenschappen voor de 10 km. De bekende AAV-ramp met het rekenen met tijden en leeftijdscorrecties waarover al veel woorden zijn gevallen. Volgens mij is het ook complete onzin. De tijd die op de klok staat is de tijd die je gelopen hebt, en niets anders. Het werken met een leeftijdscategorie is natuurlijk wl een optie en als je daardoor verzekerd bent van een prijs omdat er maar 3 deelnemers zijn in jouw categorie, dan is dat maar zo. Die scheve gezichten die de correctie oplevert zijn dan niet meer nodig. Maar goed, mijn probleem is het niet. Ik ben geen lid, zal het niet worden ook en kan gewoon lekker vrijuit lopen.

Wel informeer ik bij de bekende AAV-ers naar hn plannen voor vandaag want als er een paar bij zijn die mij de eerste 10 km mee willen slepen is dat natuurlijk handig. Mijn tweede rondje draai ik dan wel op eigen kracht, of met een andere 20km-loper natuurlijk. Zelf wil ik vandaag op de 20 km zo ongeveer 1 uur 19 lopen en als ik dan hoor dat een van de vlotste AAV-ers zijn 10 km in 00:38 wil proberen te doen, besluit ik te proberen gebruik van hem te maken als tempomaker. Als warming-up dribbel ik twee rondjes op de atletiekbaan, doe wat zijpassen en huppel doelloos over het kunststof. Geen idee waarom ik het doe en altijd heb ik het idee dat iedereen naar me staat te kijken met een blik van "waar is die gek nou mee bezig". Het doodt in ieder geval de tijd een beetje want de laatste minuten voor de start vind ik nog steeds spannend. Ik ontmoet net voor de start Danny en Patrick Binnendijk, de loopwonderen uit Bodegraven die ik met de halve marathon van Nieuwkoop en bij de marathon in Amsterdam ontmoette. Na in Nieuwkoop door Danny te zijn beledigd heb ik daar mijn sportieve wraak al kunnen nemen. Vandaag zijn er voor ons alletwee nieuwe kansen. Danny is aan het trainen om met de marathon van Rotterdam onder de 3 uur te lopen en ik gun hem dat meer dan van harte. Hij is heel fanatiek maar heeft, net als ik, als basis dat schema's totaal tegen je kunnen werken. Ik wijs hem de snelle AAV man aan die ook hij zou kunnen gebruiken als haas, en kort daarna valt het startschot.


De eerste ronde van 10
Bij de start hoopte ik dat mijn stiekeme hazen voorop zouden gaan lopen zodat ik nergens aan hoefde te denken. Maar dat gebeurde dus niet en dat komt omdat ik me uit liet dagen door een paar snelle jongens op kop, waaronder Danny. Ik moest kiezen tussen die sprinters en de AAV-ers achter me en verloor gelijk mijn verstand; ik ging mee met de snelle jongens. Na 1 km lopen we met een groepje van vijf man uit op de rest. Het gaat me veel te snel, zeker voor vandaag, maar mijn benen winnen weer van m'n verstand. 
Inhaalverbod bij Zegerplasloop      11 jan. 2014
We lopen flink door en Danny laat ons na 1 km al in de steek door er als een gek van door te gaan. Al snel onstaat een gat van 50, 100, 150 meter en ik begin aan mezelf te twijfelen; hij wilde toch ook de 20 lopen en niet de 10 km? Nou ja, laat maar gaan. Dat tempo is echt veel te hoog en samen met twee anderen lopen we door tot voorbij de voetbalvelden van ARC, bij het tunneltje naar Berendrecht. Onderweg een paar loslopende honden die keurig aan de kant worden gehaald door hun baasjes, en een leuke wandelaar die ons "Dat kan harder" achterna roept. Oh ja? Ruilen?
Het tempo van ons groepje ligt me niet goed. Net te hard of net te langzaam, n van die twee is het en om Danny niet helemaal uit het oog te verliezen doe ik er een heel klein schepje boven. Ik vertrek bij ons groepje. Eigenlijk veel te snel, voel ik aan mijn ademhaling, maar het is toch het proberen waard vandaag.

We draaien lekker tussen de sportvelden door en hebben prima loopweer. Zonnetje er bij, temperatuur is prima, de regen is gestopt en alleen de wind is nog een beetje te hard. Altijd wat te zeuren die hardlopers. Vandaag geen radio en geen muziekje bij me. Gewoon ik-en-mezelf en het horloge op 4 minuut per kilometer dat inmiddels aan geeft dat ik veel harder loop dan dat.

Dit tempo ben ik niet meer gewend en ik moet er alles aan doen om de ademhaling in het gareel te houden. Niet ademen per aantal passen want dat wordt hyperen, maar inademen tot die boom daar, en uitademen mag pas bij de volgende lantaarnpaal. Stom spelletje maar het dwingt me rustig te blijven en het werkt ook nog. Even langzaam tussen de plassen door en tot de volgende bocht weer een beetje aanzetten. En zo ontstaat een lekkere training en blijft Danny ook nog in het zicht. Hoewel, hij loopt steeds verder uit.
Kees Willemsen ligt nog steeds op de loer om zijn sportmaatjes op de foto te krijgen en zo heeft hij er vandaag wel honderd vastgelegd. Bedankt Kees.

Het geeft coach Coen vast een duidelijk beeld van mijn poging tot het volledig strekken van het afzetbeen, mooi optrekken van het andere been en vooral ook eens rechtop proberen te blijven in plaats van in elkaar te zakken als een omkeerpuddinkje. Zoals bijna altijd de duimpjes omhoog ten teken dat het goed gaat, of is het nou (een van de vele) afwijkingen? 

Vooral goed insturen in de bocht naar rechts en kijken waar je heen wilt, of haal ik de boel nou door de war met motorrijles.

Hoe dan ook heb ik hier 4 km gehad, lig op een tweede plek met in de verte zicht op nummer n die werkelijk als een komeet loopt.
Vanaf dit punt krijg je de medelopers in beeld die ook hun rondje aan het lopen zijn. Allemaal lekker bezig en iedereen op zijn of haar eigen manier. Mooi om te zien dat er altijd wel een paar zijn die de moeite nemen en energie hebben om even te klappen of een hand op te steken als teken van waardering voor de plek waar ik loop. Zou eigenlijk omgekeerd moeten zijn want hun prestatie is minstens zo groot als die van mij. Hun ronde is net zo groot alleen doen zij er gewoon een paar minuten langer over. Ze zijn dus langer en fanatieker bezig dan ik en ook dat is zeker een opgestoken duim waard.

De afstand tussen Danny en mij schat ik op een meter of 250. Schatten is het eigenlijk niet. Dat kan ik redelijk uitrekenen aan de hand van het aantal passen dat ik nodig heb om op het punt te komen waar ik hem b.v. een hoek om zie gaan. Ik heb 35 passen met rechts nodig voor 100 meter. (Ja natuurlijk kan dat ook met links, of 70 stappen totaal, maar geloof me dat als je n keer de tik hebt om met rechts te tellen je daar nooit meer van af komt.) Hij gaat de hoek om en ik ga tellen. Twee keer tot 35 en dan nog 17 passen met rechts, dan ben ik ook bij die hoek, en dat is dus 250 meter verschil. Zeg niet dat ik niks aan het doen ben tijdens het lopen want dit is best een drukke bezigheid.

De drankpost op de 5,5 km laat ik beduusd achter met de bekertjes in hun handen; "Hij hoeft niks." hoor ik achter me. Klopt dames, drinken en rennen kan ik niet want dan komt het m'n neus uit. Een heel naar gevoel. Ik loop de Westkanaalweg af, over de brug en over het ponton en dan linksaf naar het meer. In die bocht passeer ik de wandelaar die het nodig vond na ruim 1 km "Dat kan harder" te roepen en groet nog even. Wie weet tot straks bij het volgende rondje. Langs het Chinees restaurant en op die hoek naar de Barnsteenstraat waait het flink. Ik zie het als uitdaging om juist hier het tempo vast te houden en dat lukt met wat extra kracht toch nog redelijk. Ik kom bij de lus van de waterzuivering en volgens mij loop ik zelfs iets in op mijn voorganger. Met een meting waar geen GPS tegenop kan weet ik dat ik inderdaad 50 meter op hem ben ingelopen. De kijkersvraag zou nu kunnen zijn hoe ik dat weet...

Ik loop langs Wet 'n Wild de Cooperbaan op waar rechts in de berm het bordje "4/9 km" staat. Inderdaad, nu is het 4 en bij het volgende rondje is het 9. Kom op, even doorbijten nu en naar de atletiekbaan om daar precies de 10 km vol te maken en door te gaan voor de volgende ronde.
Niet opgeven Danny!
Mijn doorkomst op de 10 km levert nog een vrolijk plaatje op ook. Ik krijg het steeds meer naar m'n zin omdat het steeds makkelijker lijkt te gaan. De machine begint lekker te draaien, de ademhaling is nu onder controle en de klok geeft een tussentijd aan van 0:37:23. Op de baan kon ik goed zien dat de loper voor me inderdaad precies 200 meter voor me liep en, wat nu dus ook duidelijk wordt, ook de baan verlaat voor zijn volgende ronde. Die loop dus echt k de 20 km. Ook ik ga het hek weer uit en een van de vlaggers op straat is zo onder de indruk van de Bontgevlekte Kiekendief in een boom dat hij vergeet een fietser tegen te houden die mijn pad kruist. Het gaat net goed maar geeft wel aan dat ze een taak hebben die simpel lijkt maar heel belangrijk is.

Via de Verlengde Aarkade naar De Bijlen en naar de dagcamping. Het rondje om de sportvelden wordt weer gemaakt, waar de vorige keer bij de Zegerplasloop nog een badkuip in de berm lag. Het gaat bij mij steeds lekkerder maar als ik bij km 14 ben zie ik duidelijk dat ik in aan het lopen ben op de loper voor me, Danny. Op km 15 ben ik bij hem en hij ziet er aangeslagen uit. Moe, op, over en uit? Dat ik er zo maar voorbij had kunnen lopen zegt niets over mijn tempo maar alles over het kaarsje van Danny dat daar door de wind over de sportvelden uitgeblazen lijkt te zijn. Zonde zeg, hij ging z lekker. Als ik het gezicht van hem zie schik ik. Hoofd scheef, ogen bijna dicht en tanden op elkaar. Oei, die zit er helemaal doorheen terwijl hij zo heeft gestreden, en terwijl ook hij mentaal en fysiek gezond naar de marathon in Rotterdam wil.

Ik kan het niet maken om hem hier voorbij te lopen en hem te laten zwemmen in het gat dat ongetwijfeld daardoor zal vallen. In Nieuwkoop ging het nergens om, maar nu is hij keihard aan het trainen voor Rotterdam dus besluit ik in te houden en hem mee te slepen. En dat lukt. Het lukt door zijn wilskracht! Ik praat tegen Danny om hem door te laten lopen, aan te haken, op zijn techniek te blijven letten maar ook vooral om heel te blijven. Niks forceren maar wel proberen mijn tempo ook zijn tempo te laten worden, of te lten blijven zo je wilt. En hij weet met een soort alles of niets poging bij me aan te klampen. Naast elkaar gaan we verder en ik kies de positieve benadering. "Nog maar 4 kilometertjes, die loop je zo vaak. Tempo blijft mooi vlak. Je houd dit vol. We gaan het samen halen." Ik weet niet of hij er wat aan heeft, maar ik probeer hem zelfs op zijn techniek te laten letten want bij elke landing hoor ik zijn schoenen over de grond schuren. "Rollen Danny, blijven rollen met je voeten. We gaan een mooie tijd lopen. Nog 3 stomme kilometertjes!" En hij heeft zo veel wilskracht dat het hem lukt om achter mijn rug te kruipen en aan te blijven haken tegen de wind in. We maken achter elkaar het rondje bij de waterzuivering en dan wordt het echt sleuren. "Als je zo door blijft lopen kom je makkelijk onder de 1:16" vertel ik hem en met een van vermoeidheid weggetrokken gezicht blijft hij door gaan. Aan vechtlust geen gebrek.

De laatste meters volgen naar het hek van de atletiekbaan bij AAV'36 waar we alletwee worden aangemoedigd door de paar handen vol publiek, dat volgens mij donders goed in de gaten heeft hoe hier de vork in de steel zit. We lopen onze driekwart ronde op de baan en naast elkaar komen we over de streep in 1:15:23. Diep respect voor de gretigheid van Danny om door te blijven gaan. Die marathon van Rotterdam gaat hij onder de 3 uur lopen; geen twijfel over mogelijk. De jury is in verwarring wie van ons nou eerste is. Lijkt me niet zo moeilijk; samen over de streep is samen winnen dus we krijgen de twee kaartjes "1e prijs" en "2e prijs" ook aan ons beiden uitgereikt en moeten er zelf maar uit zien te komen bij de prijzentafel hoe we dat oplossen. Totaal onbelangrijk voor mij. Danny heeft me inmiddels, tijdens het uithijgen door, ontelbare keren bedankt voor het meeslepen. "Je had zo door kunnen lopen man toen je bij me was. Sportief dat je op me gewacht hebt. Ik ben zo blij man. Een minuut van m'n PR afgelopen." Kijk, dat zijn nou de momenten tijdens het sporten waar ik van geniet. De jurymensen hebben het over onze samen-uit-samen-thuis finish en zijn verbaasd. "We zien eigenlijk altijd dat er dan nog een gevecht ontstaat die laatste ronde. Wat gaaf dat jullie dit zo hebben gedaan!" Ik zou niet weten hoe we het leuker en sportiever op hadden kunnen lossen. Even later komt ook de broer van Danny, Patrick over de streep in 1:24:53 dus met de sportiviteit in de familie is niks mis.

Bij de prijzentafel lever ik mijn "2e prijs"-kaartje in en ontvang een fles douchefris. Een mooie beloning voor een leuke loop die nog een verjongende werking heeft ook. In de uitslagenlijst ben ik namelijk zo maar een jaar jonger gemaakt. Laat ik er dan gelijk maar een foto uit de oude doos bij plakken. In 1977 (oef, lang geleden) rende ik hier ook al mijn rondje op de gravelbaan in een dik trainingpak en op gescheurde plastic schoenen. Op tv heet dat "Andere Tijden Sport".