Zegerplasloop wordt afzien        15  feb 2014
Alweer een Zegerplasloop zegt u? Klopt, er zijn er vier per jaar maar geen enkele keer is te vergelijken met z'n voorgangers. Veel verschillende afstanden dus ook veel verschillende doelen. Omdat het de laatste is van het winterseizoen is er dit keer ook een 30 km te lopen. Drie rondjes door het Zegerslootgebied, en de wind overtrof dit keer zichzelf in kracht. Hiernaast een foto van "Coach Coen" samen met mij tijdens een heel ander evenement.
Mentale baantraining
De afgelopen dagen verliepen bizar en niet te bevatten. Zo ben je met je collega aan het werk, en zo ben je een paar tellen laten getuige van het feit dat zijn vrouw en tevens maatje overlijdt. Zo maar, uit het niets. De grond zakt onder je voeten weg en heel andere dingen dan hardlopen zijn dan belangrijk. Eigenlijk weten we dat allemaal best wel, maar toch, toch word je enorm met je neus op de keiharde feiten gedrukt. Alsof de werkelijkheid nog niet confronterend genoeg was besloot Coen ondanks zijn enorme verdriet de volgende dag "gewoon" training te geven aan ons. Een training met tranen en met veel regen, maar ook een mooi moment om elkaar op te vangen. Fysiek gezien was het volgens mij een zinloze training; mentaal was dit de beste training ooit! En omdat duursport vooral drijft op mentale kracht is het zeker nuttige avond geweest. We waren er voor elkaar.

Dat ik de volgende dag dus totaal geen zin had om 30 km te gaan rennen vind ik logisch. Het waaide trouwens enorm. Windkracht 8 en hier en daar ook flinke schade. Maar als Coen ons in die privé-situatie trainen kan geven, wie ben ik dan om af te zeggen omdat ik er geen zin in heb en omdat het toevallig waait. Mezelf dus bij elkaar geraapt en alle ik-ga-lopen motivatie gehaald uit de mentale training van gisteravond. Frisse wind kan goed doen en uit respect voor de betrokkenheid van Coen bij onze hobby ben ik aan de start gaan staan. Dat het zwaar zou worden wist ik voor de start al. Windkracht 8 en overal mentale tegenwind maakt die 30 km echt niet korter.

Gevecht met mezelf
Het werd bikkelen, drie rondes lang vechten tegen mezelf en tegen de wind. Golven sloegen bij de Barnsteenstraat over kade heen. Een bekend fenomeen in die Bermuda-hoek maar van echt hard lopen kon geen sprake meer zijn. Om lekker te kunnen lopen wil ik het liefst plat asfalt en windstil weer hebben, en de typering "hardloop-watje" accepteer ik als geuzennaam. Halverwege dacht ik er over om na het tweede rondje er gewoon mee te stoppen. Wat doe je zonder energie bij dit weer op deze afstand? Ik miste ook de kans op een aanmoediging van Coen, die toch met enige regelmaat onderweg wat tips gaf op het 3 of 4 km punt, of soms meefietste. Die is vandaag druk met heel andere dingen en ik mag hem niet terleurstellen. Opgeven of eerder stoppen gaat dus niet gebeuren. Zo heeft een goeie coach zelfs door niet te komen kennelijk een enorme invloed.

Ik pak ook de derde ronde mee om af te maken waar ik aan begonnen ben maar de wind werd te gek om fatsoenlijk te kunnen rennen. Ook de fietser die ik bij me heb om aan te geven dat ik kennelijk de voorste loper ben op deze afstand, komt bijna niet meer vooruit. Even wandelen mag wel vinden we. Dan gaan we weer verder, en als ik achterom kijk zie ik in geen velden of wegen een andere hardloper. Ook in de laatste twee kilometer wandel ik nog twee keer, gewoon omdat de energie weg is. Op, over en uit maar dat laatste stukje gaat me nu ook nog wel lukken. De ronde over de atletiekbaan en dan naar de finish. De finishtijd van 2:02 is als training met deze wind, het wandelen en "de dagen er voor" niet eens zo gek. Hoewel? Deze hele week is gek. Ik kwam vnadaag als eerste over de streep en dat noemen ze geloof ik winnen. Deze week voelt alles als verliezen.