1e plek 20 van Alphen; grappig        2 maart 2014
De voorbereiding zat een beetje tegen. Laten we het daar maar op houden. Na de griep ook nog lang niet terug op gewicht, veel te weinig trainingskilometers en een gevoel van "het gaat hem toch niet worden vandaag." Nou weet ik inmiddels wel dat ik juist dan vaak het lekkerst loop. Alle druk er af en gewoon lekker lopen heeft al vaker geleid tot mooie resultaten. Zou het vandaag bij mijn eigen 20 van Alphen toch weer goed gaan komen?
Eerst even werken
Voor mij begint de 20 van Alphen altijd eerst met werken. Juist op deze dag is er dan voor mij veel te doen. Geeft niks want het is een goeie afleiding die me mooi door de ochtend heel loodst. Een lange ochtend want vanaf half zes kon ik de slaap niet meer vatten. Nee, dit keer geen marathonspanning of zo, maar gewoon de drukte van de afgelopen weken die er uit kwam. Blijdschap dus dat ik er om 7 uur eindelijk uit mocht en na een frisse douche aan het werk kon. Geen sportdrank of AA-tje in de voorraadkast, dus laat vandaag die druivensuiker dan ook maar zitten. Alles gaat vandaag gewoon hl anders.
De routine kwam er op het werk wel lekker in waardoor ik heel ontspannen naar mijn eigen ding toe kon werken. Collega's vragen me welke eindtijd ik vandaag graag wil hebben. Gezien de belabberde voorbereiding (afgelopen week moest ik nog 3 keer pauze houden tijdens een rondje 10 km) hoop ik vandaag op een tijd net onder de 1:20 en om mezelf te prikkelen zeg ik dat ik 1:18 wil lopen. Nog even kijken bij de 2,5 km run waar kinderen door hun ouders over het parcours worden gesleept. Heerlijk. Bij sommige koppels vraag ik me echt af wie van de twee op het idee gekomen was om hier aan mee te doen.
Het gaat beter dan gedacht
Als we dik twee kilometer onderweg zijn merk ik dat Gerwin niet lekker mee komt in mijn kielzog. Raar, want meestal is hij juist degene die er als een gek vandoor gaat. Ik hou iets in, laat hem bij komen en dan pak ik het tempo weer op richting de Alphense brug. Al snel merk ik dat hij het net niet redt terwijl het bij mij wel redelijk gaat eigenlijk. Net voor de bocht naar rechts bij de Delifrance staat een van mijn  grootste fans, dochter Maaike en dat ik haar zie is niet zo verwonderlijk. Ze hangt weer helemaal over het hek naar voren toe en de jaarlijks terugkerende "high-five" geeft me een big smile om mee verder te gaan. Zij mag zo naar de start voor haar 10 km run. Via de rechts-links slinger bij het Rijnplein en dan door de finishstraat heen. Voor het eerst pakken we de binnenbocht van het Raoul Wallenbergplein, rechtsaf, en dan mogen we nog een keer over de startstreep waar we net nog stonden te trappelen van ongeduld. Hier is nu een oase van rust op de weg, maar aan de kant is het druk aan het worden voor de 10 km loop. Op links krijg ik een aanmoediging van de voorzitter van deze 20 van Alphen, die super tevreden mag zijn met de opkomst en het heerlijke zonnige weer. Rechts nog een kreet van Henna die staat te stralen alsof ze zelf net al gewonnen heeft, en dan wordt het wat rustiger als ik linksaf de Prinses Irenelaan op ga richting de keerlus bij de Baronie.
Inmiddels loop ik al vanaf het 2 km punt helemaal alleen. Voor me uit een paar lopers en bij een vlotte blik achterom in de bocht zie ik achter me ook een aardig uitgedund deelnemersveld. Ik mag het dus helemaal zelf doen vandaag. Prima, dan kan ik ook niemand de schuld geven als het niks wordt. In de zon met een klein beetje wind in de rug stamp ik lekker door naar boven, de Albert Schweitserbrug op die net op tijd klaar is om de wedstrijd door te kunnen laten gaan. Ik zie links Sabine nog wat uit haar lunchpakketje halen en wens haar smakelijk eten. Na een verbaasde blik en een "Oh, hoi!" Loop ik lachend verder, de brug af. Wie doet me wat vandaag. Ik lig dik voor op het schema van mijn eigen 1:18 en zelfs nog een beetje voor op die 1:15 . Die marge is eigelijk wel lekker omdat het zwaarste deel echt nog wel gaat komen. Als ik rechtsaf sla de Burgemeester Bruins Slotsingel op hoor ik plotseling van rechts een heel bekend "Frank!" en als ik naar rechts kijk zie ik gelukkig nog net op tijd mijn vader staan. Slim positie gekozen achter het glas van een bushaltehokje lekker in de zon uit de wind. Ik hoop dat hij straks in de drukte ook Maaike en Tjitske nog kan vinden en ook toe kan roepen. Miranda staat er zelfs ook nog om me naar voren te schreeuwen.
Eerst wind mee, daarna wordt het werken
Op de Orange Nassausingel staat nog steeds Jan en naast hem is Steef komen te staan. Ook hij is elk jaar van de partij is om me aan te moedigen. Donderdag zal ik hem wel weer spreken en krijg is vast een (verdomd stevige!) hand van hem en een grote grijns. Zelf een groot sportman geweest en hij snapt dat het onderweg best pijn kan doen. Dat doet het bij mij nu ook wel aardig maar de brulboei Stephanie en dochters zorgen er voor dat bij mij de glimlach ook weer terug komt als ze me ter hoogte van de Van Boetzelaerstraat vooruit schreeuwen naar de rand van Alphen. Op het laatste stukje vals plat omhoog nog aanmoedigingen van Nel en Elly. Nog even bikkelen en dan gaat het na de oversteek van de Oostkanaalweg lekker met de wind mee richting Ter Aar. Eerst nog even een trekker met oplegger ontwijken op de kruising met de provinciale weg waar een motorrijder van de politie met een hele grote fluit een nog grotere vrachtwagen eerst een stopteken geeft, dan mijn snelheid en die van de vrachtauto inschat en hem dan alsnog vr mij de kruising over trekt. Figuurlijk dan. Mijn weg is mooi op tijd door hem vrijgemaakt en ik mag linksaf voor 2 km wind mee en zon in de rug. Heerlijk. Alleen een beetje raar dat de tijdwaarneming niet op de 10 km staat maar een stukje verder. Ik loop makkelijk op het in het startvak verzonnen schema van 1:15 en jammergenoeg is het stukje voor de wind snel voorbij. Niet geheel zelf verzonnen, maar toch toepasselijk, volgt na het zoet nu echt het zuur; tegenwind op de Westkanaalweg. Weer zo'n bekend stukje weg want hier hebben we verleden week de tellers van de parcoursmeet-fietsen geijkt op een door de gemeente pijnlijk precies uitgezet stuk van 500 meters. Ik ga ondertussen op de weg zoeken naar de spijker die in het asfalt geslagen is op dat 500 meterpunt en ik vind hem makkelijk terug. Zo, weer 500 meter tijdverdrijf gehad en nu nog een klein stukje naar de BBS toe. We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Klopt, nog 7 km te gaan.
Samen met de 10 de laatste kilometers
Als je de BBS op draait voelt het een beetje als thuiskomen. De bebouwde kom begint en er staan weer wat toeschouwers langs de kant. De eerste bekende is Adri die ook zijn vertrouwde plek vlak bij de Klaverhof heeft ingenomen. Elk jaar weer een aanmoediging van hem en dat is geweldig. De rotonde bij de veldbloemweg over en dan gaat het alsmaar rechtdoor de hele BBS verder af. Geen keerlus op de Kennedylaan dus zoals alle voorgaande jaren maar gewoon doorrammen, de hele lange lege weg af. Ik zie eerst Hans en verderop Petra al middenop de kruising staan maar zij tuurt in de richting van de Bachsingel waar de 10km lopers vandaan komen. Als ik vlak langs haar heen loop is ze volgens mij wat verbaasd dat ik er nu al ben. Sorry, de berekening was anders maar het zat vandaag een beetje mee. Ter hoogte van de Bachsingel komen vanaf rechts de 10 km lopers naast me lopen op een afgeschermde rijstrook. We lopen parallel maar zij hebben straks een keerlus die iets verderop ligt. Pas na de keerlussen worden de beide lopen samengevoegd en mag ik slalommen tussen de lopers van de 10 km door. Allemaal dappere sporters die bezig zijn zichzelf te overwinnen en morgen met spierpijn uit bed stappen. Hopenlijk ook met mooie glimlach van trots er bij. Ik heb het gevoel dat sommige van deze lopers (de groep is trouwens erg groot dit jaar!) zich afvragen wie die grijze gek is die ze voorbij komt hobbelen. Ik dus, onderweg naar dezelfde witte streep op de Castellumstraat als zij. Weer een groet naar Petra en de andere bekenden uit de straat en dan weer het lange stuk, met tegenwind, naar de Van Boetzelaerstraat die met recht de "Via Gladiola" van de 20 van Alphen genoemd mag worden. Kevin komt even kort naast me fietsen en stelt wat vragen om me bezig te houden. Het lukt en eigenlijk gaat daardoor het stukje tegenwind best vlot voorbij. Nog 1000 meter en ik merk aan mezelf dat het maar goed is dat het er niet meer zijn dan dat. Flauwekul natuurlijk, want als het er nog 3000 waren geweest dan was dat ook nog wel gelukt, maar het is een soort verkeerde mind-setting. Omdat het laatste stuk altijd zwaar mag zijn vind ik nu ook dat het echt zwaar is en gaat het tempo wat omlaag. Dit kost tijd maar een blik op het horloge verklapt dat die berekende 1:15 geen enkel probleem gaat worden.
Bier, beker, bloemen
In laatste bocht naar rechts, de van Boetzelaerstraat in, staat aan de linkerkant coach Coen met naast hem Jarmilla. Meer mensen kon ik er door de drukte niet meer uit pikken maar deze twee vielen me enorm op. Fijn dat jullie er stonden en Coen, dit jaar niet te veel op de foto's letten want mijn houding was slecht. Ik weet het. Ik heb zo veel als mogelijk je loopscholing-tips toegepast maar zoals je zelf zegt; Je moet een oude hond geen nieuwe trucjes leren... Daar hebben we het gewoon niet meer over. Door het werken tegen de wind in de laatste kilometers merk ik nu echt wel dat het 20 lange kilometers waren na een paar nare weken. Voorzichtig nog wat slalommen om de 10 km lopers heen en ik word weer helemaal vrolijk als ik rechts Sjaak en Ria over de hekken zie hangen om me aan te moedigen voor het laatste stukje. Schuin tegenover ze staan Henk, Henny en Alma. Best druk hier met fans, en als een paar meter verderop ook nog Eline en Thrse staan heb ik het gevoel dat half Alphen me op staat te wachten. Bedankt iedereen.
Toevallig kom ik naast de burgemeester van Alphen aan den Rijn, Tjerk Bruinsma, te lopen als ik richting startvak wandel. Hij gaat het startschot lossen en toont duidelijk interesse in dit evenement. Een soort van verbaasd over de grootte er van en trots op de uitstraling. En terecht. Heel Alphen op z'n kop voor een paar uur genieten van de moeder alle sporten; hardlopen. In het startvak ontmoet ik Gerwin Vos en zoals altijd worden de strijdplannen gesmeed. Ik noem mijn gehoopte 1:18 en hij wil 1:15. En dan begint het bij mij toch weer te kriebelen. Zou ik dan niet toch proberen een poosje met hem mee te lopen. Wel, niet, wel, niet? Het wordt een "wel" we maken de afspraak dat ik, zo lang als ik kan, bij hem probeer te blijven en dat hij me niet mee moet gaan slepen als ik het gas er af haal. 1:18 was tenslotte mijn doel vandaag. We dribbelen nog wat heen en weer over de Bernhardlaan en dan komt het startschot voor mijn eerste echte wedstrijd sinds mijn laatstgelopen marathon in oktober 2013.

Rondje centrum
We knallen weg achter de paar ingehuurde topatleten aan. Zeg maar gerust, achter ons inschrijfgeld aan want het zal best het nodige kosten om die mannen en vrouwen aan de start te krijgen. Op de koop toe gaan ze er dan ook nog met de prijzenpot vandoor natuurlijk. Toch leuk om heel even kort achter ze aan te mogen rennen. We gaan rechtsaf de Julianabrug op en met dit tempo is dat geen misselijke start. Ondanks dat het pittig is gaan we toch nog veel sneller van start dan wat nodig is voor die 1:15 die Gerwin wil hebben. In de bocht al de eerste aanmoedigingen van Fred & Nicole en Henk & Henny. Bovenop hebben we al 15 seconden verschil op het schema en het gaat dus echt veel te snel. Rechts aan de kant volgt gelukkig mijn tweede aanmoedigingen vandaag van Michelle & Dennis. Leuk om al de nodige bekenden te zien in mijn eigen Alphen en met dat in gedachten laten we ons lekker naar beneden rollen richting Oranje Nassausingel. We lopen met een paar man en 1 vrouw in een groepje en pakken ombeurten een stukje kopwerk tegen de wind in. Het is stampen en hard werken in het begin.
Maar goed, achteraf thuis zullen ze wel weer kunnen lachen. De kidsrun van 1 km en de 5 km wedstrijd verlopen ook helemaal volgens plan en zijn heel erg druk bezet. Op het werk nog snel een paar boterhammen naar binnen en een druk "rechts boven" op de automaat waar dan vervolgens "koffie met melk en suiker" uit schijnt te komen. Het smaakt als vanouds naar opgewarmd bruin slootwater maar als je er aan gewend bent is het te verteren zonder ernstige ziektes op te lopen. Met 10 bakkies per dag is mijn immuumsysteem redelijk stabiel denk ik. Daarna mag ik me eindelijk omkleden en op de fiets naar het centrum van Alphen. Fiets in de stalling, trainingspak uit en genieten van de prima sfeer die er na de jeugdlopen hangt. De mensen van de 20 en 10 km dribbelen in de zon door het centrum.
Kort voor de bocht naar de van Boetzelearstraat staat in de middenberm mr. AAV'36 Jan de Jong, zoals elk jaar, trouw midden op de weg foto's te maken en moedigt bescheiden aan, maar wel met de eeuwige glimlach op z'n gezicht. Even een groet van mijn kant en dan zie ik ook Renate staan en een heleboel andere mensen in de bocht naar de leukste straat van Alphen tijdens de 20 van Alphen. Het is weer feest in de van Boetzelaerstraat met vlaggen en ballonnen.
Het is een nieuw stuk in de route en komt in de plaats van de meters die we nu binnendoor op het Wallenbergplein te kort komen, en de keerlus op de President Kennedylaan naast De Ridderhof. Niet Alphenaren zegt het natuurlijk allemaal niet zo veel, maar kenners missen bij deze tekst alleen nog maar het gestamp van duizenden voeten om ook het gevoel van de wedstrijd te ervaren. Nicole staat op de Irenelaan tactisch in het midden opgesteld met haar super fototoestel in de aanslag maar het lukt me niet om er een lachje uit te persen. Het gaat door mijn eigen schuld snel, veel te snel, en daarom staat het gezicht op onweer.

De houding is trouwens ook beroerd zie ik nu op de foto's. Onderuitgezakt als een banaan met rugklachten en je krijgt het gevoel dat ik op een onzichtbare stoel voorbij kom.
Ook goed te zien is dat ik een keurige afzet heb met het puntje van m'n tenen waar een balletdanser jaloers op zou worden. De volgende foto verraadt gelijk dat ik ook een haklanding heb om U tegen te zeggen. In 2013 was dat nog verboden omdat onderzoek uitgewezen zou hebben dat je daarmee aan het afremmen bent bij iedere stap, maar ik loop vast vooruit op 2015 waarin nieuw onderzoek duidelijk aan zal gaan geven dat je daarmee juist supersnel bent. Wacht dus altijd op het juiste onderzoek en je blijkt over de ideale loopstijl te beschikken.
Op de lange Burgemeester Bruins Slotsingel ("BBS" voor de kenners) begint de wind een beetje schuin van voren te komen als voorproefje voor straks voorbij de Ridderhof. Maar zo ver is het nog niet. Eerst nog de aanmoedigingen van de complete familie de Greef die er natuurlijk voor Wilfred staat maar mij ook vrolijk aanmoedigt. Ik mag de lange weg afrennen naar de gezellig drukke kruising bij de Ridderhof waar de stemming er met live-radio-decibel goed in zit. Dan begint het lange en wat vervelende stuk over de President Kennedylaan en de Oranje Nassausingel; tegenwind, en best flink ook, en eigenlijk nauwelijks publiek. Verleden week was ik hier in het donker op zondagochtend nog bezig met de parcoursmeting en nu loop ik in korte broek en T-shirt te mopperen op de tegenwind. Nog maar 12 km te gaan en nu al mopperen? Ik neem de trainingen van Coen in gedachte en dat geeft houvast. Niet alleen de techniek maar vooral zijn drive geeft me motivatie. Nu mopperen? Dat dacht ik toch niet en ik probeer me in te beelden hoe het stuk Oostkanaalweg straks vr de wind zal gaan. Iets met "visualiseren" noemden ze dat in de cursus een poosje geleden. Dezelfde cursus waarin verteld werd "soms gaat het anders" en dat klopt nu best aardig. Ik ga nog steeds veel sneller over het asfalt dan ik vanmorgen had kunnen bedenken. Zoals ik al zei, een paar dagen geleden probeerde ik nog een rondje 10 km en onderweg moest ik 3 keer stoppen omdat het gewoon niet meer ging. Gestrand met een lege accu of zoiets. Soms gaat het dus inderdaad anders.
Nou ben ik niet zo'n podiumtijger maar soms ontkom je niet aan plichtplegingen. Ik was 11e over-all, 1e in mijn categorie 45+ en 1e bij de recreanten. Aan het podium ontkwam ik dit keer dus echt niet, dus eerst maar even een biertje om mezelf moed in te drinken en dan moet het maar gebeuren. Het podium, de medaille, de bloemen en de beker, ze zeggen dat het er bij hoort. Wat, of beter wie, er ook bij hoort is coach Coen... Enorm bedankt voor je support tijdens alle trainingen en wedstrijden. Hebben we samen het toch een keer geflikt; Ons podium!
Ik ben er bijna. Nog even de kleine slinger in het centrum en dan gaat het recht op de klok af en ga ik over de steep in een eindtijd van 1:15. Niet zo vlot als de vorige keer in 2013 of als mijn PR in 2011 maar na die nare weken, slecht en kort slapen en amper normaal trainen is dit een tijd waar ik nooit op gerekend had. Kennelijk werkt het om van jezelf niks te verwachten en "gewoon" te gaan lopen.

Ik was nog maar net met twee voeten over de finishlijn toen er gelijk iemand van de organisatie op me af kwam en een kaartje om m'n nek hing met de tekts "1e plaats recreanten". Wat?! "Je bent eerste geworden." werd me verteld, en of ik via de VIP-tent naar het podium wilde. Dat is goed, maar eerst wil ik een paar mensen zien finishen die supergoed bezig zijn op hun eigen afstanden. Dat ik die 20 km kan lopen weet ik wel maar die anderen moeten er veel harder voor werken dan ik.
Danny, de man die me zo vriendelijk "u" noemde in Nieuwkoop en die ik op sleeptouw nam met de Zegerplasloop in januari, werd een minuut na mij tweede en zijn respect voor mijn finishtijd was fantastish. Hij gaat in Rotterdam op de marathon voor een tijd onder de 3 uur en dat gaat hem lukken. Gerwin kwam binnen in 1:18 en was niet helemaal tevreden. Linda komt binnen in een toptijd, Tjitske komt in haar Ovendo-shirt  binnen in 57 minuten, Ron, Ilse en natuurlijk Maaike komen over de streep. Allemaal blij met hun finish en dat is heel terecht. Maaike heeft zichzelf weer binnenste buiten moeten keren, net als tijdens de 7-heuvelenloop, maar is gewoon verder gegaan. Wat een lef.
Foto door @AlphenEvents met de tekst :  "Een van onze favorieten op de 20 km".
Foto door Steef van der Hoorn.