Super, soepel, snel... Dit is Rotterdam!  13 april 2014
Stralende zon, graadje of 13 en net genoeg wind om toch iets te zeuren te hebben. Prima ingrediënten om er voor iedereen een topdag van te maken. Iedereen, want het wordt echt  een geslaagde dag als organisatie, lopers én supporters het naar hun zin hebben. Even na achten stap ik de deur uit voor mijn 7e Marathon Rotterdam. Mijn doel wordt een gezonde finish binnen de drie uur en ik heb er zin in.
Het spandoek gaat natuurlijk mee, dachten we
Als ik voor de deur van Maaike en Henk stop om ze op te pikken is het eerste dat Maaike roept: “En, heb je mijn Twitter berichtje al gelezen? Ik heb er opgezet “Spandoek; check.  Zonnebril; check.  Op naar een dagje marathon Rotterdam.” Nee, ik had het nog niet gezien maar leuk, ik ben er ook klaar voor. Dat spandoek, daar hebben we het al het hele jaar over. We zijn er verleden jaar op de Coolsingel samen mee gefinisht, en dat gaan we dit jaar weer doen. Wel onder voorbehoud dat, als het een PR om zeep zou helpen, we het spandoek dan maar even achterwege laten. Nou, geen paniek hoor. Vandaag echt geen PR omdat ik daar gewoon niet genoeg voor getraind heb. Ze hebben hun bedenkingen maar ik weet dat ik het niet eens ga proberen. Sub3 en genieten, dat is vandaag het motto.
We rijden op de A12, ter hoogte van het Gouwe-Aquaduct, en ik hoor van Maaike vanaf de achterbank een “Oh shit” komen, daar waar andere krachttermen nog net onderdrukt konden worden. “Is er iets?” vraag ik. “Ja, ik ben het spandoek vergeten. Het ligt nog op tafel!” Ik besluit nog heel even te wachten met een flauwe grap (Spandoek; Check) en geef gelijk maar aan dat omkeren minstens een half uur gaat kosten en dat ik dat risico niet ga nemen. Nee, logisch, maar het blijft balen. Ach, zeg ik, dan finishen we zonder spandoek en als jij dan een finishfilmpje wilt maken is dat top, want die heb ik nog niet. Na een paar kilometer valt dan toch de kreet “Spandoek; Check” en zijn we al snel in Rotterdam.
Bij het metrostation Kralingse Zoom proberen we twee dagkaarten uit de automaat te trekken. Helaas; nadat ik alle info heb ingetikt spuugt hij mijn bankpas weer uit met de kreet "invoer geweigerd". Net als bij mijn voorganger en ook net als bij Henk die het ná mij probeert. Lekker is dat. Op deze dag een defecte automaat is op z'n zachts gezegd wat onhandig en resulteert in een lange rij voor de kassa met een levend mens in een hokje. Als we aan de beurt zijn wil ze met ons wel geld ruilen tegen twee kaartjes. Ouderwets doeltreffend. Probleem opgelost en tegen half 10 slenteren we al over de Coolsingel. De marathonvlaggen wapperen stevig, de bloemenkraam is tot de nok toe gevuld en overal sporters met doelen, plannen en gezonde spanning. Het beursgebouw waar de startnummers kunnen worden opgehaald hoef ik niet in omdat buurman Wilfred mijn nummer vrijdag al voor me had meegenomen. Wilfred gaan we vandaag in de gaten houden want hij wil een sub4 gaan lopen en, dat moet gezegd worden, hij heeft er heel veel voor getraind.

We lopen door naar het meetingpoint voor het politiebureau, waar veel bekende lopers verzamelen. Het is nog vroeg maar toch zijn o.a. John, Barry, Pascal, Cis, Bjorn en veel anderen er al. Ik besluit naar mijn kleedruimte te gaan om me om te kleden en nog wat te eten en drinken. Ed, de beheerder van die ruimte, hoefde ik niet om te kopen met een paar reuze-stroopwafels, vers gebakken op de markt gisteren, maar hij is wel blij mee. Ik ook met de ruimte en koffie die geboden wordt dus duidelijk sprake van een win-win situatie. In de kleedruimte vliegen de verhalen over en weer over de tijden die iedereen wil halen. Ook mij wordt gevraagd wat ik wil hebben en als ik het heb over mijn sub3 is de reactie. "Oh ja, jij was toch ook in Praag geweest voor de marathon. Jou heb ik hier verleden jaar ook gesproken. Jij traint toch maar 2 keer per week en loopt meerdere marathons per jaar?" Ongewild moet ik vertellen hoe ik train, hoe vaak en hoe ver ik dan loop. Niemand snapt hoe ik daarmee dan marathons kan lopen en ook nog onder de drie uur. Ik snap het zelf ook niet en schaam me een beetje over het gemak waarmee het mij dan lukt, afgezet tegen hun trainingsintensiteit en inzet. Een aantal high-fives en dan gaat iedereen zijn ding doen.

7e keer Rotterdam
We zijn wat aan de late kant en Maaike en Henk haasten zich naar de Erasmusbrug om "op Zuid" post in te nemen. Ik neem de metro-onderdoorgang om aan de andere kant van de Coolsingel mijn startvak C in te gaan. Het is er druk omdat ik al laat ben, en in die drukte kan ik de bekenden van voorgaande jaren niet allemaal vinden. Geen Rafael, geen Richard maar wel Jaap met wie ik in Praag was, en ook Danny Binnendijk die ik in Nieuwkoop, Amsterdam en bij de Zegerplasloop tegen ben gekomen. Danny komt naast me staan, is net zo druk/enthousiast als altijd en vertelt over zijn sub3 doel dat haalbaar moet zijn als hij maar niet te snel start. Mijn flesje sportdrank krijg ik niet leeggedronken maar ik heb mijn best gedaan, en het sporthorloge heeft inmiddels contact gelegd met de satellieten voor het bepalen van mijn posities. Nu is dat nog de Coolsingel waar Lee Towers zijn "You never walk alone" traditiegetrouw zingt en nadat de spanning met wat muziek verder op wordt gevoerd vuurt burgemeester Aboutaleb het kanon af. Daar gaan we…
Op de onderste startrij ben ik net een meter over de startstreep. Helemaal aan de rechterkant van de weg.
We zijn soepel weg en de massa loopt heel vlot. Automatisch haak ik aan en ligt ook mijn tempo hoger dan 4:00 minuut/km. Hoe véél sneller het gaat weet ik niet want ik besluit niet te vaak op de klok te kijken. De Coolsingel tot aan de Erasmusbrug staat links en rechts helemaal vol met publiek. Er wordt geklapt en aangemoedigd alsof het de laatste meters zijn. Nu al. De sportiviteit druipt er vanaf en het voelt als één grote sportfamilie vandaag. Klinkt wat klef, ik weet het, maar als je hier in het midden mag lopen tussen al die andere sporters en het enthousiaste publiek weet je wat ik bedoel. Kort voor de Erasmusbrug moet ik vanaf de rechter rijbaan naar links toe. Hé, wat is dit nou, we gaan spooklopen. Dit is nieuw.  De rechterbaan blijft leeg en ik hoop dat ook Maaike en Henk in de gaten hebben dat ik dit jaar niet rechts maar links langs loop. Net over de brug is het heel erg druk met publiek en ik probeer in de massa mijn fanclub te ontdekken; helaas, dat lukt niet en omdat de headset van mijn telefoon defect is kan ik ze ook niet bellen vandaag waar ik ben. Nou ja, ze zullen wel ontdekken dat ik al voorbij ben en dan zie ik ze wel op het volgende punt.
Sterk ingezoemd op het 2km punt, maar toch nog duidelijk te zien dat het wel leuk is aan de zuidkant van de Erasmusbrug. Nog maar 40 km te gaan. Makkie.
We pakken de klok er bij
Als ik bij de Kuip over de mat van het 5km punt ga zie ik dat ik dit stuk in 19 minuten heb gedaan. Veel te snel maar ach, het zal allemaal wel weer goed komen onderweg. Langs de Kuip, dan via de keerlus naar de 10 km waar ik in 38 minuten langs kom. Omdat ik weet dat mijn energie rond de 35 km wel weer op zal zijn, maak ik nu het definitieve plan voor vandaag. In de eerste twee blokken van 5 km heb ik steeds een minuut te hard gelopen. Het plan wordt om het derde blok er nog een minuut bij pakken. Dan van 15 tot 30 km die voorsprong vasthouden om in 1:57 op de 30 km aan te komen. Als dát lukt heb ik voor de laatste 12 km nog 1:03 uur over. Ik ben het met mezelf eens (soms zit het mee) en stap lekker door richting Ahoy.

Bij het Ahoy is zonder meer een van de mooiste punten op het parcours als het om publiek gaat. Op deze grote kruising kom je twee keer aan en alle poten van de kruising staan aan twee kanten vol met publiek. Bizar gewoon wat een superenthousiaste mensen hier staan. Het is een gekkenhuis langs de kant. Een leuk gekkenhuis wel te verstaan. Tjokvol en ik schat zo maar 10-duizenden mensen. Wie vindt dat ik overdrijf moet vooral zelf gaan tellen. Ik geniet er van en probeer wat vlaggen en bordjes van de fans te lezen. Sommige mensen staan met enorme vlaggen, anderen met T-shirt of bananen aan hengels, kennelijk om op te vallen, en weer anderen met een A4-tje met "Hup Joop". Ik leef met Joop en zijn familie mee, maar twijfel of Joop dit goed bedoelde bericht gaat lezen in de drukte. Dat ik het kan lezen is een soort van logisch hoor ik van fanclub. "Als jij langs komt is het nog niet zo druk met lopers, maar daarna…". Cisca ontdekt me wel en schreeuwt me verder. Een harde high-five lukt ook nog en ik hoop voor haar dat Pascal vandaag meer succes heeft dan zijn laatste marathons. En dan loop ik verder richting Zuidplein, in de hoop dat "Joop" zijn bordje zal ontdekken en dat de schrijver van het bordje "Ik sta hier" ooit zal snappen dat het bordje wat schizofreen over komt.
De timing op het 15 km punt klopt als een zwerende vinger. Na 57:26 hobbel ik daar over de mat en kom ik langs Maaike en Henk. Dit keer niet met een spandoek aan het viaduct, maar gewoon langs de hekken voor een foto en een broodnodige aanmoediging. Jazeker, broodnodig, want het klinkt dan allemaal wel leuk, dat van die minuutjes pakken per blokje van 5 km, het kost echt wel wat moeite. Dan weer terug naar de kruising "Slinge" waar het aan deze kant een stuk rustiger is maar waar wel Good-old Bjorn in de berm staat om weer heel veel mooie foto's te maken. Wat een top-sportfotograaf is dit. Oordeel zelf na het zien van de site van Bjorn.
Een klein stukje door de wijk heen om wat meters te maken en dan een lang recht stuk naar het noorden toe, richting de Maastunnel. Tussendoor nog langs het 20km wisselpunt van de marathon-estafette en ik probeer hier Silvia te spotten aan de kant. Ze wilde "de hele" doen maar doet, heel verstandig vind ik, een halve. Ik loop zo te turen dat ik vergeet op de klok te kijken hoe laat ik hier op de 20 km door kom. Gemist, (later bleek het 1:16:45) maar dat geeft niet want net voor de ingang van de Maastunnel gaan we rechtsaf en volgt al snel het meetpunt van de halve marathon; daar staat 1:21:12 voor mij op de klok. Eerlijk is eerlijk, de laatste km's naar het noorden waren door de wind niet makkelijk. De eerste smoes is gebruikt voor vandaag. Dan volgt een wat saai stuk, eerst nog naar het oosten richting de Moskee (toeval?) en dan linksaf terug naar de Erasmusbrug waar als het goed is Maaike en Henk weer zijn aangekomen om mijn flesje sportdrank aan te geven. Ik hoop dat ze er staan want ik sla net voor de twee bochten bij de brug de drankpost van de 25 km (1:36:33) over. Staan ze er niet, dan heb ik pech.
25 km gehad. Nu begint het echt
Maar ze staan er dus wel. Trouw als altijd. Maaike met de fles dit keer links en Henk rechts voor de foto's. De tol van weer een flink stuk tegenwind moet ik nu betalen en omdat ook die brug daar voor mijn voeten ligt, waarvan de oprit aan de zuidkant volgens mij veel steiler is dan de noordkant, pak ik rust. Rust om de fles aan te pakken, een paar meters te wandelen en rustig te drinken. Dan dribbel ik rustig naar boven. Geen haast tot bovenop, even genieten van het uitzicht over het centrum van Rotterdam dat hier fantastisch is. Op het hoogste punt is het weer gedaan met het dribbelen en moet ik vaart maken want die sub 3 haal je niet met genieten van het uitzicht en dribbelen. Onderaan de brug staat in de middenberm de fanclub uit de straat. Nee, niet voor mij, maar voor Wilfred. Je weet wel, de buurman die zijn PR vandaag aan flarden wil lopen. Zijn loopmaatje Gerwin loopt zo'n honderd meter met me mee, moedigt aan en vraagt of het gaat lukken die sub 3 vandaag. Ik zeg ja en hoor het mezelf ook zeggen.
Dan maken we een bocht naar links om richting de keerlus naar de tunnelbak te lopen en ik zie dat een loper die zo'n 50 meter voor me liep, naar de kant gaat. Hij stopt, kennelijk bij bekenden, schudt nee en grijpt met twee handen naar zijn onderrug. En daar kan ik dus nooit tegen. Ik steek diagonaal de straat over naar hem toe en zie op zijn startnummer een vlag afgebeeld; ik dacht in de snelheid de Roemeense te zien. Met een handje vol woorden in het Engels weet ik hem te motiveren om toch mee te komen. Je komt tenslotte niet uit Roemenië om het mooiste deel van de route, het centrum, niet mee te maken. Hij lacht als een boer met kiespijn, haakt aan en samen duiken we de tunnelbak in waar de drumband de scheuren in het beton speelt. Nog 16 km te gaan. Rechts net voor de Kubuswoningen op de Meent word ik in het voorbijgaan aangemoedigd door Natalie en Stacey van Roparun team Tref&Co waar ik twee keer deel van uit heb mogen maken. Vol in de remmen, even terug, voor alle twee een zoen en dan weer verder. Nu komt mijn jaarlijkse wedstrijd binnen de wedstrijd. Hier tussen de 27 en 30 km lopen twee stromen lopers parallel, om dat het ook de route van de 38 tot 41 km is. Elk jaar weer een verrassing waar op dit stuk ik de nr 1 van de wedstrijd tegen ga komen, en hij mij natuurlijk. Aan de helikopters kan je al wat afleiden en dit jaar lijkt ons meeting-point verder te liggen dan verleden jaar. Logisch gezien mijn tijdverschil ten opzicht van 2013. Als ik op de 29,5 km ben komt hij aangesneld, voorafgegaan door heel veel motoren, pers, jury en de auto met tijdklok. Even denk ik te zien dat hij naar me zwaait en een duim naar me op steekt. Ik kan me vergissen natuurlijk. Een stukje verderop staan Ronald en Merit te roeptoeteren naar een lange lijst bekenden die langs gaan komen. Ik zwaai en ren door naar het 30 km punt waar ook een drankpost is. Precies zoals verzonnen bij de doorkomst op het 10 km punt kom ik hier aan in 1:57 en 17 seconden om precies te zijn. Ruim op tijd dus om na het zaaien van een snelle tussentijd het feestgevoel te kunnen oogsten. Nog vijf kilometertjes doorduwen en dan gaan we feesten onderweg. De noord-oostkant van het Kralingsebos vind ik altijd wat saai. De minste toeschouwers van de hele route, klinkertjes en voor je gevoel een paar nutteloze km's aan de andere kant van de snelweg. Kortom, geestdodend bikkelen op het punt waar toch de man met de hamer vaak al op de loer ligt. Hij ligt op de loer maar ik lach hem vierkant uit en kom keurig in 2:18:33 weer terug aan de goeie kant van de snelweg. Nu het laatste stuk feestvieren om lachend en zonder kleerscheuren de eindstreep te halen.
Je ken wel kruipuh!
Aan de kant van de 36 km zitten een paar mensen heerlijk van de zon te genieten. Topweer voor de toeschouwers. Als ik ter hoogte van hun picknick-mandje aan het wandelen ben om even de druk er af te halen, moedigen ze me aan met de bekende kreten. "Kom op hè, nog een klein stukkie. Het gaat je lukken hoor." Nog voor dat ik het kan zeggen corrigeren ze elkaar. "Nou ja, een klein stukkie. Nog 6 hoor. Jij liever dan ik." En dat is de keiharde waarheid. Het zijn er nog 6 maar die komen wel bovenop de 36 die je al gelopen hebt. Voelt toch even anders dan op je vrije dag zo maar 6 km rennen. Ik vertel deze runtoeristen dat ik voor donker thuis moet zijn en ze concluderen lachend dat dat wel gaat lukken. "Je ken wel kruipuh joh!" Maar dat doe ik dus niet en dribbel weer verder.
Ik heb niet de bedoeling om de volgende drankpost aan te doen, maar dan zie ik dat er een collega van me achter "de bar" staat om water uit te delen. Samen met zijn dochter. Daar kan je dus niet zo maar voorbij rennen en pak bij Rein een bekertje water aan. "Doorlopen joh!" is zijn advies maar toevallig bepaal ik dat lekker zelf. Kleine pauze. Hij stelt me voor aan zijn dochter met de woorden "Dat is nou die hele snelle waar ik het over had." Even handjes schudden en dan weer verder. Even later komt Sierd voorbij rennen in een groepje andere snelle mannen. Ik vraag of hij haast heeft en Sierd beantwoordt dat heel subtiel met "Ja, ik moet poepen." wat best een goede reden kan zijn om je marathon snel af te ronden. Ik besluit om voor de zekerheid maar niet al te kort achter hem te blijven lopen. Je kan nooit weten.
Onderweg staat hier ook het enorme scherm waarop succeswensen van fans kunnen worden vertoond. Mits aangemeld natuurlijk. Ik heb de stille hoop dat er wat voor mij op staat en laat een paar lopers iets van me weg lopen. Als ik als enige over de detectiemat loop heb ik de meeste kans dat mijn bericht er op komt. En ik ga ook iets langzamer lopen om een eventueel bericht goed te kunnen lezen. Heeft iets met een bril te maken voor "veraf". Er komt inderdaad een bericht op van Stephanie die ik inmiddels tot mijn vaste fanclubleden mag rekenen. Ze brult me digitaal naar voren en ik ga lachend verder.

Langs de zuidkant van de Kralingseplas, km 37, staan altijd mensen die zelf zorgen dat ze versnaperingen aanbieden. Soms drinken maar soms zelfs stukjes sinaasappel. Geweldig. Ik zie rechts van de weg een jongetje staan. Jaar of 4, blonde stekeltjes, twee armen voor zich uitgestekt en in zijn open handen ligt een partje sinaasappel. Dicht achter hem staat, zo schat ik in, staat zijn zus tegen zijn rug aan die haar handen voor zijn ogen houdt. Geen idee waarom maar het trekt mijn aandacht. Ik loop naar ze toe en stop bij deze kleine fan. "Mag ik dat stukje hebben?" vraag ik hem en er volgt een klein knikje. Uit zijn handen pak ik het stukje en dan haalt zijn zus haar handen voor zijn ogen weg. "Kijk nou maar aan wie je het gegeven hebt." zegt ze. Hij kijkt me vol trots aan dat hij dit heeft gedaan. Heeft gedurfd moet je misschien zeggen. Ik bedank ze hartelijk en dribbel weg terwijl ik het stuk sinaasappel op eet. Wie weet zien we dit kereltje door dit moment ooit wel terug in een pindakaasreclame: "Ja, en hardloper."

Op de 39 km maak ik pas op de plaats ter hoogte van Ronald en Merit. Kort babbeltje en ze vragen vanaf de overkant van de weg of ik wat wil hebben. "Wat heb je?" vraag ik. Ze hebben snoepjes in de aanbieding en mini-marsjes. "Geen bier?" concludeer ik met een glimlach. Nee, dat hebben ze niet. Geen enkele reden dus om hier langer te blijven staan. Notabene, ééns moet ik toch een keer finishen vandaag.
Voordat ik goed en wel weer op gang gekomen ben staat een groepje supporters de longen uit hun lijf te brullen om mij naar voren te schreeuwen en ik besluit mijn laatste, flauwe en afgezaagde grap er tegenaan te gooien. Ik stop bij ze en vraag aan ze of ze weten wat het kost om je in te schrijven voor deze marathon. Ze hebben geen idee. Ik leg ze uit dat dat, met korting, zeker 5 tientjes is. Je mag er vijf uur over doen dus dat is een tientje per uur, en nadat ik ze voorgerekend heb dat als je er 3 uur over doet je dus eigenlijk 2 tientjes over de balk smijt, laat ik ze met een verbijsterd gezicht achter. De mazzel en tot volgend jaar.
Aan de andere kant van de weg nog steeds een enorme stroom mensen die op het 29 km punt lopen terwijl ik hier op de 40 ben in 2:42:22. Ze lopen als een mierenhoop richting eindstreep, richting succes en euforie. Maanden training, afzien en gezond eten. Respect voor met name deze groep die alles op alles moet zetten om de tocht te volbrengen.
Als ik heerlijk aan het dribbelen ben (of was het weer wandelen en maximaal genieten?) voel ik dat er iemand aan mijn billen zit. Niet echt het moment en de locatie om er van te genieten. Zeker niet als je merkt dat het Ruben is die het niet kan laten om even te knijpen al hij mij inhaalt en onderweg is naar zijn PR. Super dat hij elke marathon weer sneller kan zijn dan de vorige. Tot straks Ruben, ik maak het nu af op mijn manier. Rechtsaf de Meent weer op naar de Kubuswoningen waar op straat het magische getal "1000" geschilderd staat. Nog 1000 meter tot de finish. Ik heb me nog nooit zo lekker gevoeld na 41 kilometer als nu. Het gaat ontspannen. Wel moe maar geen pijntje, geen kramp, geen klachten, helemaal niks nergens last van. Hooguit kramp in m'n kaken van het lachen vandaag.
In de laatste bocht naar rechts draai ik de Coolsingel op. Bordjes geven de resterende meters aan en we tellen af vanaf 500. Maar dan zie ik Cisca in de buitenbocht heel uitbundig staan te zwaaien. Ik wijzig mijn route van de kortste naar de leukste en pak de ruime buitenbocht. Even naar Cisca en daar haar felicitatie-omhelzing in ontvangst nemen. Ze is superblij voor mij dat ik hier waar vrolijk voor haar sta en zeker een van de meest enthousiaste supporters in Rotterdam. Maar schuin achter haar staat Pascal! Dat kan niet. Net als bij de Zeeuwse Kustmarathon van 2012 en de 60 van Texel is hij eerder bij de finish dan ik, en dat kan eigenlijk niet kloppen. Helaas klopt mijn vermoeden en blijkt dat Pascal door ziekte uit heeft moeten stappen na 26 km. Balen maar wel een hele verstandige en moedige beslissing.
Rechts aan de kant de Tref&Co club die me weer aanmoedigt. Ik stop bij ze om ze te bedanken voor de support die ik van ze gehad heb. Waarom ik nou niet door loop vragen ze. Simpel; een PR, dan ik hier twee jaar geleden op 2:45 zette, ging me vandaag toch niet lukken, dus zorg ik er voor dat ik maximaal geniet. Sub 3 gaat heel makkelijk en wat dan de precieze eindtijd wordt kan me totaal niet boeien. Ze snappen het en wensen me succes voor de laatste meters. Nog 300 meter tot de Coolsingel. Volle bak met publiek, muziek en vlaggen. Je kan proberen het te omschrijven maar het feestgevoel, en ook de blijdschap van het afronden van weer een marathon, kan je niet in letters overbrengen. Je moet het meemaken, horen, zien en voelen, liefst als loper, om het optimaal te begrijpen.
Maaike en Henk staan 200 meter voor de eindstreep op me te wachten en omdat we het spandoek dit keer toch niet bij ons hebben loopt Maaike het laatste stukje mee en filmt dit feest. Bloemen erbij en samen hobbelen we over de streep in 2:53:22.

Bekijk de film op Youtube.
En dan is het tijd om af te maken waar ik aan begonnen ben. Mijn 7e marathon van Rotterdam. De laatste 500 meter op de Coolsingel ligt voor me. Eén strakke lijn recht vooruit tussen rijendik publiek door. Wat een feest, zeker omdat het een van mijn makkelijkste en mooiste marathons is sinds ik in 2008 met die gekkigheid begonnen ben. Ik geniet met volle teugen van mijn laatste meters. Alleen maar lol en dan komt ook nog de slagroom op deze marathontaart.
Totaal oninteressant die eindtijd. Veel belangrijker is dat ik mijn 39e marathon weer gezond heb afgerond en totaal zonder pijntjes.

Deze finish zit in de sfeerrapportage van de organisatie. Vier minuten genieten, en na 3 minuut 3 komen Maaike en ik in beeld. Heel kort, maar toch, we zijn in beeld.
We halen mijn medaille en ik ga onder de douche door zodat ik op tijd ben om Wilfred te zien finishen in zijn PR van 3:57. Ook hij heeft zijn beloning dus voor het trouw volgen van trainingsschema's en enorm doorzettingsvermogen.

Dan blijkt ook collega Jasper zijn eerste marathon gezond te hebben uitgelopen. Wat een prachtige successen allemaal. En dan te bedenken dat er achteraf 129 mensen worden gediskwalificeerd omdat ze de route niet in z'n geheel gelopen hebben. "Dapper" hoor, dat je dan nog met een medaille om je nek naar huis durft te gaan.

Ik vier mijn volle 42195 meter met een biertje op de Coolsingel en een grote zak patat met mayo, want de 3 kilo die ik kwijt ben geraakt onderweg moeten wel weer worden aangevuld.