Hollen, rennen, vliegen        7  sept 2014
Nee h. Alwr een verhaal dat begint met "dat ik eerst nog even aan het werk was, 8 bakken koffie (met melk en suiker) dronk en 8 boterhammetjes naar binnen schoof". Ja, en ook dat ik toen kon stoppen met werken omdat een collega het van me over nam, me snel om moest kleden en naar Nieuwkoop kon rijden voor de halve marathon daar. Lekker stressen. Bekend recept dat al vaker heeft geleid tot leuke dingen. Vandaag komt daar ook nog eens abseilen van de Euromast bij. Wat een dag...
Eerst het "hollen"
Het begon weer als vanouds; een ochtenddienst met een flinke stapel werk. Alle medewerking van collega's om mij tegen het einde van de dienst een paar uur vakantie op te kunnen laten nemen. Vakantieuren die ik ga gebruiken om mee te doen met de "halve van Nieuwkoop". De stapel werk die vanmorgen op me ligt te wachten en echt af moet, die krijg ik ook weggewerkt. Gelukkig, anders was het geen halve marathon geworden vandaag. Om half n log ik uit, hol naar boven, kleed me snel om, hol weer naar beneden om de 8  bakken koffie weg te spoelen met nog een beker water. Inlopen hoeft straks dus niet meer, dat heb ik al gedaan op de trappen. Dan in de auto springen en naar Nieuwkoop toe. De halve van Nieuwkoop is een leuke loop hier vlakbij in polder, langs de plassen en via een smal pad dwars door de Nieuwkoopse Plassen weer terug. Goed georganiseerd en een prima dorpse sfeer.
Ondanks, of juist door het gestress, nog ruim op tijd voor de start die om 13:15 uur is. Even wat heen en weer dribbelen over het Dorpsplein. De hardlooprenie is begonnen als ik collega Jasper tegen kom (in training voor zijn tweede marathon, de Zeeuwse Kustmarathon), en ook Danny, Gerwin en Alwin ontmoet ik daar. Iedereen weer vol met plannen. Danny voelt zich ijzersterk en wil sneller dan ooit en besluit samen met mij op 3 minuut 45 per kilopmeter weg te gaan. Gerwin wil wel mee doen en Alwin komt net uit Alphen lopen (!) om na de halve marathon ook weer terug te lopen naar Alphen. Dat heet dan een "marathon" Alwin. Ik zie dat de start een paar meter naar achteren is gehaald en dat de finish nu een extra ronde op het Dorpsplein heeft. Dit te veel aan meters moet ergens worden gecompenseerd en als ik het navraag blijkt inderdaad dat de keerlus die op 19 km lag, is komen te vervallen. Mooi. Niemand zit te wachten op een half rondje om een oranje kegel.
Na hollen volgt "Rennen"
Een startschot hebben ze hier niet. Bij de Zeeuwse Kustmarathon trouwens ook niet, daar bepaalt de kerkklok hoe laat je start. Er wordt afgeteld van 5 naar nul en dan mag je rennen. Simpel, doeltreffend en feilloos. We speren weg, de parkeerplaats over en naar de enige echte heuvel die Nieuwkoop kent, bij Tijsterman. Rechtsaf en terug naar het centrum van Nieuwkoop waar we na 1 km weer doorheen gaan. Dan al is er een afsplitsing van een kopgroep van 4 man te zien. Ik loop vijfde en kort achter me is even niemand. Alle plannen van het samenlopen met Danny en Gerwin liggen binnen een paar minuten in duigen. Applaus als we door de het centrum lopen en dan gaan we dorp uit richting Noorden.
De kopgroep van 4 man voor me liep hard weg die eerste twee kilometer maar blijft nu een meter of 100 voor me hangen. Ga ik er naar toe of niet? Nee, ik doe het niet. Er zitten twee hele snelle mannen bij die straks nog wel wat gaan versnellen denk ik, en die andere twee gaan dit nooit volhouden. Afwachten, genieten van de omgeving en het heerlijke weer. Hoewel? Het is eigenlijk iets te warm voor het leuke dus gelukkig heb ik nog vr de helft al een smoes waarom het vandaag niet gaat. Altijd leuk om een excuus voor handen te hebben. Na een kilometer of 5 zie ik dat de twee snelste mannen uit de kopgroep, 200 meter voor me, lekker doortrekken en dat, helemaal zoals verwacht, de andere twee ze moeten laten gaan. Berouw komt na de zonde.

Inmiddels word ik ingehaald door een vrouw op de fiets die heel even naast me blijft rijden. "Zo," zegt ze, "U loop lekker door zeg?" "Ik moet voor donker thuis zijn." is mijn vaste tekst en ze schiet in de lach. Als ik het gesprek vervolg met "En vanmiddag wil ik ook nog van de Euromast springen." is het in n keer over en fietst ze snel weg. Achter in Noordse Dorp zie ik haar aan de kant staan bellen en naar me zwaaien. Wie weet heeft ze wel een of andere hulpverleningsinstantie aan de lijn. Ik zwaai terug en bedenk me dat ik haar mogelijk toch wel een beetje in verwarring heb gebracht. Jammer dan, ik ga er niet voor terug om het uit te leggen.

Na 8 km. loop ik de tot dan toe vierde loper voorbij. Een kort blik opzij verraadt dat hij het heel zwaar heeft, mogelijk door de warmte. Niet zo gek. Het is er-op-en-er-over wat zo veel betekent als dat hij geen enkele poging kan of wil doen om aan te haken. Ik ga door naar de oversteek richting het fietspad van natuurgebied de Meije. Daar zie ik Danny lopen die verleden jaar zo complimenteus was en nu met mij mee zou lopen vanaf de start. Hoe anders kan het gaan. Hij vertrok zo ambitieus en moest dat duidelijk bezuren. Op 9 km. loop ik hem voorbij en probeer hem 200 meter lang mee te trekken, maar hij kan echt niet meer op dit tempo verder. "Ga maar!" zegt hij en dat doe ik dan ook maar. Hij zit stuk. Jammer. Doordat ik nu ook hem voorbij ben, loop ik dus op de derde plek. Ok, en nu maar kijken of ik dit vol kan houden want het wordt warmer en ik krijg het ook steeds benauwder. Op de 10 km staat de drankpost waar ik even stop, een beker water leeg drink en de tweede over m'n kop giet. De helft loopt op m'n rug en de ander helft over m'n gezicht. Ik start weer voor de tweede helft (plus 1,1 km) over de kronkelweg door de Meije heen. Leuke bijkomstigheid als je een beker water over je kop gooit, is dat als je een bril op hebt het water in stralen over de binnen- en buitenkant van de glazen stroomt en dat geeft een verkoelende aanblik. Wie weet is dat weer iets nieuws, een bril met stromend water om, door het psygologisch effect dat daar van uit gaat, je lichaamstemperatuur omlaag te krijgen.

Ik blijf door de Meije kronkelen waarbij het een sport is om de vele (!) motorrijders te ontwijken als je altijd de korste route in bochten wilt hebben. Na een paar bochten komt de bekende toren van de Meije, "Pietje Potlood" in beeld. Daar mag je van de brede weg af het pad op tussen de plassen, terug naar huis, naar de finish. Maar door het gekronkel ben je die toren net zo vaak weer kwijt als dat je hem ziet. Waar is dat ding nou! Net stond hij nog links vlakbij, nu zie ik hem nergens en even later duikt hij rechts weer op. Gelukkig, daar is hij weer met aan de voet de laatste drankpost op 16,5 km. Even stoppen, een paar slokken water en nog een beker water om te koelen, dit keer echt in m'n nek en niet over m'n bril. Dan mag ik het smalle pad op, een prachtige route tussen weilanden en de plassen door. Heel in de verte zie ik volgens mij nog net de twee koplopers gaan. Respect voor hun prestatie. Achter me zie ik niemand en ik kan dus rustig aan doen de laatste paar kilometer. Ook wel eens lekker.

Op mijn sporthorloge, de Garmin 310, zie ik tussendoor al dat ik door de twee stops het tempo niet op die 3:45 minuut per km kon houden. Dat maakt ook helemaal niet uit want er staat geen straf op om er iets langer over te doen. Over het puntbruggetje (heel even 100 meter wandelen mag wel vind ik zelf...) midden in de plassen terug naar het dorp. Op de doorgaande weg eerst nog even naar links en dan rechts-rechts de dijk op. Dus niet meer eerst naar links voor die keerlus, maar gewoon gelijk rechtsaf in n rechte lijn naar het centrum van Nieuwkoop.
Op de dijk een paar wandelaars en fietsers die allemaal, echt niemand uitgezonderd, even klappen en een paar woorden als aanmoediging toeroepen. Typisch van die momentjes die deze sport zo leuk maken.

Rechtsaf het plein op en nog 1 klein rondje om de toren heen om dan te mogen draaien en finishen in 1:20:29 .

Geen tijd om over naar huis te schrijven, iets langzamer zelfs dan vorig jaar, maar wat doet het er toe. Op dit soort dagen (werken, koffie, stressen en warmte) moet je gewoon heel tevreden zijn met een gezonde finish. De sfeer in Nieuwkoop is prima en de speaker roept om dat ik derde ben geworden. Ondanks de mindere tijd dit jaar dus toch nog derde geworden.
En dan roept de speaker om dat hij gelijk wil beginnen met de prijsuitreiking omdat de nummer 1 van vandaag nog naar een verjaardag moet... Komt mooi uit want ik moet nog naar Rotterdam en heb eigenlijk ook wel een beetje haast.

De namen van de podiumgasten worden omgeroepen maar mijn naam zit daar niet bij, hoort een collega met wie ik sta na te praten. "Laat maar zitten" zeg ik tegen haar maar daar is ze het niet mee eens. "Ga er nou naar toe joh!", en als ik me bij de jurywagen en het podium meld zegt de opgeroepen nummer 3 tegen mij en de jury dat niet hij maar ik nummer 3 ben. Sportief, en de jury herstelt deze kleine dwaling snel. Ook last van de warmte denk ik.
Ik mag het podium op, voor het eerst sinds ik 50+ ben. Daar sta ik dan, in de wetenschap dat ik ook het clubrecord AAV'36 Mannen Master 50+  op de halve marathon met drie minuten verbeterd heb. Je hebt er niks aan, maar toch...

Mijn collega die me naar het podium stuurde is zo vriendelijk nog een foto van me te maken, inclusief kadobon van Running and Walking in Alphen aan den Rijn, en dan ren ik weg. Inderdaad, rennen, want ik wil heel snel douchen en omkleden want ik mag nog naar Rotterdam om mijn verjaardagscadeau van Maaike en Henk te gaan verzilveren.

Ik ga Abseilen van de Euromast in mijn geboortestad Rotterdam, vlak naast mijn geboorteplekkie aan de Henegouwerlaan.
Na het hollen en rennen komt het "vliegen"
Na een vlotte douche en een boterham de auto in en naar Rotterdam waar de Wereld Havendagen nog aan de gang zijn, en ik straks aan een touwtje van de Euromast mag zakken. Abseilen heet dat in minder goed Nederlands. Ik kreeg het abseilen als verjaardagscadeau (iets met Abraham of zo) van Maaike en Henk. Als we de auto vlakbij parkeren, soms heb je geluk, zien we in de verte al een paar mensen aan de Euromast hangen. Het abseilen gebeurt vanaf het panoramadak van het restaurant op 100 meter hoogte. We melden ons aan en krijgen uitleg over wat we straks wl en niet moeten doen. Ik heb al vaker abgeseild, of geabseild als dat beter klinkt, maar dat was voor m'n werk op oefenlocaties en minder hoog. Wel leuk dat je toen ook zelf je klimtuig moest knopen, iets wat je maar 1 keer in je leven fout kan doen. Ik ben er nog dus kennelijk ben ik na mijn veterstrikdiploma ook geslaagd voor de cursus klimtuigknopen. Maar goed, hier boven op de Euromast hebben ze terecht geen behoefte aan knopende amateurs dus krijgen we netjes een klimtuigje aangemeten.
En dan is het zo ver. Waar je jaren lang hoorde, en zelf ook tegen je kinderen zei, "Niet te dicht bij de railing", zegt de instructeur nu tegen je: "Klim maar over de rand." En dat is toch wel even raar op het dak van het Euromast-restaurant op 100 meter boven de stoeprand. Ok, ik heb de smaak te pakken en het lijkt me ook geweldig om straks aan de buitenkant van het restaurant te zweven. Of ik over de rand kan klimmen, wordt me gevraagd maar dat is natuurlijk bijna beledigend. Vlot en lenig, en ja hoor, dat gaat nog makkelijk na de halve marathon van Nieuwkoop, klim ik over de rand. Natuurlijk zit je geborgd maar het is de sport om die borging van de touwen niet nodig te hebben om aan de buitenkant van de railing te gaan staan. Daar sta je dan, honderd meter boven Rotterdam op en plek waar je nooit gedacht had ooit te komen staan.
Benen recht houden en jezelf langzaam achterover laten zakken. Heerlijk. We hangen aan "dubbel touw" wat zo veel wil zeggen dat door het oranje "achtje", de metalen ring waar het touw door heen gaat, zelfs twee touwen lopen. Niet zo zeer dat ze het niet vertrouwen om met 1 touw te werken maar twee touwen door het achtje zorgen voor wat meer wrijving. Mocht je niet helemaal bij de les blijven dan ga je in ieder geval niet als een komeet ter aarde, buiten het feit dat er beneden op de grond nog iemand is die het uiteinde van je touw in handen heeft en door simpel aan het touw te trekken jouw snelheid kan remmen. Dubbel touw dus, dat is op de volgende foto goed te zien. Ik laat me langzaam zakken en heb nog wel m'n voeten tegen het glas van het restaurant staan. Daar binnen zitten ze lekker te eten en zwaaien net zo enthousiast naar mij als ik naar hen. Aapjes kijken in Blijdorp is er niks bij. Als ik me nog verder laat zakken kom ik verder van het glas af en kan ik ook mijn benen lekker laten hangen.
Meter voor meter naar beneden en ondertussen genieten van alle leuke dingen op de grond en op het water. De Wereld Havendagen zorgen voor een spektakel op de Maas en in de havens. Leuk om daar volgend jaar heen te gaan, maar nu eerst genieten van het uitzicht. Af en toe het touw flink door laten schieten en dan plotseling remmen zodat je een beetje gaat veren. Veel kan niet, want dit is een touw waar niet zo veel rek op zit. Aan de zuidkant van de Maastunnel zie ik het 21 kilometer punt van de route van de Marathon van Rotterdam. De inschrijving zal binnenkort wel open gaan. Nu nog even genieten van deze TOP-ervaring, zeg maar gerust, een hoogtepunt.