Verleden week nog had ik een loodzware marathon in Graz. Mijn zwaarste laatste kilometers ooit durf ik te zeggen. En dan nu naar Amsterdam voor wéér een marathon, het Nederlands Kampioenschap zelfs. Een slechtere voorbereiding kan je je nauwelijks bedenken. Nou zal dat kampioenschap me een worst wezen moet ik bekennen. Gewoon lekker sporten vandaag en maar zien of het een beetje wil lukken. Prima weer, de benen voelen gewoon goed dus nauwelijks een smoes te bedenken.
2e plaats NK marathon Amsterdam     19 okt 2014
Goed begin
Dit keer heb ik het startnummer vooraf niet in huis gehaald. Van te voren geen tijd en ook niemand die toevallig in de buurt van het stadion kwam om het voor me op te halen. Dan maar zorgen dat ik extra op tijd ben om naar de naastgelegen "Sporthallen Zuid" te gaan om het zelf te halen. Ik pak de vroege bus naar Schiphol en even, net als verleden jaar voor deze marathon, een sprintje trekken naar de stationshal om daar zelfs een trein éérder te hebben dan ik had durven hopen. Het zit lekker mee vandaag. In de sporthal heb ik mijn startnummer snel te pakken en ook het afhalen van het T-shirt gaat supersnel. Ik heb ruim een uur over om te doen wat ik moet doen. Oortjes in, Q-music aan en wachten maar.
In het startvak kom ik van alle fanatieke lopers alleen Gerwin tegen. Zoals altijd ontstaat een vast ritueel van het uitwisselen van gewenste eindtijden. Hij wil rond de 4:00 per km weg en ik ook, zoiets dan. Meestel start ik dan toch een beetje sneller om marge op te bouwen. Marge, een duur woord voor "speelruimte" die ik in het laatste kwart van de martelgang kan gebruiken om het tempo te laten zakken om toch nog binnen de drie uur te finishen. Dat wordt mijn doel vandaag; gezond finishen en het liefst wel binnen de drie uur, hoewel ik na Graz niets te willen heb. De benen zullen ergens onderweg wel gaan protesteren. Zoals altijd in Amsterdam zijn er een paar sporters die zich wat minder beschaafd naar voren dringen. Gek is dat, dat maak je alleen in Amsterdam mee. Ik zoek in het startvak nog naar Edward, snelle Edward die moet gaan hazen om iemand onder de 2:27:00 te krijgen maar ook hem kom ik niet tegen. Mijn fles sportdrank is bijna leeg als het startschot valt en onder applaus van het publiek op de tribune van het Olympisch Stadion vertrekken we. Het parcours is niet veranderd dus gaan we eerst richting Vondelpark, maken een rondje in oud Zuid om dan weer langs het stadion te gaan richting de Amstel.
De eerste kilometer lopen Gerwin en ik zo ongeveer gelijk op maar hij weet zich beter te beheersen dan ik. Ik schroef het tempo een beetje op omdat ik mee wil proberen te komen met een groep lopers om niet alles alleen te hoeven doen. Maar dat lukt me niet. Hun tempo is duidelijk iets te hoog gegrepen voor mij, dus ik geef ze de zegen en ga lekker mijn eigen ding doen. Dan maar solo, dan maar wat zwaarder, maar wel op mijn manier.
Altijd weer moet ik wennen aan de sfeer in Amsterdam. Een grote stad maar het aantal mensen dat aan de kant staat te kijken is gering. Vergelijken met Rotterdam mag je het al helemaal niet. Waar heel Nederland naar Rotterdam lijkt te komen om het spektakel mee te maken, aan te moedigen en hun handen rood te klappen, zo matig is het hier. Misschien kijk ik met een gekleurde bril omdat mijn wiegje in Rotterdam stond, maar ook zonder sterke bril zie je dat het hier een heel stuk minder leeft. Alsof ze deze sportdag alleen maar lastig vinden! Een flink aantal ruzies die ik onderweg gezien heb tussen overstekende fietsers/voetgangers en verkeersregelaars is daar het bewijs van. Nee, geef mij maar Rotterdam als het om een volksfeest gaat waar je door de massa naar de eindstreep "gedragen" wordt.
Na de onderdoorgang bij het Rijksmuseum terug richting stadion om daarna aan de andere kant van de weg de onafzienbare rij tegenliggers te krijgen. Wat een gigantisch aantal mensen loopt hier mee. Volgens mijn fanclub is dat in Rotterdam ook zo maar dat zie ik dat niet omdat de keerlus daar eerder ligt, en ik daar alleen de dunbezaaide snellere groep tegen kom. Hier is het een gekrioel van collega sporters die het zo te zien wel heel erg naar hun zin hebben. Ik ga onderweg naar mijn afspraak met Maaike en Henk die net voor de brug bij de Amstel staan, op het zuidelijkste punt van de route, kort voor het 20 kilometerpunt. Zonder er echt op te letten doen de benen prima waar ze voor in zijn gehuurd vandaag; lopen, gewoon simpelweg lopen. Geen pijntjes, geen vermoeidheid en gewoon op routine over de 5km in 19:37, de 10km in 39:28 en de 15km in 59:13. Keurig bloktijden per vijf kilometer van 19:37 / 19:51 / 19:45  . De machine blijkt te draaien. Heel ruim voor dat ik bij Maaike en Henk aan kom krijgen zij de koplopers als langsgedenderd.
Het zou niet netjes zijn als ik tussen deze mannen mee ga rennen. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat ik hun plannen zou verstoren, en notabene heb ik geen oranje schoenen. Ik laat ze gaan, zwaai naar ze als zij allang aan de oostkant van de Amstel weer terug lopen naar Amsterdam en doe lekker mijn eigen ding, op mijn tempo en op mijn manier. Zoek de 7 veschillen...
Pauze bij de fanclub
De stemming zit er goed in. Kan komen door de leuke muziek op m'n oren of door het zien van de fanclub. Het tempo ligt (zoals wel vaker krijg ik te horen) hoger dan gepland en ik heb marge genoeg om even in de ankers te gaan bij mijn fanclub die ook mijn flesje drank heeft meegenomen. Dat linker gezicht trek ik dus bij de vraag; Hoe het gaat vandaag en of ik een beetje op schema lig? "Ja, het valt mee. Moe maar het gaat wel goed. Wel even een kleine pauze nu. Tijd zat." Ik drink mijn flesje voor de helft leeg, laat een grote groep lopers voorbij gaan en dan ga ik weer op pad. Nog maar 22 kilometer te gaan en Maaike legt met haar nieuwe fototoestel mijn doorstart vast. Nog "maar" 22 kilometer...
Meteen na deze stop-and-go ligt de tijdmeting-mat van het 20 km punt waar ik in 1:20:28 overheen kom. Het laatste blok van 5 ging in 21:15 waaruit je af kan leiden dat mijn pauze anderhalve minuut duurde. Lekker belangrijk. De halve marathon tik ik aan in 1:24:40 en dat is altijd het moment dat ik af ga tellen. Over een klein stukje nog maar 19, 18, 17 km en dat klinkt zo veel lekkerder dan dat je er al 25 op hebt zitten. Hoe hou je jezelf voor de gek. Ruim 40 marathons en ik probeer mezelf nog steeds voor de gek te houden.
Ik kronkel lekker naar het noorden, probeer niet net als in 2012 op mijn snuit te gaan en het gaat tot aan de 30 km (2:00:26) zelfs best lekker. Precies 4:00 minuut per kilometer, de tijd dus die Gerwin had willen lopen maar die zie ik hier nu niet. Ik hoop dat hij toch redelijk kort achter me loopt en dat hij me zometeen voorbij komt knallen. Maar in plaats dat Gerwin mij achterop komt lopen zie ik een bekend gezicht dat me juist tegemoed loopt. Het is Marjolein, Nederlands beste ultra-trail-runster die met een rugzak op rustig over het parcours dribbelt. Voordat ik kon schakelen waren we elkaar al gepasseerd en konden we, zonder elkaar nog te zien, alleen nog maar roepen en een hand opsteken. Vreemde ontmoeting.

Bij alle verzorgingsposten vanaf de 30 km stop ik even om wat te drinken. Even een paar tellen rustig stil staan en drinken, voor mij de enige manier om de drank goed binnen te krijgen en vooral om het ook goed binnen te houden. Sportdrank die je via je neus weer naar buiten proest is niet prettig.
Eerlijk is eerlijk; het begint nu toch een beetje pijn te doen onderweg. Of pijn, eigenlijk is het meer vermoedheid in het hele lijf die toe begint te slaan. Niet zo gek na een week vol met bijzonderheden en veel werken. En na een zware marathon natuurlijk. Ik vrees dat ik er aan toe moet geven en gun mezelf af en toe een heel klein stukje wandelen. Hele kleine stukjes, met name waar de weg na een tunnel omhoog loop en bij drankposten. Waarom ook niet. Met een beetje rekenwerk en een blik op mijn horloge weet ik dat die sub-3 er ook vandaag wel weer gaat komen. Makkelijk zelfs. In het Vondelpark staan gelukkig hier en daar wel fanatieke groepjes supporters die aanmoedigen. Net genoeg om de zin er in te houden en mezelf naar de finish toe te dribbelen.
Finish met een extraatje
Na het Vondelpark nog een klein stukje Amsterdam, een klein stukje tramrails en dan, na een laatste bocht naar rechts doemt de poort van het Olympisch stadion weer voor me op. Nog 300 meter en dan zit het er weer op voor vandaag. Het viel eigenlijk wel mee. Moe, logisch, maar door de vlotte eerste helft en daarna een halve marathon op een rustig "ik moet hem uitlopen" tempo is het weer goedgekomen. Onder de poort door, het stadion in en ja hoor... net als alle voorgaande jaren begint precies op dat moment de huldiging voor de winnaars van vandaag. Ik zet de laatste bocht in en dan gaat het recht op de finish af in een tijd van 2:54:05 , waar ik gewoon heel blij mee moet zijn. En ja, ik zal het er maar bij zeggen: waar ik als 50-jarige inmiddels ook heel blij mee moet zijn.
Hoe het daarna nou precies verder is gegaan weet ik niet meer. Ik geloof dat buurman Wilfred op de tribune zat te gillen van enthousiasme. Sorrie Wilfred, ik weet het echt niet meer. Kennelijk toch wat vermoeidheid/emotie na 42,195 km rennen, die al het andere nieuws verdringt. Natuurlijk eerst aan het thuisfront doorgebeld dat "ik er weer gezond ben" want dat is en blijft voor mij altijd het belangrijkste. Daarna langs de medailledames waar ik toch wel weer een beetje trots een stuk metaal om mijn nek laat hangen. Hè hè, het zit er weer op. Inmiddels begon het te regenen maar de plastic wegwerpjas die ik na de medailledames aangeboden krijg, hoef ik niet. Ik wil het stadion uit en op het voorplein mijn tas met droge kleding halen, alleen jammer dat dat buiten het stadion is. Tuurlijk, ik snap wel dat het binnen in het stadion niet past, maar het is jammer dat je er gelijk weer uitgekieperd wordt. Het is weer mooi geweest voor vandaag. Net op het moment dat ik richting uitgang loop zitten twee mensen op de tribune heel enthousiast naar me te zwaaien. Marjolein en Edward. Ik kleed me om en samen met hen, en ook toplopers Rik en Ilonka, ga ik naar het sportcafé van de Sporthallen om bij de praten en na te praten over de resultaten van vandaag. De haasklus van Edward is niet geworden wat de bedoeling was omdat de gehaasde zijn dag niet had. Kan gebeuren en het geeft mij alleen maar extra motivatie om gewoon te genieten van het feit dat ik lekker kan lopen en gezond mag finishen zonder een door mezelf opgelegde tijdsdruk.
Na het biertje, en nog en biertje, gaan we allemaal weer richting huis. De een blij, de ander had gehoopt op meer, op beter of op sneller. Ik besluit mezelf te trakteren op de metro naar het station Zuid, maar bij de metro is het zó enorm druk dat ik denk dat lopen sneller gaat. Die laatste kilometer lopen kan vandaag ook nog wel. De trein naar Schiphol en dan de bus naar huis.

Als ik in de bus zit krijg ik van het thuisfront door dat ik tweede van mijn 50+ categorie geworden ben. Ik kijk in de uitslagenlijst maar daar staat toch echt dat ik 5e ben. Het zal allemaal wel. Ik ga naar huis voor een lekkere warme douche en dat was het dan wel zo'n beetje. Bijna ben ik thuis als buurman Wilfred naar de deur sprint en me feliciteert met mijn tweede plek. "Waar heb je het over, ik ben vijfde geworden." "Nou man," zegt hij, "je bent tweede Nederlander geworden in je categorie. Je bent omgeroepen in het stadion voor een huldiging...."  Tja, compleet gemist omdat ik toen kennelijk al buiten het stadion was om mijn tas op te halen. Kan gebeuren maar ik heb er hele goeie vrede mee dat ik de huldiging per ongeluk in heb geruild voor een biertje met een paar vrienden. Wat is meer waard?
Thuis zijn ze nog enthousiaster dan dat de buurman al was en daarom besluit ik een paar dagen later toch maar een mailtje te sturen naar de organisatie met de vraag wat er nou allemaal van waar is, van dat omroepen en een huldiging. En inderdaad kreeg ik heel snel een leuk antwoord...
Beste Frank,

Gefeliciteerd met je mooie prestatie! Er was een korte huldiging op het veld in het stadion. Het prijzengeld maken we binnenkort over op je rekening.


De extra medaille die je hier naast ziet kreeg ik een paar dagen later ook nog thuisgestuurd.


Prijzengeld. Bizar. Die biertjes na afloop heb ik daardoor, denk ik, wel weer terugverdiend, maar de vriendschap na afloop was toch al onbetaalbaar.
Over twee weken lekker naar Terschelling voor de prachtige Berenloop marathon. Dat wordt weer 42 km genieten...