Verleden jaar ging de Berenloop marathon op Terschelling ivm de harde wind niet door. We laten ons niet uit het veld slaan en gaan op herhaling. Huisje geboekt, fietsen en loopschoenen mee en niets, maar dan ook helemaal niets houdt ons nu nog tegen. Voor mij wordt het de vierde keer dat ik mee mag lopen. Inderdaad, mee mg lopen, want de marathon is een kadootje voor elke hardloper die onderweg ook nog (een beetje) kan genieten van de natuur. Afzien n genieten, het kan.
1e Plaats Berenloop 50+     2 nov 2014
Perfecte voorbereiding
Al eerder liep ik kort voor de Berenloop een andere marathon, of beter nog, andere marathons. Ook nu was dat ook weer het geval en had ik drie weken geleden de superzware marathon in Graz en twee weken geleden de marathon in Amsterdam, waar ik zowaar 2e in mijn categorie werd. Ik ben nog steeds niet helemaal over de schok heen; Blij uit Amsterdam terug komen is een nieuwe ervaring voor een geboren Rotterdammer. Het prijzengeld is inmiddels gestort en is astronomisch te noemen, voor iemand die nooit zakgeld krijgt. Ik heb besloten gewoon te blijven werken om een beetje onder de mensen te blijven.

Hoe dan ook zitten we nu met z'n allen, hond ook mee, op de boot onderweg naar de parel van de Wadden, Terschelling. Fietsen zijn ook mee zodat de auto een soort pakezel geworden is. Onderweg is het een beetje mistig op het Wad zodat Terschelling niet overwacht, maar wel plotseling, voor ons opduikt. Gek, je gaat er naar toe voor een  (hardloop)vakantie maar het voelt als thuiskomen. Rust, ruimte, geen gestress en als middelpunt van de vakantie de oude vertrouwde Brandaris die op ons staat te wachten. De boot laat, als hij de haven in draait, het donkerbruine geluid van de scheepshoorn klinken. We zijn er weer. Wammes gaat lopend naar ons onderkomen want ook Terschelling moet, na twee uur braaf onder tafel liggen, inmiddels bewaterd worden. We laden de spullen uit en dan is het tijd om lekker door Terschelling West te wandelen; via viswinkel "De Bakvis" in de Tromstraat waar de eerste kibbeling en een meer als visje herkenbaar lekkerbekje, worden weggesmikkeld.  Dan door naar het Groene strand waar Wammes zich uit mag leven. Klinkt stom als je zegt dat een hond "als een kind zo blij" is, maar dat geeft het beste weer wat je te zien krijgt op het strand. Zoute lucht en onze kleine harige drukteschopper is niet meer te houden. Na een half uur heen en weer rennen over het strand waar het eb is, ploft hij neer. En dan is het tijd om de boodschappen te halen en langzaam terug te gaan naar ons stekkie.
Het wordt erwtensoep met broodjes; waarom zou je moeilijk doen op vakantie? We pakken de rust die we allemaal na een hele drukke maand verdiend hebben. Bakkie thee, pondkoek er bij, beetje lezen en uiteraard 's avond laat een wandeling langs de haven. Netten van de visserboten hangen werkeloos aan de masten en klein visje, de halfbroer van Nemo, heeft de reis half verstrengeld in het net, niet overleefd. De haven oogt in het donker verlaten en bijna spookachtig. De drukte van de dag heeft plaatsgemaakt voor helemaal niets.
Ook in het "centrum" van West is het stil. Hier en daar een paar kroegen waar wat mensen bij kaarslicht genieten van warmte en/of alcohol. Geen harde muziek maar des te meer gezelligheid. We slenteren langs de Brandaris en ik ben de enige die weet wat het voor oergezellige heksenketel gaat worden hier, op ditzelfde plein op zondag. Duizenden lopers en minstens net zo veel toeschouwers komen hier bij elkaar om Terschelling te veranderen in 'n grote sportfamilie. Nog 3 nachtjes slapen.
De dagen erna verandert Terschelling langzaam maar zeker in hardloopeiland. Op vrijdagochtend, als ik de verse broodjes ga halen, wordt de startlijn in orde gemaakt. Finishlijn zo je wilt, maar hoe dan ook worden de boeien neergezet. Het begint nu toch wel een beetje te kriebelen. Vorig jaar ging het niet door en de drie jaren daarvoor was de marathon zo mooi, zo uitdagend en soms ook zo zwaar. Hoe zou het dit jaar gaan? Ik ben nog niet helemaal van mijn keelontsteking af en dat baart wat zorgen. Hoesten en slijm (ik bespaar u de verdere details aangaande kleuren en hoeveelheid) zijn niet echt een goeie combinatie met 3 uur lang intensief sporten. Nou ja, in ons onderkomen hebben we een sauna en ik neem aan dat, als ik die op "heet" zet, de keelbeestjes wel uitgestorven zullen zijn als ik zondagmiddag om 12:40 uur aan de start sta. En anders wordt het een zware tocht, maar lopen zal ik!
Heartbreak Hotel
Vrijdagmiddag gaan we naar de favoriete plek van Maaike en Henk, naar Heartbreak Hotel bij paal 18. Dit is het verste punt op het eiland, bij Oosterend, dat je met de auto kunt bereiken. Hier houdt voor vandaag de wereld op; telefoon en internet, vergeet het maar en ook verder niks of niemand te zien op een paar andere natuurgenieters na. Eerst laten we Wammes rennen op het strand, in de zee, achter een bal aan en uiteindelijk ook achter zichzelf aan, en als hij moe genoeg is hebben wij tijd om bij Heartbreak neer te ploffen voor warme chocolademelk met slagroom en voor Henk een biertje. Voor de liefhebber een portie nachos erbij.
Mocht u zich afvragen wat dit hier boven is... het is onze hond die helemaal los gaat op het strand. Hoger dan z'n poten moet het water niet komen vindt hij. Er zijn grenzen in het leven maar voor de rest is niks te gek. Als het maar hard gaat op het strand. Mooi voorbeeld voor z'n baasje zondag. Beetje vliegeren met jezelf, achter een bal aan jagen. Wat heb je meer nodig in een hondenleven?

Shirt van Hessel
's Avonds gaan Henk, Maaike en ik naar de Groene Weide, het caf van Hessel in Hoorn. Niet alleen om daar een biertje te happen of naar het optreden te luisteren, maar ook omdat Maaike nog een date met Hessel heeft. Afgelopen zomer waren ze daar ook en raakten toen met Hessel aan de praat over mijn hardlopen en mijn verliefdheid op de Berenloop. Ze hadden op lopen scheppen over mijn tijden, een eventuele podiumplek en toen afgesproken dat ik met een Hessel-shirt aan op het podium zou staan als hij het zou sponsoren en ik uiteraard "een beetje door zou lopen". Deal. Daarom staan we dus vanavond hier in de kroeg. Gezellige boel daar met als hoogtepunt de lichtshow tijdens het optreden. Nog nooit gezien? Ik zeg niks. Gewoon er naar toe gaan en de ervaring op je in laten werken. Na een gezellige avond stap ik met een T-shirt weer naar buiten toe. En nou maar zorgen dat ik de ongetwijfeld opschepperige verhalen van Maaike een beetje waar kan maken. Lekker hoor als je dochter de druk op die manier opvoert. Nog twee nachtjes slapen.

Respect
Maaike heeft zich in moeten houden met de drank bij Hessel. Voor haar staat er vandaag, zaterdagochtend, een 5 km wedstrijdje op het programma. De mini-Berenloop mag dan wel iets korter zijn dan "de hele", maar als je je maximaal inspant wordt het toch een hele zware opgave. Maar wel netjes en vlot gelopen. Dat Maaike totaal kapot was doet mij als vader uiteraard plezier. Het getuigt van inzet en, ook niet onbelangrijk, zorgt voor respect als haar vader (die ruim twee keer zou oud is) de volgende dag deze afstand 8,5 keer af moet leggen. Tja, wat zal ik zeggen...
Als Maaike weer een beetje is bijgekomen ga ik me voorbereiden op de route van de marathon. Die ken je toch al, hoor ik je zeggen. Klopt, maar nog niet op deze manier. Samen met Petra en Tjitske maken we met de huifkar van "Douwe" een leuke rit door de bossen, over het strand en door de duinen. Geweldig om nu achter het paard z'n .... over de paden te gaan die ik inderdaad inmiddels aardig kan dromen. De koetsier vertelt honderd-uit over Terschelling, de gekte die hij op de wal ervaart en het mooie leven dat hij hier heeft. Het is een schitterde tocht bij mooi weer maar als de zon verdwijnt en een klamme kou plotseling over de duinen valt, weet ik waarom achterin de huifkar dekens liggen. Nog 1 nachtje slapen.
Brinta versus Bier
Terwijl ik voor de zekerheid nog maar een keer de sauna in duik (er leven nog een paar bacterin maar het eind is in zicht) bereiden Tjitske en Henk het eten voor. Pasta, hoe kan het ook anders. De een zegt dat het moet, de ander dat het nutteloos is, dus waar ik met het stapelen goed aan doe weet ik niet. Ik eet gewoon omdat het lekker is en schep een keer extra op. Kan vast geen kwaad. Als ik druk bezig ben met uitbuiken gaat de rest de hort op. Maaike en Henk gaan het fototoestel uitproberen in het donker en misschien de kroeg in, en de rest gaat zichzelf uitlaten. Na een poosje een bericht van Maaike met een foto van een bar met een biertje er op. Waar ze zitten vraag ik, en dan blijkt dat ze in de dichtstbijzijnde kroeg beland zijn. Ik kan me natuurlijk de avond voor een marathon niet laten verleiden om ook de kroeg in te gaan. Dat zou heel onverstandig zijn, en omdat het soms hartstikke leuk is om onverstandige dingen te doen, trek ik mijn schoenen aan en ga naar ze toe, de kroeg in. Je moet wt als je geen Brinta hebt meegenomen. Na het derde biertje haak ik echt af omdat de wereld voor mij dan vormen van een doedelzak begint te krijgen en de barkruk instabiel wordt. Vind ik zelf. Ik ga naar huis en spring mijn bed in op het moment dat dat volgens mij aan me voorbij komt. En met deze voorbereiding doorbreek ik de ik-kan-niet-slapen ellende die ik altijd heb de nacht voor een marathon. Ik val voor mijn doen als een blok in slaap en trek de conclusie dat ik van Brinta niet kan slapen. Leve het bier.

Marathon
Maar dan is het eindelijk zo ver. Zondagmorgen 9 uur. We staan op en hebben een lekker ontbijtje met z'n allen. Geen geregel met metro of bussen vandaag. De marathon start en finisht om de hoek dus we kunnen rustig aan doen. Nou ja, "we"? Ik hoef alleen maar te lopen maar de rest heeft een heel schema bedacht. Petra en Tjitske gaan een stukje van de start van de halve marathon bekijken en natuurlijk mijn start, allemaal in de buurt van het Groene strand vlak bij de haven. Daarna kunnen ze lekker uitwaaien. Maaike en Henk hebben een aanvalsplan om mij op diverse punten op de route aan te moedigen en foto's te maken. Die krijgen het nog druk. Ik heb ze uitgelegd dat het gezelligste deel van vandaag de laatste anderhalve kilometer zijn. Als loper moet je dan na de Longway even linksaf de Dennenweg in op het punt waar half Terschelling buiten bij de vuurkorven zit, met soep en juttersbitter. Zo ver is het nog niet. Als ik me aan het omkleden ben klinkt om 12:00 uur het oorverdovende geluid van de scheepstoeter die als startschot dienst doet; de eerste groep van de halve marathon is vertrokken. Een paar minuten later, als ik  richting de start dribbel, vertrekt de tweede groep. Ik zie de massa wegrennen, langzaam maar zeker wordt het centrum leger maar trekt ook weer vol met de ongeveer 750 marathonlopers. Ik ontmoet good-old John de Boer , Hans en Rinus, en in het startvak kom ik naast Kees, supersnelle Rik en Ilonka te staan. De een met ambitieuse plannen, dan ander met het doel om er een mooie tocht van te maken. En ik? Ik wil hem gewoon gaan lopen op de vertrouwde manier. Weg op 15 km/uur, dat volhouden tot de helft, tussen 21 en 30 km maar ontdekken waar het zeer gaat doen, het strand tussen de 33 en 35 niet te veel wandelen en de Longway uitdribbelen op weg naar de warme douche. Gewenst resultaat is een gezonde finish, liefst onder de drie uur. Is het een tijd daar boven, ook goed. Ik mag blij zijn dat ik hier vandaag weer aan de start kan staan, en oh wonder, de keelpijn is zo goed als weg.
Ik kan dankzij de wedstrijdlicentie vooraan starten en dat scheelt wat slalommen in het begin. Wat dat betreft had Marjolein in 2011 wel gelijk toen ze zei dat ik voor een licentie moest zorgen. Een paar lopers sprinten gelijk weg, linksaf naar de duinen en dan door de smalle straatjes naar de haven toe. Een tempo waar ik niet eens van durf te dromen en ik laat ze lekker gaan. In een groepje van vijf volg ik op snel groter wordende afstand en als ik linksaf sla bij de haven hoor ik mijn fanclub al "roepen". Wammes! Zonder meer de grootste fan en als ik daar in de bocht gezwaaid heb naar Petra en Tjitske hoor ik hem, windje mee, nog  300 meter blaffen. Even geduld, het baasje is "zo terug". Langs de haven, richting Stay Okay en dan naar de grote weg toe.  Ik  weet dat Maaike daar ergens een foto van me wil maken en omdat ik wil dat ze niet om andere lopers heen hoeft te fotograferen, besluit ik een beetje gas te geven. Weg uit de groep waar ik in loop. Bij de StayOkay nog geen Maaike maar even later zat ze wel midden op straat, volgens mij ook de enige grote lange weg die Terschelling heeft.
De eerste helft
En dan zie ik na een kilometer of drie Henk aan de kant staan en Maaike dus midden op de weg zitten. Redelijk veilig die dag want er zijn alleen maar lopers op het asfalt. Ik denk Maaike een beetje te kennen en besluit vlak langs haar heen te rennen, keurig over de witte streep. De kop is er af. Nog maar 39 kilometer naar de douche. Het is heerlijk weer; Zonnetje, niet te koud en een lekker windje. Lekker als je het mee hebt, net even te hard als je hem tegen hebt. Ik voel me goed en besluit niet te veel op het klokkie te letten vandaag. Gewoon lekker lopen en de machine te laten draaine. Voor me uit zie ik twee groepjes van een paar man ieder lopen met de auto van de organisatie er voor. Hoeveelste ik nu loop weet ik niet, doet er ook niet toe, maar het gaat goed. Hier en daar plukjes publiek dat heel enthousiast reageert en respect toont voor de sporter. Langs de kant plotseling een oud collega van me, Cees, die ik de afgelopen twee jaar ook op Terschelling tegen kwam. Blijft een vreemde renie daar op het eiland. Ik loop op de automatische piloot en denk aan het enorme verschil met de marathon van 3 weken geleden, die van Graz. Het was daar heuvelachtig, draaien en keren en 27 graden. Het verschil met de eerste 20 km van de Berenloop kan niet groter zijn. Platter dan plat, redelijk recht toe, recht aan en een koude wind van zee. Stomme opmerking, want op Terschelling heb je als het waait altijd "wind uit zee". 

Bij Midsland moet ik rechtsaf een fietspad op dat tussen de weilanden door blijft lopen. Ik blijf het volgen tot ik bij Formerum, ter hoogte van het Wrakkenmuseum (recht tegenover camping/vrijstaat "de Appelhof") weer terug kom bij de bewoonde wereld. Een blik op de klok bij de 10 km en later toch ook op het horloge geeft aan dat het sneller gaat dan bij de start bedacht. Geeft niet, dit is tenslotte het makkelijkste deel en dan kan je beter maar wat winst pakken. Hoewel dat haaks staat op de manier die de meeste echte sporters gebruiken; beetje inhouden in het begin en in de tweede helft versnellen. Iedereen op zijn manier en dat ik op sportgebied niet helemaal spoor is me al zo vaak verteld dat ik daar niet meer van wakker lig. Van Brinta wel, maar daar hadden we het al eerder over. Als ik langs ren bij het huifkarbedrijf in Lies waar we gisteren instapten, herkent de eigenaar me en wenst me succes als ik roep dat "het gisteren een stuk makkelijker ging".
Na ongeveer 17 km is het gedaan met de pret en beginnen de kleine klimmetjes door de heidevelden en het duinengebeid. Klopt eigenlijk niet dat het dan gedaan is met de pret want daar wordt de natuur juist het mooist. Ik laat het rennen voor wat het is en probeer lekker om me heen te kijken. Een voorrecht om hier te mogen rennen in de stilte. In de verte een ander loper die ik soms te zien krijg, en dan in een dalletje ben ik weer helemaal alleen. Beetje bochtenwerk voor de afwisseling en het is z mooi hier. Na ruim 19 km gaat  het linksaf een klein stukje asfaltweg op om kort daarna op de 20 km (even wat drinken) gelijk weer rechtsaf terug gaan naar het westen, het duinengebied in. Daar ligt de mat van de halve marathon waar ik in 1:21:53 over heen kom. Nu proberen te blijven genieten en niet te focussen op waar het pijn gaat doen. Een marathon lopen zit tussen je oren roep ik altijd, dus nu is het van belang om die mindsetting dan zelf ook maar toe te passen.
Ik weet dat Henk en Maaike me op het 25 km op staan te wachten voor een foto en een aanmoediging. Maakt niet uit waarom ze er staan, als ze er maar staan want een beetje support kan ik wel gebruiken. Ik tel vanaf de halve marathon af tot aan het 25 km punt. Nog maar 3 en een beetje. Lekker kronkelen over de schelpenpaden door de duinen. Vervloekte ik het in Graz, zo mooi is het hier. Beetje draaien en keer, en na elke opgang naar een duintje weer een verrassing wat je bovenop van de omgeving te zien krijgt. Links de heide en zandvlakte met soms een verre blik op de Brandaris, terwijl rechts de hoge duinenrij in de zon zilverachtig afsteekt tegen de blauwgrijze lucht. Dit is Terschelling, dus is gaaf.
Door het Hoornerbos heen waar het vochtig is omdat de zon daar niet kan komen, is weer een schitterend stukje van Terschelling. De weg gaat wat naar beneden toe en in de verte hoor ik al de muziek en het publiek dat daar op het 25 km punt staat. Zou mijn fanclub daar op de fiets ook zijn aangekomen? En ja, daar staan ze. Zelfs zonder bril (...) zie ik op ruime afstand Henk al zwaaien en zie ik Maaike klaar staan voor het maken van de foto. Na bijna 1 uur en drie kwartier rennen is het heerlijk om iemand te zien die speciaal voor jou naar deze uithoek toe is gefietst. Voor ik bij ze ben neem ik bij de drankpost een paar slokken cola en wat water. De motor moet wel blijven draaien tenslotte. Dan sla ik rechtsaf richting Formerumerbos en fietsen Henk en Maaike een stuk met me mee. Ze zeggen dat ik iets voor lig op schema en we concluderen dat ik dus een kwartier mag verliezen om binnen de drie uur te finishen. Ik voel nu al aan dat dat vandaag wel gaat lukken, ondanks de wetenschap dat het zwaarste deel nog moet komen. Maar het gaat vandaag redelijk makkelijk, tot nu toe dan. Vlak voordat ik rechtsaf moet slaan om om het Formerumerbos heen te lopen geef ik mijn begeleidingsploeg de hint om vooral niet mee te fietsen op dat stuk route omdat dat veruit het zwaarste stuk van de route is, vind ik. Waren ze ook niet van plan en zij gaan via de korste weg terug naar Terschelling West om me daar op te wachten. Ze kunnen mijn eindtijd regelijk goed schatten nu, voor zover ze dat vr de start al niet gedaan hadden. Ik ga nu inderdaad een zwaar stuk op. Veel op en neer, veel draaien en inmiddels is de zon totaal weg. Tegenwind, angst voor het strand dat straks eindeloos voor me komt te liggen... en die gedachte maakt dat ik toch m'n benen gaat voelen. De bovenbenen laten van zich horen en ik schakel terug naar de vrijdagavond-trainingen van Coen; ik praat tegen mezelf: "Rechtop blijven lopen, kont omhoog, rechte benen houden, afzetten en knie-inzet." Niemand hoort me als ik het hardop tegen mezelf zeg maar het helpt Coen, het helpt echt. Al denk ik maar dat het helpt, dan heb ik er al baat bij.

Ik stel een haalbaar tussendoel, maak het SMART zouden ze zeggen op het werk. Ik wil het strand bij Midsland aan ze op gaan zonden tussendoor te gaan wandelen. Moet toch lukken zou je zeggen. Nog maar een kilometer of 3 en ook de drankpost van de 30 km gebruik ik om wat te drinken. Om ook het laatste stuk tot het strand wat te doen te hebben ga ik stappen tellen. Elke stap met rechts tel ik. Bij 35 heb ik 100 meter gehad, strek ik een vinger en begin ik opnieuw met tellen. Loop ik met 10 gestrekte vingers dan ben ik dus een kilometer verder en moet het Garmin horloge zijn kilometer signaaltje geven. Ik zit er maar een paar passen van af dus met de pasafstand zit het nog steeds goed. Doe je dat echt vraag je je af? Ja dit doe ik echt. Elke gek z'n gebrek en ik heb er misschien wel een hele serie. Resultaat is dat ik met een lekker tempo boven op de standopgang bij Midsland aan Zee aan kom. Nog dik 2 km strand en dan het sluitstuk van 7 km over de Longway naar huis toe.
Eerlijk is eerlijk; het strand ligt er prima bij. Mooi vlak en redelijk hard door de hoge waterstand aan het begin van de week vertelde de koetsier gisteren. Het loopt redelijk makkelijk maar kost me een dikke minuut extra. Ik word, voor het eerst vandaag, ingehaald door een loper die op het strand een enorm tempo heeft. Wat een talent. Als ik na ruim 35 km het harde zand mag verlaten om door het mulle deel naar het duin te lopen, tussen de oranje kegels door naar boven toe, zakt naast het zand ook de moed me even in de schoenen. Ik ga rustig wandelend naar boven toe. Rennen vreet energie in het mulle duinzand en bovenop staat een drankpost weet ik. Daar rustig aankomen zorgt er voor dat ik rustig kan drinken en wie weet ook wat kan eten. Het publiek moedigt fanatiek aan om goed boven te komen. Ik zwaai naar ze als bedankje en krijg applaus als ik dribbelend naar de drankpost ga. Daar pak ik alles wat voorhanden is; cola, water, sportdrank en een koek. Het komt me te staan op een "Zo, die slaat lekker in voor onderweg" en gelukkig lachen ze er bij. Langs hotel Paal 8 en dan rechtsaf de Longway op. Het eerste stuk gaat omhoog met tegenwind en dus gaat bij mij het tempo enorm omlaag. Ik ken de route en accepteer dat het tempo zo laag komt te liggen. Ik zeg tegen mezelf dat het energie sparen is voor de laatste 5 km die een beetje om laag gaan.

Heel in de verte zie ik de snelle die me op het strand als een speer voorbij ging. Hij blijft nu op gelijke afstand en dat sterkt mij weer een beetje. Zo slecht loop ik dus niet. Voor het eerst vandaag een blik achterom en ik zie... niemand. In gestaag tempo en eigenlijk ook zonder dat ik nog last heb van welk spiertje dan ook, hobbel ik lekker naar West toe. Langs het politiebureau waar iemand enthousiast en mogelijk ook met medelijden naar me zwaait en dan de laatste kilometer. Ik ben blij dat ik er ben, maar tegelijkertijd is het ook jammer dat het er weer (bijna) op zit. De Berenloop is zonder twijfel de allermooiste marathon die ik ken. Ter hoogte van de vuurkorven, soep en Juttersbitter, mag ik linksaf de Denneweg in voor precies de laatste kilometer. De speaker roept mijn naam en woonplaats om, moedigt me aan dat geeft vleugeltjes. Op de Burgemeester Reedekerstraat een laatste aanmoediging van Petra en Tjitske en dan richting de haven. Vlak bij het VVV gebouw staat Maaike te zwaaien. Yes, zoals afgesproken met spandoek om samen te finishen.
Maaike geeft me een punt van ons spandoek en samen dribbelen we naar de eindstreep. Nog een klein stukje slingeren door de smalle straatjes en dan rechtsaf de Torenstraat in. De rode loper begint en gelach en applaus is vandaag onze hoofdprijs. Dit was ons doel, een gezonde finish, liefst onder de drie uur maar in ieder geval samen met het spandoek. En daar zijn we dan. Missie geslaagd. Na de finish krijg ik de bekende Berenloop medaille, en een dun plastic om me heen tegen de koude wind. Dat is wel nodig want het is inmiddels gewoon koud geworden en de tegenwind is er eigenlijk al vanaf de 30 km. Maar het maakt niet meer uit. Op naar de kraam met bouillon waar een alleraardigste mevrouw ook een tweede en volgens mij ook derde bekertje voor me inschenkt. Even de energievoorraad aanvullen.
De rest van de familie is inmiddels ook om me heen komen staan en ze zijn trots op me, en ik nog meer op hen. Het is tenslotte mijn gekke hobby en zij worden steeds maar meegesleept. Dank jullie wel voor alle support de afgelopen weken met trainen en ook vandaag. Mijn eindtijd vandaag is 2:53:06 , 11e overall en Henk ontdekt bij de jurywagen dat ik dan in mijn categorie in de prijzen gevallen moet zijn. Leuk, we gaan het wel zien vanavond. Als we naar huis lopen komt er een andere 50 plusser naast me lopen die zegt 2e in onze categorie geworden te zijn en noemt zijn tijd. Ik was iets sneller en zou dus... eerste moeten zijn? Eerst maar eens naar huis toe voor een lekker douche. Daarna nog tijd genoeg om naar de vertrekhal van de veerdienst te gaan voor een prijsuitreiking en een optreden van Hessel.
Na een heerlijke lange en lekker warme douche past Wammes op het huis en wandelen wij naar de haven. Ik voel me prima; Geen spierpijntje en helemaal niks nergens noppes last van. Moet niet gekker worden zou je zeggen na 3 marathons in 3 weken, die steeds wat sneller gingen. Onderweg lopen we via het parcours waar nog steeds marathonners aan het finishen zijn. Petje af voor deze mensen die zo te zien (...) iets meer last hebben van de gelopen kilometers en al bijna vijf-en-een-half uur aan het sporten zijn. Het schemert en er zal minder publiek hebben gestaan dan toen ik langs kwam vrees ik. In de vertrekhal is het minder druk dan andere jaren maar wel lekker vol. De organisatie gaat de prijzen uitreiken, uiteraard beginnend bij de dames en heren overall en dan per categorie. En dan komt de kroon op het werk van vandaag. Hoewel ik er geen fan van ben is het met familie er bij toch wel een eer om op het podium geroepen te worden: Eerste plek in de categorie 50+ .
Een enorme beker, een bos bloemen en eeuwige roem mag ik mee naar huis nemen. Ik zie het als beloning voor een maand doorbijten en niet zo zeer als eerste plek vandaag. Soort oeuvreprijs zeg maar, voor het feit dat we met elkaar ons doel hebben gehaald en daarom ben ik trots om ons allemaal.
Ik moet toch even terug denken aan de voorgaande jaren dat ik hier stond te klappen voor mijn hardloopmaatje, en nu sta ik hier zelf. Jaren later met ongeveer hetzelfde tempo als die paar jaar terug en dat is wel grappig. Ik train dus niet om sneller te worden, die illusie kan ik beter laten varen, maar ik train om het lopen gezond vol te kunnen blijven houden. Ook een mooi doel lijkt me.
Henk schiet nog even een familieplaatje en dan is het tijd voor het optreden van Hessel en Tess, waaraan ik nog even het gesponsorde shirt laat toon. Belofte maar schuld.

Na het optreden verlaat een flink aantal mensen het eiland, terug naar huis. Wij hoeven nog niet en gaan lekker uit eten. De bloemen geef ik aan de barman zodat ze een mooi plekje krijgen op de bar. Wij gaan nagenieten van een weekend dat er bijna op zit, maar eerst die megaschnitzel verorberen met een goed glas bier er bij. Dat bier beter werkt dan Brinta heeft zichzelf dit weekend bewezen.
Het was een geweldig weekend op Terschelling. Alle trainingen hebben er voor gezorgd dat ik weer gezond mocht finishen bij een marathon. En niet zo maar een marathon. Het was de Berenloop op Terschelling !