Vormbehoud bij 7 Heuvelenloop     16 nov 2014
Verleden jaar lukte het ons team bij de 7 Heuvelenloop op de hoogste plek van het podium te belanden. Na drie jaar zilver werd het eindelijk goud. Een prachtige teamprestatie, maar daar leg je jezelf wel een druk mee op. Zou het dit jaar weer gaan lukken? Een iets andere teamsamenstelling maar zeker niet minder gemotiveerd. We verzamelen rondom onze coach die niet alleen 2 wedstrijdteams maar ook nog ruim 360 andere collega's moet ontvangen.
Tijd x Leeftijd = punten
De 7-heuvelenloop hanteert bij de bedrijvenloop een uniek systeem waardoor iedereen, die binnen zijn leeftijdscategorie een beetje rap over het parcours jakkert, belangrijk is voor zijn team. Of te wel, ben je jong en op de klok ook heel erg snel dan kan je punten verzamelen. Heb je al wat meer ervaring op aarde en ben je bijvoorbeeld al gepensioneerd maar loop je in jouw leeftijdcategorie nog een snelle tijd, ook dan kan je maximaal 100 punten scoren. Jong of oud maakt dus niet oud omdat er gekeken wordt naar prestatie in combinatie met categorie. De beste 5 lopers van je team kunnen maximaal 5x100 punten halen. Het team dat het dichtst bij de 500 punten zit heeft gewonnen. Zo simpel is het spelletje hier. De uitslagen van voorgaande jaren geven en idee van de marges :
 
In 2012, toen we op zilver eindigden, hadden we 0,38 punten achterstand op de gouden plek. Een flinterdun verschil tussen ons en de nummer 1, het Radbout UMC.
In 2013, hadden we met de nr. 1 van plek gewisseld en was de uitslag :
3e post NL  461,06  /  2e Radbout UMC 480,58  /  1e WIJ dus  483,96 .

Bij het verzamelpunt leek het op een renie van voorgaande jaren 7-heuvelenloop, maar ook van de marathon van Graz in oktober waar een paar van ons ook bij waren. Kennelijk zijn we dus gek genoeg om 42 km te rennen maar ook om heel vlot 15 km in Nijmegen af te tikken. Omgekleed, wegwerp regenjassen aan en met elkaar lopen we naar onze startvakken. Gelukkig kunnen we bij elkaar in een startvak (grijs, beter kan niet) zodat we ons plan om zo veel mogelijk met elkaar te lopen niet hoeven te starten met een zoektocht in de duizenden deelnemers.
Wachten, rekenen en juichen
Terwijl wij opwarmen onder de douche begint het zware uur voor onze coach Gerda. Ze heeft nu onze tijden en probeert een inschatting te maken van de punten. Heeft ze de "juiste" mensen in de juiste wedstrijdteams gezet? Het rekenwerk kan je best aan haar over laten maar het blijft spannend. En als we aan de koffie en de broodjes zitten komt onverwacht het gehoopte: "YES! Jongens, de organisatie heeft me net gebeld. We zitten bij de eerste drie maar op welke plek we geindigd zijn zeggen ze pas bij de prijsuitreiking.

De teamtrainingsjacks worden uitgedeeld en even later gaan we op pad. Dit keer gelukkig niet in de drukte bij de finish maar in het gebouw van de ROC, bij ons bijna om de hoek. Het wachten op de uitreiking is begonnen en coach Gerda vindt het duidelijk spannend.
Afzien
In de puntentabel van de organisatie heb ik gezien dat ik een tijd tussen de 54:30 en 55:00 moet lopen om 100 punten te scoren. Dat wordt flink aanpoten! De marathons van de afgelopen weken waren fantastisch om te doen maar funest voor de turbo die er vandaag echt op zal moeten. Ik moet weg op 3:34 minuut/km en dat is rap, zeker als je weet dat ik de afgelopen twee weken niet meer dan 6 km getraind heb. Dan ging het kaarsje ook echt uit. Ik doe net of ik gek ben en ga gewoon proberen hoe ver ik met dat tempo kan komen. Ik weet dat mijn collega's Menno en Jeroen ook dit tempo willen lopen en besef dat zij het in ieder geval wl kunnen. Samen starten, elkaar meeslepen en dan maar zien wat het wordt.

Het startschot valt en gelijk vertrekken we met elkaar op precies het juiste tempo. Gemiddeld dan, want het begin is vlak maar al snel gaat het gemeen vals plat omhoog. Ik weet dat het zwaar gaat worden omhoog, maar ook dat we net zo veel omlaag mogen als omhoog. De truc is om wat krachten te verdelen, maar ook om niet te veel tempo/tijd te verliezen als het omhoog gaat. Het tempo dat je aan het einde zou moeten kunnen maken als het omlaag gaat, haal ik meestal door vermoeidheid niet. Zonde.
Rond het 3 km punt laat ik Menno en Jeroen weten dat het vandaag bij mij niet gaat zoals ik had gehoopt. De energie is er gewoon niet. Tempo ook niet trouwens. Het wil niet. Ze houden iets in om me mee te trekken en dat is top van ze. Door mijn leeftijd is de kans groot dat ik meer punten haal dan zij dus hun actie is tactisch ook slim. Maar ik red het gewoon niet vandaag. Bij de 4 km als we echt een flinke klim krijgen stuur ik ze bij me weg: "Ga nou maar. Ga je eigen punten pakken. Voor het team. Ik weet de weg en kom voor donker wel thuis." En dan gaan ze gelukkig ook.

Maar tegelijkertijd heb ik ook zoiets van, "Het zal me toch niet gebeuren dat ik hier voor niks naar toe gekomen ben!" en ga vechten. Vechten tegen de heuvel en vechten tegen mezelf. Ik laat me vandaag niet verslaan door m'n eigen lamlendigheid. Het is nog maar 10 kilometer waarvan de laatste 2,5 naar beneden gaan. Nog maar 7,5 km vechten dus. "Verdorie" (Ik dacht wat anders maar dit staat netter), "ik ga het redden, en geef alles wat ik heb." Geen idee waar die energie nog vandaan komt maar het zal een combinatie zijn van boosheid en de wil om het team niet teleur te stellen. Als ik voor mezelf had gelopen weet ik niet of ik dit op had kunnen brengen, maar nu lukte het. Met net dt beetje energie dat ik nodig had, lukt het me om terug te vechten naar m'n teamgenoten voor me en tussen de 6 en 7 kilometer sluit ik weer bij ze aan. Sterker zelfs, het lukt me om heuvel af de kop over te nemen. Vechten nu, ik ben op de helft. Jeroen en Menno volgen alsof we aan een elastiek zitten.

Mijn horloge geeft aan dat ik iets achter loop op schema maar het is niet zo veel. En eigenlijk ben ik al lang blij dat ik gewoon kon blijven rennen dus het schema laat ik los. Gewoon zo hard als ik kan tegen de berg van de 10 tot 11 km op, maar ook weer niet zo snel dat ik mezelf kapot loop. Zoeken, vechten en tactisch slim smijten met krachten. Dat lukt ook nog en ik ben behalve moe ook blij aan het worden. Het lukt wl, het lukt me tch om een vlotte tijd neer te gaan zetten. In de buurt van de 11 km krijg ik een persoonlijke aanmoediging van Ruben die naast me is komen te lopen. Snelle Ruben die me even aanmoedigt en dan als een komeet bij me weg loopt. Hij heeft zo veel snelle trainingskilometers die hij nu aan het verzilveren is.

Ik ken het parcous na al die jaren op m'n duimpje en weet dat ik net na de 12 niet meer na moet denken over de tijd, maar gewoon moet gaan rammen. Zo rap als m'n benen kunnen over het parcours omdat alles naar beneden gaat. De tijd die ik "kwijt" raakte tegen de laatste heuvel op maak ik nu heuvel-af weer goed. Ondanks de slechte start en het enorme energie tekort gaat het dus bijna helemaal lukken zoals gepland. De laatste bochten, de laatste kilometer, nog 500 meter. Links van me de enorme massa mensen die aan het starten zijn, maar ik ben er bijna. Zonder op mijn horloge te kijken gewoon de laatste 500 meter zo hard mogelijk naar de finish. Ik heb geen idee van mijn tijd. Die zie ik als ik over de finish kom: 55:09. Een paar tellen langzamer dan verleden jaar en ook dan ik gehoopt had, maar ik hoop dat het toch een heleboel punten op gaat leveren. Kort achter me finishen ook Jeroen en Menno. We verzamelen in het uithijgval meet een paar collega's en bekenden en praten/hijgen na. Iedereen vond het zwaarder dan vorig jaar. Hoe dat komt weten we niet; De regen, wat kou, of voor ons misschien de zware marathon van Graz. Andere of betere smoezen hebben we niet en gaan naar de douches.
In het ROC gebouw brengt de DJ wat extra stemming, die bij ons eigelijk al niet meer stuk kan. We staan op het podium en dat is al mooi. Maar ja, hoe hoger hoe mooier zou je zeggen. En dan is het moment gekomen dat de speaker iedereen bedankt voor de inzet en de teams op het podium gaat roepen. Op de derde plek is gekomen... Post NL. Gejuig natuurlijk, vooral bij ons en het team van Radbout UMC. Inderdaad de zelfde drie bedrijven als verleden jaar. Post NL dus weer op de derde plaats. De spanning loopt maximaal op als de speaker langzaam maar zeker de nummer twee naar het podium roept, en dat is... het Radbout UMC. Jawel, het is weer gelukt want wij zijn dus nummer n. Weer op het podium en weer bovenop. We hebben een super teamprestatie neergezet en onze coach is meer dan trots. De uitslagen van dit jaar laten zien dat we onze marge ten opzichte van verleden jaar enorm hebben uitgebouwd :
3e post NL  473,39  /  2e Radbout UMC 480,76  /  1e WIJ dus  490,97 .
We krijgen bloemen, een teambeker en de lopers van het eerste team een kadobon van Asics. Altijd leuk natuurlijk. De schoenzolen waar ik vandaag op gelopen heb zijn echt bijna helemaal doorgesleten bij m'n tenen, en de binnenkant bij de hiel is al tijden totaal kapot. Bij een haklanding doet dat zeer dus ik gebruikte deze schoenen vandaag om me te dwingen tot voorvoetlanding. Goedkoop hulpmiddeltje dan nog werkt ook. Dan is het toch echt tijd om weer naar huis te gaan. Vanaf het station in Nijmegen vertrekken extra treinen het land in om de duizenden sporters en hier en daar wat fans terug te brengen het land in. Zitplaatsen genoeg in de trein om bij te komen van deze leuke dag. Om me heen allemaal verhalen van fanatieke sporters met medailles die trots op zichzelf mogen zijn.
Ondanks het feit dat ik een beetje baal dat ik mijn gehoopte 54 minuten vandaag niet haalde, vind ik dat we het als team super gedaan hebben. Als ik volgend jaar weer mee mag doen, ga ik echt die 100 punten te halen, want met 98,53 neem ik geen genoegen meer.  Coach Gerda, bedankt voor de organisatie!