Marathon Utrecht wordt martelgang   22 maart 2015
Hij komt te vroeg, de marathon van Utrecht. Veel te vroeg. Ik ga hem lopen met in de afgelopen maanden maar drie lange trainingen. In januari twee keer duurlopen van 30 km. en begin maart nog eentje. Dan weet je dat er nu een uitdaging voor je ligt. De rest waren 10 of 20 km trainingen. Ergens langs de mooie marathonroute staat de man met de hamer te wachten en de vraag is hoe hard hij gaat slaan. Ik ben voorbereid op een flinke tegenslag en een "goeie" voorbereiding is het halve werk.
De marathon van Utrecht is terug van weggeweest. In 2012 werd hij voor het laatst gehouden en het was slecht weer; harde wind, regen en ook op een saai parcours. Ik was er bij in 2012 en ondanks het rotweer liep ik een PR van 2:48-en-een-beetje. Een halve minuut sneller dan wat ik had staan vanaf de Berenloop in 2011. Overigens liep ik 6 dagen na deze Utrecht marathon bij de Marathon van Rotterdam opnieuw een PR (2:45:12) dat nu nog steeds staat. Nu is hier in Utrecht een nieuwe organisatie en is er een nieuwe route. De start en finish zijn in Utrecht Oost bij de Uithof en via Utrecht centrum gaat de route naar Bunnik. Twee rondes van 21,1 km en er zitten hele mooie stukken bij. In verband met voorbereidingen voor de Tour de France is de onderdoorgang van de Domtoren niet te gebruiken. Dan maar er omheen.
De start is pas om kwart over twaalf en daarom heb ik alle tijd om naar Utrecht te reizen. Rustig op de fiets naar het station en wachten op de trein die vandaag stipt op tijd is. Mag best gezegd worden dat een trein in Nederland keurig op tijd is. Ik heb zo'n gevoel van "ik was hier eerder" en blader door mijn site heen. Zie je nou wel. Drie jaar geleden op tweede Paasdag stond ik op ditzelfde bijna lege perron met dezelfde tas richting dezelfde marathon. Inmiddels een paar marathons verder maar voor de rest is en blijft het maar gewoon een hobby.
De zon en muziek maken er een vrolijk startgebied van. Bij de ingang van het startvak krijg ik te horen dat dit het vak is voor de hele n halve marathon. Alles door elkaar en zoek maar een plekkie. Mwh, dat is niet zo leuk voor de dames en heren die vandaag naar een snelle tijd willen speren. Maar goed, da's mijn probleem niet. In het startvak doe ik nog wat rek- en strek-oefeningen of houterige bewegingen die daar op zouden moeten lijken en zoek naar bekenden. John Ossendorp zou vandaag ook starten en komt op z'n gemakkie op de fiets uit Nieuwegein vandaan. Die is dus vast al warmgedraaid als hij aan komt. Dapper.
Helemaal vooraan staan twee mensen van de organisatie die het hek dat naar de laatste lege meters tot aan de startstreep leidt op een kier houden. Omdat ik verderop in die grote lege ruimte vier bekenden zie staan mag ik er wel even door. Top. Dat geeft mij de kans om John de Boer, Marek, Ritchie en zeker ook Wendy heel veel succes te wensen. Wendy gaat vandaag, na een verkeersongeluk waarbij ze zwaar letsel op liep, haar eerste marathon na dat ongeluk lopen. Een topprestatie waarbij het durven starten al een hoofdprijs moet zijn voor haar.
Vanaf Utrecht CS rijden pendelbussen naar het startgebied en de kleedlocatie. En als ik zeg pendelbus, dan bedoel ik ook pendelbus; zo'n lange gelede bus die uit maar liefst vier delen bestond. De achterkant stond nog op Utrecht Centraal terwijl de voorkant al in het startgebied stond. Zo ongeveer dan. Beetje jammer dat de wegwijsmeisjes in de bus op alle vragen niet verder kwamen dan een heel vriendelijk "Dat weet ik niet". Haarkleur mag duidelijk zijn.
De gesprekken in zo'n sportersbus hebben vaak een hilarische waarde. Achter me zat een rasechte Leidenaar die met een, ik gok, Koreaanse vrouw zat te praten over alles wat met hardlopen te maken heeft. En dat alletwee in bijna (...) accentloos Engels. Geweldig. Ze hebben in 20 minuten een totaal nieuwe taal ontwikkeld die iedereen nog begreep ook.
In de kleedkamers druk overleg. Wat doen we aan vandaag? Het zonnetje komt er langszaam doorheen maar er staat een koude wind. Wat wordt het, lang of kort? Ik kies voor "lang" omdat ik alle reden heb om aan te nemen dat ik vandaag wel hier of daar bezweet stil kom te staan en dan geen zin heb om te snel af te koelen. Nog even wat eten en drinken en dan een dribbeltje naar de start die 1200 meter verderop is. Is wat aan de ruime kant, zeker als je na afloop terug moet lopen.
Lekker in zon gaan we van start richting het centrum van Utrecht. Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt om me de eerste ronde van 21,1 km te houden aan een vlak schema van 4:00 min/km. Meestal start ik bij een marathon iets sneller om aan het einde reservetijd te hebben maar vandaag ga ik toch wel tijd en energie te kort komen. Waarom dan in het begin al haasten? Ik loop nu nagenoeg alles helemaal alleen en dat is prima. Ik hoef me aan niemand aan te passen of op andere voeten te letten en kan om me heen kijken in de stad Utrecht die ik niet zo goed ken. Langs de kant hier en daar mensen die, uit de wind en in de zon, genieten van koffie en muziek. Prima zo langs de grachten en we gaan richting Domtoren. Na 20 minuten kom ik langs het 5 km punt wat perfect overeen komt met het plan van vandaag. Dan om de Domtoren heen waar een evenementenplein is gemaakt met opblaasboog, een DJ en aardig wat toeschouwers. Nog wat kronkelen en dan het centrum uit, de lange wegen op richting Bunnik. Het 10 km punt passeer ik in 0:39:55 en dat is perfect op schema. Het loopt ook gewoon lekker. Goed weer, geen tijdsdruk en eigenlijk gewoon een lekkere duurloop vandaag. Vanaf 12 km gaan we een mooi natuurgebied in tussen Bunnik en Utrecht en passeren we een paar keer de Rijn. Niet Alphen aan den Rijn maar toch, de Rijn. Na 59 minuten kom ik over de mat bij het 15 km punt en dat is nog steeds volgens schema.
Even later kom ik in een groepje mannen en 1 vrouw te lopen. Precies het tempo dat ik ook wil lopen en dus sluit ik bij ze aan. Of beter, ik neem samen met iemand anders het kopwerk op me. Kan ik toch m'n eigen ding doen in de hoop dat, als het straks met mij wat minder gaat, ik gebruik van de groep kan maken. We stampen tussen de 17 en 21 km goed door maar pas dan, net voor we de tweede ronde in gaan, ontdek ik dat zij die niet gaan lopen. Deze groep loopt de halve marathon en hoeft nog maar een paar honderd meter tot de finish. Niet zo slim van me om dat tijdens het lopen niet even te vragen. Hoewel? Had ik het dan anders gedaan dan nu? Ik denk het niet en sla rechtsaf richting de keerlus die de hele marathon lopers vlak bij start/finish moeten maken. Daar is het 21,1 km punt waar ik in 1:23:14 langs kom. Ik draai voor de tweede keer vandaag richting Centrum; Nu gaat het pas echt beginnen...
Weer langs de grachten waar de mensen nog steeds lekker in de zon zitten. Hier en daar iemand die roept op de hoeveelste plek ik loop en moedigt iedereen heel enthousiast aan. Het doet me goed want het gaat inmiddels al wat zwaarder. Op de 25 km kom ik nog steeds door in 1:39:39 wat, wonder boven wonder, nog prima klopt met het schema. Al een paar kilometer heb ik last van mijn onderrug en rechter enkel. Nee h, toch niet weer die oude kwaal aan die enkel! Ik hoop en houd me ook voor dat dat gewoon pech is vandaag en dat het vast wel over zal gaan, binnenkort.  En dan, als ik me al focus op de bocht naar links naar de Domtoren, hoor ik mijn naam roepen. Even scherp stellen en ik ontdek rechts collega Madelon langs de kant. Dit geeft me een mooi excuus om even pauze te nemen. Het begint tenslotte al te kraken. Ik praat bij met Madelon die duidelijk verbaast is dat ik ook echt pauze neem. Ik had toch al gezegd dat het voor mij altijd maar een spelletje is, en zeker omdat vandaag hard doorlopen totaal geen optie is. Ook leg ik uit dat ik nog ruim op schema lig om, inclusief verval, in de buurt van die 3 uur uit te komen.

Daarna ging het weer verder maar het begin van de martelgang was ingezet. Vanaf 27 km werd het een intervaltraining. Veel stoppen, de rug rekken en bij een aantal (particuliere) drankposten echt rust pakken. Die rug leek het grootste probleem van de dag te worden. Langer dan 3 minuten lopen ging niet meer en dan was pauze, rekken en strekken het enige dat een beetje hielp. Daar sta je dan, midden in de rimboe, nog 10 km te lopen en een rug waar je zonder Brufen niet eens je bed mee uit zou komen. Balen heet dat. Als ik aan het lopen was viel het tempo nog mee maar de eindtijd werd enorm vertraagd door al die pauzes. Ok, ik kwam duidelijk ook conditie te kort om vandaag een marathon vlot uit te lopen, zo eerlijk ben ik ook wel. Ik strompel, hobbel, dribben en ren (soms) verder. Een paar keer word ik ingehaald en krijg aanmoedigingen van andere lopers. Geweldig sportief. Als ik langs een terras dribbel hoor ik daar vandaan duidelijk kreten van medeleven. Kennelijk staat mijn gezicht op onweer. 
Maar ook strompelend en dribbelend komt een keer de finish in zicht. De laatste kilometers zonder publiek en amper lopers om me heen gaan voorbij en ik probeer er toch nog iets van te maken. M'n rechter enkel voelt net zo dik aan als ooit in 2007 toen ik begon met hardlopen, m'n rug is naar de gloria en liezen voelen alsof ik een marathon gelopen heb. Dat laatste is waar. Bijna dan. Nog 400 meter en dan gaat mijn telefoon over die ik vandaag alleen maar bij me heb "voor het geval dat". Ik haal hem tijdens het laatste stukje rennen uit de band om mijn arm vandaan en pak op zonder dat ik eigenlijk weet wie me belt. Het is dochter Maaike die me feliciteerd dat ik gefinisht ben. Ik roep dat ik dat nog helemaal niet ben en dat ik nog ruim 200 meter moet. Maaike vertelt dat ik volgens de Utrecht Marathon App al over de streep ben. Nou, mooi niet en ik laat haar live meefinishen aan de telefoon.
Van Madelon op de 26 km had Maaike al begrepen dat ik dr in ieder geval veilig langs was gekomen en pauze had gehouden. Alleen was ze geschrokken van het steeds weer bijstellen van mijn, door de computer, verwachtte eindtijd die fors opliep. Ze kent me inmiddels en wist dat ik het tweede rondje rustig aan zou doen maar toch was de vraag hoe erg ik er aan toe zou zijn. Ik ben er hoor. Utrecht marathon in 3:10:17 , 21e plek, en als je een beetje rekent weet je dat de twee ronde dramatisch was. Maakt niet uit. Dit was een overwinning op mezelf en omdat ik nooit een overwinning op iemand anders nodig heb was finishen op zich al prima.
Een mooie marathon maar helaas na de finish alleen water en sportdrank en niets te eten. Stukje banaan of uberhaupt iets te knagen is toch wel handig nog ruim 3 uur sporten, zeker als je daarna nog 1200 meter terug moet naar je tas en de kleedkamer. Ben ik nou te veeleisend om dan om een pendelbusje te vragen als er bij de finish verder totaal geen faciliteiten zijn?
Gelukkig had ik na een korte douche nog net de laatste pendelbus naar het station, want om ook dat stuk nog te lopen ging me echt te ver vandaag. Over 3 weken de marathon Rotterdam, met of zonder rugpijn.