Mijlpaal: 1000 vlieguren      12 april 2015
Het is zondagochtend 8 uur en we zijn in de auto onderweg naar Rotterdam. Om precies de zijn naar de parkeerplaats bij Kralingse Zoom waar we de auto achterlaten en met de metro verder gaan naar het centrum. Naar de Coolsingel, naar de start en als het goed is ook de finish van de mooiste marathon van Nederland. Maaike en Henk gaan mee om mij aan te moedigen voor mijn 8e keer Marathon Rotterdam en de 45e marathon in totaal.
Ook dit keer is het spandoek “Grijs maar niet gek” mee naar Rotterdam zodat Maaike en ik er, net als in 2013, samen mee kunnen finishen. Als we het metrostation in lopen, waar het een drukte van belang is met zenuwachtige sporters en meegesleurde gezinnen, komt de metro er gelijk aan. Prima geregeld waardoor we al om kwart voor negen op de Coolsingel lopen. Straten zijn schoon, de laatste hekken worden geplaatst en de bloemenstal bij het beursgebouw is tot de nok toe gevuld met overwinningsrozen. Op de trappen van het beursgebouw lopers die naar boven gaan om hun startnummer te halen of blij naar beneden komen met hun geluksnummer. Mijn nummers zijn vrijdag al door Gabriëlla gehaald zodat we door kunnen lopen naar mijn kleedruimte direct naast het gemeentehuis. Dichter bij de start kan het niet. Omdat je tenslotte nooit weet hoe de dag gaat lopen toch alvast maar de meest belangrijke foto van vandaag gemaakt; het spandoek op de Coolsingel.
Voorbereiding
Een echte voorbereiding voor deze marathon had ik niet. Liep ik in januari nog een record aantal van 250 trainingskilometers, in februari kwam ik niet verder dan 80. “Soms gaat het anders” zeggen ze dan. De “20 van Alphen” het eerste weekend van maart liep ik op routine en de marathon van Utrecht, drie weken geleden, was een aanslag op conditie, rug en rechter enkel. Hieronder een overzicht van mijn laatste 10 weken training.
De voorbereiding in de dag voor de marathon bestond uit het op de markt in Alphen halen van grote versgebakken stroopwafels voor de gastheer van mijn kleedruimte aan de Coolsingel. Super gastvrij en daar wil ik volgend jaar graag weer gebruik van maken natuurlijk. ’s Avonds een beetje bankhangen, stukken uit de film “De marathon” kijken om hét gevoel optimaal te pakken te krijgen en na een extra lading Brinta plat om een uur of twee plafond te staren. Spanning voor de 42 km, ik kom er nooit van af ondanks het feit dat ik nu voor de 8e keer in Rotterdam aan de start sta.
Mijn allereerste marathon was hier in Rotterdam en als het aan mij ligt zal het ooit ook een keer de laatste marathon worden. Afgelopen jaren gingen hier altijd wel lekker. Soms een haasklus en soms lekker lopen, en in 2012 ook mijn PR hier gelopen. Hieronder de foto's van de laatste 7 keer. Welke foto komt er dit jaar weer bij?
Vanaf het verzamelpunt aan de Coolsingel zijn Maaike en Henk inmiddels gaan lopen naar de overkant van de Maas om daar een plekkie te zoeken op het 2 km punt. Als ik de kleedruimte weer uit kom lopen sta ik gelijk op het meetingpoint voor de harde kern van de marathonlopers en supporters. Echt te veel om op te noemen en fantastisch om hun succeswensen te ontvangen. 
Ze weten hoe belangrijk “Rotterdam” voor mij is, hoe weinig de eindtijd mij interesseert en hoe bijzonder het aan de start staan soms is. In mijn verslagen van de 20 van Alphen en de Utrecht Marathon schreef ik het al; amper trainingskilometers en als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

De laatste succesknuffels worden uitgewisseld en dan gaat iedereen zijn eigen weg. Voor mij betekent dit dat ik via het metrostation Stadhuis onder de weg door ga naar de andere kant van de Coolsingel. Daar mag ik het wedstrijdvak “C” in waardoor ik helemaal vooraan kom te staan.
Ik heb nog even de tijd voordat het startschot valt en kan echt genieten van de sfeer. Stralende zon, een frisse iets te harde wind, een druk startvak en zo ver als ik kan zien rijen met publiek. Nog snel een paar foto’s maken van Lee Towers op de hoogwerker, van de duizenden mensen die achter mij aan gaan starten en dan wachten op het kanonschot waarmee we weg worden geschoten. Mijn horloge heb ik zoals altijd ingesteld op (gecorrigeerd) 4:00 minuut/km maar zoals inmiddels wel bekend zal zijn maakt de eindtijd me totaal niet uit. Een PR ga ik nooit meer lopen dus die stress ben je kwijt en blijft genieten over. Wel is het grappig om, als het een beetje mee zit, onder de drie uur te lopen en dat wordt dan ook een soort doel. Lukt dat niet dan is elke andere uitslag ook goed. Met Maaike heb ik de afspraak dat we de laatste honderd meter samen finishen maar als daarmee het 3 uur doel net niet gehaald zou worden zouden we dat over slaan. Kortom, ik moet er goed onder blijven of er ruim boven zodat we wél samen kunnen finishen. En dan valt het startschot en zijn we vertrokken voor 42,195 km rennen.

We zijn gestart en ik heb, omdat ik op de eerste startrij stond, helemaal niemand voor me lopen. Beetje rechts houden lang het publiek zodat je niet klem komt tussen de lopers in. De eerste kilometer richting Erasmusbrug is een feest tussen al het publiek door.
De hele snelle dames en heren uit Afrika zie ik links van me op de andere rijbaan lopen. Wat een tempo...

Dan gaan we de Erasmusbrug op en supersnelle Sierd Sikkema haalt me in en heeft ook nog tijd voor een aanmoediging voor mij. Wat een talent. Dit jaar zijn de kruisingen met hekken dichtgezet zodat iedereen op zijn eigen rijbaan blijft. Prima. Brug op en links en rechts maken de blusboten het feest compleet met enorme waterstralen en regenbogen. Prachtig.

Boven op de brug op het voetpad een kreet van collega Jasper die me achterna schreeuwt dat het lekker gaat. Ja denk ik, nu nog wel op km 2. Er komen er alleen nog 40 bij.
Het voelt wel goed en ik geloof dat ik wel lekker in mijn eigen tempo zit. Langs de reusachtige moskee en langs de nog grotere Kuip waar we samenvoegen met de andere rijbaan en waar de mat van het 5 km punt ligt. Daar kom ik in 0:19:25 overheen en dat is netjes. Iets te snel voor het mooie maar daar is niks vreemds aan. Het overkomt me elke keer in de flow van de start. Gelijk daarna wordt ik links voorbij gelopen door collega Robbin (goed voor 5 tot 6 keer in de week trainen, pfff) die me niet ziet doordat hij kennelijk erg in zijn focus zit. Rechtsaf verder Rotterdam zuid in en dan krijgen we een nieuw stuk route. De oude keerlus is komen te vervallen en ik laat me verder verrassen wat de route te bieden heeft. Overal enthousiast publiek en muziek. Dat is waar Rotterdam bekend om staat en wat Rotterdam zo fantastisch maakt. Hier lopen is een feest. Het lijkt allemaal wel lekker te gaan vandaag. Benen voelen wel goed dus dan maar proberen dit tempo zo’n beetje vast te houden. Dat vasthouden lukt en de 10 km lukt in 0:38:54 (laatste 5 in 19:29). Maar dan gaan we een heel lang en kaarsrecht fietspad op met, zo te voelen, pal tegenwind. Jammer dat precies op dit nieuwe stuk parcours richting het westen de wind nu pal tegen is. Dit zal iedereen wel gaan merken in de tijd of anders in de vermoeidheid. Om beurten doen we kopwerk waardoor we toch het tempo constant weten te houden.

Een nieuwe keerlus voor de kruising bij Slinge. Hier is ook het 15 km punt dat ik passeer in 0:58:13 (split van 19:19 over de laatste 5) . Dan moet je de conclusie trekken dat het best rap gaat vandaag. Tè rap misschien maar wat maakt het uit. Nu gaat het goed en de rest is voor later zorg. Langs die keerlus is het al druk maar zo druk als het daarna op alle poten van de kruising bij Slinge is, is bizar. Links en rechts, rijen dik, kilometers lang klappende, lachende en zwaaiende mensen langs het hek. Óver het hek. Wie weet overdrijf ik wel een beetje maar laat me vooral gaan. Dit is zoals het voelt voor lopers. Alles en iedereen moedigt de rest van de wereld aan. Als je hier als loper ooit doorheen bent gelopen vergeet je het nooit meer. Weer mensen met bordjes “hup pappa” en talloze andere kreten die ons als hulpbehoevende sporters moed in moeten spreken en het werk nog ook. Nog nooit heb ik zo veel enthousiaste mensen aan zien moedigen en midden in die massa ontdek ik, op hun vaste plekje, mijn fanclub Cis, Pascal en Robert. Een paar high fives, stralende glimlachen en ik kan er weer even tegen. 
Ik loop door, wind in de rug, langs de voetbalvelden en dan links om het water heen naar Ahoy waar als het goed is Maaike en Henk weer staan te wachten. Mét spandoek. Als ik dichterbij kom maak ik me na de sponspost los uit de groep waarin ik loop. Beetje aan de zijkant lopen anders zien ze mij niet en ik hen niet.

Als het goed is werkt de GSM-app waarmee mijn tijden worden doorgegeven dus kunnen ze vanaf de 15 km al weten dat ik er bijna ben, en anders kunnen ze het wel schatten. Toch voor de zekerheid maar naar de zijkant en dat werkt. In de verte zie ik al zwaaien met het spandoek en ik zwaai even terug als blijk van “Ik heb je gezien”.
Een high five in het voorbij gaan en dan door naar de plek waar elk jaar Bjorn staat, recht voor de 2e keer dat je bij de kruising van Slinge aan komt. Even een wat stiller stukje van de route maar als dan inderdaad Bjorn daar staat is dat weer een mijlpaal op de route. Tot straks Bjorn!
Terug naar Rotterdam Noord
Een paar straten in de wijk door Zuid zijn er uit gehaald en sneller dan verwacht is het 20 km punt er al. Dat is gelijk ook een wisselpunt voor de marathon-estafette en een flink aantal mensen staat daar vol spanning te wachten tot ook zij hun aandeel in hun teamprestatie mogen leveren. Jammer dat je hier voor in moet schrijven als bedrijf en dat het niet kan als gezin of zo. Dan zou ik misschien volgend jaar met Tjitske, Maaike en Henk mee doen met de estafette om ook hen dit feest mee te laten maken. Nou ja, eerst mijn eigen marathon maar weer zien te volbrengen. De mat van de 20 km passeer ik in 1:17:43 (split 5 km in 19:30) en ik bedenk me gelijk dat dat sneller is dan de laatste 20 van Alphen die ik gelopen heb. Nu moet er nog minstens zo’n stuk bij. Geweldig. Nauwelijks tijd om hier lang over na te denken want iets voor de ingang van de Maastunnel ligt al de mat voor de halve marathon: 1:22:07. Tja, wat moet ik er van vinden? Niks. Ik doe deze tijd maal twee en dan weet ik dat ik nog een dik kwartier over heb om onder de 3 uur te finishen. Dat gaat wel lukken, weet ik nu al. Zoiets voel je gewoon en omdat het vandaag ook geen supertijd kán worden, besluit ik om de race lekker af te bouwen in mijn tempo, op mijn manier en om dus ontspannen over de streep te komen.
Tussen de Kuip en de Erasmusbrug weer flinke tegenwind uit het noordwesten. Niemand om me heen om even achter te schuilen en dat hoeft eigenlijk ook niet. Soms moet je gewoon even doorbuffelen en dit is zo’n stuk.

Over de 25 km mat in 1:37:50 met een split van 20:07 over de laatste 5 km. Valt dus nog reuze mee gezien de wind. Nog een naar stukje parcours richting de brug, linksaf en gelijk rechtsaf de brug op en dat is het punt waar Henk en Maaike altijd staan. Staan ze er ook dit jaar weer?

Bocht om en links aan de kant van de weg, zo’n 50 meter de brug op, zie ik Maaike staan met fototoestel. Omdat ik er hier altijd nogal “getekend” op sta en er bijna geen foto’s van de achterkant van mijn shirt zijn besluit ik een klein stukje achteruit te rennen. Zo, eindelijk staat mijn “grijs maar niet gek” tekst op de achterkant van shirt een keer op de foto.
Ik draai weer om en dribbel verder de brug op. Dribbel, want het waait zo hard pal tegen dat echt rennen amper gaat. Als ik boven op de brug ben kijk ik om me heen. Links de Maashavens, de Euromast en een schitterende skyline. Rechts de Maasbruggen, de boulevard en het gebouw van Nationale Nederlanden dat speciaal voor deze marathon compleet voorzien is van het grootste reclameposter ooit. Drie maanden werk, hangend aan de buitenkant van het gebouw in een bakje. En daar ergens in de verte het Kralingse bos waar ik nog een rondje omheen moet lopen. Geweldig om hier te mogen staan. Publiek snapt niet dat ik pauze neem maar als ik uitleg dat ik vandaag vooral wil genieten en dat die sub-3 wel gaat lukken, volgt al snel de  “Gelijk hebbie".

Maar als je stil blijft staan komt de finish niet echt veel dichter bij, dus dan maar weer de dribbel ingezet, en uiteindelijk de run naar beneden. Van korte duur want links onderaan de brug staat de straatfanclub te wachten. De complete familie van buurman Wilfred die hier verleden jaar zijn eerste sub-4 liep, staat er. Even in de ankers, kort uitleggen dat het vandaag prima gaat en ook daar rekent een vlotte rekenaar uit dat die finish onder de drie uur vandaag wel gaat lukken. Met die stimulans vertrek ik naar de tunnelbak waar de drumband de trommelvliezen uit je oren speelt, naar de kubuswoningen en naar Krooswijk waar het echt groot feest is. Precies op het moment dat ik over de 30 km met heen stap in 1:59:12 komt me op de andere baan de eerste loper op het 40km punt tegemoet. Ik 30, hij dus 40 km in dezelfde tijd... Mijn tijd over de laatste 5 km  was 21:22 en dat valt nog hard mee als je bedenkt dat daar twee stops in zaten. Nog maar 12 te gaan en het begint een beetje te kraken.

Bij het 35 km punt staat ook een grote tekstkar waarop de supporters teksten kunnen laten opploppen als je er langs loopt. Allemaal natuurlijk doordat de chip in je startnummer daar wordt gedetecteerd. Ik houd bij die detectiemat een beetje in om er echt als enige over heen te lopen en ja hoor, op het display een aanmoedigingskreet van good-old supporter van het eerste uur Stephanie. Omdat de lettergrootte wat aan de kleine kant was (en ja, mijn ogen ook niet meer helemaal zo scherp zien) moest ik iets in houden om het te kunnen lezen maar daarna ging het gas er gemotiveerd weer op.

Pas later bedenk ik me dat dit punt, na vandaag twee-en-een-half uur gelopen te  hebben, nu ook het punt is waar ik precies 1000 uur heb hardgelopen sinds ik in februari 2007 ben gestart met deze hobby. Duizend uur zin en onzin, 1000 uur van gemiddeld zo'n 15 km/uur bij regen en zon, bij kou en warmte. Gemiddeld 2 keer per week een dik uur sporten.

Linksaf, weer langs RunningRonald, even een schreeuw en dan door naar de Kubuswoningen. Eerst nog over het 40 km punt in 2:45:57 (5 km split van 24:15). Hier begint het publiek weer rijendik te staan.

Op het Running Ronald Roeptoeterpunt, nu het 31 km punt staat hij ook dit jaar weer en nu met de hele familie. Ik krijg water en snoep aangeboden maar ik sla af. Zo gaat het ook wel. Even een korte pauze en dan weer verder voor het laatste rondje, zware rondje, om de Kralingse plas heen.

Altijd een punt waarop uit het niets de man met de hamer toe kan slaan dus ik probeer goed op te letten dat hij mij niet te pakken krijgt. Voor de zekerheid wandel (...) ik een paar keer als ik denk dat hij gaat slaan en als ik hem niet meer kan zien dribbel ik weer verder.
De rekensom wordt nu wel heel makkelijk. Nog 14 minuten voor 2,2 km. Ik bedenk me nog even om Maaike te bellen dat ik er bijna ben, maar inmiddels hebben we dit spelletje al zo vaak gedaan dat ik zeker weet wáár ze staat en dat zij zeker weet dát ik er aan kom. Op blind vertrouwen naar de streep dan maar.

Op straat weer de prachtige tekst “1000 meter” en dan ruik je de stal al. De muziek dendert al in je oren en je moet, nee, je mág nog heel even. Ook Bjorn staat er weer en het feest is begonnen. Duimen omhoog en big-smile. Het gaat lukken. Het gaat wéér lukken vandaag.
Finishen was het doel, gezond, met spandoek en liefst onder de 3 uur. In alle opzichten is het vandaag dus gelukt. 424 lopers vóór me en 11454 achter me dus als 50-plusser is dat netjes. Medaille halen, flesjes drinken en een banaan en dan lekker een warme douche halen. Totaal zonder spierpijn of ander ongemak (dat ene kleine blaartje telt niet mee) staan we een half uurtje later op de Coolsingel en ploffen neer bij café Raoul. Om het vocht aan te vullen een biertje, en nog eentje, en dan het laatste half uur kijken bij de finishers die het veel zwaarder hebben dan ik het heb gehad. De laatste loper komt voorbij onder loeiende sirenes van alle politiemotoren die vandaag mee hebben gereden.
In de buitenbocht vanaf de Blaak naar de Coolsingel even zoeken naar de fanclub onder leiding van Cis. Jawel hoor, ook die staan er weer. Even langszij, een kort stop en ze met een dikke strot van emotie bedanken dat ze er waren. Meer woorden zijn niet nodig.
Op naar Maaike en Henk, op naar het spandoek. Links aanhouden en proberen goed in het zicht te lopen. Het stuk Coolsingel is 500 meter en eigenlijk is het te kort om van te genieten. Je zou er een uur over willen doen om alles goed op je in te laten werken maar je wilt ook finishen. In de verte wordt gezwaaid met een spandoek en ik zie Maaike over het hek heen stappen.
Een beveiliger loopt er gelijk op af maar snapt het doel van vandaag. Als je er niemand mee hindert moet je er een feest van kunnen maken. Met het spandoek tussen ons in dribbelen we de laatste 300 meter van vandaag naar de finish. We schuiven en beetje in als er een ander loper langs wil en het past makkelijk.

We horen dat we worden omgeroepen met ons inmiddels bekende “Grijs maar niet gek” spandoek. Missie geslaagd in 2:56:44. Een makkie vandaag.

Zo kom ik er wel ondanks weer de pijn aan mijn onderrug, net als in Utrecht drie weken geleden. Het nare stuk route aan de oostkant van de snelweg is er uit dus het is recht toe recht aan naar beneden toe. Daar ga ik heel bewust bij de waterpost naar de kant toe. Ik weet dat de scouting daar de verzorging voor ons lopers regelt en ook een aantal mensen met een verstandelijke beperking daar water aan ons uitdeelt. Een collega van mij begeleidt daar zijn dochter en van háár wil ik graag een beker water aanpakken. Zij staat er tenslotte speciaal voor ons. Het lukt me haar in de rij snel te vinden en ik bedank haar dat ze er net als verleden jaar weer staat. Dan weer verder, rechtsaf terug naar het centrum. Daar ligt ook de 35 km mat en de klok geeft 2:21:42 aan (splittijd op de 5 km van 22:30). Ik weet dat het tijdverlies komt door het af en toe stoppen en wandelen, en duidelijk niet in een te lage loopsnelheid. Die benen blijven het gewoon nog doen. 2:21:42 betekent dat ik voor de laatste 7,2 km nog 38 minuten heb om onder de 3 uur te finishen. Rekenen wordt nu lastiger door de vermoeidheid maar duidelijk is dat ik ruim 5 minuut per km mag lopen om het nog te halen. Dat moet te doen zijn.

Het laatste stuk is toch al sneller gegaan dan vorige jaren, tenminste, als je jezelf voor de gek wilt houden. Doordat die slinger aan de oostkant ontbreekt voelt het laatste stuk van de nieuwe route korter aan.
En dan gaan we naar huis en in de auto lees ik in de timeline alle prachtige prestaties van heel veel bekenden vandaag. Een eerste marathon uitlopen, een tweede lopen met een PR van vele minuten, andere sporters begeleiden (“hazen”) naar een mooie tijd en ook veel blije berichten over het überhaupt mee hebben gelopen. Respect voor iedereen en zeker ook voor alle supporters die zich soms rot moeten haasten om op tijd overal te staan. Iedereen bedankt voor deze topdag in Rotterdam.