Soms gaat het anders... Leiden      17 mei 2015
Soms doet een mens gekke dingen. Achteraf gezien was het meelopen met deze marathon in Leiden zo'n gevalletje. Na de marathons van Utrecht in maart en die van Rotterdam in april had ik misschien beter... Laat maar. Als hadden komt is hebben te laat en aan de start voelde het allemaal goed. Bijna nergens last meer van en als die rechter enkel nou een beetje mee wil werken gaat het vandaag wel weer lukken. Hoop ik. Doelstelling: Uitlopen van de marathon en een gezonde finish in een tijd die me totaal niet interesseert. Daar gaan we dan.
Samen met collega John loop ik vanaf onze kleedruimte naar de start. De zon straalt, de temperatuur is misschien ietwat aan de hoge kant maar niet zeuren. Gisteren, toen ik op de fiets vanuit Alphen in Leiden mijn startnummer ging halen, heb ik meer dan genoeg regen gehad. Zwemles zeg maar, en nat tot op... Vandaag is het voor de supporters een prima dag om langs de kant en op terrassen te genieten. We dribbelen langs grachten en door de binnenstad van Leiden op weg naar ons startvak. Dit jaar starten we, omdat dat een NK is, verplicht drie kwartier achter de halve marathon aan. Ik voel me best goed maar weet dat het, zeker vandaag, bij mij meer om het meedoen gaat dan wat dan ook.
De harde supporterskern is er vandaag ook weer bij. Petra en Tjitske in Koudekerk op het 15 km punt waar ze dit jaar bij caf De Hoek gaan staan, en Maaike & Henk gaan overal en nergens langs de route opdoemen. Waar mogelijk een stukje meerijden op de motor dus dat biedt nieuwe mogelijkheden voor het maken van foto's. Hoe dan ook proberen ze bij de Rijnekeboulevard te staan op het 11 km punt en tot slot ook bij de finish. Daar tussenin duiken ze vast op onverwachte momenten op. Nu eerst maar eens onderweg naar Lammenschans. Na het startschot vertrek ik, tussen best wel veel publiek door, naar de eerste kilometers die prima gaan. Het loopt gewoon lekker ontspannen en de tussentijden komen prima overeen met wat ik vooraf op het horloge had ingesteld. Het heeft iets weg van de cruise-control en zonder moeite loop ik precies het tempo dat ik lopen wil. Na 5 km twee motorrijders met zwaailicht achter me. Ik geef met een handgebaar aan dat ik uiterst links blijf lopen en twee politiemotoren geven flink gas om me beheerst rechts voorbij te stuiven. Het blijft een mooi gezicht. Zodra we de dorpskern van Zoeterwoude voorbij zijn zie ik in de verte een ambulance aankomen op de T-splitsing. De twee motoren van zojuist vangen hem op om hem tussen de lopers door verder te begeleiden naar een punt 200 meter verderop waar kennelijk een slachtoffer dringend hulp nodig heeft. Toch even een rilling en dan maar hopen dat de professionele hulp daar de goeie dingen kan doen.
De Berenloop aan het einde van dit jaar moet maratahon nummer 50 worden dus deze marathon heb ik gewoon nodig om dt getal te halen. Het wordt een kwestie van doorbijten en proberen lekker te blijven lopen. Ik stel het "loopmaatje" op mijn GPS horloge in op een voor mij normaal gesproken lekker tempo van 4:00/km en dan begint het wachten. In het startvak is weinig stress. Bij andere evenementen worden vaak wensen, dromen en ambities uitgewisseld maar dat is hier vandaag in ieder geval niet het geval. Het lijkt er op alsof de vaste kern deze dag meer als training ziet dan wat anders. Richard, Danny, Robin, Hans, Barry; ze zijn er allemaal weer bij. De succeswensen worden ge-high-fived en als het startschot valt gaan we op pad richting Lammenschans en Zoeterwoude-Dorp.
De eerste kilometers is het zoeken naar het juiste ritme, ondersteund door de uptempo nummers die ik op mijn GSM heb staan en nu in willekeurige volgorde in mijn oren komen. Goed voor 1 uur muziek dus ik krijg ze allemaal zeker drie keer langs. Fantasieloos, dat klopt,  maar "Driving home for Christmas" & "Just walk away" zijn nou eenmaal nummer die bij mijn marathons  horen. Vind ik. Afgewisseld met "Bloed, zweet en tranen" en "Wij doen het licht wel uit".
De weg slingert door de warme en groene polder heen met uitzicht tot ver voorbij Alphen, Hazerswoude en wat er nog meer te zien is. Het blijft een mooie omgeving en ook een paar wandelaars die de route kennelijk tegengesteld aan het lopen zijn, genieten van de polder. Linksaf naar het noorden toe richting het buurtschap Groenendijk. Langs een boerderij waar een paar maanden geleden het noodlot toe sloeg met de vogelgriep. Nu worden we ook daar vandaan aangemoedigd. Even verderop, net voordat we onder het viaduct door gaan, staat aan de kant zo'n tekstkar met daarop heel treffend in grote letters : "Zweet is vet dat huilt". Geweldige tekst. Door het dorpsfeest van Groenendijk heen waar ze er weer een echt feest van proberen te maken voor de lopers en ik denk ook voor zichzelf. Dit is hier de happening van het jaar.
Vanaf de 6 km. (!) ben ik inmiddels al lopers van de halve marathon aan het inhalen en tot hier op het 11 km punt zijn dat er tientallen geweest. Zonder waarde-oordeel over hun prestatie te vellen is het wel opmerkelijk als ze bijna drie kwartier voor me zijn gestart en ik er inmiddels een dik half uur op heb zitten. Die zijn dus een zware uitdaging aangegaan vandaag.
Maaike maakt de foto net voordat ik de pontonbrug over de Rijn oversteek en aan de overkant mag ik rechtsaf naar Koudekerk. Net zoals de allereerste hele snelle marathonloper maar die ging eerst nog linksaf de verkeerde kant op met de halve marathon mee. Het stond ook matig aangegeven en zeker als je hier onbekend bent  is het een lastig puntje.
Dan gaat het 4 km lang met de wind in de rug en zon van rechts langs de Rijn naar Koudekerk toe. Geen lopers bij me in de buurt maar wel een fietser! Het is collega Nico die bij de pontonbrug op me heeft staan wachten en me vandaag over de hele route zal begeleiden. We praten korte zinnen en eerlijk gezegd krijg ik het in m'n zwarte shirt en wind mee best warm met deze zon. Nico leidt me lekker af en vertelt over zijn marathon, lang geleden, in New York. Een mooie marathon maar vandaag zal ik eerst Leiden even af moeten maken. Daar komt Koudekerk al aan. Het gaat nog steeds prima en bij de muziek bij Caf de Hoek staan inderdaad mijn eerste en belangrijke fans al te wachten. Een dubbele high-five naar Tjitske en Petra en dan linksaf de Lagewaard op. In de bocht naar de Mattenkade plotseling een grote schreeuw vanaf een erf. Ex-collega Ton die me, ongetwijfeld achter een biertje vandaan, vooruit brult. Een zwaai van mij en dan het fietspad op naar het noorden om via de Ruigekade en de Groenewegh naar Hoogmade te gaan. Kinderen in ini-mini-overal op een rijtje stoeltjes op een boerenerf strak langs de weg die ons aanmoedigen. Geweldig. Recht tegenover ze, aan de andere kant van de weg, zit een man van zeker vier generaties verder in rolstoel en klapt voor mij, voor ons. Afgelopen twee jaar zat hij hier ook en ik zwaai naar hem terug als bedankje. Ik ben trots op deze supporter.
Voor de provinciale weg staat Henk al klaar met zijn camera en na het viaduct, net voor de brug naar Hoogmade, heeft Maaike haar toestel al paraat. Dat gaan weer een heleboel foto's worden vandaag. In de bocht zie ik ook Hans nog staan. Achteraf hoor ik dat hij zich totaal in het zweet gefietst heeft om hier op tijd te kunnen staan. Dat had een tandje rustiger gemogen als hij onthouden had hoe laat mijn starttijd was en dat hij daar dan 1 uur 20 bij mocht tellen om mij hier in Hoogmade op het 20 km punt voorbij te kunnen zien hobbelen. Bedankt Hans. Maaike roept nog even dat ze hier het parcours echt niet op mogen met de motor. Nee, dat dacht ik al te zien want er staan hier meer dranghekken aan elkaar geschaard dan in Parijs bij de Tour de France. Goeiedag zeg. Waren de dranghekken in de aanbieding vandaag? Door het dorp heen richting de A4 en de hogesnelheidslijn waar ik zowaar twee Fyra's zie rijden. Ze rijden dus wl die dingen. Daar komt het punt van de halve marathon. Een keurige tijdmeting boven de weg die de chip in mijn startnummer herkent en de tijd vast zal leggen. Het enige dat hier ontbreekt is een klok waarop je je eigen tijd kan zien. Geeft niks hoor, iedereen heeft een horloge om maar ik moet dat alleen even omschakelen vanaf mijn "loopmaatje" naar de tijdsaanduiding. Ok, een hoge 1:23 is niet verkeerd voor een halve marathon. Best wel goed zelfs voor vandaag. En zo hobbel ik verder naar Roelofarendsveen, met naast of achter me nog steeds Nico die waar nodig een spons voor me ophaalt of onderweg in een prullebak achterlaat. Af en toe wat zeggen om me op te vrolijken en verder er gewoon "zijn". Topper die Nico.

En eigenlijk moeten we hier het verhaal stoppen. Hier, precies nu, op het 23 km punt, ging het onvoorstelbaar mis. De rugklachten die ik als aandenken mee kreeg uit de marathon van Utrecht steken weer keihard de kop op. Dat ik met een holle rug loop, fiets, beweeg, dat weet ik inmiddels wel uit eigen ervaring en uit de vele reacties daarop. Het gevolg van lopen met een holle rug bij een marathon is dat je, zodra je vermoeid raakt en wat in elkaar zakt met lopen, je de druk op je onderrug nog meer op een verkeerde manier opvoert.
 
Dat is wat er hier vanaf de 23 km gebeurde. De oude kwaal stak wéér de kop op, ik ging doordat het pijn deed minder lekker en dus langzamer kopen waardoor het allemaal steeds gekker werd. De vicieuze cirkel ontstaat dan vanzelf waardoor je ergens vast loopt. Nog voor het 25 km punt moet ik echt even stoppen. Dit onderrugprobleem is echt een drama. Ik gebruik ook de drankpost en de hekken in Roelofarendsveen om te rekken en te strekken. Het wil niet meer maar ik moet wel verder. Die rechter enkel waar ik juist zo bang voor was vandaag, die houdt zich prima hoewel de beelden laten zien dat ook daar nog wel wat een bij te sturen is. Oei.
Om de zoveel honderd meter moeten stoppen van de pijn aan je rug en dan weer starten met lopen, rennen zelfs, en dan maar weer zien hoe ver je gaat komen. Doelen stellen zoals "tot die boom moet ik het volhouden" en zelfs dat niet meer halen. Nico probeert me voorzichtig moed in te praten maar is ook druk bezig niet om te vallen met zijn fiets, zo langzaam gaat het inmiddels. Ik probeer er maar een intervaltraining van de maken maar schaam me tegelijkertijd. Is dit nu hardlopen? Is dit nou die herosche marathon waar iedereen het over heeft! Wat een afgang. Maar ja, wat moet ik nou anders dan door blijven lopen. Wachten op de tram of metro tussen Roelofarendsveen en Oud Ade is behoorlijk zinloos. In de berm gaan zitten en je op laten halen door, door... ja door wie? Altijd heb ik geroepen dat ik echt stop met het lopen van de marathon als dat om medische redenen echt nodig is. Maar dan moet het wel zo zijn dat doorlopen gevaarlijk is voor je hart of het moet echt niet meer kunnen. En nu kan het nog steeds, het doet alleen verrotte zeer. Met hier en daar wat galgenhumor en begrip van Nico lukt het me om me door Oud Ade heen te worstelen en als ik op het fietspad kom dat zo ongeveer richting Leiderdorp gaat, zie ik de fanclubmotor aan komen rijden. Maaike en Henk! Ze keren en komen achter ons aan rijden om wat foto's te maken. Ze hebben al snel door dat het niet zo lekker gaat, zeg maar gerust heel erg beroerd, en dat vandaag niets meer of minder is dan een overlevingstocht. Maaike stelt haar lens scherp op de achterkant van mijn T-shirt "Grijs maar niet gek", hoewel je nu best mag stellen dat het meer "grijs en knettergek" is. Bekend als ze is met de stand van mijn enkels legt ze ook die nog even pijnlijk nauwkeurig vast. Gek genoeg voel ik die enkels totaal niet maar die rug, die verdomd pijnlijke onderrug. Om gek van de worden.
Kilometer voor kilometer, eigenlijk kan je beter zeggen voetje-voor-voetje, gaan we richting de drankposten van de 30 km en de verzorgingsposten. Nico doet nog steeds meer dan perfect z'n best om mij m'n ding te laten doen. Geen moment van "is het niet beter om te stoppen", vermoedelijk omdat hij weet dat ik toch mijn eigen plan al getrokken heb. Best mogelijk ook omdat ik ergens gezegd zal hebben dat ik desnoods kruipend die finish ga halen. Zou allemaal kunnen. Eigenlijk gekkenwerk maar voorlopig strompel ik nog verder. Soms kom ik niet verder dan 300 meter en moet dan al weer even stoppen, totaal achterover hangen, voorover hangen, ik weet het allemaal niet meer, maar dan gaat het wel weer verder riching finish. Die finish die vandaag gewoon ruim 19 km te ver ligt.
Sponsposten worden in alle rust bezocht. Ik drink veel en dat moet gezien de warmte ook wel. Doe ik toch nog iets verstandigs vandaag. Soms word ik onderweg op turbo snelheid ingehaald door andere lopers. Geen idee wat ze van me denken maar dat maakt ook niet zo veel uit. Ik kan alleen maar blij voor ze zijn dat het bij hen een stuk beter gaat dan bij mij. Sponsje pakken, praatje maken, even rekken en dan weer verder gaan. Zucht.
Wat me zeker vandaag op de been houdt is de support van Nico en ook het feit dat op de meest gekke plekken Maaike en Henk weer ergens in de berm te vinden zijn. Die hoeven niet eens hun best te doen om snel een plek te vinden, de motor te parkeren en de camera scherp te stellen. Ik zorg wel dat het langzaam genoeg voor ze gaat. Toch lijkt hier op de brug zelfs nog een soort van zweeffase te zien te zijn. Een laatste positieve stuiptrekking vermoed ik.
Prachtige Hollandse landschappen vandaag en gek genoeg kan ik er nog van genieten ook. Gezien de loopsnelheid heb ik ook echt tijd om er van te genieten... Liever had ik er geen tijd voor gehad maar als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Een kreet uit het spreukjesbos.

Af en toe een grap en een grol en even zwaaien naar de fanclub op het 33 km punt. Nog maar 9 te gaan. Nog mr 9 stomme pijnlijke trage kilometers. Ik kan dat. Ik moet dat en dus gaat het me lukken.
Heel af en toe dribbel ik zelfs nog een loper voorbij. Die moet ook ergens last van hebben, dat kan niet anders. Hoe dan ook ligt daar in de verte inmiddels wel Leiderdorp. En Leiderdorp ligt tegen Leiden aan en in Leiden is toevallig wel de finish. Ik ga dit halen vandaag. Het laatste stuk zal nog veel zwaarder worden maar dat geeft niet. Spons tegen het voorhoofd en langzaam maar zeker komt de steep dichterbij.
Dit pakken ze me niet meer af. Het 35 km punt heb ik bereikt en ik geeft de volgploeg aan dat ik hier pauze wil houden. Moet houden, anders haal ik het laatste stuk gewoon niet van de pijn. Ik pers er nog en lachje uit bij de tijdklok, zwaai naar Richard die voorbij komt en waarschijnlijk denkt (zeker weet) dat ik gestoord ben, en dan gaat het verder voor het laatste stukje richting finish. Op het fietspad naar Leiderdorp zit een man op een hoorn te spelen. Op precies hetzelfde punt zat hij vorig jaar ook. Om van de nood een deugd te maken (ik moest toch weer even stoppen) stop ik bij de man en vraag hem of hij hier vorig jaar ook zat. Vol trots beaamt hij dat en als ik gevraagd heb of hij tussendoor weg is geweest wacht ik het antwoord niet af, bedank hem met een hand voor zijn support vandaag en dribbel verder. Op naar Leiden.

Even verderop haakt de volgende fan op de fiets aan. Het is RopaRun team Tref&Co maatje Martin. Elk jaar probeert hij er weer ergens bij te zijn, zelfs als hij zelf moet lopen kom ik hem weer tegen op de fiets. Samen met Nico sleept hij me het laatste stuk van de route door Leiden heen. Heel zwaar met veel stops. De laatste centrumstraten, over de Rembrandtbrug en het lukt Nico gelukkig om naast me mee te blijven rijden. Ik hoop niet dat ik hem nodig ga hebben, maar als het toch nog mis gaat heb ik in ieder geval iemand bij me die me aan de kant kan schuiven.
In de laatste kilometers wordt ik nog twee keer gebeld door Maaike die me niet op de verwachte tijd bij de finish ziet, maar ik kon niet terugpraten. Technisch probleempje met "de oortjes". Omdat ze wel hoort dat de telefoon automatisch wordt opgepakt geeft ze, in de hoop dat ik haar wl kan verstaan, door dat zij met Henk bij de finish staat. Gaat goed komen denk ik bij mezelf; beter te laat dan helemaal nooit. En het gaat lukken. Langs het laatste stille stuk en dan de flauwe bocht naar rechts. Ik hoor de speaker bij de finish en dan krijg ik de finish ook in zicht. Eindelijk. Dit was slopend vandaag en daarom interesseert de eindtijd van 3:17:09 me nog minder dan ooit tevoren. De tweede helft duurde een half uur langer dan de eerste helft. Tja, wat moet je daar van zeggen. Niks dus, behalve dan een hele duidelijke dank je wel NICO voor je ondersteuning vandaag.
Dan kan je nog maar n ding doen. Of eigenlijk, twee dingen. Het eerste is heel snel die medaille om je nek laten hangen en beseffen dat je er vandaag helemaal klaar mee bent. Het tweede is het finishvak uitlopen en aan het einde bij de Amstel-kraam stoppen en bier halen. Het worden twee biertjes omdat ik verleden jaar in Leiden geleerd heb dat dat beter is voor je evenwicht. Vooruit dan maar, proost. Omdat het tweede stuk zo idioot rustig met veel pauzes is gegaan ben ik niet moe van deze marathon. Lichtelijk verrot van de pijn, dat mag je zo wel zeggen, maar niet moe. Of het bier tegen de pijn helpt weet ik niet maar de warme douche korte tijd later helpt prima. Als ik onder de douche vandaan stap krijg ik een telefoontje van Maaike. Ze zitten in het centrum van Leiden op een terrasje aan de Beestenmarkt. Of ik nog even langs kom? Tuurlijk. Samen met John die vandaag weer prima gelopen heeft ploffen we bij Maaike en Henk neer. Na de stoere biertjes neem ik nu warme chocolademelk en twee tosti's. Ik voel me weer prima en ondanks die pijn aan m'n rug en een dramatische marathon ga ik toch vrolijk de trein in naar huis. Het zal nog wel een tijdje duren voordat ik pijnvrij ben en tot die tijd maar even rustig aan.
... en dan kom je de volgende dag uit je werk na daar 10 keer verteld te hebben dat je gisteren "je rotste, langzaamste en pijnlijkste marathon uit je geschiedenis" gelopen hebt. Staan er in je tuin twee sponzen zoals ze worden uitgedeeld bij de sponsposten van de marathon Leiden. Blijkt dat je eigen fanclub lekker bezig om deze marathon nog even fijntjes onder je neus te wrijven. Goed gelukt hoor. Die marathon ga ik echt wel een keer vergeten hoop ik.

Soms gaat het gewoon even anders...